کتاب شمارهٔ ۴۷ ۲قُرِنتیان

نگارنده:‏ پولُس

محل نگارش:‏ مقدونیه

تاریخ اتمام نگارش:‏ حدود ۵۵ م.‏

احتمالاً اواخر تابستان و یا اوایل پاییز سال ۵۵ م.‏ بود.‏ هنوز مسائلی در جماعت قُرِنتُس وجود داشت که باعث نگرانی پولُس رسول شده بود.‏ از نوشتن اوّلین رساله به قُرِنتیان بیش از چند ماهی نمی‌گذشت.‏ در این مابین تیطُس به قُرِنتُس فرستاده شده بود تا در امر جمع‌آوری اعانات برای مقدّسین یهودیه کمک کند و شاید همچنین عکس‌العمل جماعت قُرِنتُس در خصوص اوّلین رساله را ببینید.‏ (‏۲قر ۸:‏۱-‏۶؛‏ ۲:‏۱۳‏)‏ آن‌ها از رسالهٔ اوّل چه برداشتی کردند؟‏ حقیقتاً چه تسلّی‌خاطری برای پولُس وقتی فهمید که رساله‌اش آن‌ها را به تأسف و توبه برانگیخته بود!‏ تیطُس با این خبر خوب به نزد پولُس در مقدونیه مراجعت کرد و اکنون قلب رسول از محبت به برادران هم‌ایمانش در قُرِنتُس مملوّ شده بود.‏ —‏ ۷:‏۵-‏۷؛‏ ۶:‏۱۱‏.‏

^۲ بنابراین،‏ پولُس دوباره برای جماعت قُرِنتیان نامه نوشت.‏ این رسالهٔ دلگرم‌کننده و مؤثر از مقدونیه نوشته شد و ظاهراً همراه تیطُس به جماعت قُرِنتیان فرستاده شد.‏ (‏۹:‏۲،‏ ۴؛‏ ۸:‏۱۶-‏۱۸،‏ ۲۲-‏۲۴‏)‏ یکی از مسائل نگران‌کننده که پولُس را به نوشتن این رساله برانگیخت حضور «بزرگ‌ترین رسولان» در میان قُرِنتیان بود.‏ او آن‌ها را «رسولان کذبه و عملهٔ مکار» توصیف کرد.‏ (‏۱۱:‏۵،‏ ۱۳،‏ ۱۴‏)‏ رفاه روحانی جماعتِ نسبتاً جوان در خطر بود و مرجعیت پولُس را به عنوان رسول زیر سؤال برده بودند.‏ بنابراین،‏ رسالهٔ دوّم به قُرِنتُس نیاز بزرگی را رفع کرد.‏

^۳ توجه کنید که پولُس گفت:‏ «اینک مرتبهٔ سوّم مهیا هستم که نزد شما بیایم.‏» (‏۲قر ۱۲:‏۱۴؛‏ ۱۳:‏۱‏)‏ وقتی او رسالهٔ اوّلش را نوشت در نظر داشت برای بار دوّم به ملاقات آن‌ها برود.‏ او آماده رفتن شد اما این سفر که برای «نعمتی دیگر» بود انجام نشد.‏ (‏۱قر ۱۶:‏۵؛‏ ۲قر ۱:‏۱۵‏)‏ پس در واقع،‏ پولُس قبلاً فقط یک بار در آنجا بود،‏ آن هم به مدت ۱۸ ماه یعنی بین سال‌های ۵۰-‏۵۲ م.‏ در زمانی که جماعت مسیحی در قُرِنتُس پایه‌گذاری شد.‏ (‏اعما ۱۸:‏۱-‏۱۸‏)‏ اما بعدها،‏ پولُس به آرزوی ملاقات خود از قُرِنتُس نایل گشت.‏ طی اقامت سه ماه‌اش در یونان،‏ احتمالاً در سال ۵۶ م.‏ مدتی را در قُرِنتُس به سر برد و از آنجا بود که رسالهٔ خود را به رومیان نوشت.‏ —‏ روم ۱۶:‏۱،‏ ۲۳؛‏ ۱قر ۱:‏۱۴‏.‏

^۴ رساله‌های اوّل و دوّم قُرِنتیان و دیگر رساله‌های پولُس همیشه به عنوان بخشی از کتب قانونی کتاب مقدّس به حساب آمده‌اند.‏ با این رساله می‌توانیم دوباره درون جماعت قُرِنتُس را ببینیم و از کلام الهامی پولُس که برای پند به آن‌ها و ما داده شده بود فایده ببریم.‏

چرا مفید است

^۱۸ در رسالهٔ دوّم قُرِنتیان قدردانی پولُس را برای خدمت مسیحی می‌بینیم که حقیقتاً برانگیزاننده و تشویق‌کننده است!‏ بیایید ما هم دیدگاهی همچون دیدگاه پولُس نسبت به این موضوع داشته باشیم.‏ خادم مسیحی که از طرف خدا واجد شرایط می‌گردد همچون دست‌فروش عمل نمی‌کند بلکه صادقانه خدمت می‌کند.‏ آنچه وی را در خدمت باصلاحیت می‌سازد داشتن مدرک تحصیلی نیست بلکه ثمراتی است که از خود به بار می‌آورد.‏ خدمت به خدا واقعاً کاری پرجلال و باشکوه است،‏ اما نباید از آن مغرور گردد.‏ خادمان خدا به عنوان انسان‌های ناکامل این خزینهٔ خدمت را در ظروف خاکی دارند تا برتری قوّت از آن خدا باشد نه از آن ایشان.‏ بنابراین،‏ برای این افتخار باشکوه یعنی خادم خدا بودن باید فروتن بود.‏ واقعاً چه فیضی از طرف خدا که می‌توان به عنوان «ایلچی» برای مسیح خدمت کرد!‏ پس پولُس چقدر بجا استدعا می‌کند که «فیض خدا را بی‌فایده نیافته» باشیم!‏ —‏ ۲:‏۱۴-‏۱۷؛‏ ۳:‏۱-‏۵؛‏ ۴:‏۷؛‏ ۵:‏۱۸-‏۲۰؛‏ ۶:‏۱‏.‏

^۱۹ مطمئناً پولُس نمونه‌ای عالی برای خادمان مسیحی از خود به جای گذاشت.‏ اوّل این که نوشته‌های عبری را ارزشمند دانسته و آن‌ها را مطالعه کرده بود.‏ ثانیاً مکرّراً از آن‌ها نقل می‌کرد،‏ به آن‌ها ارجاع می‌داد و آن‌ها را به کار می‌بست.‏ (‏۲قر ۶:‏۲،‏ ۱۶-‏۱۸؛‏ ۷:‏۱؛‏ ۸:‏۱۵؛‏ ۹:‏۹؛‏ ۱۳:‏۱؛‏ اشع ۴۹:‏۸؛‏ لاو ۲۶:‏۱۲؛‏ اشع ۵۲:‏۱۱؛‏ حز ۲۰:‏۴۱؛‏ ۲سمو ۷:‏۱۴؛‏ هو ۱:‏۱۰‏)‏ به علاوه،‏ به عنوان یک سرپرست توجه عمیقی به گلّه نشان داده،‏ گفت:‏ «من به کمال خوشی برای جان‌های شما صرف می‌کنم و صرف کرده خواهم شد.‏» همان طور که از این نوشته مشخص می‌شود وی خود را کاملاً صرف برادرانش کرد.‏ (‏۲قر ۱۲:‏۱۵؛‏ ۶:‏۳-‏۱۰‏)‏ او در کار تعلیم و نصیحت هرگز خسته نشد و اصلاحاتی در جماعت قُرِنتیان انجام داد.‏ او به وضوح در مورد رفاقت با تاریکی اخطار داد و به قُرِنتیان چنین گفت:‏ «زیر یوغ ناموافق با بی‌ایمانان مشوید.‏» به علّت توجه محبت‌آمیزی که به آنان داشت نمی‌خواست افکارشان فاسد شود «چنانکه مار به مکر خود حوّا را فریفت.‏» برای همین قلباً به آنان هشدار داد که «خود را امتحان کنند که در ایمان هستند یا نه.‏ خود را بازیافت کنند.‏ آیا خود را نمی‌شناسند.‏» همچنین آن‌ها را به سخاوتمندی مسیحی برانگیخت و نشان داد که ‹یَهُوَه بخشندهٔ خوش را دوست می‌دارد.‏› و خودش به علّت عطای وصف‌ناپذیر که به او داده شده بود از یَهُوَه تشکر و قدردانی فراوانی کرد.‏ به درستی که برادرانش در قُرِنتُس با مهر و محبت بر لوحهٔ گوشتی دل پولُس نوشته شده بودند و خدمت بی‌مضایقهٔ او برای آن‌ها نشان می‌داد که سرپرستی غیور و هوشیار بود.‏ چه نمونهٔ بارز و برجسته‌ای برای ما!‏ —‏ ۶:‏۱۴؛‏ ۱۱:‏۳؛‏ ۱۳:‏۵؛‏ ۹:‏۷،‏ ۱۵؛‏ ۳:‏۲‏.‏

^۲۰ پولُس رسول با اشاره به «پدر رحمت‌ها و خدای جمیع تسلّیات» به عنوان منبع واقعی نیرو در زمان تنگی،‏ فکر ما را به راه راست هدایت می‌کند.‏ اوست که «ما را در هر تنگی ما تسلّی می‌دهد» تا بتوانیم تحمّل کنیم و نجات یابیم برای دنیای جدید.‏ پولُس همچنین به امید پرجلال «عمارتی از خدا .‏ .‏ .‏ ناساخته‌شدهٔ به دست‌ها و جاودانی در آسمان‌ها» اشاره می‌کند و می‌گوید:‏ «پس اگر کسی در مسیح باشد،‏ خلقت تازه‌ای است؛‏ چیزهای کهنه درگذشت،‏ اینک همه چیز تازه شده است.‏» به راستی که رسالهٔ دوّم قُرِنتیان شامل سخنان اطمینان‌بخش عالی‌ای برای افرادی است که همچون پولُس وارث ملکوت آسمانی خواهند شد.‏ —‏ ۱:‏۳،‏ ۴؛‏ ۵:‏۱،‏ ۱۷‏.‏