کتاب شمارهٔ ۴۹ اَفَسُسیان

نگارنده:‏ پولُس

محل نگارش:‏ روم

تاریخ اتمام نگارش:‏ حدود ۶۰–‏۶۱ م.‏

تصوّر کن تو را به علّت فعالیت غیورانهٔ میسیونری مسیحی‌ات اذیت کرده،‏ به زندان انداخته‌اند.‏ حال که نمی‌توانی برای تقویت برادران خود به جماعات بروی چه می‌کنی؟‏ آیا نمی‌توانی برای آنانی که با موعظهٔ تو مسیحی شده‌اند نامه بنویسی؟‏ آیا دیگران نگران تو نیستند و به تشویق تو نیاز ندارند؟‏ بدون شک به کمک تو نیازمندند!‏ بنابراین،‏ شروع به نوشتن می‌کنی.‏ اکنون دقیقاً همان کاری را می‌کنی که پولُس زمانی که برای بار اوّل حدود ۵۹-‏۶۱ م.‏ در روم زندانی بود انجام داد.‏ او برای دادخواست به قیصر شکایت کرده بود و اگرچه در انتظار محاکمه به سر می‌برد و از او محافظت می‌شد ولی جهت برخی فعالیت‌ها آزادی عمل داشت.‏ پولُس رسالهٔ «اَفَسُسیان» را از روم و احتمالاً در سال ۶۰ یا ۶۱ م.‏ نوشت و آن را به وسیلهٔ تیخیکُس که همراه اُنیسیمُس بود فرستاد.‏ —‏ افس۶:‏۲۱؛‏ کول ۴:‏۷-‏۹‏.‏

^۲ پولُس خود را در اوّلین کلمات نگارندهٔ این رساله معرفی می‌کند.‏ او چهار بار مستقیم و غیرمستقیم به خود به عنوان «اسیر مسیح عیسی» اشاره می‌کند.‏ (‏افس ۱:‏۱؛‏ ۳:‏۱،‏ ۱۳؛‏ ۴:‏۱؛‏ ۶:‏۲۰‏)‏ دلایلی که بر ضدّ پولُس به عنوان نگارندهٔ این رساله مطرح شده‌اند دیگر اساسی ندارند.‏ پاپیروس چستربیتی شمارهٔ ۲ (‏⁴⁶P)‏ که تصوّر می‌رود متعلّق به سال ۲۰۰ م.‏ است شامل ۸۶ برگ کودِکس از رساله‌های پولُس است.‏ در میان آن‌ها رسالهٔ اَفَسُسیان وجود دارد که مشخص می‌شود جزو نامه‌های او در آن زمان بود.‏

^۳ اوّلین نویسندگان کلیسا تأیید می‌کنند که پولُس رسالهٔ «اَفَسُسیان» را نوشت.‏ برای مثال ایرِنایوس در قرن دوّم میلادی از اَفَسُسیان ۵:‏۳۰ چنین نقل کرد:‏ «همان طور که پولُس متبارک در رسالهٔ خود به اَفَسُسیان می‌گوید ما اعضای بدن او هستیم.‏» در همان زمان کلمانس اسکندرانی از اَفَسُسیان ۵:‏۲۱ چنین نقل می‌کند:‏ «چرا که همچنین او [پولُس] در رسالهٔ خود به اَفَسُسیان می‌نویسد ‹همدیگر را در خداترسی اطاعت کنید.‏›» اوریژن در نیمهٔ اوّل قرن سوّم میلادی از اَفَسُسیان ۱:‏۴ چنین نقل می‌کند:‏ «اما همچنین پولُس در رسالهٔ خود به اَفَسُسیان از همان زبانی استفاده می‌کند که می‌گوید ‹ما را پیش از بنیاد عالَم برگزید.‏›»‏a اوزِب مرجع دیگری از اوایل تاریخ مسیحی است (‏حدود ۲۶۰ تا حدود ۳۴۰ م.‏)‏ که اَفَسُسیان را در لیست سری کتب الهامی کتاب مقدّس قرار می‌دهد و بسیاری از دیگر اوّلین نویسندگان کلیسا کتاب اَفَسُسیان را به عنوان بخشی از نوشته‌های الهامی معرفی می‌کند.‏b

^۴ پاپیروس چستربیتی نسخهٔ واتیکان شمارهٔ ۱۲۰۹ و نسخهٔ سیناییه عبارت «در اَفَسُس» را در باب ۱ آیهٔ ۱ حذف کرده‌اند و مقصد نامه را نشان نمی‌دهند.‏ حذف این عبارت و حذف سلام‌ها به افراد اَفَسُس (‏با این که پولُس به مدت سه سال در آنجا سختی کشیده بود)‏ بعضی را واداشت تا گمان کنند این رساله احتمالاً مخاطب به جای دیگری بوده است یا حداقل ممکن است رساله‌ای مخاطب به جماعات آسیای صغیر از جمله اَفَسُس باشد.‏ اما بسیاری از نسخه‌های دیگر عبارت «در اَفَسُس» را شامل هستند و همان طور که پیش از این اشاره کردیم اوّلین نویسندگان کلیسا آن را به عنوان رساله‌ای به اَفَسُسیان پذیرفته‌اند.‏

^۵ داشتن اطلاعاتی چند به ما کمک خواهند کرد تا هدف از نگارش این نامه را درک کنیم.‏ در قرن اوّل میلادی اَفَسُس به دلیل جادوگری،‏ طالع‌بینی و پرستش الٰههٔ باروری یعنی آرتمیس معروف بود.‏c در محوطهٔ اطراف مجسمهٔ الٰهه معبد باشکوهی بر پا شده بود که جزو یکی از عجایب هفت‌گانهٔ دنیای قدیم به شمار می‌رفت.‏ طبق حفاری‌های انجام‌شده در قرن نوزدهم مشخص شد که معبد بر سکویی که ۷۳ متر عرض و ۱۲۷ متر طول داشت بنا شده بود.‏ خود معبد حدود ۵۰ متر عرض و ۱۰۵ متر طول داشت.‏ آن معبد شامل ۱۰۰ ستون مرمر بود که هر کدام حدود ۱۷ متر ارتفاع داشت.‏ سقف معبد از کاشی‌های بزرگ مرمر پوشیده شده بود.‏ گفته می‌شود که برای اتصال بلوک‌های مرمر به جای ملاط از طلا استفاده شده بود.‏ این معبد توریست‌ها را از سراسر عالَم به خود جذب کرده بود و در طول جشن‌ها صدها هزار بازدیدکننده در شهر جمع می‌شدند.‏ نقره‌کاران اَفَسُس با فروختن زیارتگاه کوچک و نقره‌ای آرتمیس برای یادگاری به زائران کاری پر منفعت داشتند.‏

^۶ پولُس در سفر دوّم میسیونری خود برای موعظه‌ای کوتاه‌مدت در شهر اَفَسُس ماند و سپس اَکیلا و پَرِسْکِلّا را برای ادامهٔ کار در آنجا گذاشت.‏ (‏اعما ۱۸:‏۱۸-‏۲۱‏)‏ او در سفر سوّم میسیونری خود به آنجا بازگشت و به مدت سه سال «طریقت» را به بسیاری موعظه می‌کرد و تعلیم می‌داد.‏ (‏اعما ۱۹:‏۸-‏۱۰؛‏ ۲۰:‏۳۱‏)‏ پولُس تا زمانی که در اَفَسُس بود سخت کار کرد.‏ اِی.‏ ئی.‏ بیلی در کتاب خود «زندگی روزانه در زمان‌های کتاب مقدّس» می‌نویسد:‏ «معمولاً پولُس از طلوع آفتاب تا ساعت ۱۱ صبح که طیرانُس تعلیم خود را به پایان می‌رساند به شغلش می‌پرداخت (‏اعما ۲۰:‏۳۴،‏ ۳۵‏)‏؛‏ سپس از ۱۱ صبح تا ۴ بعدازظهر در تالار موعظه می‌کرد و با همکارانش به بحث و گفتگو می‌پرداخت .‏ .‏ .‏ و در آخر کار بشارت خانه‌به‌خانه را آغاز می‌کرد که از ۴ بعدازظهر تا پاسی از شب به طول می‌انجامید.‏ (‏اعما ۲۰:‏۲۰،‏ ۲۱،‏ ۳۱‏)‏ انسان تعجب می‌کند که او چه وقت می‌خوابید و کی غذا می‌خورد.‏» —‏ ۱۹۴۳،‏ صفحهٔ ۳۰۸.‏

^۷ پولُس با موعظهٔ غیورانهٔ خود استفاده از مجسمه‌ها را در پرستش محکوم کرد.‏ همین کارش خشم سازندگان و فروشندگان تمثال‌ها را که دیمیتریوس نقره‌کار نیز جزو آنان بود برانگیخت و در این بحبوحه پولُس مجبور به ترک شهر شد.‏ —‏ اعما ۱۹:‏۲۳–‏۲۰:‏۱‏.‏

^۸ حال که پولُس در زندان است در مورد مشکلاتی که جماعت اَفَسُسیان با آن روبرو شدند فکر می‌کند.‏ آنان با بت‌پرستان احاطه شده‌اند و معبد حیرت‌انگیز آرتمیس بر آنان سایه افکنده است.‏ بدون شک این مسیحیان مسح‌شده هم‌اکنون به توضیحات بجایی که پولُس به آنان می‌دهد نیاز دارند،‏ توضیحاتی که نشان می‌دهد آن‌ها «هیکل مقدّس» را تشکیل می‌دهند که یَهُوَه با روح خود در آن ساکن است.‏ (‏افس۲:‏۲۱‏)‏ بدون شک،‏ آشکار شدن «سرّ» مقدّس در بارهٔ انتظام خدا (‏طریقی که اهل خانه‌اش را اداره می‌کند)‏ که خدا با آن اتحاد و صلح را از طریق عیسی مسیح باز می‌گرداند،‏ الهامی عظیم و تسلّی برای جماعت اَفَسُسیان بود.‏ (‏۱:‏۹،‏ ۱۰‏)‏ پولُس اتحاد یهودی و غیریهودی را در مسیح تأکید می‌کند و آنان را به یکی بودن و اتحاد ترغیب می‌نماید.‏ بدین ترتیب،‏ می‌توانیم برای مقصود،‏ ارزش و الهامی بودن این کتاب سپاسگزار باشیم.‏

چرا مفید است

^۱۶ رسالهٔ اَفَسُسیان تقریباً با همهٔ جوانب زندگی مسیحی ارتباط دارد.‏ با نظر به افزایش مسائل ناراحت‌کننده و جنایت در دنیای امروز نصیحت معقولانه و عملی پولُس به نفع کسانی است که آرزو دارند زندگی‌ای خداپسندانه داشته باشند.‏ رفتار فرزندان با والدین و والدین با فرزندان چگونه باید باشد؟‏ مسئولیت شوهران در خصوص زنان و زنان در خصوص شوهران چیست؟‏ در این دنیای شریر،‏ اعضای جماعت چه باید بکنند تا اتحاد توأم با محبت و پاکی مسیحی حفظ شود؟‏ پولُس با نصیحتی به تمامی این سؤال‌ها پاسخ می‌گوید و نشان می‌دهد که چگونه می‌توان انسانیت جدید مسیحی را پوشید.‏ با مطالعهٔ رسالهٔ اَفَسُسیان هر کس قادر خواهد بود درک واضحی از نوع شخصیتی که مورد قبول خداست و از این عبارت که انسان «به صورت خدا در عدالت و قدّوسیت حقیقی آفریده شده است» به دست آورد.‏ —‏ ۴:‏۲۴-‏۳۲؛‏ ۶:‏۱-‏۴؛‏ ۵:‏۳-‏۵،‏ ۱۵-‏۲۰،‏ ۲۲-‏۳۳‏.‏

^۱۷ رسالهٔ مذکور همچنین منظور از انتصابات و وظایف محوّله در جماعت را نشان می‌دهد.‏ این امر «برای تکمیل مقدّسین،‏ برای کار خدمت،‏ برای بنای جسد مسیح» با در نظر داشتن بلوغ روحانی شخص است.‏ با همکاری کامل با ترتیبات جماعت،‏ فرد مسیحی می‌تواند ‹ در هر چیز ترقی نمایند در او که سر است،‏ یعنی مسیح.‏› —‏ ۴:‏۱۲،‏ ۱۵‏.‏

^۱۸ رسالهٔ اَفَسُسیان به جماعت اوّلیه برای درک «سرّ [مقدّس] مسیح» فایدهٔ زیادی رسانید.‏ روشن شد که همراه با یهودیان باایمان «امّت‌ها» نیز خوانده شدند تا «در میراث و در بدن و در بهرهٔ وعدهٔ او در مسیح به وساطت انجیل شریک» شوند.‏ دیوار جدایی یعنی «شریعت احکام» که یهودیان را از غیریهودیان جدا می‌کرد برانداخته شد و اکنون به وسیلهٔ خون مسیح همه هموطن و مقدّسین و اعضای خانهٔ خدا شدند.‏ در تضاد با معبد مشرک آرتمیس،‏ اینان با هم در اتحاد با مسیح عیسی به صورت مکانی بنا شدند تا خدا با روح خود در آن ساکن شود یعنی «هیکل مقدّس در خداوند.‏» —‏ ۳:‏۴،‏ ۶؛‏ ۲:‏۱۵،‏ ۲۱‏.‏

^۱۹ پولُس در مورد ‹سرّ مقدّس› همچنین گفت:‏ «برای انتظام .‏ .‏ .‏ تا همه چیز را خواه آنچه در آسمان [آن‌هایی که انتخاب شدند برای ملکوت آسمانی] و خواه آنچه بر زمین است [آن‌هایی که تحت ملکوت روی زمین زندگی خواهند کرد] در مسیح جمع کند.‏» بدین صورت مقصود عالی خدا برای بازگرداندن صلح و اتحاد به انجام می‌رسد.‏ پولُس در این رابطه برای اَفَسُسیانی که چشمِ دلشان روشن شده بود دعا کرد تا امیدی را که به آن از جانب خدا دعوت شده‌اند کاملاً درک کنند و ببینند «کدام است دولت جلال میراث او در مقدّسین.‏» مسلّماً این کلمات امید آن‌ها را بسیار قوی کرده بود.‏ رسالهٔ الهامی اَفَسُسیان برای جماعات امروزه هم بناکننده است ‹تا پر شویم تا تمامی پری خدا.‏› —‏ ۱:‏۹-‏۱۱،‏ ۱۸؛‏ ۳:‏۱۹‏.‏

‏[پاورقی‌ها]‏