کتاب شمارهٔ ۴۸ غَلاطیان
نگارنده: پولُس
محل نگارش: قُرِنتُس یا اَنطاکیهٔ سوریه
تاریخ اتمام نگارش: حدود ۵۰–۵۲ م.
جماعات غَلاطیه که پولُس در غَلاطیان ۱:۲ آنها را مورد خطاب قرار میدهد ظاهراً شامل اَنطاکیهٔ پیسیدیّه، ایقونیه، لِسْتَرَه و دِرْبه بودند که در نقاط مختلف استان رومی غَلاطیه قرار داشتند. عمال بابهای ۱۳ و ۱۴ از اوّلین سفر میسیونری پولُس همراه با بَرنابا در این ناحیه سخن میگوید؛ سفری که منجر به تشکیل جماعات غَلاطیه شد. این جماعات متشکل از یهودیان و غیریهودیان از جمله سِلتها با گالها بودند. جماعات مذکور در مدت کوتاهی پس از دیدار پولُس از اورشلیم در حدود سال ۴۶ م. تشکیل شدند. — اعما ۱۲:۲۵.
۲ در سال ۴۹ م. پولُس و سیلاس دوّمین سفر میسیونری در غَلاطیه را آغاز کردند. در نتیجه، این جماعات در ایمان محکم شدند و تعداد اعضای آن ‹روزبهروز افزایش یافت.› (اعما ۱۶:۵؛ ۱۵:۴۰، ۴۱؛ ۱۶:۱، ۲) اما معلّمان کاذب یعنی یهودیتگرایان عدهای را در جماعات غَلاطیان متقاعد کرده بودند که ختنه و نگه داشتن شریعت موسی بخش اصلی مسیحیت حقیقی است. در همین موقع پولُس به میسیا و مقدونیه و یونان مسافرت کرده بود و سرانجام به قُرِنتُس رسید، جایی که ۱۸ ماه را با برادران گذراند. سپس در سال ۵۲ م. از اَفَسُس حرکت کرد و در همان سال به اَنطاکیهٔ سوریه جایی که منزل داشت رسید. — اعما ۱۶:۸، ۱۱، ۱۲؛ ۱۷:۱۵؛ ۱۸:۱، ۱۱، ۱۸-۲۲.
۳ پولُس کی و کجا رسالهٔ غَلاطیان را نوشت؟ بدون شک پس از این که خبر فعالیت یهودیتگرایان به گوشش رسید. امکان دارد رسالهٔ فوق در قُرِنتُس، اَفَسُس یا اَنطاکیهٔ سوریه نوشته شده باشد. وی میتوانست آن را در طول اقامت ۱۸ ماههٔ خود در سالهای ۵۰-۵۲ م. از قُرِنتُس نوشته باشد زیرا وقت کافی برای رسیدن اطلاعات از استان غَلاطیه به وی بود. بعید به نظر میرسد که این رساله در اَفَسُس نوشته شده باشد چرا که در مراجعت خود وقت کوتاهی را در آنجا صرف کرد. لیکن، در تابستان سال ۵۲ م. پولُس ظاهراً «مدتی» را در محل سکونتش در اَنطاکیهٔ سوریه گذرانده بود و از آنجایی که ارتباط بین این شهر و آسیای صغیر برقرار بود ممکن است خبر فعالیت یهودیتگرایان را آنجا دریافت کرده باشد و در آن زمان رسالهٔ غَلاطیان را از اَنطاکیهٔ سوریه نوشته باشد. — اعما ۱۸:۲۳.
۴ رسالهٔ فوق، پولُس را به عنوان «رسول نه از جانب انسان و نه به وسیلهٔ انسان بلکه به عیسی مسیح و خدای پدر» توصیف میکند. همچنین حقایق بسیاری را در مورد زندگی و رسالت پولُس آشکار میسازد که ثابت میکند به عنوان رسول هماهنگ با رسولان دیگر در اورشلیم کار میکرد و حتی از اختیار خود برای اصلاح رفتار پِطْرُس رسول استفاده کرد. — غلا ۱:۱، ۱۳-۲۴؛ ۲:۱-۱۴.
۵ چه حقایقی بر اعتبار و قانونی بودن رسالهٔ غَلاطیان دلالت دارد؟ در نوشتههای ایرِنایوس، کلمانس اسکندرانی، تِرتولیانوس و اوریژن به اسم این رساله اشاره شده است. به علاوه، این نام در ردیف نسخههای کتاب مقدّس ذیل آمده است: سیناییه، اسکندریه، واتیکان شمارهٔ ۱۲۰۹، کودِکس احکام اِفرایمی سوریهای، کودِکس کلاروممونتانی و پاپیروس چستربیتی شمارهٔ ۲ (۴۶P). به علاوه، این رساله با دیگر نوشتههای مقدّس یونانی همچنین نوشتههای مقدّس عبری هماهنگی دارد و غالباً به آنها ارجاع میدهد.
۶ پولُس در رسالهٔ قانعکننده و کوبندهٔ خود ‹به جماعات غَلاطیه› ثابت میکند که (۱) رسولی واقعی است (حقیقتی که یهودیتگرایان در بارهاش تردید داشتند) و (۲) عادل کسی است که با ایمان به عیسی مسیح زندگی میکند نه با اَعمال شریعت، و ختنه برای مسیحیان الزامی نیست. گرچه پولُس برای نگارش رسالهها همیشه از منشی استفاده میکرد، اما رسالهٔ غَلاطیان را با «حروف جَلّی [درشت] به دست خود» نوشته است. (۶:۱۱) محتوای این کتاب هم برای پولُس و هم برای غَلاطیان حائز اهمیت فراوانی بود. این کتاب تأکید دارد که قدر آزادیای را که توسط عیسی مسیح به دست میآوریم بدانیم.
چرا مفید است
۱۴ رسالهٔ غَلاطیان پولُس را به عنوان آزاردهندهٔ مخرّبی میشناساند که بعدها رسول امّتها شد و همیشه حاضر و مراقب بود به نفع برادران خود عمل کند. (۱:۱۳-۱۶، ۲۳؛ ۵:۷-۱۲) پولُس خاطرنشان ساخت که سرپرست باید برای حل و فصل مشکلات سریع اقدام کند و استدلالهای کاذب را با منطق و آیات رد کند. — ۱:۶-۹؛ ۳:۱-۶.
۱۵ این رساله برای جماعات غَلاطیه مفید بود زیرا آزادی آنها را در مسیح کاملاً تثبیت کرد و افرادی را که بشارت را منحرف میساختند بیاعتبار نمود. همچنین روشن ساخت که شخص به وسیلهٔ ایمان عادل شمرده میشود و برای رستگاری دیگر لزومی به ختنه نیست. (۲:۱۶؛ ۳:۸؛ ۵:۶) کنار گذاشتن چنین فرقهایی که از انسانهای ناکامل ریشه میگرفت یهودیان و امّتها را در یک جماعت متحد ساخت. آزادی از شریعت آنها را به سوی اَعمال جسم ترغیب نمیکرد. زیرا این اصل هنوز پابرجا بود: «همسایهٔ خود را چون خویشتن محبت نما.» همین اصل برای مسیحیان امروزه هم پابرجاست. — ۵:۱۴.
۱۶ رسالهٔ پولُس با استفاده از مثالهای مستدل و مؤثر نوشتههای عبری به غَلاطیان در فهم بسیاری از نکات تعلیمی کمک کرد. این رساله تفسیر الهامی اِشَعْیا ۵۴:۱-۶ را بیان و «اورشلیم بالا» را به عنوان زن یَهُوَه شناسایی کرده است. با شرح «مَثَل» یا نمایش سمبولیک هاجر و سارَه نشان داده است که وارثان وعدهٔ خدا آنانی میباشند که توسط مسیح آزاد میشوند، نه کسانی که زیر بندگی شریعت هستند. (غلا ۴:۲۱-۲۶؛ پیدا ۱۶:۱-۴، ۱۵؛ ۲۱:۱-۳، ۸-۱۳) این رساله به وضوح نشان داده است که عهد شریعت وعدهٔ ابراهیمی را باطل نمیکند بلکه به آن اضافه شده است. همچنین مشخص ساخته است که مدت زمان میان وعدهٔ ابراهیمی و عهد شریعت ۴۳۰ سال بود که برای گاهشماری کتاب مقدّس بسیار مهم است. (غلا ۳:۱۷، ۱۸، ۲۳، ۲۴) این نکات برای بنای ایمان مسیحیان امروزی ثبت و حفظ شدهاند.
۱۷ مهمتر از همه، رسالهٔ غَلاطیان صریحاً ذریّت ملکوت را که تمامی انبیا در انتظار او بودند شناسایی میکند. «وعدهها به ابراهیم و به نسل او گفته شد . . . که مسیح است.» آنانی که از طریق ایمان به عیسی مسیح پسران خدا خوانده میشوند جزو این ذریّت هستند. «اگر شما از آنِ مسیح میباشید، هرآینه نسل ابراهیم و برحسب وعده، وارث هستید.» (۳:۱۶، ۲۹) وارثان ملکوت و همکاران آنان باید از پندهای عالی رسالهٔ غَلاطیان پیروی کنند: ‹به آن آزادی که مسیح شما را به آن آزاد کرد استوار باشید.› ‹از نیکوکاری خسته نشوید زیرا که در موسم آن درو خواهید کرد اگر ملول نشوید.› ‹احسان بنمایید، علیالخصوص با اهل بیت ایمان.› — ۵:۱؛ ۶:۹، ۱۰.
۱۸ بعد از همهٔ این حرفها اخطاری شدید داده شده است مبنی بر این که کسانی که اَعمال جسم را به جا میآورند «وارث ملکوت خدا نمیشوند.» پس باشد که همه از فساد دنیوی برگردند و دلهای خود را کاملاً برای به جا آوردن ثمرات روح که «محبت و خوشی و سلامتی و حِلم و مهربانی و نیکویی و ایمان و تواضع و پرهیزکاری است» مایل گردانند. — ۵:۱۹-۲۳.