کتاب شمارهٔ ۵۴ ۱تیموتاؤس

نگارنده:‏ پولُس

محل نگارش:‏ مقدونیه

تاریخ اتمام نگارش:‏ حدود ۶۱‏–‏۶۴ م.‏

گزارش لوقا در مورد زندگی پولُس در کتاب اَعمال به آنجا ختم می‌شود که پولُس در روم منتظر نتیجهٔ پژوهش (‏استیناف)‏ از قیصر است.‏ در آن گزارش نشان داده می‌شود که پولُس در خانهٔ اجاره‌ای خود سکونت دارد و به همهٔ کسانی که نزد وی می‌آیند بشارت ملکوت خدا را موعظه می‌کند و این کار را «با کمال دلیری .‏ .‏ .‏ بدون ممانعت» انجام می‌دهد.‏ (‏اعما ۲۸:‏۳۰،‏ ۳۱‏)‏ اما پولُس در رسالهٔ دوّم به تیموتاؤس می‌نویسد:‏ «چون بدکار تا به بندها زحمت می‌کشم» و نیز از مرگش صحبت می‌کند که بسیار نزدیک است.‏ (‏۲تیمو ۲:‏۹؛‏ ۴:‏۶-‏۸‏)‏ چه تغییر بزرگی!‏ در ابتدا با او همچون یک زندانی محترم رفتار می‌شد اما بعداً همچون یک تبهکار.‏ در فاصلهٔ زمانی میان گزارش لوقا در مورد وضعیت پولُس در سال ۶۱ م.‏ که در پایان دو سال اقامت در روم بود و نوشته‌های خود پولُس به تیموتاؤس در مورد وضعیتش که قبل از مرگش نوشت چه اتفاقی افتاده بود؟‏

^۲ از آنجایی که نمی‌توان تاریخ نگارش رساله‌های تیموتاؤس و تیطُس را با تاریخ نگارش کتاب اَعمال به راحتی تطبیق داد بعضی از مفسّرین کتاب مقدّس به این نتیجه رسیدند که پولُس در استیناف خود به قیصر موفق شده و در سال ۶۱ م.‏ آزاد شده بود.‏ «فرهنگ کتاب مقدّس وِسْت‌مینْستِر جدید» (‏انگل‍.‏)‏ می‌گوید:‏ «آیه‌های پایانی کتاب اَعمال با این نظر که [پولُس بعد از دو سال حبس آزاد شد] بیشتر مطابقت دارد تا با این حدس که زندانی شدن پولُس با محکومیت و مرگش به پایان رسید.‏ لوقا با تأکید بر این حقیقت که هیچ کس مانع کار پولُس نشد مطمئناً می‌خواست بگوید که فعالیت پولُس به پایان نرسیده بود.‏»‏a پس رسالهٔ اوّل تیموتاؤس در فاصلهٔ زمانی میان آزادی از حبس اوّل و حبس آخر در روم و یا حدود سال‌های ۶۱-‏۶۴ م.‏ نوشته شد.‏

^۳ پولُس ظاهراً با آزادی از زندان به همراه تیموتاؤس و تیطُس کار میسیونری خود را از سر گرفت.‏ این که آیا پولُس هرگز به اسپانیا رسید یا نه مشخص نیست،‏ ولی برخی تصوّر می‌کنند که به اسپانیا رفته است.‏ کلمانس (‏حدود سال ۹۵ م.‏)‏ از روم نوشت که پولُس «به منتهاالیه غرب» آمد که می‌توانست شامل اسپانیا هم باشد.‏b

^۴ پولُس اوّلین رسالهٔ خود را به تیموتاؤس از کجا فرستاد؟‏ اوّل تیموتاؤس ۱:‏۳ نشان می‌دهد که پولُس ترتیبی داده بود تا تیموتاؤس برای موضوع‌های به خصوصی به جماعت اَفَسُس برود در حالی که خود به طرف مقدونیه رفت.‏ ظاهراً پولُس رسالهٔ خود را در مقدونیه برای تیموتاؤس که در شهر اَفَسُس است می‌نویسد.‏

^۵ هر دو رساله به تیموتاؤس به عنوان نوشته‌های پولُس و بخشی از نوشته‌های الهامی مورد قبول واقع شده‌اند.‏ نویسندگان پیشین مسیحی مانند پولیکارپ،‏ ایگناتیوس و کلمانس رومی همه با این نظریه موافقند و رساله‌های مذکور به عنوان نوشته‌های پولُس در مجموعه نوشته‌های چند قرن اوّل گنجانده شدند.‏ مقامی صلاحیتدار می‌نویسد:‏ «تعدادی نوشته‌های عهد جدید وجود دارند که از گواه محکم‌تری برخوردارند .‏ .‏ .‏ بنابراین رد کردن صحّت آن‌ها را باید نوآوری جدیدی تلقّی کرد که در تضاد با شواهد محکم کلیسای اوّلیه است.‏»‏c

^۶ پولُس رسالهٔ اوّل را به تیموتاؤس نوشت تا در جماعت روال سازماندهی‌شده‌ای را مستقر کند.‏ همچنین لازم بود به تیموتاؤس در مورد تعالیم کاذب هشدار دهد و برادران را تقویت کند تا از این «معرفت دروغ» اجتناب کنند.‏ (‏۱تیمو ۶:‏۲۰‏)‏ دلیل دیگر این بود که شهر تجاری اَفَسُس می‌توانست وسوسه‌های مادی‌گرایانه و «طمع» به وجود آورد.‏ بنابراین بجا بود که پندی هم در این مورد داده می‌شد.‏ (‏۶:‏۱۰‏)‏ مطمئناً تیموتاؤس از لحاظ تجربه و تعلیم برای به عهده گرفتن چنین وظیفه‌ای بسیار مناسب بود.‏ پدر وی یونانی و مادرش یهودی‌ای خداترس بود.‏ دقیقاً معلوم نیست که تیموتاؤس چه موقع برای بار اوّل با مسیحیت آشنا شد.‏ وقتی پولُس در دوّمین سفر میسیونری خود،‏ اواخر سال ۴۹ م.‏ یا اوایل سال ۵۰ م.‏ که از لِسْتَرَه دیدن می‌کرد «برادران در لِسْتَرَه و ایقونیه بر [تیموتاؤس که (‏احتمالاً جوانی ۲۰ ساله بود)‏] شهادت می‌دادند.‏» بنابراین،‏ پولُس ترتیبی داد تا تیموتاؤس با سیلاس و خودش سفر کند.‏ (‏اعما ۱۶:‏۱-‏۳‏)‏ در ۱۱ رساله از ۱۴ رسالهٔ پولُس و همچنین در کتاب اَعمال نام تیموتاؤس ذکر شده است.‏ همیشه پولُس توجه پدرانه‌ای به تیموتاؤس داشت و در چندین موقعیت او را برای خدمت و ملاقات چند جماعت فرستاد.‏ این گواهی است بر این که تیموتاؤس در کار میسیونری موفق و برای به عهده گرفتن مسئولیت‌های سنگین واجد شرایط بود.‏ —‏ ۱تیمو ۱:‏۲؛‏ ۵:‏۲۳؛‏ ۱تسا ۳:‏۲؛‏ فیل ۲:‏۱۹‏.‏

چرا مفید است

^۱۵ این رساله اخطار شدیدی به کسانی می‌دهد که در فرضیه‌ها و بحث‌های فلسفی غرق می‌شوند.‏ «مجادلات» به غرور منتج می‌شود و باید از آن‌ها اجتناب کرد،‏ زیرا پولُس می‌گوید این بحث‌ها مانع رشد مسیحی می‌شود و «مباحثات را نه آن تعمیر الٰهی را که در ایمان است پدید می‌آورد.‏» (‏۶:‏۳-‏۶؛‏ ۱:‏۴‏)‏ «برحسب انجیل جلال خدای متبارک» این بحث‌ها به همراه اَعمال جسم «برخلاف تعلیم صحیح» است.‏ —‏ ۱:‏۱۰،‏ ۱۱‏.‏

^۱۶ ظاهراً مسیحیان شهر اَفَسُس که طمع آن را فرا گرفته بود نیاز به پندی در مورد مبارزه با مادی‌گرایی و انحرافات آن داشتند.‏ و پولُس آن پند را به ایشان داد.‏ اغلب در دنیا از گفتهٔ او اقتباس می‌شود که «طمع» یا عشق به پول «ریشهٔ همهٔ بدی‌ها است،‏» اما حقیقتاً تعداد کمی به سخن او گوش می‌دهند!‏ مسیحیان حقیقی باید از این پند در همه وقت پیروی کنند چرا که به معنای زندگی برای آن‌هاست.‏ آن‌ها باید از دام مضر مال‌اندوزی دوری نمایند و امید خود را ‹نه به دولت ناپایدار بلکه به خدای زنده که همه چیز را دولتمندانه برای تمتّع به ما عطا می‌کند› داشته باشند.‏ —‏ ۶:‏۶-‏۱۲،‏ ۱۷-‏۱۹‏.‏

^۱۷ رسالهٔ پولُس نشان می‌دهد که تیموتاؤس نمونهٔ خوبی است از این که جوانی مسیحی باید چگونه باشد.‏ او نسبتاً جوان بود اما از نظر روحانی بالغ.‏ برای سرپرست شدن واجد شرایط شده بود و از داشتن چنین امتیازی بسیار برکت یافت.‏ او نیز همچون خادمان جوان غیور امروزی می‌بایست در این امور تأمّل می‌کرد و در آن‌ها راسخ می‌بود تا پیشرفت کند.‏ پند پولُس برای کسانی که از پیشرفت مسیحی شاد هستند به موقع است:‏ «خویشتن را و تعلیم را احتیاط کن و در این امور قائم باش که هر گاه چنین کنی،‏ خویشتن را و شنوندگان خویش را نیز نجات خواهی داد.‏» —‏ ۴:‏۱۵،‏ ۱۶‏.‏

^۱۸ این رسالهٔ الهامی روحیهٔ قدردانی از ترتیبات منظم خدا را در شخص ایجاد می‌کند و نشان می‌دهد که زن و مرد چگونه می‌توانند سهم خود را در حفظ ترتیبات تئوکراتیک در جماعت به جا آورند.‏ (‏۲:‏۸-‏۱۵‏)‏ سپس شرایط لازم را برای سرپرست و خادم کمکی شدن مطرح می‌کند.‏ بنابراین،‏ روح‌القدس نشان می‌دهد چه انتظاراتی از کسانی می‌رود که در سمت‌هایی خاص خدمت می‌کنند.‏ رسالهٔ مذکور همچنین همهٔ خادمان یَهُوَه را تشویق می‌کند تا این معیارها را در خود پرورش دهند و می‌گوید:‏ «اگر کسی منصب اُسقفی (‏سرپرستی)‏ را بخواهد،‏ کار نیکو می‌طلبد.‏» (‏۳:‏۱-‏۱۳‏)‏ در این رساله به طرز رفتاری که یک سرپرست باید با افراد سنین مختلف و با مذکر و مؤنث داشته باشد،‏ و به نحوهٔ رسیدگی به اتهامات در حضور شاهدان اشاره شده است.‏ پولُس با تأکید بر این که پیرانی که در کلام و تعلیم محنت می‌کشند مستحق حرمت مضاعف هستند دو بار از نوشته‌های عبری به عنوان مرجع نقل‌قول می‌کند:‏ «زیرا در کتاب می‌گوید:‏ ‹گاو را وقتی که خرمن را خرد می‌کند،‏ دهن مبند› و ‹مزدور مستحقّ اُجرت خود است.‏› » —‏ ۱تیمو ۵:‏۱-‏۳،‏ ۹،‏ ۱۰،‏ ۱۹-‏۲۱،‏ ۱۷،‏ ۱۸؛‏ تث ۲۵:‏۴؛‏ لاو ۱۹:‏۱۳‏.‏

^۱۹ پولُس بعد از دادن همهٔ این پندهای عالی اضافه می‌کند که اوامر باید بی‌داغ و بی‌ملایمت تا زمان جلال سَرور،‏ عیسی مسیح،‏ به عنوان پادشاه پادشاهان و رب‌الارباب حفظ شوند.‏ بر اساس امید ملکوت رسالهٔ پولُس به تیموتاؤس،‏ مسیحیان را قویاً ترغیب کرده،‏ چنین به پایان می‌رسد:‏ «نیکوکار بوده،‏ در اَعمال صالحه دولتمند و سخی و گشاده‌دست باشند؛‏ و برای خود اساس نیکو به جهت عالَم آینده نهند تا حیات جاودانی را به دست آرند.‏» (‏۱تیمو ۶:‏۱۴،‏ ۱۵،‏ ۱۸،‏ ۱۹‏)‏ همهٔ تعالیم عالی رسالهٔ اوّل تیموتاؤس حقیقتاً مفید است!‏

‏[پاورقی‌ها]‏