مه

عیسی حتی در سنین پایین مطیع والدینش بود.‏ او راهنمایی‌های والدینش را نادیده نمی‌گرفت و هرگز فکر نمی‌کرد که از آنان بیشتر می‌داند.‏ عیسی مسئولیت‌هایی را که به عنوان پسر ارشد خانواده داشت،‏ جدّی می‌گرفت.‏ او مطمئناً سخت تلاش کرده بود که نجّاری را از یوسف بیاموزد تا بتواند گوشه‌ای از مخارج خانواده را تأمین کند.‏ تردیدی نیست که والدین عیسی در مورد تولّد معجزه‌آسایش و پیامی که از فرشتگان گرفته بودند،‏ با او صحبت کرده بودند.‏ (‏لو ۲:‏۸-‏۱۹،‏ ۲۵-‏۳۸)‏ البته به غیر از این آموزش‌ها،‏ عیسی خود نیز نوشته‌های مقدّس را مطالعه کرده بود.‏ از کجا می‌دانیم که او کلام خدا را مطالعه می‌کرد؟‏ چون حتی در نوجوانی معلّمان مذهبی در اورشلیم «از فهم او و پاسخ‌هایش شگفت‌زده می‌شدند.‏» (‏لو ۲:‏۴۶،‏ ۴۷)‏ پس عیسی حتی در ۱۲ سالگی با مطالعهٔ کلام خدا به خود ثابت کرده بود که یَهُوَه پدر اوست.‏​—‏لو ۲:‏۴۲،‏ ۴۳،‏ ۴۹.‏ ب۲۰/‏۱۰ ص ۲۹-‏۳۰ ¶۱۳-‏۱۴

پولُس در آغاز سخنانش دربارهٔ رستاخیز،‏ به سه حقیقت مهم اشاره کرد که عبارتند از:‏ ۱)‏ ‹مسیح برای گناهان ما مرد› ۲)‏ «او را به خاک سپردند» و ۳)‏ «بر طبق نوشته‌های مقدّس در روز سوم برخیزانده شد.‏» (‏۱قر ۱۵:‏۳،‏ ۴)‏ مرگ،‏ دفن و رستاخیز عیسی برای ما به چه مفهوم است؟‏ اِشَعْیای نبی درباره مسیح موعود پیشگویی کرد که ‹او از زمین زندگان منقطع می‌شود› و ‹قبرش را با شریران تعیین می‌کنند.‏› اِشَعْیا در این باره به نکتهٔ دیگری نیز اشاره کرد و گفت:‏ ‹او گناهان بسیاری را بر دوش می‌کشد.‏› در واقع،‏ عیسی با دادن جان خود همچون بهای رهایی،‏ چنین کرد.‏ (‏اشع ۵۳:‏۸،‏ ۹،‏ ۱۲؛‏ مت ۲۰:‏۲۸؛‏ روم ۵:‏۸)‏ بنابراین،‏ مرگ،‏ دفن و رستاخیز عیسی به ما اطمینانی قطعی می‌دهد که می‌توانیم از چنگ گناه و مرگ رها شویم و در کنار عزیزان رستاخیزیافته‌مان باشیم.‏ ب۲۰/‏۱۲ ص ۲-‏۳ ¶۴-‏۶؛‏ ص ۵ ¶۱۱

پولُس اغلب در کنیسه‌های یهودیان موعظه می‌کرد.‏ برای مثال،‏ او در کنیسهٔ شهر تِسالونیکی،‏ «مدت سه هفته در روزهای سَبَّت بر اساس نوشته‌های مقدّس با [یهودیان] استدلال می‌کرد.‏» (‏اعما ۱۷:‏۱،‏ ۲)‏ از آنجایی که پولُس به عنوان یک یهودی بزرگ شده بود،‏ موعظه در کنیسه برایش راحت بود.‏ (‏اعما ۲۶:‏۴،‏ ۵)‏ او یهودیان را به‌خوبی درک می‌کرد،‏ از این رو می‌توانست با اعتمادبه‌نَفْس به آنان موعظه کند.‏ (‏فیلیپ ۳:‏۵)‏ پولُس تحت فشار مخالفان،‏ از تِسالونیکی و سپس بیریه فرار کرد و به آتن رسید.‏ او در آنجا نیز «در کنیسه با یهودیان و با دیگر خداپرستان .‏ .‏ .‏ به گفتگو و استدلال می‌پرداخت.‏» (‏اعما ۱۷:‏۱۷)‏ اما هنگامی که در بازار موعظه می‌کرد،‏ مخاطبان متفاوتی داشت.‏ آنان افرادی منجمله فیلسوفان و غیریهودیان بودند که گفته‌های پولُس برایشان همچون ‹تعلیمی جدید› بود.‏ از این رو به پولُس گفتند:‏ «چیزهای جدید می‌گویی که به گوش ما غریب است.‏»​—‏اعما ۱۷:‏۱۸-‏۲۰.‏ ب۲۰/‏۴ ص ۹ ¶۵-‏۶

اگر همواره با ضعفی می‌جنگید،‏ خود را محکوم نکنید.‏ زیرا همهٔ ما خطا می‌کنیم و به لطف بی‌کران یَهُوَه نیاز داریم که از طریق قربانی عیسی شامل حالمان می‌شود.‏ (‏افس ۱:‏۷؛‏ ۱یو ۴:‏۱۰)‏ هنگام دلسردی و ناامیدی می‌توانیم از برادران و خواهرانمان کمک بگیریم.‏ زمانی که دلمان می‌خواهد با کسی صحبت کنیم،‏ آنان صبورانه به حرف‌هایمان گوش می‌دهند و تشویقمان می‌کنند.‏ (‏امث ۱۲:‏۲۵؛‏ ۱تسا ۵:‏۱۴)‏ خواهری از نیجریه به نام جُوی که با حس دلسردی می‌جنگید می‌گوید:‏ «نمی‌دانم بدون هم‌ایمانانم چه بر سرم می‌آمد!‏ تشویق‌های آنان،‏ جواب یَهُوَه به دعاهایم است.‏ اکنون می‌دانم که چگونه افراد دلسرد و ناامید را تشویق کنم؟‏» با این حال،‏ گاه شاید برادران و خواهرانمان ندانند که ما به تشویق و دلگرمی نیاز داریم.‏ بنابراین،‏ شاید لازم باشد که خود نزد هم‌ایمانی باتجربه برویم و دربارهٔ شرایطمان با او صحبت کنیم.‏ ب۲۰/‏۱۲ ص ۲۳-‏۲۴ ¶۷-‏۸

معمولاً اولین قدم در برقراری رابطهٔ دوستی با یک شخص این است که با او وقت بگذرانیم.‏ وقتی با او صحبت می‌کنیم و احساسات و تجربیاتمان را با او در میان می‌گذاریم،‏ دوست او می‌شویم.‏ اما برای برقراری رابطه‌ای صمیمی با عیسی با موانعی مواجهیم.‏ آن موانع کدامند؟‏ اولین مانع این است که ما عیسی را ندیده‌ایم.‏ در زمان رسولان نیز بسیاری از مسیحیان هرگز عیسی را ندیده بودند.‏ اما پِطرُس رسول گفت:‏ «گرچه هرگز مسیح را ندیده‌اید،‏ او را دوست می‌دارید و گرچه اکنون او را نمی‌بینید،‏ به او ایمان می‌ورزید.‏» (‏۱پطر ۱:‏۸)‏ پس حتی اگر عیسی را ندیده‌ایم،‏ این امکان وجود دارد که با او رابطه‌ای صمیمی برقرار کنیم.‏ همچنین ما نمی‌توانیم با عیسی صحبت کنیم.‏ هنگام دعا مستقیماً با یَهُوَه صحبت می‌کنیم.‏ درست است که به نام عیسی دعا می‌کنیم،‏ اما با او صحبت نمی‌کنیم.‏ عیسی هرگز انتظار ندارد که به او دعا کنیم.‏ زیرا دعا بخشی از پرستش ماست و ما فقط یَهُوَه را می‌پرستیم.‏ (‏مت ۴:‏۱۰)‏ با این وجود،‏ همچنان می‌توانیم محبتمان را به عیسی نشان دهیم.‏ ب۲۰/‏۴ ص ۲۰ ¶۱-‏۳

در مسابقات یونان باستان،‏ دوندگان باید بر مشکلاتی همچون خستگی و درد غلبه می‌کردند.‏ آنان تنها با تکیه بر قدرت خود و آموزش‌هایی که دیده بودند می‌توانستند چنین کنند.‏ ما نیز برای دویدن در مسابقهٔ زندگی آموزش می‌بینیم.‏ اما از امتیاز دیگری نیز برخورداریم.‏ ما می‌توانیم از یَهُوَه که قدرتمندترین نیروی عالم را در اختیار دارد کمک بگیریم.‏ او به ما وعده داده است که اگر به او تکیه کنیم،‏ نه تنها آموزشمان می‌دهد بلکه قوّت لازم را نیز به ما می‌دهد!‏ پولُس رسول با مشکلات بسیاری روبرو بود.‏ او علاوه بر این که مورد اهانت و آزار و اذیت قرار می‌گرفت،‏ گاه احساس ناتوانی می‌کرد و باید با مشکلی که مانند ‹خاری در جسمش› بود مقابله می‌کرد.‏ (‏۲قر ۱۲:‏۷)‏ اما او در این مشکلات،‏ نه تنها از خدمت به یَهُوَه دست نکشید،‏ بلکه آن‌ها را فرصتی می‌دید که اعتمادش را به او نشان دهد.‏ (‏۲قر ۱۲:‏۹،‏ ۱۰)‏ این طرز فکر پولُس باعث شد که یَهُوَه در تمام مشکلات به او کمک کند.‏ ب۲۰/‏۴ ص ۲۹ ¶۱۳-‏۱۴

ما این هدیهٔ نادیدنی را در اختیار داریم،‏ که با یَهُوَه و بخش آسمانی سازمان او ‹همکار› هستیم.‏ (‏۲قر ۶:‏۱)‏ در واقع،‏ هر بار که ما به فعالیت شاگردسازی می‌پردازیم،‏ با آنان همکاری می‌کنیم.‏ پولُس دربارهٔ خود و دیگر مبشّران گفت:‏ «ما همکاران خداییم.‏» (‏۱قر ۳:‏۹)‏ ما در خدمت موعظه،‏ با عیسی نیز همکاری می‌کنیم.‏ پس از این که عیسی به شاگردانش فرمان داد،‏ ‹از مردمِ همهٔ قوم‌ها شاگرد بسازند،‏› به آنان گفت:‏ «من .‏ .‏ .‏ با شما هستم.‏» (‏مت ۲۸:‏۱۹،‏ ۲۰)‏ به علاوه،‏ ما از همکاری با فرشتگان نیز بسیار قدردانیم.‏ چرا که ما را در اعلام ‹بشارت جاودان به ساکنان زمین،‏› هدایت می‌کنند.‏ (‏مکا ۱۴:‏۶)‏ این حمایت‌های نادیدنی،‏ ما را قادر به انجام چه کاری می‌سازد؟‏ وقتی پیام پادشاهی خدا را همچون بذری می‌پاشیم،‏ در دل افرادی که آن را می‌پذیرند رشد می‌کند و بارور می‌شود.‏ (‏مت ۱۳:‏۱۸،‏ ۲۳)‏ چه کسی عامل رشد و بارور شدن آن بذرها است؟‏ پاسخ این سوال را عیسی به ما داده و در آیهٔ روز آمده است.‏ ب۲۰/‏۵ ص ۳۰ ¶۱۴-‏۱۵

بسیاری از زوج‌ها طلاق گرفته‌اند.‏ حتی برخی خانواده‌ها که با هم زندگی می‌کنند،‏ روابط نزدیکی با یکدیگر ندارند.‏ یک مشاور خانواده در این باره می‌گوید:‏ «پدرها،‏ مادرها و فرزندان به جای صحبت با یکدیگر،‏ دائماً با کامپیوتر،‏ تبلت،‏ تلفن و بازی‌های کامپیوتری مشغولند.‏ آنان زیر یک سقف زندگی می‌کنند،‏ اما یکدیگر را به‌خوبی نمی‌شناسند.‏» مطمئناً ما نمی‌خواهیم همچون بسیاری از مردم دنیا،‏ بی‌عاطفه شویم.‏ بلکه می‌خواهیم همهٔ هم‌ایمانانمان را همچون اعضای خانواده‌مان از صمیم دل دوست داشته باشیم.‏ (‏روم ۱۲:‏۱۰)‏ محبت ورزیدن از صمیم دل به چه مفهوم است؟‏ در واقع،‏ این عبارت به رابطهٔ گرم و صمیمی بین اعضای خانواده اشاره می‌کند.‏ ما می‌خواهیم چنین محبتی را به برادران و خواهرانمان که اعضای خانوادهٔ روحانی‌مان هستند نشان دهیم.‏ وقتی آنان را از صمیم دل دوست بداریم،‏ می‌توانیم در کنار هم با شادی به یَهُوَه خدمت کنیم.‏​—‏میکا ۲:‏۱۲.‏ ب۲۱/‏۱ ص ۲۰ ¶۱-‏۲

احتمال برنده شدن تیم ورزشی‌ای که بازیکنانش با هم متحدند بسیار بیشتر از تیمی است که چنین اتحادی در میانشان نیست.‏ تنها در صورتی دلمان می‌تواند در برابر وسوسه‌های شیطان مقاومت کند و به‌اصطلاح برندهٔ مسابقه باشد که افکار،‏ امیال و احساساتمان،‏ در خدمت به یَهُوَه با یکدیگر هماهنگ باشد.‏ به یاد داشته باشید که شیطان همواره دل شما را هدف قرار می‌دهد.‏ قصد او این است که نگذارد افکار،‏ امیال و احساسات شما هماهنگ با هم و مطابق معیارهای یَهُوَه باشد.‏ اما یَهُوَه از شما انتظار دارد با دلی کامل به او خدمت کنید.‏ (‏مت ۲۲:‏۳۶-‏۳۸)‏ بنابراین مصمم باشید که دل خود را در برابر حملات شیطان محفوظ نگاه دارید!‏ شما می‌توانید همچون داوود به یَهُوَه چنین دعا کنید:‏ «دل مرا واحد گردان تا از نام تو ترسان باشم.‏» مصمم باشید که همواره هماهنگ با این دعا زندگی کنید.‏ هر روزه با تصمیمات کوچک و بزرگی که می‌گیرید نشان دهید که برای نام مقدّس یَهُوَه احترامی عمیق قائلید.‏ به این شکل،‏ به عنوان یک شاهد یَهُوَه،‏ نام او را جلال خواهید داد.‏ (‏امث ۲۷:‏۱۱)‏ به علاوه،‏ می‌توانید همچون میکای نبی بگویید:‏ «ما به نام یهوه خدای خود سلوک خواهیم کرد،‏ تا ابدالاباد.‏»​—‏میکا ۴:‏۵.‏ ب۲۰/‏۶ ص ۱۳ ¶۱۷-‏۱۸

زمانی که پادشاه شمال به همراه دیگر حکومت‌ها به قوم خدا حمله کند،‏ خشم خدای متعال برانگیخته می‌شود و جنگ حارمَگِدّون آغاز خواهد شد.‏ (‏مکا ۱۶:‏۱۴،‏ ۱۶)‏ در آن زمان،‏ جوج از ماجوج که شامل پادشاه شمال و دیگر حکومت‌هاست،‏ نابود خواهد شد و هیچ کس او را «یاری نخواهد داد.‏» (‏دان ۱۱:‏۴۵)‏ آیهٔ بعدی در پیشگویی دانیال جزئیات بیشتری را دربارهٔ نحوهٔ نابودی پادشاه شمال و هم‌پیمانانش و همچنین نحوهٔ نجات قوم یَهُوَه آشکار می‌سازد.‏ (‏دان ۱۲:‏۱)‏ مفهوم این آیه چیست؟‏ میکائیل نام دیگر پادشاه ما عیسی مسیح است.‏ او از آغاز پادشاهی‌اش در آسمان یعنی سال ۱۹۱۴،‏ از ‹قوم یَهُوَه محافظت کرده است.‏› همچنین در آینده‌ای نزدیک برای نابودی دشمنانش در جنگ حارمَگِدّون «بر خواهد خاست.‏» مطابق پیشگویی دانیال،‏ این جنگ فاجعه‌آمیزترین ‹مصیبت› تاریخ خواهد بود.‏ یوحنا نیز در پیشگویی‌اش در کتاب مکاشفه،‏ دوره‌ای را که به این جنگ می‌انجامد،‏ «مصیبت عظیم» خوانده است.‏​—‏مکا ۶:‏۲؛‏ ۷:‏۱۴.‏ ب۲۰/‏۵ ص ۱۵-‏۱۶ ¶۱۵-‏۱۷

یوسف طی دوران بردگی و حبس،‏ هیچ کنترلی بر شرایطش نداشت.‏ او چگونه توانست دیدگاه صحیح خود را حفظ کند؟‏ او به جای تمرکز بر محدودیت‌هایش،‏ تمام تلاشش را می‌کرد تا مسئولیتی را که به او واگذار شده بود به‌خوبی انجام دهد.‏ یوسف همواره بر رابطه‌اش با یَهُوَه تمرکز می‌کرد.‏ یَهُوَه نیز به تمام کارهای او برکت می‌داد.‏ (‏پیدا ۳۹:‏۲۱-‏۲۳)‏ گزارش یوسف به ما یادآور می‌شود که در دنیایی مملو از بی‌عدالتی زندگی می‌کنیم.‏ حتی شاید از طرف هم‌ایمانانمان مورد بی‌عدالتی قرار گیریم.‏ اما اگر یَهُوَه را ‹صخره و پناه› خود بدانیم،‏ هرگز دلسرد نخواهیم شد و همچنان به خدمتمان ادامه خواهیم داد.‏ (‏مز ۶۲:‏۶،‏ ۷؛‏ ۱پطر ۵:‏۱۰)‏ به علاوه،‏ هنگامی که یوسف آن دو رؤیای الهامی را دید،‏ حدود ۱۷ سال داشت.‏ این امر نشان می‌دهد که یَهُوَه اعتماد زیادی به خادمان جوانش دارد.‏ امروزه بسیاری از جوانان همچون یوسف،‏ ایمانی مستحکم به یَهُوَه دارند.‏ حتی برخی از آنان به دلیل حفظ وفاداری‌شان،‏ به زندان افتاده‌اند.‏​—‏مز ۱۱۰:‏۳.‏ ب۲۰/‏۱۲ ص ۱۶ ¶۳؛‏ ص ۱۷-‏۱۸ ¶۵،‏ ۷

وقتی پِطرُس و یوحنا به دلیل پیروی از عیسی و شناساندن او به دیگران،‏ مورد آزار و اذیت قرار می‌گرفتند،‏ احساس افتخار می‌کردند!‏ (‏اعما ۴:‏۱۸-‏۲۱؛‏ ۵:‏۲۷-‏۲۹،‏ ۴۰-‏۴۱)‏ شاگردان عیسی هیچ دلیلی برای خجالت و شرمندگی نداشتند.‏ بسیاری از مخالفان برای آن مسیحیان فروتن احترام قائل نبودند.‏ اما آن مخالفان هرگز نتوانستند همچون آنان به مردم کمک کنند.‏ برای مثال،‏ کتاب‌هایی که آن مسیحیان تحت الهام خدا به قلم آوردند تا به امروز به میلیون‌ها نفر کمک کرده و به آنان امید بخشیده است.‏ به علاوه،‏ آنان پیام پادشاهی خدا را به دیگران اعلام می‌کردند؛‏ پادشاهی‌ای که اکنون برقرار شده است و به‌زودی بر تمامی بشر حکم می‌راند.‏ (‏مت ۲۴:‏۱۴)‏ اما امپراتوری قدرتمند روم که آن مسیحیان را مورد آزار و اذیت قرار می‌داد،‏ کاملاً نابود شد و به تاریخ پیوست.‏ آن شاگردان وفادار مسیح،‏ اکنون در آسمان پادشاهی می‌کنند!‏ در حالی که همهٔ آن مخالفان مرده‌اند و اگر روزی رستاخیز یابند،‏ باید تحت پادشاهی خدا زندگی کنند؛‏ پادشاهی‌ای که در گذشته با اعلام آن مخالفت می‌کردند.‏​—‏مکا ۵:‏۱۰.‏ ب۲۰/‏۷ ص ۱۵ ¶۴

ابراهیم به‌قدری به وعده‌های یَهُوَه ایمان و اطمینان داشت که گویی پادشاه برگزیدهٔ یَهُوَه یا همان مسیح موعود را می‌دید.‏ به همین دلیل عیسی به یهودیان قرن اول چنین گفت:‏ «پدر شما ابراهیم،‏ چون در انتظار دیدن روز من بود،‏ بسیار شادی می‌کرد و آن را دید و شادمان شد.‏» (‏یو ۸:‏۵۶)‏ بله،‏ ابراهیم کاملاً اطمینان داشت که برخی از نوادگانش در حکومت یَهُوَه پادشاهی خواهند کرد و حاضر بود منتظر بماند تا یَهُوَه این وعده‌اش را به تحقق برساند.‏ ابراهیم چگونه نشان داد که در انتظار «شهری با بنیاد حقیقی» یا همان پادشاهی خداست؟‏ اول،‏ او مقیم هیچ شهر و تابع هیچ حکومتی نشد،‏ بلکه همواره به زندگی چادرنشینی ادامه داد.‏ دوم،‏ او سعی نکرد پادشاهی یا حکومتی برای خود بنا کند،‏ بلکه همواره مطیع یَهُوَه ماند و منتظر تحقق وعدهٔ او بود.‏ به این شکل،‏ ابراهیم نشان داد که ایمانی مستحکم به یَهُوَه دارد.‏ ب۲۰/‏۸ ص ۳ ¶۴-‏۵

یَهُوَه وعده داده است که تحت پادشاهی عیسی،‏ کسی نمی‌گوید «بیمارم!‏» (‏اشع ۳۳:‏۲۴)‏ بنابراین آنانی که رستاخیز خواهند یافت با بدن‌هایی سالم به زندگی بازمی‌گردند.‏ با این حال،‏ فوراً به کاملیت نمی‌رسند.‏ زیرا اگر چنین بود،‏ نزدیکانشان دیگر نمی‌توانستند آنان را بشناسند.‏ احتمالاً طی حکومت هزارسالهٔ مسیح،‏ انسان‌ها به‌تدریج به کاملیت خواهند رسید.‏ به این شکل،‏ عیسی طی هزار سال،‏ تمام مسئولیت‌هایی را که یَهُوَه به او واگذار کرده است کاملاً به انجام می‌رساند و در آخر،‏ پادشاهی را به یَهُوَه بازمی‌گرداند.‏ (‏۱قر ۱۵:‏۲۴-‏۲۸؛‏ مکا ۲۰:‏۱-‏۳)‏ تصوّر کنید که عزیزانی را که از دست داده‌اید،‏ دوباره ببینید و به آنان خوشامد بگویید.‏ آیا فریاد شادی سر می‌دهید یا اشک شوق از چشمانتان سرازیر می‌شود؟‏ آیا با صدای بلند یَهُوَه را می‌ستایید؟‏ آنچه مسلّم است،‏ در آن لحظه نسبت به پدر دلسوزمان یَهُوَه و پسر عزیزش محبتی عمیق خواهیم داشت؛‏ چرا که دیدن دوبارهٔ عزیزانمان را امکان‌پذیر ساخته‌اند.‏ ب۲۰/‏۸ ص ۱۶-‏۱۷ ¶۹-‏۱۰

پولُس رسول مسیحیان را تشویق کرد که اگر می‌توانند مجرّد بمانند و به یَهُوَه خدمت کنند.‏ (‏۱قر ۷:‏۸-‏۹)‏ قطعاً پولُس به مسیحیان مجرّد به دیدهٔ حقارت نمی‌نگریست.‏ او حتی به تیموتائوس که برادری مجرّد بود،‏ مسئولیت‌های مهمی واگذار کرد.‏ (‏فیلیپ ۲:‏۱۹-‏۲۲)‏ بنابراین واضح است که نباید صلاحیت برادران را تنها از روی وضعیت تأهل آنان بسنجیم.‏ (‏۱قر ۷:‏۳۲-‏۳۵،‏ ۳۸)‏ عیسی و پولُس نگفتند که مسیحیان باید ازدواج کنند یا باید مجرّد بمانند.‏ مجلّهٔ برج دیده‌بانی ۱ اکتبر ۲۰۱۲ به انگلیسی،‏ در این باره می‌گوید:‏ «به راستی که تجرد و تأهل،‏ هر دو هدیه‌ای از سوی خداست.‏ .‏ .‏ .‏ یَهُوَه هرگز نمی‌خواهد آنانی که ازدواج نکرده‌اند،‏ ناراحت باشند و از این بابت احساس شرمندگی کنند.‏» بنابراین ما نیز باید به برادران و خواهران مجرّد در جماعت احترام بگذاریم.‏ ب۲۰/‏۸ ص ۲۸ ¶۸-‏۹

در برخی کشورها،‏ مردم با اشتیاق پیام پادشاهی خدا را می‌پذیرند؛‏ گویی مدت‌هاست که در انتظار شنیدن این پیام بوده‌اند!‏ در برخی دیگر از کشورها،‏ مردم علاقه ندارند دربارهٔ خدا یا کتاب مقدّس صحبت کنند.‏ واکنش مردم،‏ در منطقهٔ زندگی شما چگونه است؟‏ باید به یاد داشته باشیم که صرف‌نظر از واکنش مردم،‏ یَهُوَه از ما انتظار دارد تا زمانی که فعالیت موعظه را متوقف نکرده است،‏ همچنان به این فعالیت ادامه دهیم.‏ بله،‏ در زمانی که یَهُوَه تعیین کرده است،‏ فعالیت موعظه متوقف می‌شود و «پایان فرا خواهد رسید.‏» (‏مت ۲۴:‏۱۴)‏ عیسی وقایع روزهای آخر را پیشگویی کرد و می‌دانست که آن وقایع ممکن است تمرکز شاگردانش را در خدمت موعظه بر هم زند.‏ از این رو،‏ به شاگردانش چنین گفت:‏ «هوشیار بمانید.‏» (‏مت ۲۴:‏۴۲)‏ ما امروزه با موانعی روبروییم که مردم در روزگار نوح نیز با آن روبرو بودند؛‏ آن موانع باعث شده بود که آنان به پیام داوری‌ای که نوح اعلام می‌کرد،‏ توجهی نشان ندهند.‏ (‏مت ۲۴:‏۳۷-‏۳۹؛‏ ۲پطر ۲:‏۵)‏ اما ما مصممیم که همواره بر مسئولیتی که یَهُوَه به ما واگذار کرده است متمرکز بمانیم.‏ ب۲۰/‏۹ ص ۸-‏۹ ¶۱-‏۲،‏ ۴

شیطان «بسیار خشمگین» است و مطمئناً خشم او دیر یا زود بر شرایط ما نیز تأثیر می‌گذارد.‏ (‏مکا ۱۲:‏۱۲)‏ در آینده‌ای نزدیک،‏ ایمان همهٔ ما تحت آزمایش قرار خواهد گرفت.‏ به زودی،‏ «چنان مصیبت عظیمی روی خواهد داد که از آغاز دنیا تاکنون واقع نشده است.‏» (‏مت ۲۴:‏۲۱)‏ در آن زمان ممکن است اعضای خانواده‌مان به مخالفت با ما برخیزند و فعالیتمان نیز ممنوع شود.‏ (‏مت ۱۰:‏۳۵،‏ ۳۶)‏ آیا هر یک از ما مانند آسا به یَهُوَه توکل خواهیم کرد و به کمک و پشتیبانی او اطمینان خواهیم داشت؟‏ (‏۲توا ۱۴:‏۱۱)‏ یَهُوَه اکنون از لحاظ روحانی به ما کمک می‌کند تا بتوانیم با وقایع آینده روبرو شویم.‏ او «غلام امین و دانا» را هدایت می‌کند تا خوراک روحانی لازم را «به‌موقع» در اختیارمان بگذارد تا همواره از لحاظ روحانی قوی بمانیم.‏ (‏مت ۲۴:‏۴۵)‏ با این حال،‏ هر یک از ما برای داشتن ایمانی مستحکم باید سخت تلاش کنیم.‏​—‏عبر ۱۰:‏۳۸،‏ ۳۹.‏ ب۲۰/‏۹ ص ۱۸-‏۱۹ ¶۱۶-‏۱۸

یَهُوَه گاه برای انجام مقصود خود،‏ از طریق روح مقدّسش آنانی را که از اختیاراتی برخوردارند بر آن می‌دارد تا خواستش را انجام دهند.‏ ما می‌توانیم با حفر کانال،‏ جریان آب را در هر مسیری که می‌خواهیم هدایت کنیم.‏ به طور مشابه،‏ یَهُوَه از طریق روح مقدّسش می‌تواند افکار مقامات دولتی را در مسیری هدایت کند که با خواست خودش هماهنگ باشد.‏ به این شکل،‏ آنان تصمیماتی می‌گیرند که به نفع قوم خدا خواهد بود.‏ (‏با عِزرا ۷:‏۲۱،‏ ۲۵،‏ ۲۶ مقایسه شود)‏ ما چه می‌توانیم بکنیم؟‏ ما می‌توانیم برای «پادشاهان و همهٔ صاحب‌منصبان،‏» در زمان‌هایی که تصمیماتشان می‌تواند بر فعالیت‌های مسیحی‌مان تأثیر بگذارد دعا کنیم.‏ (‏۱تیمو ۲:‏۱،‏ ۲؛‏ نح ۱:‏۱۱)‏ به علاوه،‏ می‌توانیم همچون مسیحیان قرن اول،‏ برای برادران و خواهرانی که در زندان هستند پیوسته و از صمیم دل دعا کنیم.‏​—‏اعما ۱۲:‏۵؛‏ عبر ۱۳:‏۳.‏ ب۲۰/‏۱۱ ص ۱۵-‏۱۶ ¶۱۳-‏۱۴

اگر شما خود با کسی کتاب مقدّس را مطالعه کرده باشید،‏ یقیناً از تعمید او بسیار هیجان‌زده می‌شوید!‏ (‏۱تسا ۲:‏۱۹،‏ ۲۰)‏ در واقع،‏ تعمید شاگرد،‏ نتیجهٔ زحمات معلّمش و تک‌تک برادران و خواهران در جماعت است.‏ بنابراین شخصی که به‌تازگی تعمید گرفته است همچون «توصیه‌نامه‌ای» برای معلّم خود و همچنین برای همهٔ هم‌ایمانان در جماعت است.‏ (‏۲قر ۳:‏۱-‏۳)‏ طی چهار سال گذشته در سراسر جهان،‏ به طور میانگین ماهانه حدود ۱۰٬۰۰۰٬۰۰۰ مطالعهٔ کتاب مقدّس گزارش داده شده است.‏ به علاوه،‏ طی همین زمان،‏ هر سال به طور میانگین،‏ بیش از ۲۸۰٬۰۰۰ نفر تعمید گرفته‌اند و شاگرد مسیح شده‌اند.‏ به راستی که این آمار بسیار خوشحال‌کننده است!‏ ما چگونه می‌توانیم به افراد بیشتری که کتاب مقدّس را مطالعه می‌کنند،‏ کمک کنیم که تعمید بگیرند؟‏ یَهُوَه صبورانه به انسان‌ها فرصت داده است که شاگرد مسیح شوند.‏ بنابراین ما نیز می‌خواهیم با تمام توان کمکشان کنیم که به‌سرعت پیشرفت کنند و تعمید بگیرند؛‏ چرا که زمان زیادی باقی نمانده است!‏​—‏۱قر ۷:‏۲۹الف؛‏ ۱پطر ۴:‏۷.‏ ب۲۰/‏۱۰ ص ۶-‏۷ ¶۱-‏۲

شائول پادشاه از یَهُوَه اطاعت نکرد.‏ حتی وقتی سموئیل در این باره با او صحبت کرد،‏ اشتباهش را نپذیرفت.‏ در عوض،‏ سعی کرد اشتباهش را گردن دیگران بیندازد و آن را کم‌اهمیت جلوه دهد.‏ (‏۱سمو ۱۵:‏۱۳-‏۲۴)‏ شائول پیش از آن نیز نشان داده بود که چنین طرز فکر اشتباهی دارد.‏ (‏۱سمو ۱۳:‏۱۰-‏۱۴)‏ متأسفانه او مغرور شد و طرز فکرش را اصلاح نکرد.‏ از این رو،‏ یَهُوَه او را رد کرد.‏ از آنجایی که ما نمی‌خواهیم همچون شائول عمل کنیم،‏ می‌توانیم از خود بپرسیم،‏ ‹وقتی پندی را در کتاب مقدّس می‌خوانم،‏ آیا در پی توجیه طرز فکر اشتباهم هستم؟‏ آیا عمل اشتباهم را کم‌اهمیت می‌شمارم؟‏ آیا اشتباهم را گردن شخصی دیگر می‌اندازم؟‏› اگر پاسخمان به یکی از این پرسش‌ها مثبت است،‏ باید طرز فکرمان را اصلاح کنیم.‏ در غیر این صورت،‏ غرور به‌قدری در دلمان رخنه می‌کند که باعث می‌شود یَهُوَه دیگر ما را به عنوان دوست خود نپذیرد.‏​—‏یعقو ۴:‏۶.‏ ب۲۰/‏۱۱ ص ۲۰ ¶۴-‏۵

شما جوانان باید تصمیم بگیرید که می‌خواهید به چه کسی خدمت کنید.‏ شما باید به خود ثابت کنید که یَهُوَه پدرتان است،‏ خواست او چیست و چگونه می‌توانید به آن عمل کنید.‏ (‏روم ۱۲:‏۲،‏ پاورقی)‏ به این ترتیب،‏ می‌توانید مهم‌ترین تصمیم زندگی‌تان را بگیرید؛‏ این که به یَهُوَه خدمت کنید.‏ (‏یوش ۲۴:‏۱۵)‏ اگر مرتباً کتاب مقدّس را بخوانید و مطالعه کنید،‏ بیشتر یَهُوَه را دوست خواهید داشت و ایمانتان به او قوی‌تر خواهد شد.‏ تصمیم بگیرید که به خواست یَهُوَه اولویت دهید.‏ دنیای شیطان تبلیغ می‌کند که اگر از استعدادهایتان به نفع خودتان استفاده کنید،‏ شاد و خوشبخت می‌شوید.‏ اما واقعیت این است که کسانی که مادیات را هدف زندگی‌شان قرار می‌دهند،‏ گویی به خود خنجر می‌زنند و ‹خود را به دردهای بسیار گرفتار می‌کنند.‏› (‏۱تیمو ۶:‏۹،‏ ۱۰)‏ اما اگر به سخنان یَهُوَه گوش دهید و تصمیم بگیرید که به خواست او اولویت دهید،‏ در زندگی موفق و ‹کامیاب خواهید شد.‏›​—‏یوش ۱:‏۸.‏ ب۲۰/‏۱۰ ص ۳۰-‏۳۱ ¶۱۷-‏۱۸

در قرن اول،‏ پیامی که عیسی موعظه می‌کرد،‏ پیامی امیدبخش برای همهٔ انسان‌ها بود.‏ او به پیروانش فرمان داد که این فعالیت را همواره ادامه دهند و «تا دورافتاده‌ترین مناطق زمین» موعظه کنند.‏ (‏اعما ۱:‏۸)‏ واضح است که آنان با تکیه بر قدرت خود نمی‌توانستند از عهدهٔ چنین کاری برآیند؛‏ بلکه به روح‌القدس یا همان «یاور» که عیسی وعدهٔ آن را به پیروانش داده بود نیاز داشتند.‏ (‏یو ۱۴:‏۲۶؛‏ زکر ۴:‏۶)‏ پیروان عیسی در پِنتیکاست سال ۳۳ میلادی با دریافت روح‌القدس،‏ فوراً شروع به موعظه کردند.‏ طی مدتی کوتاه،‏ هزاران نفر پیام پادشاهی خدا را پذیرفتند.‏ (‏اعما ۲:‏۴۱؛‏ ۴:‏۴)‏ زمانی که شاگردان عیسی با مخالفت روبرو شدند،‏ تسلیم نشدند و برای کمک،‏ به یَهُوَه روی آوردند و چنین دعا کردند:‏ «غلامان خود را یاری فرما تا با شهامتِ تمام پیوسته کلام تو را بیان کنند.‏» بنابراین آنان با روح‌القدس پر شدند و همچنان «کلام خدا را با شهامت بیان می‌کردند.‏»​—‏اعما ۴:‏۱۸-‏۲۰،‏ ۲۹،‏ ۳۱.‏ ب۲۰/‏ ۱۰ ص ۲۱ ¶۴-‏۵

امید ما مسیحیان به رستاخیز ارتباط مستقیمی با رستاخیز عیسی دارد.‏ بنابراین باید اطمینان داشته باشیم که عیسی رستاخیز یافت.‏ چرا می‌توان گفت که یَهُوَه،‏ عیسی را به زندگی بازگرداند؟‏ بسیاری در قرن اول،‏ عیسی را پس از رستاخیزش دیدند و دیگران را از آن واقعه آگاه ساختند.‏ (‏۱قر ۱۵:‏۵-‏۷)‏ اولین شاهدی که پولُس رسول به او اشاره کرد،‏ پِطرُس رسول (‏کیفا)‏ بود.‏ گروهی از شاگردان نیز تأیید کردند که پِطرُس،‏ عیسای رستاخیزیافته را دیده است.‏ (‏لو ۲۴:‏۳۳،‏ ۳۴)‏ پس از آن،‏ عیسی بر «دوازده» رسولش ظاهر شد.‏ سپس،‏ «یک بار بر بیش از ۵۰۰ نفر از برادران» ظاهر شد که احتمالاً در گردهمایی‌ای در جلیل بودند که در مَتّی ۲۸:‏۱۶-‏۲۰ آمده است.‏ عیسی سپس بر «یعقوب» که احتمالاً برادر ناتنی‌اش بود و به او ایمان نداشت ظاهر شد.‏ (‏یو ۷:‏۵)‏ یعقوب پس از دیدن عیسای رستاخیزیافته به او ایمان ورزید.‏ به علاوه،‏ وقتی پولُس در سال ۵۵ میلادی نامه‌اش را به قُرِنتیان می‌نوشت،‏ بسیاری از آنانی که عیسای رستاخیزیافته را به چشم خود دیده بودند،‏ هنوز زنده بودند.‏ بنابراین کسانی که به رستاخیز عیسی شک داشتند می‌توانستند با آنان صحبت کنند.‏ ب۲۰/‏۱۲ ص ۳ ¶۵،‏ ۷-‏۸

اگر از لحاظ جسمی یا روحی در وضعیت مطلوبی نیستیم یا مدت‌هاست که با بیماری دست‌وپنجه نرم می‌کنیم،‏ شاید به‌راحتی دیدگاه مثبت خود را از دست بدهیم.‏ با این که یَهُوَه اکنون به طور معجزه‌آسا بیماری‌مان را درمان نمی‌کند،‏ به ما دلگرمی و قوّت لازم را می‌دهد تا پایدار بمانیم.‏ (‏مز ۹۴:‏۱۹)‏ برای مثال،‏ شاید هم‌ایمانانمان را برانگیزد تا برای کارهای خانه کمکمان کنند.‏ شاید برادرانمان را بر آن دارد تا با ما دعا کنند.‏ همچنین شاید کمکمان کند که آیاتی دلگرم‌کننده به یاد آوریم؛‏ مثلاً آیاتی دربارهٔ امید فوق‌العاده‌مان به زندگی ابدی در دنیای جدید،‏ بدون هیچ بیماری و دردی!‏ (‏روم ۱۵:‏۴)‏ با این همه شاید از این که دیگر نمی‌توانیم همچون گذشته در موعظه خدمت کنیم،‏ دلسرد شویم.‏ خواهری به نام لُورِل از آمریکا به مدت ۳۷ سال زیر دستگاه تنفس مصنوعی بود!‏ او سرطان،‏ عمل‌های جرّاحی مختلف و بیماری‌های پوستی را پشت سر گذاشت.‏ اما از موعظه دست نکشید.‏ او به پرستاران و تیم درمانی که به خانه‌اش می‌رفتند موعظه می‌کرد.‏ به این شکل،‏ لُورِل به ۱۷ نفر کمک کرد که به دانشی دقیق از کتاب مقدّس دست یابند!‏ ب۲۰/‏۱۲ ص ۲۴ ¶۹؛‏ ص ۲۵ ¶۱۲

پولُس رسول به کمک نیاز داشت.‏ حدود سال ۵۶ میلادی،‏ گروهی او را به بیرون معبد اورشلیم بردند و قصد جانش را کردند.‏ روز بعد،‏ در حالی که او را شدیداً مورد ضرب‌وشتم قرار داده بودند،‏ نزد سَنهِدرین بردند.‏ (‏اعما ۲۱:‏۳۰-‏۳۲؛‏ ۲۲:‏۳۰؛‏ ۲۳:‏۶-‏۱۰)‏ در آن زمان،‏ احتمالاً پولُس با خود چنین فکر می‌کرد،‏ ‹تا کی می‌توانم این شرایط را تحمّل کنم؟‏› پولُس چه کمکی دریافت کرد؟‏ در اولین شب دستگیری پولُس،‏ عیسای «سَرور» کنارش ایستاد و گفت:‏ «قوی‌دل باش!‏ زیرا همان طور که در اورشلیم در مورد من شهادتی کامل دادی،‏ در روم نیز باید شهادت دهی.‏» (‏اعما ۲۳:‏۱۱)‏ به راستی که سخنان عیسی برای پولُس بسیار دلگرم‌کننده بود!‏ او پولُس را به خاطر شهادتی که در اورشلیم داده بود تحسین کرد.‏ همچنین وعده داد که او به سلامت به روم خواهد رسید تا در آنجا نیز شهادت دهد.‏ پولُس که از این وعده اطمینان‌خاطر یافته بود،‏ خود را همچون کودکی می‌دید که در آغوش امن پدرش است.‏ ب۲۰/‏۱۱ ص ۱۲ ¶۱،‏ ۳؛‏ ص ۱۳ ¶۴

امید ما مسیحیان همچون ‹لنگری برای جان› ماست که در مشکلات و نگرانی‌ها کمکمان می‌کند استوار بمانیم.‏ به آینده‌ای که یَهُوَه وعده داده است فکر کنید؛‏ آینده‌ای که در آن دیگر افکار منفی و نگران‌کننده نخواهد بود.‏ (‏اشع ۶۵:‏۱۷)‏ خود را در دنیای جدید تصوّر کنید؛‏ دنیایی که در آن دیگر شرایط اضطراب‌آور وجود نخواهد داشت.‏ (‏میکا ۴:‏۴)‏ وقتی دربارهٔ چنین آینده‌ای با دیگران صحبت می‌کنید،‏ امیدتان تقویت می‌گردد.‏ پس تا جای ممکن به فعالیت موعظه و شاگردسازی بپردازید.‏ به این شکل می‌توانید «اطمینان کاملی را که به تحقق امیدتان دارید،‏ تا به انتها حفظ کنید.‏» (‏عبر ۶:‏۱۱)‏ همچنان که به پایان نظام حاضر نزدیک می‌شویم،‏ با مشکلات بیشتری روبرو خواهیم شد که می‌تواند باعث نگرانی‌مان شود.‏ ما با حفظ آرامش خود و تکیه بر یَهُوَه،‏ می‌توانیم با این مشکلات مقابله کنیم.‏ مصمم باشیم که با اعمالمان نشان دهیم که کاملاً به وعدهٔ یَهُوَه اطمینان داریم که گفت:‏ ‹با حفظ آرامش خود و توکل به من نیرو می‌گیرید.‏›​—‏اشع ۳۰:‏۱۵.‏ ب۲۱/‏۱ ص ۷ ¶۱۷-‏۱۸

توجه کنید که در خروج ۳۴:‏۶،‏ علاوه بر محبت یَهُوَه،‏ به رحمت او نیز اشاره شده است.‏ (‏یعقو ۵:‏۱۱)‏ بخشش گناهانمان یکی از نشانه‌های رحمت یَهُوَه است.‏ (‏مز ۵۱:‏۱)‏ همچنین واژهٔ رحمت در کتاب مقدّس،‏ شامل احساسی نیز می‌شود که شخص را برمی‌انگیزد تا در سختی‌ها به دیگران کمک کند.‏ یَهُوَه در کلامش گفته است که احساسش نسبت به ما بسیار قوی‌تر از احساس یک مادر نسبت به فرزندش است.‏ (‏اشع ۴۹:‏۱۵)‏ بله،‏ وقتی ما در سختی هستیم،‏ رحمت یَهُوَه او را بر آن می‌دارد که برای کمک به ما وارد عمل شود.‏ (‏مز ۳۷:‏۳۹؛‏ ۱قر ۱۰:‏۱۳)‏ به طور مشابه،‏ وقتی ما از هم‌ایمانی آزرده‌خاطر می‌شویم می‌توانیم از خود رحمت نشان دهیم؛‏ بدین منظور باید او را ببخشیم و کینه به دل نگیریم.‏ (‏افس ۴:‏۳۲)‏ راه مهم دیگری که می‌توانیم به هم‌ایمانانمان رحمت نشان دهیم این است که در مشکلات و سختی‌ها به آنان کمک کنیم.‏ به این شکل از یَهُوَه که والاترین نمونهٔ محبت است سرمشق گرفته‌ایم.‏​—‏افس ۵:‏۱.‏ ب۲۱/‏۱ ص ۲۱ ¶۵

بسیار اهمیت دارد که سرپرست خانواده تعادل را حفظ کند.‏ او نباید برای تأمین نیازهای مادی خانواده،‏ بیش از حد برای شغلش وقت صرف کند؛‏ طوری که نتواند به نیازهای روحانی و عاطفی خانواده‌اش و تعلیم و تأدیب خانواده به‌خوبی رسیدگی کند.‏ یَهُوَه به ما تعلیم می‌دهد و تأدیبمان می‌کند،‏ زیرا می‌خواهد کمکمان کند.‏ (‏عبر ۱۲:‏۷-‏۹)‏ عیسی نیز همچون پدرش،‏ به آنانی که تحت سرپرستی‌اش هستند،‏ با محبت تعلیم می‌دهد.‏ (‏یو ۱۵:‏۱۴،‏ ۱۵)‏ او با قاطعیت و در عین حال،‏ با مهربانی چنین می‌کند.‏ (‏مت ۲۰:‏۲۴-‏۲۸)‏ او می‌داند که ما ناکاملیم و اغلب خطا می‌کنیم.‏ (‏مت ۲۶:‏۴۱)‏ یک سرپرست خانواده که از یَهُوَه و عیسی سرمشق می‌گیرد،‏ هرگز از خانواده‌اش انتظار کاملیت ندارد و از ناکاملی‌های آنان چشم‌پوشی می‌کند.‏ او با همسر و فرزندانش «به‌تندی و تلخی» رفتار نمی‌کند.‏ (‏کول ۳:‏۱۹)‏ بلکه همواره سعی می‌کند تا پند غَلاطیان ۶:‏۱ را به کار گیرد و «با ملایمت» آنان را اصلاح کند؛‏ او به‌خوبی می‌داند که خود نیز ناکامل است.‏ همچنین،‏ تلاش می‌کند تا همچون عیسی،‏ با نمونهٔ خود به خانواده‌اش تعلیم دهد.‏ ب۲۱/‏۲ ص ۶-‏۷ ¶۱۶-‏۱۸

یَهُوَه از طریق فدیهٔ عیسی،‏ امکان زندگی ابدی را برای تک‌تک مبشّران جماعت و همهٔ انسان‌هایی که به آن ایمان بیاورند فراهم کرده است.‏ (‏مرق ۱۰:‏۴۵؛‏ اعما ۲۰:‏۲۸؛‏ ۱قر ۱۵:‏۲۱،‏ ۲۲)‏ بنابراین کاملاً بجاست که عیسی را که زندگی‌اش را برای همه داد،‏ به عنوان سر جماعت قرار داده است.‏ از این رو،‏ عیسی اختیار دارد که قوانینی برای مبشّران،‏ خانواده‌ها و تمام جماعت وضع کند.‏ (‏غلا ۶:‏۲)‏ اما عیسی تنها به فکر وضع کردن قوانین نیست؛‏ او از ما به‌خوبی مراقبت می‌کند و از صمیم دل دوستمان دارد.‏ (‏افس ۵:‏۲۹)‏ خواهران با اطاعت از راهنمایی‌های سرپرستان نشان می‌دهند که برای مسیح احترام قائلند.‏ برادران با احترام گذاشتن به خواهران،‏ نشان می‌دهند که اصل سَروری را به‌خوبی درک کرده‌اند.‏ وقتی همه اعضای جماعت اصل سَروری را درک کنند و به آن احترام بگذارند،‏ صلح در جماعت ترویج می‌یابد.‏ مهم‌تر این که،‏ یَهُوَه پدر آسمانی‌مان جلال می‌یابد.‏ ب۲۱/‏۲ ص ۱۸-‏۱۹ ¶۱۴-‏۱۷

وقتی داوود و مردانش در سرزمین فلسطینیان بودند،‏ خانواده‌های خود را ترک کردند تا به یک نبرد بروند.‏ وقتی آنان از خانه دور بودند،‏ دشمنان به خانه‌های آنان حمله کردند و خانواده‌هایشان را به اسارت گرفتند.‏ داوود می‌توانست با خود فکر کند که جنگجویی ماهر و باتجربه است و می‌تواند با طرح نقشه‌ای،‏ خانواده‌هایشان را از اسارت نجات دهد.‏ اما او به یَهُوَه تکیه کرد و از او راهنمایی خواست.‏ داوود از یَهُوَه پرسید:‏ «آیا به تعقیب مهاجمان بروم؟‏» یَهُوَه گفت که چنین کند و به او اطمینان داد که پیروز خواهد شد.‏ (‏۱سمو ۳۰:‏۷-‏۱۰)‏ شما از این گزارش چه می‌آموزید؟‏ پیش از تصمیم‌گیری،‏ با دیگران مشورت کنید.‏ با والدینتان صحبت کنید.‏ از پیران جماعت کمک بگیرید.‏ یَهُوَه به این برادران منصوب‌شده اعتماد دارد؛‏ شما نیز می‌توانید به آنان اعتماد کنید.‏ او آنان را همچون ‹عطایایی› به جماعت بخشیده است.‏ (‏افس ۴:‏۸)‏ شما مطمئناً با سرمشق گرفتن از ایمان پیران جماعت و به‌کارگیری پیشنهادات حکیمانهٔ آنان فایده خواهید برد.‏ ب۲۱/‏۳ ص ۴-‏۵ ¶۱۰-‏۱۱

عیسی گفت که اگر به آنچه می‌آموزیم عمل نکنیم،‏ مانند شخصی هستیم که خانه‌اش را روی شن می‌سازد.‏ چنین شخصی برای ساخت خانه سخت تلاش می‌کند،‏ اما تلاش‌هایش بی‌ثمر خواهد بود.‏ چرا؟‏ زیرا خانه‌ای که روی شن ساخته می‌شود،‏ در تندباد و سیل فرو می‌ریزد.‏ (‏مت ۷:‏۲۴-‏۲۷)‏ به طور مشابه،‏ اگر مطابق آنچه می‌آموزیم عمل نکنیم،‏ همهٔ تلاش‌هایمان بی‌ثمر خواهد بود.‏ به این شکل،‏ ایمانمان برای رویارویی با آزار و اذیت و مشکلات،‏ به اندازهٔ کافی مستحکم نخواهد بود.‏ اما با عمل کردن به آنچه از کلام خدا می‌آموزیم،‏ تصمیمات بهتری می‌گیریم،‏ آرامش می‌یابیم و ایمانمان تقویت می‌گردد.‏ (‏اشع ۴۸:‏۱۷،‏ ۱۸)‏ برای این که در سختی‌ها به یَهُوَه وفادار بمانیم،‏ باید همواره به او دعا کنیم و به طور مرتب کلامش را مطالعه کنیم.‏ همچنین باید به یاد داشته باشیم که مهم‌ترین کاری که در هر شرایطی می‌توانیم انجام دهیم،‏ جلال دادن به یَهُوَه است.‏ ما می‌توانیم مطمئن باشیم که یَهُوَه هرگز ترکمان نمی‌کند و هیچ کس و هیچ چیز نمی‌تواند مانع محبت او به ما شود.‏​—‏عبر ۱۳:‏۵،‏ ۶.‏ ب۲۱/‏۳ ص ۱۵ ¶۶؛‏ ص ۱۸ ¶۲۰