ژوئن

معلّم باید توجه و علاقه‌ای خالصانه به شاگردش نشان دهد و او را همچون برادر یا خواهر آینده‌اش ببیند.‏ قطع رابطه با دوستان دنیوی و ایجاد تغییرات اساسی در زندگی،‏ برای شاگردتان کار آسانی نیست.‏ یک معلّم باتجربه سعی می‌کند شاگردش را با هم‌ایمانان در جماعت آشنا کند؛‏ چرا که آنان می‌توانند تأثیر خوبی بر او بگذارند.‏ همچنین به او کمک می‌کنند به یَهُوَه نزدیک‌تر شود و در مشکلات نیز به او یاری می‌رسانند.‏ مطمئناً خواست ما این است که شاگردمان خود را جزوی از جماعت و خانوادهٔ جهانی‌مان بداند.‏ این امر به او کمک می‌کند که راحت‌تر با دوستان دنیوی‌اش قطع رابطه کند.‏ (‏امث ۱۳:‏۲۰)‏ حتی اگر دوستان سابقش او را رد کنند،‏ او اطمینان خواهد داشت که می‌تواند در سازمان یَهُوَه دوستانی واقعی بیابد.‏—‏مرق ۱۰:‏۲۹،‏ ۳۰؛‏ ۱پطر ۴:‏۴.‏ ب۲۰/‏۱۰ ص ۱۷ ¶۱۰-‏۱۱

دلایلی وجود دارد که نشان می‌دهد دوستی با عیسی لازمهٔ نزدیک شدن به یَهُوَه است.‏ در اینجا تنها به دو دلیل اشاره می‌کنیم.‏ دلیل اول،‏ عیسی به شاگردانش گفت:‏ «خودِ پدر،‏ شما را دوست دارد،‏ چون شما مرا دوست داشته‌اید.‏» (‏یو ۱۶:‏۲۷)‏ او همچنین گفت:‏ «هیچ کس جز از طریق من نزد پدر نمی‌آید.‏» (‏یو ۱۴:‏۶)‏ تلاش برای نزدیک شدن به یَهُوَه بدون برقراری دوستی با عیسی مانند این است که شخصی تلاش کند بدون عبور از در،‏ وارد خانه شود.‏ عیسی نیز با استفاده از مَثَلی مشابه،‏ خود را به ‹دری› تشبیه کرد که شاگردانش از طریق آن می‌توانند به یَهُوَه نزدیک شوند.‏ (‏یو ۱۰:‏۷)‏ دلیل دوم،‏ عیسی خصوصیات پدرش را به طور کامل منعکس می‌کرد.‏ او به شاگردانش گفت:‏ «هر که مرا دیده است،‏ پدر را نیز دیده است.‏» (‏یو ۱۴:‏۹)‏ بنابراین تعمّق بر زندگی عیسی،‏ یک راه مهم برای شناخت یَهُوَه است.‏ هر چه عیسی را بیشتر بشناسیم،‏ محبتمان به او و در نتیجه به پدرش بیشتر می‌شود.‏ ب۲۰/‏۴ ص ۲۱-‏۲۲ ¶۵-‏۶

آیا در بستر بیماری هستید یا از صندلی چرخدار استفاده می‌کنید؟‏ آیا از زانودرد رنج می‌برید یا بینایی‌تان ضعیف شده است؟‏ در این شرایط آیا ممکن است همچنان بتوانید در کنار هم‌ایمانان جوان‌تر و آنانی که از سلامتی برخوردارند،‏ بدوید؟‏ مطمئناً!‏ بسیاری از هم‌ایمانان با وجود سالخوردگی یا محدودیت‌های جسمی،‏ همچنان در راهی که به حیات می‌انجامد می‌دوند.‏ البته آنان با تکیه بر قدرت خود قادر به انجام این کار نیستند.‏ بلکه با گوش دادن به جلسات مسیحی از طریق تلفن یا تماشای آن‌ها به صورت آنلاین،‏ از یَهُوَه قدرت می‌گیرند.‏ آنان همچنین با موعظه به پزشکان،‏ پرستاران و آشنایان،‏ در فعالیت شاگردسازی شرکت می‌کنند.‏ هرگز اجازه ندهید که محدودیت‌های جسمی،‏ شما را دلسرد کند و از ادامهٔ مسابقهٔ زندگی بازدارد.‏ شما سال‌ها به یَهُوَه خدمت کرده‌اید و ایمانتان را به او نشان داده‌اید.‏ از این رو،‏ او شما را بسیار دوست دارد.‏ اکنون که بیش از هر زمانی به کمکش نیاز دارید،‏ نه تنها او شما را تنها نمی‌گذارد،‏ بلکه به شما نزدیک‌تر می‌شود.‏—‏مز ۹:‏۱۰.‏ ب۲۰/‏۴ ص ۲۹-‏۳۰ ¶۱۶-‏۱۷

با شخصی مذهبی دربارهٔ چه موضوعاتی می‌توانید صحبت کنید؟‏ ابتدا سعی کنید اعتقادات مشترکتان را بیابید.‏ چنین شخصی شاید به پرستش خدای یکتا معتقد باشد؛‏ یا شاید عیسی را ناجی انسان‌ها بداند؛‏ یا شاید باور داشته باشد که شرارت‌های دنیای امروز به‌زودی پایان می‌یابد.‏ شما می‌توانید با استفاده از اعتقادات مشترکتان،‏ طوری پیام کتاب مقدّس را اعلام کنید که به دل او بنشیند.‏ البته باید به یاد داشته باشیم که برخی،‏ تمام تعالیم دین و مذهبشان را باور ندارند.‏ بنابراین،‏ پس از تشخیص دین و مذهب شخص،‏ سعی کنید دریابید که او شخصاً چه تعالیمی را باور دارد.‏ برادری میسیونر پی برده است که برخی به تثلیث اعتقاد دارند،‏ در صورتی که پدر،‏ پسر و روح‌القدس را به عنوان یک خدا قبول ندارند.‏ او می‌گوید:‏ «دانستن این امر،‏ پیدا کردن اعتقادات مشترک را راحت‌تر می‌کند.‏» بنابراین سعی کنید به آنچه که دیگران واقعاً به آن معتقدند پی ببرید.‏ به این شکل،‏ می‌توانید همچون پولُس رسول،‏ ‹برای همه گونه افراد،‏ همه چیز شوید.‏›—‏۱قر ۹:‏۱۹-‏۲۲.‏ ب۲۰/‏۴ ص ۱۱ ¶۹-‏۱۰

ما می‌توانیم با اطمینان با وقایع آینده روبرو شویم،‏ چرا که مطابق پیشگویی دانیال و یوحنا،‏ آنانی که به یَهُوَه و عیسی خدمت می‌کنند از مصیبت عظیم نجات خواهند یافت.‏ طبق گفتهٔ دانیال،‏ افرادی نجات می‌یابند که نامشان «در کتاب نوشته شده باشد.‏» نام ما چگونه در آن کتاب نوشته می‌شود؟‏ بدین منظور باید ثابت کنیم که به «برّهٔ خدا» یعنی عیسی مسیح ایمان داریم.‏ (‏یو ۱:‏۲۹)‏ همچنین باید زندگی‌مان را به خدا وقف کنیم و تعمید بگیریم.‏ (‏۱پطر ۳:‏۲۱)‏ به علاوه،‏ باید با شناساندن یَهُوَه به دیگران از پادشاهی او حمایت نماییم.‏ اکنون زمانی است که باید اعتمادمان را به یَهُوَه و سازمانش تقویت کنیم و از پادشاهی او حمایت نماییم.‏ در این صورت،‏ هنگام نابودی پادشاه شمال و پادشاه جنوب توسط پادشاهی خدا،‏ ما جزو نجات‌یافتگان خواهیم بود.‏ ب۲۰/‏۵ ص ۱۶ ¶۱۸-‏۱۹

آدم و حوّا نام یَهُوَه و حقایق بسیاری را دربارهٔ او می‌دانستند.‏ برای مثال،‏ می‌دانستند که یَهُوَه آنان را زوجی کامل آفریده بود،‏ به آنان حیات بخشیده بود و بهشتی زیبا برای زندگی به آنان داده بود.‏ (‏پیدا ۱:‏۲۶-‏۲۸؛‏ ۲:‏۱۸)‏ اما آیا از ذهن کاملشان برای تعمّق بر کارهایی که یَهُوَه برایشان انجام داده بود،‏ استفاده کردند؟‏ آیا تلاش کردند که محبت و قدردانی خود را نسبت به یَهُوَه پرورش دهند؟‏ پاسخ این سؤالات زمانی مشخص شد که توسط دشمن یَهُوَه،‏ مورد آزمایش قرار گرفتند.‏ شیطان از طریق ماری از حوّا پرسید:‏ «آیا خدا براستی گفته است که از هیچ‌یک از درختان باغ نخورید؟‏» (‏پیدا ۲:‏۱۶،‏ ۱۷؛‏ ۳:‏۱)‏ در این سؤال،‏ دروغی دربارهٔ یَهُوَه نهفته بود که باعث شد افکار منفی در ذهن حوّا رخنه کند.‏ یَهُوَه به آدم و حوّا گفته بود که می‌توانند از میوهٔ تمامی درختان باغ،‏ بجز یک درخت بخورند.‏ (‏پیدا ۲:‏۹)‏ شیطان با نحوهٔ سؤال کردنش،‏ سخاوت یَهُوَه را زیر سؤال برد.‏ طوری که شاید حوّا با خود فکر کرد،‏ ‹آیا خدا مرا از داشتن چیزی خوب محروم کرده است؟‏› ب۲۰/‏۶ ص ۳-‏۴ ¶۸-‏۹

گاه سخن یا عمل هم‌ایمانی باعث رنجش ما می‌شود.‏ پولُس رسول گفت که شاید گاهی اوقات «دلیلی برای شکایت» از هم‌ایمانمان داشته باشیم.‏ شاید مورد بی‌عدالتی قرار گرفته باشیم.‏ اگر در چنین شرایطی مراقب نباشیم،‏ ممکن است کینه به دل گیریم.‏ کینه و عصبانیت می‌تواند باعث شود به‌تدریج از برادران و خواهرانمان فاصله بگیریم.‏ نمونهٔ برادری به نام پابلو را از آمریکای جنوبی در نظر بگیرید.‏ او به انجام عملی نادرست متهم شد و مسئولیت‌هایش در جماعت از او گرفته شد.‏ واکنش پابلو چه بود؟‏ او می‌گوید:‏ «ناراحت و عصبانی بودم و پس از مدتی،‏ دیگر به جلسات نرفتم.‏» نمونهٔ دیگر،‏ شخصی که در گذشته مرتکب گناهی جدّی شده است،‏ ممکن است تا مدت‌ها دچار عذاب وجدان باشد.‏ شاید با خود فکر کند یَهُوَه او را دوست ندارد.‏ چنین شخصی حتی پس از توبه کردن و بخشیده شدن،‏ ممکن است فکر کند که لیاقت ندارد خادم یَهُوَه باشد.‏ شما نسبت به این برادران و خواهران چه احساسی دارید؟‏ ب۲۰/‏۶ ص ۱۹ ¶۶-‏۷

ما باید موقعیت‌های خطرناک را تشخیص دهیم و از آن‌ها دوری کنیم.‏ (‏عبر ۵:‏۱۴)‏ برای مثال،‏ باید تفریحات و سرگرمی‌هایمان را عاقلانه انتخاب کنیم.‏ امروزه نمایش امور غیراخلاقی در فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی امری بسیار عادی است.‏ ما می‌خواهیم از چنین برنامه‌هایی دوری کنیم،‏ چرا که آتش محبتمان به یَهُوَه را سرد می‌کند.‏ همچنین می‌دانیم که یَهُوَه از امور غیراخلاقی نفرت دارد و آنانی که به این امور دست می‌زنند،‏ به خود و دیگران آسیب می‌رسانند.‏ (‏افس ۵:‏۵،‏ ۶)‏ ما نیز همچون تیموتائوس باید اطلاعات نادرستی را که مرتدان پخش می‌کنند تشخیص داده و از آن‌ها دوری کنیم.‏ برای مثال،‏ آنان ممکن است اخبار نادرستی دربارهٔ هم‌ایمانانمان پخش کنند یا نسبت به سازمان یَهُوَه در ما شک و تردید ایجاد نمایند.‏ (‏۱تیمو ۴:‏۱،‏ ۷؛‏ ۲تیمو ۲:‏۱۶)‏ چنین اطلاعاتی می‌تواند ایمانمان را سست کند.‏ ما همواره باید از چنین اخبار نادرستی دوری کنیم؛‏ چرا که این اخبار توسط کسانی پخش می‌شود که ‹ذهنشان فاسد است و از حقیقت محرومند.‏› در واقع آنان به دنبال «جرّوبحث و مجادله» هستند.‏ (‏۱تیمو ۶:‏۴،‏ ۵)‏ آنان می‌خواهند که ما دروغ‌هایشان را باور کنیم و اعتمادمان را به هم‌ایمانانمان از دست بدهیم.‏ ب۲۰/‏۹ ص ۲۹-‏۳۰ ¶۱۳،‏ ۱۵

یک زوج باید رفتاری محترمانه و محبت‌آمیز با یکدیگر داشته باشند.‏ (‏افس ۵:‏۳۳)‏ خصوصیت فروتنی به زوج‌ها کمک می‌کند که چنین رفتاری از خود نشان دهند.‏ در کتاب مقدّس آمده است:‏ «دادن از گرفتن شادی‌بخش‌تر است.‏» (‏اعما ۲۰:‏۳۵)‏ بنابراین،‏ یک زن یا شوهر فروتن به فکر نفع خود نیست،‏ بلکه به خواست همسرش اولویت می‌دهد.‏ خصوصیت فروتنی به بسیاری از زوج‌های مسیحی کمک کرده است که به شادی بیشتری در زندگی دست یابند.‏ برای مثال،‏ شوهری به نام استیوِن می‌گوید:‏ «اگر زن و شوهر،‏ خود را دوست و همکار یکدیگر بدانند،‏ همیشه به‌خصوص در مشکلات و اختلاف‌نظرها در کنار هم خواهند بود.‏ هر یک از آنان بجای این که فکر کند،‏ ‹من دلم چه می‌خواهد؟‏› به این فکر می‌کند که ‹چه چیز به ما کمک می‌کند؟‏›» استیفانی،‏ همسر استیوِن نیز که احساس مشابهی دارد می‌گوید:‏ «هیچ کس نمی‌خواهد در کنار کسی زندگی کند که مدام با او جرّوبحث می‌کند.‏ وقتی بین ما اختلاف‌نظری پیش می‌آید،‏ ابتدا سعی می‌کنیم دلیل آن را تشخیص دهیم.‏ سپس دعا می‌کنیم،‏ تحقیق می‌کنیم و دربارهٔ آن با هم صحبت می‌کنیم.‏ در واقع،‏ با هم با مشکلمان می‌جنگیم،‏ نه با یکدیگر!‏» به راستی که اگر زن و شوهر در زندگی مشترک به یکدیگر اولویت دهند،‏ به شادی بیشتری دست می‌یابند.‏ ب۲۰/‏۷ ص ۳-‏۴ ¶۵-‏۶

در خدمت به یَهُوَه هرگز به قوّت و توانایی خود تکیه نکنیم.‏ پولُس شخصی تحصیل‌کرده بود.‏ او تحت نظر یکی از معروف‌ترین معلّمان فَریسی به نام گامالائیل آموزش دیده بود.‏ (‏اعما ۵:‏۳۴؛‏ ۲۲:‏۳)‏ به علاوه،‏ پولُس برای مدتی یکی از شخصیت‌های برجسته در بین یهودیان بود.‏ (‏اعما ۲۶:‏۴)‏ اما هرگز به خودش تکیه نکرد.‏ او با میل و رغبت از تمام دست‌آوردها و جایگاه‌های دنیوی‌اش دست کشیده بود.‏ (‏فیلیپ ۳:‏۸؛‏ پاورقی)‏ پولُس برای این که شاگرد مسیح شود،‏ سختی‌های زیادی را متحمّل شد.‏ حتی مورد نفرت یهودیان قرار گرفت.‏ (‏اعما ۲۳:‏۱۲-‏۱۴)‏ او از طرف همشهریان رومی‌اش مورد ضرب و شتم قرار گرفت و زندانی شد.‏ (‏اعما ۱۶:‏۱۹-‏۲۴،‏ ۳۷)‏ به علاوه،‏ او پی برده بود که به دلیل ناکاملی نمی‌تواند آنچه را که درست است انجام دهد.‏ (‏روم ۷:‏۲۱-‏۲۵)‏ اما نه تنها اجازه نداد که مشکلات،‏ مخالفت دیگران و احساس گناه،‏ او را از پیروی مسیح بازدارد،‏ بلکه ‹از ضعف‌هایش شادمان بود.‏› چرا؟‏ زیرا وقتی ضعیف بود می‌توانست قدرت یَهُوَه را در زندگی‌اش ببیند.‏—‏۲قر ۴:‏۷؛‏ ۱۲:‏۱۰.‏ ب۲۰/‏۷ ص ۱۶ ¶۷-‏۸

امروزه بسیار اهمیت دارد که ما بر اعلام پیام پادشاهی خدا تمرکز کنیم.‏ عیسی پیشگویی کرد که پس از مرگش،‏ این فعالیت در مقیاسی بسیار وسیع‌تر همچنان به انجام خواهد رسید.‏ پس از مرگ عیسی،‏ برخی از شاگردانش دوباره به حرفهٔ ماهیگیری مشغول شدند.‏ او پس از رستاخیزش با معجزه‌ای،‏ به برخی از آنان کمک کرد تا ماهیان بسیاری صید کنند.‏ به این شکل،‏ تأکید کرد که صید انسان یا همان فعالیت موعظه و شاگردسازی بسیار مهم‌تر از هر کار دیگری است.‏ (‏یو ۲۱:‏۱۵-‏۱۷)‏ عیسی پیش از رفتن به آسمان به شاگردانش گفت که فعالیت موعظه علاوه بر اسرائیل،‏ در دورافتاده‌ترین مناطق زمین نیز به انجام خواهد رسید.‏ (‏اعما ۱:‏۶-‏۸)‏ او سال‌ها بعد،‏ در رؤیایی به یوحنای رسول نشان داد که در «روز سَرور» چه وقایعی رخ خواهد داد.‏ آن واقعه خارق‌العاده این بود که با هدایت فرشتگان،‏ «بشارتی جاودان» به همهٔ انسان‌ها «از هر ملت و طایفه و زبان و قوم» موعظه می‌شود.‏ (‏مکا ۱:‏۱۰؛‏ ۱۴:‏۶)‏ کاملاً آشکار است که یَهُوَه می‌خواهد تا زمانی که فعالیت موعظه را متوقف نکرده است،‏ ما در این فعالیت جهانی شرکت کنیم.‏ ب۲۰/‏۹ ص ۹ ¶۵

ابراهیم در خانواده با مشکلاتی روبرو بود.‏ همسر عزیزش سارا،‏ نازا بود.‏ این موضوع،‏ طی سال‌ها غم و اندوه زیادی برای آنان به همراه داشت.‏ تا این که سارا،‏ کنیزش هاجر را به همسری ابراهیم درآورد تا از طریق او صاحب فرزند شوند.‏ اما زمانی که هاجر،‏ اسماعیل را باردار شد شروع به تحقیر کردن سارا کرد.‏ شرایط به‌قدری بد شد که سارا با رفتارش باعث شد هاجر خانه را ترک کند.‏ (‏پیدا ۱۶:‏۱-‏۶)‏ سرانجام سارا باردار شد و پسری به دنیا آورد.‏ ابراهیم او را اسحاق نامید.‏ او هر دو پسرش را دوست داشت.‏ اما به دلیل بدرفتاری اسماعیل با اسحاق،‏ یَهُوَه به ابراهیم گفت که هاجر و اسماعیل را از خانه بیرون کند.‏ (‏پیدا ۲۱:‏۹-‏۱۴)‏ بعدها یَهُوَه از ابراهیم خواست تا پسرش اسحاق را قربانی کند.‏ (‏پیدا ۲۲:‏۱،‏ ۲؛‏ عبر ۱۱:‏۱۷-‏۱۹)‏ در هر دو موقعیت،‏ ابراهیم باید به وعده‌های یَهُوَه در مورد اسماعیل و اسحاق اطمینان می‌کرد.‏ ب۲۰/‏۸ ص ۴ ¶۹-‏۱۰

شادی رستاخیزیافتگان را تصوّر کنید؛‏ آنان شخصیت کهنه را از تن بیرون می‌آورند و مطابق معیارهای یَهُوَه زندگی می‌کنند.‏ کسانی که این تغییرات را در خود ایجاد می‌کنند می‌توانند تا ابد در بهشت روی زمین زندگی کنند.‏ اما یَهُوَه به سرکشان اجازه نمی‌دهد که در بهشت به زندگی ادامه دهند و صلح را برهم زنند.‏ (‏اشع ۶۵:‏۲۰؛‏ یو ۵:‏۲۸،‏ ۲۹)‏ تحت پادشاهی عیسی،‏ همهٔ خادمان یَهُوَه به درستیِ امثال ۱۰:‏۲۲ پی خواهند برد که می‌گوید:‏ «برکت خداوند،‏ دولتمند می‌سازد،‏ و او زحمتی نیز با آن نمی‌افزاید.‏» خادمان یَهُوَه با کمک روح‌القدس،‏ شخصیت مسیح‌گونه را در خود پرورش خواهند داد و به سوی کاملیت پیش خواهند رفت.‏ (‏یو ۱۳:‏۱۵-‏۱۷؛‏ افس ۴:‏۲۳)‏ آنان هر روز از لحاظ جسمی سالم‌تر می‌شوند و شخصیتشان نیز بهتر می‌شود.‏ به راستی که زندگی در چنین شرایطی بسیار لذّت‌بخش خواهد بود!‏—‏ایو ۳۳:‏۲۵.‏ ب۲۰/‏۸ ص ۱۷ ¶۱۱-‏۱۲

باید به یاد داشته باشیم که برخی از هم‌ایمانانمان،‏ خود تصمیم گرفته‌اند که مجرّد بمانند.‏ برخی دیگر دوست دارند ازدواج کنند،‏ اما هنوز شخص مناسبی را پیدا نکرده‌اند.‏ برخی نیز ممکن است همسرشان را از دست داده باشند.‏ حال،‏ آیا صحیح است که برادران و خواهران از آنان بپرسند که چرا مجرّد مانده‌اند یا بخواهند در یافتن همسر کمکشان کنند؟‏ البته برخی از مسیحیان مجرّد ممکن است در این زمینه،‏ از دیگران کمک بخواهند.‏ اما اگر از ما چنین درخواستی نشده باشد و خود پیشقدم شویم تا برای برادر یا خواهری مجرّد همسر بیابیم،‏ ممکن است چه تأثیری بر احساسات او بگذاریم؟‏ (‏۱تیمو ۵:‏۱۳)‏ ما به دلیل خصوصیات خوب برادران و خواهران مجرّد برای آنان ارزش قائلیم،‏ نه به خاطر وضعیت تأهلشان؛‏ مطمئناً آنان نیز از این بابت قدردانند.‏ بجای این که به حال آنان تأسف بخوریم،‏ باید برای وفاداری‌شان ارزش قائل شویم.‏ به این شکل،‏ آنان خود را بی‌ارزش نخواهند دانست و حس نمی‌کنند که ما ‹به آنان نیاز نداریم.‏› (‏۱قر ۱۲:‏۲۱)‏ بلکه متوجه می‌شوند که ما برای نقششان در جماعت ارزش و احترام زیادی قائلیم.‏ ب۲۰/‏۸ ص ۲۸-‏۲۹ ¶۱۰،‏ ۱۴

عیسی بر خود پولُس رسول نیز ظاهر شد.‏ (‏۱قر ۱۵:‏۸)‏ پولُس (‏سولُس)‏ در راه دمشق بود که صدای عیسای رستاخیزیافته را شنید و در رؤیایی او را در جلال آسمانی‌اش دید.‏ (‏اعما ۹:‏۳-‏۵)‏ اتفاقی که برای پولُس افتاد،‏ گواه دیگری بود که رستاخیز عیسی را تأیید می‌کرد.‏ (‏اعما ۲۶:‏۱۲-‏۱۵)‏ شهادت پولُس در مورد رستاخیز عیسی برای برخی بسیار تعجب‌آور بود؛‏ زیرا او پیش از آن،‏ مسیحیان را مورد آزار و اذیت قرار می‌داد.‏ اما پس از این که از رستاخیز عیسی اطمینان یافت،‏ سخت تلاش کرد تا دیگران را نیز از این امر آگاه سازد.‏ او در این راه،‏ بارها مورد ضرب‌وشتم قرار گرفت،‏ به زندان افتاد و حتی کشتی‌ای که با آن سفر می‌کرد در هم شکست.‏ (‏۱قر ۱۵:‏۹-‏۱۱؛‏ ۲قر ۱۱:‏۲۳-‏۲۷)‏ پولُس به‌قدری به رستاخیز عیسی ایمان داشت که حاضر بود برای اعلام آن،‏ جانش را بدهد.‏ مطمئناً شهادت مسیحیان قرن اول گواه محکمی است که رستاخیز عیسی را تأیید می‌کند و ایمان ما را نیز به رستاخیز مردگان تقویت می‌کند.‏ ب۲۰/‏۱۲ ص ۳ ¶۸-‏۱۰

ما می‌توانیم از خود بپرسیم:‏ ‹آیا به طور مرتب در جلسات شرکت می‌کنم؟‏› ما در جلساتی که یَهُوَه برایمان تدارک دیده است،‏ قوّت می‌یابیم که به خدمتمان ادامه دهیم و از معاشرت با هم‌ایمانانمان نیز تشویق می‌شویم.‏ (‏مت ۱۱:‏۲۸)‏ همچنین می‌توانیم از خود بپرسیم:‏ ‹آیا برنامهٔ مرتبی برای مطالعهٔ شخصی دارم؟‏ صرف‌نظر از این که با خانواده زندگی می‌کنم یا مستقل،‏ آیا هر هفته زمانی را به پرستش خانوادگی اختصاص می‌دهم؟‏ آیا تا جای ممکن و با تمام توان در فعالیت موعظه و شاگردسازی شرکت می‌کنم؟‏› چرا باید چنین سؤالاتی از خود بپرسیم؟‏ کتاب مقدّس می‌گوید که یَهُوَه افکار و نیات ما را تفتیش می‌کند؛‏ پس ما خود نیز باید چنین کنیم.‏ (‏۱توا ۲۸:‏۹)‏ اگر لازم باشد که طرز فکر یا برخی از اهدافمان را تغییر دهیم،‏ باید در این زمینه از یَهُوَه کمک بخواهیم.‏ اکنون زمانی است که باید خود را برای رویارویی با آزمایش‌های آینده آماده کنیم.‏ ب۲۰/‏۹ ص ۱۹ ¶۱۹-‏۲۰

عیسی با مَثَلی نشان داد که اگر شخصی بخواهد شاگرد او شود باید چه چیزهای را در نظر بگیرد.‏ او به کسی که می‌خواهد برجی بسازد و همچنین به پادشاهی که می‌خواهد آمادهٔ جنگ شود اشاره کرد.‏ عیسی گفت که اگر آن برج‌ساز ‹اول ننشیند تا مخارج را برآورد کند،‏› چگونه می‌تواند ساخت برج را تمام کند؛‏ آن پادشاه نیز باید «اول بنشیند و مشورت کند» تا اطمینان یابد که لشکرش آمادگی نبرد را دارد.‏ (‏لو ۱۴:‏۲۷-‏۳۲)‏ به طور مشابه،‏ عیسی می‌دانست که اگر کسی بخواهد شاگردش شود باید به‌دقت بررسی کند که چه کارهایی می‌بایست انجام دهد.‏ به همین دلیل،‏ ما باید شاگردمان را ترغیب کنیم تا هر هفته زمانی را برای جلسهٔ مطالعه کنار بگذارد.‏ شما به عنوان معلّم،‏ باید خود را برای هر جلسهٔ مطالعه به‌خوبی آماده کنید.‏ سپس با در نظر گرفتن شاگردتان،‏ بر این تأمّل کنید که چگونه مطالب را به شکلی ساده تعلیم دهید تا او بتواند آن‌ها را درک کند و به کار گیرد.‏—‏نح ۸:‏۸؛‏ امث ۱۵:‏۲۸الف.‏ ب۲۰/‏۱۰ ص ۷ ¶۵؛‏ ص ۸ ¶۷

دستورالعمل عیسی کاملاً واضح است.‏ ما موظفیم که فرامین او را به دیگران تعلیم دهیم.‏ اما باید نکتهٔ مهمی را در نظر بگیریم.‏ عیسی نگفت:‏ ‹هر آنچه به شما فرمان داده‌ام به آنان تعلیم دهید.‏› بلکه گفت:‏ «به آنان تعلیم دهید که هر آنچه به شما فرمان داده‌ام به عمل آورند.‏» ما برای پیروی از این فرمان عیسی،‏ علاوه بر این که معلّم شاگردمان هستیم،‏ باید راهنمای او نیز باشیم.‏ (‏اعما ۸:‏۳۱)‏ درست است که هنگام مطالعهٔ کتاب مقدّس با دیگران،‏ به آنان می‌آموزیم که یَهُوَه از ما چه انتظاراتی دارد.‏ اما نباید تنها به این امر اکتفا کنیم.‏ ما باید به شاگردمان بیاموزیم که آموخته‌هایش را در زندگی به کار گیرد.‏ (‏یو ۱۴:‏۱۵؛‏ ۱یو ۲:‏۳)‏ همین طور با نمونه‌ای که از خود به جا می‌گذاریم،‏ به شاگردمان نشان می‌دهیم که چگونه اصول پایه‌ای کتاب مقدّس را در مدرسه،‏ محل کار یا هنگام تفریحات به کار گیرد.‏ به علاوه،‏ می‌توانیم در حضور شاگردمان،‏ در دعا از یَهُوَه بخواهیم که با روح مقدّسش او را راهنمایی کند.‏—‏یو ۱۶:‏۱۳.‏ ب۲۰/‏۱۱ ص ۲-‏۳ ¶۳-‏۵

شاگردان عیسی با مشکلات بسیاری روبرو بودند.‏ برای مثال،‏ نسخه‌های زیادی از نوشته‌های مقدّس موجود نبود.‏ به علاوه،‏ آنان برای درک کلام خدا،‏ هیچ نشریه‌ای در اختیار نداشتند.‏ همچنین باید پیام پادشاهی خدا را به افرادی با زبان‌های مختلف اعلام می‌کردند.‏ با این حال،‏ آنان آنچه را که غیرممکن به نظر می‌رسید،‏ به انجام رساندند؛‏ آنان طی حدود ۳۰ سال،‏ خبر خوش را به «همهٔ مردمِ زیر آسمان» اعلام کردند.‏ (‏کول ۱:‏۶،‏ ۲۳)‏ یَهُوَه امروزه نیز همچنان خادمانش را هدایت می‌کند و به آنان قوّت لازم را می‌دهد تا مقصودش را به انجام رسانند.‏ او عمدتاً از طریق کلام الهامی‌اش چنین می‌کند.‏ در کلام خدا،‏ گزارشاتی مربوط به خدمت موعظهٔ عیسی و فرمانی که به شاگردانش داد آمده است.‏ (‏مت ۲۸:‏۱۹،‏ ۲۰)‏ یَهُوَه تبعیض قائل نمی‌شود و همان طور که در کلامش پیشگویی شده است،‏ خبر خوش به افرادی «از هر ملت و طایفه و زبان و قوم» اعلام خواهد شد.‏ (‏مکا ۱۴:‏۶،‏ ۷)‏ بله،‏ یَهُوَه می‌خواهد خبر خوش به گوش همهٔ انسان‌ها برسد.‏ ب۲۰/‏ ۱۰ ص ۲۱-‏۲۲ ¶۶-‏۸

داوود «شریعت خداوند» را بسیار دوست می‌داشت.‏ (‏مز ۱:‏۱-‏۳)‏ او می‌دانست که یَهُوَه فروتنان را نجات می‌دهد،‏ اما افراد مغرور را رد می‌کند.‏ بنابراین اجازه داد که قوانین یَهُوَه،‏ طرز فکر او را اصلاح کند.‏ او گفت:‏ «خداوند را که به من مشورت می‌دهد،‏ متبارک می‌خوانم؛‏ شبانگاه نیز دلم مرا تأدیب می‌کند.‏» (‏مز ۱۶:‏۷)‏ فروتنی باعث می‌شود که طرز فکر اشتباهمان را مطابق کلام خدا اصلاح کنیم تا منجر به عملی اشتباه نشود.‏ کلام خدا همچون صدایی است که به ما چنین می‌گوید:‏ «راه این است؛‏ در آن گام بردار!‏» در واقع،‏ وقتی از مسیر درست منحرف می‌شویم،‏ یَهُوَه از طریق کلامش به ما هشدار می‌دهد.‏ (‏اشع ۳۰:‏۲۱)‏ گوش کردن به یَهُوَه فواید زیادی برایمان دارد.‏ (‏اشع ۴۸:‏۱۷)‏ برای مثال،‏ دیگر لازم نیست کسی ما را اصلاح کند و از این بابت خجالت‌زده شویم.‏ به علاوه،‏ به یَهُوَه نزدیک‌تر می‌شویم،‏ زیرا می‌دانیم که او همچون پدری مهربان به ما توجه دارد.‏—‏عبر ۱۲:‏۷.‏ ب۲۰/‏۱۱ ص ۲۰ ¶۶-‏۷

برخی از مسیحیان اهالی قُرِنتُس فکر می‌کردند که «مردگان رستاخیز نمی‌یابند.‏» (‏۱قر ۱۵:‏۱۲)‏ برخی دیگر شاید رستاخیز را تغییری نمادین می‌دانستند و استدلال می‌کردند که شخص در گناهان گذشته‌اش مرده است و پس از مسیحی شدن دوباره به زندگی باز می‌گردد.‏ در هر صورت،‏ می‌توان گفت که ایمان چنین افرادی بی‌پایه و اساس بود.‏ زیرا اگر یَهُوَه عیسی را رستاخیز نمی‌داد،‏ بهای رهایی گناهانمان پرداخت نمی‌شد و همهٔ ما گناهکار باقی می‌ماندیم.‏ بنابراین آنانی که رستاخیز عیسی را رد می‌کردند،‏ امید واقعی نداشتند.‏ (‏۱قر ۱۵:‏۱۳-‏۱۹؛‏ عبر ۹:‏۱۲،‏ ۱۴)‏ پولُس رسول خود شاهد بود که «مسیح از مردگان برخیزانده شد.‏» رستاخیز عیسی برتر از رستاخیزهایی بود که پیش از آن رخ داده بود.‏ زیرا آنانی که پیش از رستاخیز عیسی،‏ از مرگ برخیزانده شده بودند،‏ دوباره مردند.‏ پولُس گفت که عیسی «نوبر کسانی است که به خواب مرگ رفته‌اند.‏» عیسی اولین کسی بود که در قالب موجودی روحی رستاخیز یافت و همچنین اولین کسی بود که از بین انسان‌ها به آسمان رفت.‏—‏۱قر ۱۵:‏۲۰؛‏ اعما ۲۶:‏۲۳؛‏ ۱پطر ۳:‏۱۸،‏ ۲۲.‏ ب۲۰/‏۱۲ ص ۵ ¶۱۱-‏۱۲

در قرن اول،‏ اعضای هیئت اداره‌کننده در اورشلیم در اتحاد با یکدیگر تلاش می‌کردند تا نظم و آرامش قوم یَهُوَه را حفظ کنند.‏ (‏اعما ۲:‏۴۲)‏ برای مثال،‏ در حدود سال ۴۹ میلادی،‏ وقتی موضوع ختنه مطرح شد،‏ هیئت اداره‌کننده تحت هدایت روح‌القدس به بررسی آن موضوع پرداخت.‏ اگر این موضوع باعث دودستگی جماعات می‌شد،‏ مطمئناً بر فعالیت موعظه نیز تأثیر می‌گذاشت.‏ با این که رسولان و پیران،‏ یهودی‌نژاد بودند،‏ هرگز تحت تأثیر رسوم یهودی یا افرادی که در پی ترویج آن بودند قرار نگرفتند.‏ بلکه با تحقیق در کلام خدا و کمک روح‌القدس،‏ توانستند تصمیم درستی بگیرند.‏ (‏اعما ۱۵:‏۱،‏ ۲،‏ ۵-‏۲۰،‏ ۲۸)‏ در نتیجه،‏ یَهُوَه تصمیمشان را برکت داد،‏ صلح و اتحاد جماعات حفظ شد و همچنان به موعظه ادامه دادند.‏ (‏اعما ۱۵:‏۳۰،‏ ۳۱؛‏ ۱۶:‏۴،‏ ۵)‏ در زمان ما،‏ سازمان یَهُوَه همواره به خادمان او کمک می‌کند تا به شکلی سازماندهی‌شده و در آرامش خدمت کنند.‏ ب۲۰/‏ ۱۰ ص ۲۲-‏۲۳ ¶۱۱-‏۱۲

ما به دلیل محدودیت سنی،‏ بیماری یا دلایل دیگر،‏ شاید برای دریافت مسئولیت‌هایی در سازمان یَهُوَه واجد شرایط نباشیم.‏ در این زمینه می‌توانیم درس‌های خوبی از داوود پادشاه بیاموزیم.‏ او از صمیم دل آرزو داشت که معبدی برای یَهُوَه بسازد،‏ اما یَهُوَه شخص دیگری را برای انجام این مسئولیت انتخاب کرد.‏ با این حال،‏ داوود با تمام توان از او حمایت کرد و حتی اعانات قابل توجهی برای ساخت معبد اهدا کرد.‏ به راستی که ما می‌توانیم از نمونهٔ داوود سرمشق گیریم.‏ (‏۲سمو ۷:‏۱۲،‏ ۱۳؛‏ ۱توا ۲۹:‏ ۳-‏۵)‏ برادری به نام یوگ از فرانسه،‏ به دلیل بیماری دیگر قادر نبود به عنوان پیر جماعت به خدمتش ادامه دهد.‏ او حتی از پس کارهای سادهٔ خانه بر نمی‌آمد.‏ یوگ می‌گوید:‏ «ابتدا،‏ شدیداً احساس دلسردی و بی‌ارزشی می‌کردم.‏ اما با گذشت زمان پی بردم که نباید اجازه دهم محدودیت‌هایم مرا دلسرد کند.‏ پس از آن،‏ انجام آنچه در توانم بود مرا بسیار شاد می‌کرد.‏ می‌خواهم همچون جِدْعُون و ۳۰۰ مردی که همراهش بودند،‏ با وجود خستگی همچنان به نبرد ادامه دهم.‏»—‏داو ۸:‏۴.‏ ب۲۰/‏۱۲ ص ۲۵-‏۲۶ ¶۱۴-‏۱۵

واژهٔ «محبت» در گزارش زندگی عیسی در انجیل یوحنا،‏ به مراتب بیشتر از مجموع سه انجیل دیگر به کار رفته است.‏ این نوشته‌ها نشان می‌دهد که تمام اعمال مسیحیان باید بر پایهٔ محبت باشد.‏ (‏۱یو ۴:‏۱۰،‏ ۱۱)‏ با این حال،‏ مدتی طول کشید که یوحنا به این موضوع پی ببرد.‏ یوحنا در جوانی گاه فراموش می‌کرد که از خود محبت نشان دهد.‏ برای مثال،‏ یک بار که عیسی و شاگردانش برای سفر به اورشلیم از سامره می‌گذشتند،‏ اهالی یکی از آبادی‌های سامره،‏ از آنان مهمان‌نوازی نکردند.‏ یوحنا به عیسی گفت:‏ «سَرور،‏ آیا می‌خواهی بگوییم که آتش از آسمان ببارد و آنان را نابود کند؟‏» (‏لو ۹:‏۵۲-‏۵۶)‏ در موقعیتی دیگر،‏ یوحنا و برادرش یعقوب،‏ مادرشان را بر آن داشتند تا از عیسی بخواهد که در پادشاهی آسمان جایگاه مهمی به آنان بدهد.‏ وقتی دیگر رسولان از این امر آگاه شدند بسیار خشمگین شدند.‏ (‏مت ۲۰:‏۲۰،‏ ۲۱،‏ ۲۴)‏ اما با وجود همهٔ اشتباهاتی که یوحنا مرتکب شد،‏ عیسی او را دوست می‌داشت.‏—‏یو ۲۱:‏۷.‏ ب۲۱/‏۱ ص ۸-‏۹ ¶۳-‏۴

تصمیمات یَهُوَه همواره به نفع ماست.‏ برای مثال،‏ هدف او از خلقت ما،‏ منفعت خودش نبود؛‏ بلکه می‌خواست ما از زندگی لذّت ببریم.‏ او از روی اجبار،‏ پسرش را قربانی نکرد؛‏ بلکه با میل و رغبت چنین ازخودگذشتگی‌ای کرد تا گناهان ما را بپوشاند.‏ تصمیمات عیسی نیز همواره به نفع دیگران بود.‏ برای مثال،‏ او با وجود خستگی زیاد،‏ به جمعیتی بزرگ تعلیم داد.‏ (‏مرق ۶:‏۳۱-‏۳۴)‏ یک سرپرست خانواده می‌داند که یکی از مشکل‌ترین و مهم‌ترین مسئولیت‌هایش،‏ گرفتن تصمیماتی حکیمانه برای خانواده است.‏ او تلاش می‌کند همواره تصمیماتی منطقی بگیرد و تنها مطابق احساساتش تصمیم نگیرد.‏ او پیوسته حکمت یَهُوَه را می‌جوید.‏ (‏امث ۲:‏۶،‏ ۷)‏ به این شکل،‏ تصمیماتش به نفع دیگران خواهد بود،‏ نه خودش!‏ (‏فیلیپ ۲:‏۴)‏ اگر شوهری تلاش کند که از نمونهٔ یَهُوَه و عیسی سرمشق گیرد،‏ سرپرست خوبی برای خانواده‌اش خواهد بود.‏ ب۲۱/‏۲ ص ۷ ¶۱۹-‏۲۱

آسا،‏ پادشاهی جوان،‏ فروتن و شجاع بود.‏ برای مثال،‏ وقتی او جانشین پدرش اَبیّا شد،‏ تمام سرزمین را از بت‌ها پاکسازی کرد.‏ او همچنین «به یهودا فرمان داد تا یهوه خدای پدرانشان را بجویند،‏ و شریعت و فرامین او را نگاه دارند.‏» (‏۲توا ۱۴:‏۱-‏۷)‏ به علاوه،‏ وقتی زِراحِ حبشی با ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ سرباز قصد حمله به یهودا را داشت،‏ آسا به یَهُوَه چنین گفت:‏ «ای خداوند،‏ هیچ‌کس چون تو نیست که به ناتوانان در برابر زورمندان یاری رساند.‏ پس ای یهوه خدای ما،‏ یاری‌مان ده زیرا که بر تو توکل داریم.‏» این عبارات دلنشین نشان می‌دهد که آسا ایمانی قوی به یَهُوَه داشت و اطمینان داشت که او می‌تواند آنان را نجات دهد.‏ بله،‏ آسا به یَهُوَه اعتماد کرد و یَهُوَه «حَبَشیان را .‏ .‏ .‏ شکست داد.‏» (‏۲توا ۱۴:‏۸-‏۱۲)‏ بی‌شک،‏ رویارویی با ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ سرباز،‏ مشکل بسیار بزرگی بود؛‏ با این حال،‏ آسا با تکیه بر یَهُوَه بر آن غلبه کرد.‏ ب۲۱/‏۳ ص ۵ ¶۱۲-‏۱۳

کتاب مقدّس شامل نمونهٔ افرادی است که با وجود ناکاملی،‏ یکدیگر را از صمیم دل دوست داشتند.‏ نمونهٔ یوناتان و داوود را در نظر بگیرید.‏ کتاب مقدّس می‌گوید:‏ «دل یوناتان به دل داوود چسبید،‏ و یوناتان داوود را همچون جان خویش دوست می‌داشت.‏» (‏۱سمو ۱۸:‏۱)‏ یَهُوَه،‏ داوود را انتخاب کرد تا بعد از شائول پادشاه شود.‏ از این رو،‏ شائول به او حسادت کرد و قصد جان او را داشت.‏ اما یوناتان پسر شائول،‏ برای عملی شدن این نقشه،‏ هیچ کمکی به پدرش نکرد.‏ یوناتان و داوود به هم قول دادند که همواره دوستانی وفادار باشند و به یکدیگر کمک کنند.‏ (‏۱سمو ۲۰:‏۴۲)‏ به راستی که دوستی و محبت بین یوناتان و داوود فوق‌العاده بود؛‏ زیرا عوامل بسیاری می‌توانست مانع دوستی‌شان شود،‏ اما آنان دوستانی صمیمی برای یکدیگر شدند.‏ برای مثال،‏ یوناتان حدود ۳۰ سال از داوود بزرگ‌تر بود.‏ او می‌توانست با خود فکر کند که هیچ نقطهٔ مشترکی با این مرد جوان و بی‌تجربه ندارد!‏ اما یوناتان هرگز دربارهٔ داوود چنین طرز فکری نداشت و احترام زیادی برایش قائل بود.‏ ب۲۱/‏۱ ص ۲۱-‏۲۲ ¶۶-‏۷

عیسی وعده داد که پیروانش از شادی واقعی برخوردار خواهند بود.‏ او همچنین گفت که آنانی که او را دوست دارند با سختی‌هایی روبرو خواهند شد.‏ (‏مت ۱۰:‏۲۲،‏ ۲۳؛‏ لو ۶:‏۲۰-‏۲۳)‏ ما از این که شاگرد مسیح هستیم بسیار خوشحالیم.‏ اما اگر با مخالفت خانواده،‏ آزار و اذیت از طرف مقامات دولتی یا فشار همکاران و همکلاسی‌ها برای زیر پا گذاشتن اصول یَهُوَه روبرو شویم،‏ چه احساسی خواهیم داشت؟‏ کاملاً طبیعی است که فکر کردن به چنین موقعیت‌هایی باعث نگرانی‌مان شود.‏ اکثر مردم قبول ندارند که آزار و اذیت می‌تواند باعث شادی آنان شود.‏ اما این دقیقاً چیزی است که در کلام خدا آمده است.‏ برای مثال،‏ یعقوب گفت که هنگام رویارویی با سختی‌ها،‏ نباید خود را ضعیف و ناتوان بدانیم،‏ بلکه باید شاد باشیم.‏ (‏یعقو ۱:‏۲،‏ ۱۲)‏ عیسی نیز گفت که حتی وقتی مورد آزار و اذیت قرار می‌گیریم،‏ باید شادی خود را حفظ کنیم.‏ (‏مت ۵:‏۱۱)‏ یَهُوَه با روح‌القدسش،‏ یعقوب را هدایت کرد تا در نامه‌اش به مسیحیان پندهایی مفید بدهد تا آنان بتوانند در سختی‌ها،‏ شادی‌شان را حفظ کنند.‏ ب۲۱/‏۲ ص ۲۶ ¶۱-‏۲؛‏ ۲۷ ¶۵

برخی از مسیحیان که همزمان با تیموتائوس خدمت می‌کردند،‏ قدر همکاری با خدا را ندانستند.‏ برای مثال دیماس،‏ فیگِلوس و هِرموگِنِس هیمِنائوس،‏ اسکندر و فیلیتوس شامل چنین کسانی بودند.‏ (‏۱تیمو ۱:‏۱۹،‏ ۲۰؛‏ ۲تیمو ۱:‏۱۵؛‏ ۲:‏۱۶-‏۱۸؛‏ ۴:‏۱۰)‏ همهٔ این افراد زمانی یَهُوَه را بسیار دوست داشتند،‏ اما حقایقی که از او آموخته بودند برایشان بی‌ارزش شده بود.‏ شیطان چگونه سعی می‌کند گنجینهٔ باارزشی را که یَهُوَه به ما سپرده است،‏ در ذهنمان بی‌ارزش کند؟‏ او بدین منظور از ترفندهای مختلفی استفاده می‌کند.‏ او از طریق تفریحات و رسانه‌ها،‏ افکار و رفتارهایی را ترویج می‌دهد تا آتش محبتمان به یَهُوَه را سرد کند.‏ او می‌خواهد کاری کند که ما به دلیل فشار همسن‌وسالان یا ترس از آزار و اذیت،‏ از خدمت موعظه دست بکشیم.‏ همچنین سعی می‌کند ما را بفریبد تا تعالیم مرتدان را که «به غلط ‹شناخت› خوانده می‌شود» بپذیریم و حقیقت را ترک کنیم.‏ اگر مراقب نباشیم،‏ ممکن است به‌تدریج از حقیقت دور شویم.‏—‏۱تیمو ۶:‏۲۱.‏ ب۲۰/‏۹ ص ۲۷-‏۲۸ ¶۶-‏۸

آیا دوستی نزدیک یا یکی از اعضای خانواده با سوءاستفاده از اعتماد شما،‏ باعث رنجشتان شده است؟‏ در این صورت می‌توانید گزارش کتاب مقدّس دربارهٔ اَبشالوم،‏ پسر داوود پادشاه را بخوانید.‏ (‏۲سمو ۱۵:‏۵-‏۱۴،‏ ۳۱؛‏ ۱۸:‏۶-‏۱۴)‏ با در نظر گرفتن این گزارش،‏ احساستان را نسبت به آنچه باعث رنجشتان شده است،‏ برای یَهُوَه بیان کنید.‏ (‏مز ۶:‏۶-‏۸)‏ سپس به این فکر کنید که داوود در آن شرایط چه احساسی داشت؟‏ او اَبشالوم را خیلی دوست داشت و اَخیتوفِل،‏ مشاور مورد اعتماد او بود.‏ اما هر دوی آنان به او خیانت کردند.‏ آنان عمیقاً داوود را رنجاندند و حتی قصد جانش را کردند.‏ از این رو،‏ ممکن بود داوود نسبت به دوستان دیگرش نیز بی‌اعتماد شود و فکر کند که آنان نیز با اَبشالوم همدست شده‌اند.‏ شاید برای نجات جان خود،‏ در این فکر بود که به‌تنهایی از آنجا فرار کند.‏ همچنین ممکن بود کاملاً دلسرد و ناامید شود.‏ اما در دعا کمک یَهُوَه را طلبید و از دوستانش نیز درخواست کمک کرد.‏ او برای عملی ساختن تصمیماتش،‏ بدون معطلی اقدام کرد.‏ با این که داوود بسیار آزرده‌خاطر بود،‏ هرگز نسبت به اطرافیانش بدبین نشد.‏ او همچنان به یَهُوَه و دوستانش اعتماد کرد.‏ ب۲۱/‏۳ ص ۱۵ ¶۷-‏۸؛‏ ص ۱۷ ¶۱۰-‏۱۱