ژانویه

یَهُوَه به عنوان آفریدگار و حاکم تمام عالم می‌توانست انسان‌ها را مجبور به پرستش خودش کند.‏ اما او هیچ وقت این کار را نمی‌کند.‏ در عوض،‏ شواهدی به ما داده که وجود خودش و محبتش به تک‌تک ما را ثابت می‌کند.‏ یَهُوَه می‌خواهد افراد بیشتری دوستی ابدی با او داشته باشند.‏ (‏۱تیمو ۲:‏​۳،‏ ۴)‏ برای همین به ما یاد می‌دهد که به دیگران دربارهٔ مقصودش و کارهایی که در آینده برای انسان‌ها می‌کند تعلیم دهیم.‏ (‏مت ۱۰:‏​۱۱-‏۱۳؛‏ ۲۸:‏​۱۹،‏ ۲۰)‏ او همین طور ما را در جماعت‌ها سازماندهی کرده و سرپرستان مهربانی برایمان تعیین کرده است.‏—‏اعما ۲۰:‏⁠۲۸.‏ ب۲۵/‏۰۴ ص ۳ ¶۸

الآن بهترین زمان است که برای تعمید قدم‌های لازم را برداریم.‏ (‏۲قُرِنتیان ۶:‏​۱،‏ ۲ خوانده شود.‏)‏ خواجه‌سرایی که فیلیپُس با او صحبت کرد،‏ تشخیص داد که باید فوراً تعمید بگیرد.‏ وقتی او خبر خوش را شنید و فرصت تعمید برایش فراهم شد،‏ با خودش نگفت،‏ ‹می‌خواهم اول بیشتر دربارهٔ خبر خوش یاد بگیرم.‏ حتماً در ادامهٔ راه جای دیگری هم هست که تعمید بگیرم.‏› بلکه به فیلیپُس گفت:‏ «چه چیز مانع تعمید گرفتنم می‌شود؟‏» (‏اعما ۸:‏​۲۶،‏ ۲۷،‏ ۳۵-‏۳۹)‏ واقعاً که چه نمونهٔ خوبی!‏ آن خواجه‌سرا بعد از این که تعمید گرفت،‏ «با شادی به راه خودش ادامه داد.‏» ب۲۶/‏۰۲ ص ۱۹ ¶۱۶

یعقوب در سن پیری همراه خانواده‌اش از کنعان به مصر سفر کرد و در آنجا ۱۷ سال وفادارانه به یَهُوَه خدمت کرد.‏ (‏پیدا ۴۷:‏۲۸)‏ او در آن مدت خیلی خوشحال بود،‏ چون می‌توانست دوباره کنار پسر عزیزش یوسِف باشد و تمام خانواده‌اش دور هم بودند.‏ ولی زمانی رسید که می‌دانست به‌زودی می‌میرد،‏ پس از پسرانش خواست که پیش او بروند تا موضوع مهمی را با آن‌ها در میان بگذارد.‏—‏پیدا ۴۹:‏⁠۲۸.‏

در آن دوران،‏ معمولاً سرپرست خانواده قبل از مرگش اعضای خانواده را دور هم جمع می‌کرد تا وصیت کند.‏ (‏اشع ۳۸:‏⁠۱)‏ او همین طور گاهی تعیین می‌کرد که بعد از مرگش چه کسی سرپرست خانواده شود.‏

پیدایش ۴۹:‏​۱،‏ ۲ خوانده شود.‏ این یک جلسهٔ خانوادگی معمولی نبود.‏ یعقوب،‏ نبی یَهُوَه بود و در آن جلسه تحت الهام او صحبت کرد.‏ او به اتفاقات مهم آینده که روی نوادگانش تأثیر می‌گذاشت اشاره کرد.‏ به همین دلیل گفته‌های یعقوب به پیشگویی او در بستر مرگش معروف است.‏ ب۲۵/‏۰۶ ص ۲ ¶۱-‏۳

از زمانی که یَهُوَه ما را به حقیقت جذب کرد،‏ جزو خانواده‌ای شدیم که از مردم تمام قوم‌ها و میلیون‌ها فرشته تشکیل شده است.‏ (‏دان ۷:‏​۹،‏ ۱۰)‏ وقتی به فرشتگان فکر می‌کنیم،‏ احتمالاً به یاد تفاوت‌هایی که با انسان‌ها دارند می‌افتیم.‏ برای مثال،‏ فرشتگان قبل از انسان‌ها آفریده شدند.‏ (‏ایو ۳۸:‏​۴،‏ ۷)‏ آن‌ها از ما قدرتمندترند.‏ به علاوه،‏ ما انسان‌های ناکامل نمی‌توانیم به اندازهٔ آن‌ها مقدّس و درستکار باشیم.‏—‏لو ۹:‏⁠۲۶.‏

با وجود این تفاوت‌ها،‏ ما با فرشتگان نقاط مشترک زیادی داریم.‏ برای مثال می‌توانیم مانند آن‌ها خصوصیات یَهُوَه را منعکس کنیم.‏ همچنین مثل فرشتگان از ارادهٔ آزاد برخورداریم،‏ اسم و شخصیت خاص خودمان را داریم و وظایف مختلفی بر عهدهٔ ماست.‏ به علاوه،‏ ما و فرشتگان به آفریدگارمان وابسته هستیم.‏—‏۱پطر ۱:‏⁠۱۲.‏ ب۲۵/‏۰۵ ص ۲ ¶۱-‏۲

رِحُبعام بعد از سلیمان،‏ پادشاه اسرائیل شد.‏ وقتی رِحُبعام بر تخت پادشاهی نشست،‏ تابعانش زندگی مرفهی داشتند،‏ ولی احساس می‌کردند که سلیمان به‌سختی از آن‌ها کار می‌کشید.‏ عده‌ای از آن‌ها پیش رِحُبعام آمدند و به او التماس کردند که بارشان را کمی سبک‌تر کند.‏ رِحُبعام از آن‌ها سه روز وقت خواست تا بتواند تصمیم بگیرد.‏ اول به‌درستی عمل کرد و با ریش‌سفیدانی مشورت کرد که به سلیمان خدمت کرده بودند.‏ (‏۱پاد ۱۲:‏​۲-‏۷)‏ اما پند و نصیحت آن‌ها را رد کرد.‏ چرا؟‏ آیا ممکن است که رِحُبعام تصمیمش را گرفته بود و فقط دنبال کسانی می‌گشت که آن را تأیید کنند؟‏ جالب است که وقتی با دوستان جوان‌ترش مشورت کرد،‏ آن‌ها گفتهٔ او را پسندیدند و با آن موافقت کردند.‏ (‏۱پاد ۱۲:‏​۸-‏۱۴)‏ بنابراین رِحُبعام طبق توصیه‌های دوستان جوان‌ترش عمل کرد و در نتیجه عدهٔ زیادی از تابعانش سرکشی کردند و پادشاه دیگری برای خودشان انتخاب کردند.‏ از آن موقع به بعد،‏ رِحُبعام درگیر مشکلات زیادی شد.‏—‏۱پاد ۱۲:‏​۱۶-‏۱۹.‏ ب۲۵/‏۰۷ ص ۴-‏۵ ¶۱۲

با این که پولُس گاهی دلسرد می‌شد،‏ دلایل زیادی داشت که دید مثبتش را حفظ کند.‏ برای مثال،‏ او با شنیدن خبرهای تشویق‌کننده از جماعت‌ها خوشحال می‌شد.‏ (‏۲قر ۷:‏​۶،‏ ۷)‏ دوستی با هم‌ایمانانش دل او را شاد می‌کرد.‏ (‏۲تیمو ۱:‏⁠۴)‏ او همچنین می‌دانست که مورد تأیید یَهُوَه است،‏ پس «با وجدانی پاک» به او خدمت می‌کرد.‏ (‏۲تیمو ۱:‏⁠۳)‏ حتی وقتی در روم زندانی بود،‏ هم‌ایمانانش را تشویق کرد که ‹در خدمت به خداوند شاد باشند.‏› (‏فیلیپ ۴:‏⁠۴)‏ حرف‌های پولُس اصلاً شبیه حرف‌های کسی نبود که غرق افکار منفی شده باشد.‏ کاملاً واضح است که وقتی افکار منفی سراغش می‌آمد،‏ تسلیم آن نمی‌شد و دید مثبتش را حفظ می‌کرد.‏ ب۲۶/‏۰۱ ص ۱۰ ¶۹

موقع محک زدن خودمان نباید کارهایمان را توجیه کنیم.‏ کتاب مقدّس می‌گوید:‏ «دل انسان از هر چیز دیگری فریبنده‌تر و بسیار خطرناک است.‏» (‏ار ۱۷:‏⁠۹)‏ عیسی گفت که «فکرهای پلید» از دل سرچشمه می‌گیرد.‏ (‏مت ۱۵:‏۱۹)‏ برای مثال،‏ کسی که از تماشای پورنوگرافی دست کشیده،‏ شاید بعد از مدتی فکر کند که نگاه کردن به عکس‌های وسوسه‌انگیزی که برهنگی کامل را نشان نمی‌دهد،‏ خطرناک نیست.‏ همچنین شاید کسی پیش خودش فکر کند،‏ ‹خیال‌پردازی دربارهٔ تمایلات نادرست تا زمانی که به آن‌ها عمل نکنم،‏ اشتباه نیست.‏› در این صورت،‏ شخص اجازه می‌دهد دلش او را فریب دهد،‏ چون ‹در فکر این است که چطور تمایلات نفسانی‌اش را ارضا کند.‏› (‏روم ۱۳:‏۱۴)‏ چطور می‌توانید فریب دلتان را نخورید؟‏ مواظب باشید که در امور کوچک،‏ تصمیمات درستی بگیرید تا بتوانید در امور بزرگ هم درست تصمیم بگیرید و در دام وسوسه نیفتید.‏ همین طور ‹فکرهای پلیدی› را که باعث توجیه کارهای اشتباه می‌شود از ذهنتان دور کنید.‏ ب۲۵/‏۰۸ ص ۲۵ ¶۱۹

یعقوب در کتابش توضیح داد که یَهُوَه چطور از طریق پیران جماعت به ما کمک می‌کند.‏ او گفت:‏ «اگر کسی بین شما بیمار است،‏ از پیران جماعت بخواهد که پیش او بیایند.‏» (‏یعقوب ۵:‏​۱۴-‏۱۶،‏ ۱۹،‏ ۲۰ خوانده شود.‏)‏ طبق مضمون متن،‏ یعقوب در مورد کسی صحبت می‌کند که از نظر روحانی بیمار است.‏ او از شخص بیمار می‌خواهد که از پیران جماعت کمک بگیرد،‏ نه از یک پزشک.‏ یعقوب در ادامه توضیح می‌دهد که شخص بیمار به دلیل بخشش گناهانش شفا پیدا می‌کند.‏ قدم‌هایی که برای شفای بیماری روحانی برداشته می‌شود،‏ شبیه روش درمان بیماری‌های فیزیکی است.‏ وقتی از نظر فیزیکی بیمار هستیم به پزشک مراجعه می‌کنیم،‏ علائم بیماری را به او توضیح می‌دهیم و مطابق راهنمایی‌هایش عمل می‌کنیم.‏ به طور مشابه،‏ وقتی از نظر روحانی بیمار هستیم،‏ پیش یکی از پیران جماعت می‌رویم،‏ شرایطمان را به او توضیح می‌دهیم و طبق راهنمایی‌هایش از کتاب مقدّس عمل می‌کنیم.‏ ب۲۵/‏۰۹ ص ۳ ¶۴

یَهُوَه انسان‌ها را با یک سری نیازهای اساسی آفریده است.‏ مثلاً برای ادامهٔ زندگی به غذا،‏ لباس و سرپناه نیاز داریم.‏ حتی اگر برای مدت کوتاهی یکی از این‌ها را نداشته باشیم،‏ زندگی خیلی سخت می‌شود.‏ علاوه بر این نیازهای فیزیکی،‏ یَهُوَه ما را با نیاز دیگری هم آفریده است؛‏ یعنی نیاز روحانی.‏ (‏مَتّی ۵:‏۳ خوانده شود.‏)‏ برای این که بتوانیم شادی واقعی را تجربه کنیم،‏ باید از نیاز روحانی‌مان آگاه باشیم و مرتباً آن را برطرف کنیم.‏ ب۲۶/‏۰۱ ص ۲ ¶۱

عیسی شادترین مخلوق یَهُوَه است.‏ چرا؟‏ به دو دلیل توجه کنید.‏ ۱)‏ عیسی «صورت خدای نادیدنی است» و شخصیت پدرش را کاملاً بازتاب می‌کند.‏ (‏کول ۱:‏۱۵؛‏ ۱تیمو ۶:‏۱۵)‏ ۲)‏ او بیشتر از هر مخلوقی با پدرش که منشأ شادی است وقت صرف کرده است.‏

عیسی با انجام دادن هر کاری که پدرش از او خواسته،‏ شادی فراوانی به دست آورده است.‏ (‏امث ۸:‏​۳۰،‏ ۳۱؛‏ یو ۸:‏۲۹)‏ در واقع او به خاطر وفاداری‌اش،‏ همیشه مورد لطف و رضایت یَهُوَه بوده است.‏—‏مت ۳:‏⁠۱۷.‏ ب۲۵/‏۱۰ ص ۷ ¶۵-‏۶

شاید از این که ممکن است پایان این دنیا را نبینید ناراحت باشید.‏ اگر چنین احساسی دارید چه چیزی به شما کمک می‌کند؟‏ به یاد داشته باشید که یَهُوَه صبورانه منتظر روزی است که به این دنیای شریر پایان دهد.‏ (‏اشع ۳۰:‏۱۸)‏ صبر یَهُوَه بی‌دلیل نیست.‏ یَهُوَه به میلیون‌ها نفر فرصت داده که او را بشناسند و به او خدمت کنند.‏ (‏۲پطر ۳:‏⁠۹)‏ پس وقتی احساس دلسردی می‌کنید،‏ به این فکر کنید که در روزهای آخر تعداد زیادی از صبر یَهُوَه فایده خواهند برد؛‏ این می‌تواند شامل خویشاوندان خودتان هم باشد.‏ ب۲۵/‏۱۱ ص ۴ ¶۷

آیا به تازگی کتاب ایّوب را خوانده‌اید؟‏ این کتاب باستانی با این که حدود ۳۵۰۰ سال پیش نوشته شده،‏ به عنوان یکی از شاهکارهای ادبی دنیا شناخته می‌شود.‏ به خاطر جملات ساده،‏ سبک زیبا و عبارات پراحساس کتاب ایّوب،‏ یک کتاب مرجع نویسندهٔ آن را «نابغهٔ ادبیات» خواند.‏ موسی این کتاب فوق‌العاده را نوشت،‏ اما در واقع مؤلف آن یَهُوَه است.‏—‏۲تیمو ۳:‏⁠۱۶.‏

کتاب ایّوب یکی از مهم‌ترین بخش‌های کتاب مقدّس است.‏ چرا؟‏ چون موضوع مهمی را مطرح می‌کند که همهٔ موجودات هوشمند باید در رابطه با آن تصمیم بگیرند؛‏ یعنی این که آیا از نام یَهُوَه دفاع می‌کنند یا نه؟‏ این کتاب همچنین خصوصیات زیبای یَهُوَه مثل محبت،‏ حکمت،‏ عدالت و قدرتش را برای ما آشکار می‌کند.‏ برای مثال،‏ کتاب ایّوب،‏ ۳۱ بار یَهُوَه را «قادر مطلق» می‌خواند که بیشتر از مجموع دفعاتی است که در کتاب‌های دیگر کتاب مقدّس آمده است.‏ به علاوه این کتاب به بسیاری از سؤالات مهم زندگی جواب می‌دهد،‏ از جمله این سؤال که خیلی‌ها هنوز دنبال جوابش هستند:‏ چرا خدا جلوی مصیبت‌های بشر را نگرفته است؟‏ ب۲۵/‏۱۲ ص ۲ ¶۱-‏۲

پولُس قبلاً به مسیحیان گفته بود:‏ «از کسانی که هدایت را در بین شما به عهده دارند اطاعت کنید.‏» (‏عبرانیان ۱۳:‏​۷،‏ ۱۷ خوانده شود.‏)‏ مسیحیانی که به کوه‌ها فرار کردند،‏ مطابق پند پولُس عمل کردند و در نتیجه زنده ماندند.‏ تاریخ تأیید می‌کند که خدا کسانی را که ‹در انتظار شهری با بنیاد حقیقی،‏› یعنی پادشاهی او بودند،‏ رها نکرد.‏—‏عبر ۱۱:‏⁠۱۰.‏

ما چه درسی می‌گیریم؟‏ یَهُوَه از طریق کسانی که هدایت را به عهده دارند،‏ خادمانش را راهنمایی می‌کند.‏ در کتاب مقدّس بارها می‌بینیم که یَهُوَه چطور در زمان‌های حساس از طریق شبانان،‏ قومش را هدایت کرده است.‏ (‏تث ۳۱:‏۲۳؛‏ مز ۷۷:‏۲۰)‏ امروزه هم کاملاً مشخص است که یَهُوَه همچنان از طریق شبانان،‏ قومش را هدایت می‌کند.‏ ب۲۵/‏۰۵ ص ۱۷ ¶۱۱-‏۱۲

عیسی به فکر مردم بود و این را در نحوهٔ رفتارش با آن‌ها نشان می‌داد.‏ واقعاً که چه تفاوت بزرگی با فَریسیانی که مردم را تحقیر می‌کردند!‏ (‏مَتّی ۲۳:‏۱۳؛‏ یوحنا ۷:‏۴۹)‏ عیسی همیشه با محبت و احترام با دیگران رفتار می‌کرد.‏ او «ملایم و فروتن» بود و این خصوصیات باعث شد که معلّم ماهری باشد.‏ (‏مَتّی ۱۱:‏​۲۸-‏۳۰ خوانده شود.‏)‏ ما هم مثل عیسی باید با مهربانی و احترام با مخاطبانمان برخورد کنیم.‏ ب۲۶/‏۰۳ ص ۴ ¶۵

نزدیک شدن به خواهران و برادرانمان می‌تواند از ما محافظت کند.‏ پولُس به هم‌ایمانانش گفت:‏ ‹هر روز همدیگر را تشویق کنید تا قدرت فریبندهٔ گناه،‏ دل هیچ کدام از شما را سخت نکند.‏› (‏عبر ۳:‏۱۳)‏ اگر به خاطر دلسردی،‏ چیزی نمانده که از راه درست منحرف شویم،‏ یَهُوَه می‌تواند یکی از هم‌ایمانانمان را برانگیزد تا کمکمان کند.‏ (‏مز ۷۳:‏​۲،‏ ۱۷،‏ ۲۳)‏ تشویق و حمایت آن‌ها واقعاً برایمان مفید است.‏

ما جزو سازمانی هستیم که همه در آن تلاش می‌کنند به همدیگر محبت نشان دهند.‏ این کار برکت‌های زیادی به همراه دارد.‏ (‏۱یو ۴:‏۱۱)‏ برای مثال،‏ محبت باعث می‌شود که ‹با یکدیگر مدارا کنیم› و در نتیجه اتحادمان بیشتر شود.‏ (‏کولُسیان ۳:‏​۱۳،‏ ۱۴ خوانده شود؛‏ افس ۴:‏​۲-‏۶)‏ بنابراین در جلساتمان جوّ آرام و لذّت‌بخشی داریم که در هیچ سازمان دیگری در دنیا وجود ندارد.‏ ب۲۵/‏۰۴ ص ۱۶ ¶۶-‏۷

یَهُوَه با اشاره به قدرت و دانش عظیمش به یهودیان کمک کرد تا نترسند.‏ او از آن‌ها خواست که به آسمان پرستاره نگاه کنند و گفت که نه تنها ستارگان را آفریده،‏ بلکه اسم تک‌تک آن‌ها را می‌داند.‏ (‏اشع ۴۰:‏​۲۵-‏۲۸)‏ پس مطمئنیم که اسم همهٔ خادمانش را هم می‌داند.‏ همین طور خدایی که قدرت آفرینش ستارگان را دارد،‏ حتماً می‌تواند به خادمانش کمک کند.‏ پس یهودیان دلیلی برای ترس و نگرانی نداشتند.‏ ب۲۵/‏۰۵ ص ۱۲ ¶۱۴

ما می‌خواهیم روی آنچه می‌دانیم تمرکز کنیم،‏ مثلاً این که روزهای آخر در سال ۱۹۱۴ شروع شد.‏ یَهُوَه از طریق پیشگویی‌های کتاب مقدّس نه تنها آن سال را مشخص کرده،‏ بلکه وضعیت روزهای آخر را با جزئیات توصیف می‌کند.‏ پس مطمئنیم که «روز عظیم یَهُوَه نزدیک است.‏» (‏صف ۱:‏۱۴)‏ همین طور می‌دانیم که یَهُوَه چه کاری را به ما سپرده است؛‏ این که «خبر خوش پادشاهی خدا» را به همهٔ مردم اعلام کنیم.‏ (‏مت ۲۴:‏۱۴)‏ خبر خوش به بیشتر از ۱۰۰۰ زبان و در حدود ۲۴۰ سرزمین موعظه می‌شود.‏ برای این که غیورانه در این کار حیاتی شرکت کنیم،‏ لازم نیست که «روز و ساعت» پایان دنیای شیطان را بدانیم.‏ ب۲۵/‏۰۶ ص ۱۵-‏۱۶ ¶۷

ما شاهدان یَهُوَه،‏ از روشن شدن حقایق کتاب مقدّس خوشحال می‌شویم.‏ اما در عین حال از تعالیم پایه‌ای که ما را به یَهُوَه نزدیک‌تر کرد،‏ عمیقاً قدردانیم.‏ اگر وسوسه شویم که بجای اطاعت از راهنمایی‌های سازمان یَهُوَه بر نظرات خودمان پافشاری کنیم،‏ می‌توانیم با فروتنی به یاد بیاوریم که آفریدگار حکیم و قدرتمندمان سازمانش را هدایت می‌کند.‏ وقتی که خودمان یا عزیزانمان با سختی‌ها روبرو می‌شویم،‏ می‌توانیم صبور باشیم و به دلیلی که یَهُوَه به وجود سختی‌ها اجازه می‌دهد،‏ فکر کنیم.‏ همین طور وقتی می‌خواهیم برای نحوهٔ استفاده از زمان و دارایی‌هایمان تصمیم بگیریم،‏ می‌توانیم حس فوریت روزهای آخر را در نظر داشته باشیم.‏ امیدواریم که یادآوری‌های یَهُوَه همچنان ما را تقویت کند و به ما انگیزه و حکمت دهد.‏ ب۲۵/‏۰۷ ص ۱۸-‏۱۹ ¶۱۷

اگر مطمئن شویم که یَهُوَه ما را می‌بخشد،‏ از یکی از دام‌های شیطان محفوظ می‌مانیم.‏ فراموش نکنید که شیطان تمام تلاشش را می‌کند تا ما از خدمت به یَهُوَه دست بکشیم.‏ شیطان می‌خواهد که فکر کنیم گناهانمان غیرقابل بخشش هستند.‏ اتفاقی را که در جماعت قُرِنتُس افتاد در نظر بگیرید.‏ یکی از برادران آن جماعت مرتکب عمل نامشروع جنسی شد و اجازه نداشت جزوی از جماعت بماند.‏ (‏۱قر ۵:‏​۱،‏ ۵،‏ ۱۳)‏ وقتی آن مرد توبه کرد،‏ شیطان می‌خواست که برادران و خواهران سختدل باشند،‏ او را نبخشند و در جماعت نپذیرند.‏ در عین حال،‏ هدف شیطان این بود که آن مرد توبه‌کار احساس کند که خطایش غیرقابل بخشش است و در نتیجه به دلیل «غم و اندوه زیاد» از خدمت به یَهُوَه دست بکشد.‏ هدف شیطان عوض نشده و هنوز هم از چنین دام‌ها و حیله‌هایی استفاده می‌کند،‏ اما «ما از نقشه‌های او بی‌خبر نیستیم.‏»—‏۲قر ۲:‏​۵-‏۱۱.‏ ب۲۵/‏۰۸ ص ۱۵ ¶۵

دلیل اصلی عیسی برای خدمت به یَهُوَه،‏ محبت است.‏ عیسی پدرش را عمیقاً و از صمیم دل دوست دارد.‏ (‏یو ۱۴:‏۳۱)‏ او می‌داند که پرستش،‏ حق یَهُوَه است.‏ (‏یو ۸:‏​۲۸،‏ ۲۹؛‏ مکا ۴:‏۱۱)‏ همین طور می‌داند که یَهُوَه نه تنها سرچشمهٔ زندگیست،‏ بلکه قابل اعتماد و سخاوتمند هم است.‏ (‏مز ۳۳:‏۴؛‏ ۳۶:‏۹؛‏ یعقو ۱:‏۱۷)‏ به علاوه یَهُوَه همیشه حقیقت را به عیسی می‌گفت و هر چه عیسی داشت از طرف یَهُوَه بود.‏ (‏یو ۱:‏۱۴)‏ برعکس یَهُوَه،‏ شیطان باعث و بانی مرگ انسان‌هاست.‏ او یک دروغگوی طمعکار و خودخواه است.‏ (‏یو ۸:‏۴۴)‏ عیسی که این واقعیت را می‌دانست هیچ وقت به این فکر نکرد که با شیطان همدست شود و به یَهُوَه پشت کند.‏—‏فیلیپ ۲:‏​۵-‏۸.‏ ب۲۵/‏۰۴ ص ۳ ¶۴

کتاب مقدّس به ما توضیح می‌دهد که چرا با دیدن بی‌عدالتی‌ها ناراحت می‌شویم.‏ در کلام خدا می‌خوانیم که یَهُوَه «عدل و انصاف» را دوست دارد و ما را شبیه خودش آفریده است.‏ (‏مز ۳۳:‏۵؛‏ پیدا ۱:‏۲۶)‏ او هیچ وقت ناعادلانه رفتار نمی‌کند و نمی‌خواهد که کسی ناعادلانه رفتار کند!‏ (‏تث ۳۲:‏​۳،‏ ۴؛‏ میکا ۶:‏۸؛‏ زکر ۷:‏⁠۹)‏ برای نمونه در دوران اِشَعْیای نبی،‏ یَهُوَه فریاد اسرائیلیانی را که توسط هموطنانشان بدرفتاری می‌دیدند،‏ شنید.‏ (‏اِشَعْیا ۵:‏۷ خوانده شود.‏)‏ او کسانی را که شریعت را نادیده می‌گرفتند و با دیگران بدرفتاری می‌کردند مجازات کرد.‏—‏اشع ۵:‏​۵،‏ ۱۳.‏ ب۲۵/‏۰۹ ص ۸-‏۹ ¶۳

وقتی سفرهٔ دلمان را برای یَهُوَه باز می‌کنیم و تمام نگرانی‌ها و احساساتمان را در دعا با او در میان می‌گذاریم،‏ دعاهایمان عمیق‌تر و پرمفهوم‌تر می‌شود.‏ در ادامه چند نکته را بررسی می‌کنیم که در این زمینه کمکمان می‌کند.‏

روی خصوصیات یَهُوَه تعمّق کنید.‏ هر چه بیشتر به شخصیت یَهُوَه فکر می‌کنیم،‏ راحت‌تر می‌توانیم احساساتمان را با او در میان بگذاریم.‏ (‏مز ۱۴۵:‏​۸،‏ ۹،‏ ۱۸)‏ نمونهٔ خواهری به اسم کریستین را در نظر بگیرید که پدر خشنی داشت.‏ او می‌گوید:‏ «وقتی دعا می‌کردم،‏ برایم خیلی سخت بود که یَهُوَه را پدر آسمانی‌ام بدانم.‏ فکر می‌کردم که او به خاطر اشتباهاتم من را ترک می‌کند.‏» کدام خصوصیت یَهُوَه به خواهرمان کمک کرد؟‏ او در ادامه می‌گوید:‏ «محبت پایدار یَهُوَه به من آرامش می‌دهد.‏ می‌دانم که او هرگز ترکم نخواهد کرد.‏ حتی اگر اشتباهی از من سر بزند و پایم لغزش بخورد،‏ یَهُوَه با مهربانی بلندم می‌کند.‏ فکر کردن به این موضوع کمکم می‌کند که هم شادی‌ها و هم غصه‌هایم را در دعا به او بگویم.‏» ب۲۵/‏۱۰ ص ۱۹ ¶۶-‏۷

اگر شاگردتان از طرف خانواده‌اش با مخالفت روبروست به او کمک کنید تا دلیل ناراحتی خانواده‌اش را درک کند.‏ شاید آن‌ها فکر می‌کنند که او فریب خورده است یا شاید از روی تعصب با شاهدان یَهُوَه مخالفند.‏ حتی عیسی هم با مخالفت خانواده‌اش روبرو بود.‏ (‏مرق ۳:‏۲۱؛‏ یو ۷:‏⁠۵)‏ به شاگردتان یاد دهید که صبور باشد و با دیگران،‏ از جمله اعضای خانواده‌اش سنجیده رفتار کند.‏

به شاگردتان یاد دهید که اگر یکی از اعضای خانواده‌اش به حقیقت علاقه نشان داد،‏ یکدفعه همه چیز را برایش توضیح ندهد؛‏ وگرنه ممکن است مخاطبش گیج شود و دیگر نخواهد دربارهٔ حقیقت صحبت کند.‏ پس شاگردتان را تشویق کنید تا عقایدش را به طور کوتاه و ساده توضیح دهد.‏ به این شکل احتمالاً مخاطبش حاضر خواهد بود که دوباره راجع به آن موضوع صحبت کند.‏ (‏کول ۴:‏⁠۶)‏ شاگردتان می‌تواند وب‌سایت jw.org را به او معرفی کند تا در صورت تمایل دربارهٔ شاهدان یَهُوَه اطلاعات بیشتری پیدا کند.‏ ب۲۵/‏۰۶ ص ۲۳-‏۲۴ ¶۱۵-‏۱۶

از زمان شروع مطالعه،‏ هدفمان باید این باشد که به شاگردمان کمک کنیم تا یَهُوَه و عیسی را بشناسد و آن‌ها را دوست داشته باشد.‏ برای رسیدن به این هدف باید توجه شاگردمان را به کلام خدا جلب کنیم،‏ نه به خودمان یا دانشی که از کتاب مقدّس داریم.‏ (‏اعما ۱۰:‏​۲۵،‏ ۲۶)‏ پولُس رسول در این مورد نمونهٔ خوبی به جا گذاشت.‏ محور اصلی تعلیمات او عیسی مسیح،‏ فرستادهٔ یَهُوَه بود؛‏ یعنی کسی که از طریقش می‌توانیم یَهُوَه را بشناسیم و دوست داشته باشیم.‏ (‏۱قر ۲:‏​۱،‏ ۲)‏ پولُس همچنین نشان داد که چقدر مهم است به شاگردان جدید کمک کنیم تا خصوصیات خوبی در خودشان پرورش دهند؛‏ خصوصیاتی که به طلا،‏ نقره و سنگ‌های قیمتی تشبیه شده است.‏ (‏۱قر ۳:‏​۱۱-‏۱۵)‏ چنین خصوصیات باارزشی شامل ایمان،‏ حکمت،‏ قدرت تشخیص و خداترسی می‌شود.‏ (‏مز ۱۹:‏​۹،‏ ۱۰؛‏ امث ۳:‏​۱۳-‏۱۵؛‏ ۱پطر ۱:‏⁠۷)‏ همهٔ ما می‌توانیم با سرمشق گرفتن از پولُس به شاگردانمان کمک کنیم تا ایمانشان را قوی کنند و رابطهٔ نزدیکی با پدر آسمانی مهربانشان داشته باشند.‏—‏۲قر ۱:‏⁠۲۴.‏ ب۲۵/‏۰۹ ص ۲۳-‏۲۴ ¶۱۲

خیلی از ما در زندگی‌مان تغییرات بزرگی مثل ترک کردن خانه،‏ خانواده و دوستانمان را تجربه کرده‌ایم.‏ این تغییرات می‌تواند خیلی سخت باشد.‏ اما تغییراتی که عیسی تجربه کرد منحصربه‌فرد بود.‏ او در آسمان فرشتهٔ ارشد یَهُوَه بود و از خدمت در کنار او لذّت می‌برد.‏ یَهُوَه هم او را خیلی دوست داشت.‏ (‏مز ۱۶:‏۱۱؛‏ امث ۸:‏۳۰)‏ اما فیلیپیان ۲:‏۷ می‌گوید که عیسی «از همهٔ چیزهایی که داشت چشم‌پوشی کرد.‏» بله،‏ او مقام بالای خود را در آسمان ترک کرد و به زمین آمد تا در میان انسان‌های ناکامل زندگی کند.‏

شرایط عیسی را در دوران نوزادی و کودکی‌اش در نظر بگیرید.‏ عیسی در خانواده‌ای به دنیا آمد که وضع مالی خوبی نداشتند.‏ قربانی ساده‌ای که آن‌ها بعد از تولّد عیسی تقدیم کردند،‏ درستی این موضوع را نشان می‌دهد.‏ (‏لاو ۱۲:‏۸؛‏ لو ۲:‏۲۴)‏ وقتی هیرودیس پادشاه از تولّد عیسی باخبر شد می‌خواست او را بکشد.‏ پس خانوادهٔ عیسی برای حفظ جان او به مصر فرار کردند.‏ (‏مت ۲:‏​۱۳،‏ ۱۵)‏ چه تفاوت بزرگی بین زندگی عیسی در آسمان و روی زمین!‏ ب۲۵/‏۱۱ ص ۱۶-‏۱۷ ¶۳-‏۴

برای تشخیص نیازتان دعا کنید.‏ داوود پادشاه می‌دانست که یَهُوَه او را به خوبی می‌شناسد.‏ داوود از یَهُوَه خواست کمکش کند که دلیل ‹نگرانی‌هایش› را تشخیص دهد.‏ (‏مزمور ۱۳۹:‏​۱-‏۴،‏ ۲۳،‏ ۲۴ خوانده شود.‏)‏ یَهُوَه می‌تواند به ما هم کمک کند تا دلیل افکار منفی‌مان را تشخیص دهیم و راه غلبه بر آن را پیدا کنیم.‏ به علاوه می‌توانیم این سؤالات را از خود بپرسیم:‏ ‹ریشهٔ نگرانی‌ام چیست؟‏ آیا چیز خاصّی باعث نگرانی‌ام می‌شود؟‏ آیا اجازه می‌دهم افکار منفی ذهنم را درگیر کند یا آن را سریع از ذهنم دور می‌کنم؟‏› ب۲۶/‏۰۱ ص ۱۲ ¶۱۶

مسلّماً همهٔ ما می‌خواهیم تصمیمات عاقلانه‌ای بگیریم و در کارهایمان موفق شویم.‏ راز رسیدن به این دو هدف در کلام خداست.‏—‏امثال ۱۳:‏۱۰؛‏ ۱۵:‏۲۲ خوانده شود.‏

بدون شک،‏ پدر آسمانی ما یَهُوَه بهترین کسی است که می‌تواند به ما پند و اندرز دهد.‏ او قول داده که به ما کمک می‌کند و می‌گوید:‏ «در حالی که چشمم به توست،‏ به تو پند و اندرز می‌دهم.‏» (‏مز ۳۲:‏⁠۸)‏ این گفتهٔ یَهُوَه نشان می‌دهد که او نه فقط می‌خواهد به ما پند و اندرز دهد،‏ بلکه می‌خواهد کمکمان کند تا از پندهایش فایده ببریم.‏ ب۲۵/‏۰۷ ص ۲ ¶۱-‏۲

به اسم پسر.‏ ما عیسی را به عنوان پسر یگانهٔ خدا قبول داریم.‏ او «راه» است،‏ چون فقط از طریق او می‌توانیم رابطهٔ نزدیکی با یَهُوَه داشته باشیم.‏ (‏یو ۱۴:‏⁠۶)‏ او همین طور بازخریدکنندهٔ ماست،‏ چون جانش را برای ما فدا کرد تا زندگی ابدی داشته باشیم.‏ این موضوع ما را برمی‌انگیزد که نه فقط در روز تعمیدمان،‏ بلکه همیشه از عیسی سرمشق بگیریم.‏ (‏۱یو ۲:‏⁠۶)‏ به همین دلیل مثل او با غیرت موعظه می‌کنیم و اجازه نمی‌دهیم چیزی مانعمان شود.‏ (‏لوقا ۴:‏۴۳)‏ حتی حاضریم برای حفظ وفاداری‌مان به یَهُوَه،‏ آزار و اذیت را تحمّل کنیم.‏ (‏۲تیمو ۳:‏۱۲)‏ ما عیسی را به عنوان «سر جماعت» می‌پذیریم.‏ پس با میل و رغبت از کسانی که عیسی هدایت را به آن‌ها سپرده،‏ اطاعت می‌کنیم.‏—‏افس ۴:‏​۸،‏ ۱۱،‏ ۱۲؛‏ ۵:‏⁠۲۳.‏ ب۲۶/‏۰۲ ص ۱۲ ¶۱۳

در روزهای آخر،‏ یَهُوَه از قدرتش برای کمک به خیلی‌ها استفاده کرده است.‏ برای مثال،‏ ۲۳۰ شاهد یَهُوَه در سال ۱۹۴۵ که در یک اردوگاه کار اجباری نازی بودند از راهپیمایی طاقت‌فرسایی که به ‹راهپیمایی مرگ› معروف است جان سالم به در بردند.‏ آن‌ها در مورد تجربهٔ وحشتناکشان نوشتند:‏ ‹ما از این آزمایش سخت سربلند بیرون آمدیم.‏ کسانی که زنده ماندند،‏ انگار از آتش بیرون آمدند،‏ بدون این که بوی دود گرفته باشند.‏ ما به کمک یَهُوَه قوی و نیرومند ماندیم.‏ بعد از دورانی که در چاه شیران سپری کردیم،‏ تنها آرزویمان این است که بتوانیم تا ابد به یَهُوَه خدمت کنیم.‏ این بهترین پاداشی است که کسی می‌تواند دریافت کند.‏›—‏با دانیال ۳:‏۲۷؛‏ ۶:‏۲۲ مقایسه شود.‏ ب۲۶/‏۰۳ ص ۱۰ ¶۱۲

عیسی از پدرش سرمشق می‌گیرد.‏ وقتی عیسی روی زمین بود،‏ از هر فرصتی استفاده می‌کرد تا به دیگران کمک کند.‏ برای مثال،‏ او با وجود اعتراض مخالفان سنگدلش،‏ مردم را در روز شَبّات شفا داد.‏ (‏مَرقُس ۳:‏​۱-‏۶ خوانده شود.‏)‏ امروزه هم عیسی به عنوان سر جماعت،‏ معقولانه رفتار می‌کند.‏ برای مثال،‏ وقتی کسی در جماعت مرتکب گناهی جدی می‌شود،‏ او صبورانه به آن شخص فرصت می‌دهد تا رفتارش را تغییر دهد.‏—‏مکا ۲:‏​۲-‏۵.‏ ب۲۵/‏۱۲ ص ۱۶ ¶۸

بر اساس یک کتاب مرجع،‏ خدمت به دیگران به معنی کمک کردن به آن‌ها «با جدّیت و پشتکار» است.‏ مَرقُس در این مورد نمونهٔ خوبی برای ما به جا گذاشت.‏ وقتی پولُس نخواست که مَرقُس در دومین سفر میسیونری‌اش او را همراهی کند،‏ احتمالاً مَرقُس ناراحت و دلسرد شد.‏ (‏اعما ۱۵:‏​۳۷،‏ ۳۸)‏ اما این باعث نشد که او از خدمت به برادران و خواهرانش دست بکشد.‏

مَرقُس همراه پسرعمویش بَرنابا مسئولیت جدیدی را قبول کرد.‏ همین طور یازده سال بعد،‏ وقتی پولُس در روم زندانی شد مَرقُس یکی از کسانی بود که او را تقویت و حمایت کرد.‏ (‏فیلیمو ۲۳،‏ ۲۴)‏ در واقع حمایت مَرقُس آنقدر برای پولُس باارزش بود که گفت:‏ ‹او واقعاً باعث دلگرمی‌ام شده است.‏›—‏کول ۴:‏​۱۰،‏ ۱۱.‏ ب۲۵/‏۰۴ ص ۲۷ ¶۴-‏۵