فوریه

ما هم مثل عیسی در درجهٔ اول به خاطر محبت عمیقمان به یَهُوَه او را می‌پرستیم.‏ (‏مَتّی ۲۲:‏۳۷ خوانده شود.‏)‏ وقتی دربارهٔ خصوصیات یَهُوَه یاد می‌گیریم به او نزدیک‌تر می‌شویم.‏ برای مثال،‏ صبر او را در نظر بگیرید.‏ وقتی اسرائیلیان از یَهُوَه نافرمانی کردند،‏ او به آن‌ها گفت:‏ «لطفاً از کارهای بدتان دست بکشید.‏» (‏ار ۱۸:‏۱۱)‏ یَهُوَه به یاد دارد که ما ناکامل و از خاک هستیم.‏ (‏مزمور ۱۰۳:‏​۱۳،‏ ۱۴ خوانده شود.‏)‏ وقتی روی صبر یَهُوَه و خصوصیات خوب دیگرش تعمّق می‌کنید،‏ آیا نمی‌خواهید تا ابد به او خدمت کنید؟‏ ب۲۵/‏۰۴ ص ۴ ¶۱۰

به گزارشی که فروتنی فرشتگان را برجسته می‌کند توجه کنید.‏ حدود سال ۹۶ م.‏ فرشته‌ای که نام او را نمی‌دانیم رؤیای حیرت‌انگیزی را به یوحنا نشان داد.‏ (‏مکا ۱:‏⁠۱)‏ یوحنا با دیدن آن رؤیا چه کرد؟‏ او می‌خواست آن فرشته را بپرستد.‏ اما آن فرشته به سرعت مانع او شد و گفت:‏ ‹چه کار می‌کنی؟‏ این کار را نکن!‏ من هم مثل تو و برادرانت فقط یک خدمتگزار هستم.‏ خدا را پرستش کن!‏› (‏مکا ۱۹:‏۱۰)‏ چه نمونهٔ خوبی از فروتنی!‏ آن فرشته دنبال جلال و تحسین نبود.‏ او بلافاصله به یوحنا گفت که فقط باید یَهُوَه را بپرستد.‏ با این وجود،‏ او یوحنا را تحقیر نکرد.‏ با این که آن فرشته از یوحنا قدرتمندتر بود و مدت زمان بیشتری به یَهُوَه خدمت کرده بود خود را مثل یوحنا فقط یک خدمتگزار می‌دانست.‏ درست است که آن فرشته یوحنا را اصلاح کرد،‏ اما رفتار تندی با آن رسول سالخورده نداشت و با مهربانی با او صحبت کرد.‏ آن فرشته تشخیص داد که واکنش یوحنا از روی حیرت است.‏ ب۲۵/‏۰۵ ص ۳ ¶۵

شیطان می‌خواهد که ما علاوه بر احساس ناتوانی،‏ ناامید هم باشیم و تصوّر کنیم که یَهُوَه ما را به خاطر داشتن تمایلات نادرست محکوم می‌کند.‏ اما این شیطان است که باید ناامید باشد،‏ چون طبق حکم یَهُوَه او لایق زندگی ابدی نیست و هیچ امیدی برایش وجود ندارد.‏ (‏پیدا ۳:‏۱۵؛‏ مکا ۲۰:‏۱۰)‏ شیطان می‌خواهد که ما هم ناامید باشیم،‏ چون خودش از برکاتی که پیش روی ماست محروم شده است.‏ اما واقعیت این است که برای ما امیدی وجود دارد،‏ چون یَهُوَه می‌خواهد به ما کمک کند،‏ نه این که محکوممان کند.‏ او «نمی‌خواهد کسی نابود شود،‏ بلکه می‌خواهد همه فرصت توبه داشته باشند.‏»—‏۲پطر ۳:‏⁠۹.‏

اگر در مبارزه با تمایلات نادرست احساس ناتوانی یا ناامیدی کنیم،‏ به شیطان اجازه داده‌ایم تا بر طرز فکرمان نفوذ پیدا کند.‏ پی بردن به این موضوع کمکمان می‌کند تا در برابر او ایستادگی کنیم.‏—‏۱پطر ۵:‏​۸،‏ ۹.‏ ب۲۵/‏۰۸ ص ۲۲ ¶۶-‏۷

یعقوب اول با رِئوبین حرف زد و گفت:‏ ‹تو نخست‌زادهٔ من هستی.‏› (‏پیدا ۴۹:‏⁠۳)‏ رِئوبین به عنوان نخست‌زاده احتمالاً انتظار داشت که ارثش دو برابر برادرانش باشد.‏ همچنین شاید انتظار داشت که بعد از مرگ پدرش،‏ سرپرست خانواده شود و این افتخار در آینده به فرزندانش برسد.‏

رِئوبین حق نخست‌زادگی‌اش را از دست داد.‏ (‏۱توا ۵:‏⁠۱)‏ چرا؟‏ چون چند سال قبل از آن،‏ با یکی از زن‌های پدرش بِلهه،‏ کنیز راحیل همخواب شده بود.‏ راحیل،‏ همسر مورد علاقهٔ یعقوب فوت کرده بود.‏ (‏پیدا ۳۵:‏​۱۹،‏ ۲۲)‏ ممکن است رِئوبین از روی شهوت با بِلهه همخواب شده بود؛‏ یا شاید هم به زور این کار را کرده بود،‏ چون او پسر لیه زن دیگر یعقوب بود و نمی‌خواست که بِلهه جای مادرش لیه را در قلب یعقوب بگیرد.‏ به هر حال،‏ کاری که او کرد یَهُوَه و پدرش را به شدّت رنجاند.‏—‏پیدایش ۴۹:‏​۳،‏ ۴ خوانده شود.‏ ب۲۵/‏۰۶ ص ۳-‏۴ ¶۵-‏۶

اِرْمیا ۱۲:‏۱ خوانده شود.‏ اِرْمیا با دیدن موفقیت‌های شریران اذیت می‌شد.‏ او همچنین به خاطر تمسخر اسرائیلیان دلسرد شد.‏ (‏ار ۲۰:‏​۷،‏ ۸)‏ ما احساسات اِرْمیا را درک می‌کنیم،‏ چون ما هم مثل او مورد تمسخر قرار می‌گیریم و شاهد بدرفتاری شریران هستیم.‏ با این که اِرْمیا ناراحتی‌هایش را به یَهُوَه گفت،‏ هیچ وقت عدالت او را زیر سؤال نبرد.‏ وقتی او دید که یَهُوَه چطور قومش را تأدیب کرد،‏ بدون شک اطمینانش به عدالت یَهُوَه بیشتر شد.‏ (‏ار ۳۲:‏۱۹)‏ ما هم می‌توانیم مثل اِرْمیا ناراحتی‌هایمان را در دعا به یَهُوَه بگوییم و اطمینان کامل داشته باشیم که او در زمان معین همهٔ بی‌عدالتی‌ها را جبران می‌کند.‏ ب۲۵/‏۱۰ ص ۲۱ ¶۱۵

فرض کنید به برادری پیشنهاد کاری پردرآمد داده شده است.‏ اما او قبل از پذیرش آن با یکی از پیران جماعت مشورت می‌کند.‏ برادرمان به او می‌گوید که شاید مجبور شود بعضی وقت‌ها برای چند هفته به جایی دور سفر کند و از خانواده‌اش دور شود.‏ آن پیر جماعت به برادرمان می‌گوید که طبق کتاب مقدّس مسئولیت اصلی او برآورده کردن نیازهای روحانی خانواده‌اش است.‏ (‏افس ۶:‏۴؛‏ ۱تیمو ۵:‏⁠۸)‏ حالا فرض کنید آن برادر فوراً از گفتهٔ او ایراد بگیرد و با برادران دیگر مشورت کند و بالاخره چیزی را که باب میلش است بشنود.‏ آیا می‌توان گفت که آن برادر واقعاً دنبال پند و نصیحت بوده است؟‏ یا آیا تصمیمش را از قبل گرفته بوده و فقط دنبال کسی می‌گشته است که آن را تأیید کند؟‏ هیچ وقت نباید فراموش کنیم که دل ما فریبنده است.‏ (‏ار ۱۷:‏⁠۹)‏ گاهی اوقات نصیحتی که بیش از همه به آن نیاز داریم،‏ همان چیزی است که کمترین علاقه‌ای به شنیدنش داریم.‏ ب۲۵/‏۰۷ ص ۵-‏۶ ¶۱۴

اگر کسی مرتکب گناهی شده که ممکن است به خاطر آن اجازه نداشته باشد در جماعت بماند،‏ باید پیش پیران برود.‏ (‏۱قر ۵:‏​۱۱-‏۱۳)‏ کسی که مرتکب چنین گناه جدی‌ای شده،‏ نیاز به کمک دارد تا دوباره رابطه‌اش را با یَهُوَه قوی کند.‏ برای این که یَهُوَه از طریق بهای رهایی ما را ببخشد باید ‹در عمل نشان دهیم که واقعاً توبه کرده‌ایم.‏› (‏اعما ۲۶:‏۲۰)‏ یک راه نشان دادن توبه این است که پیش پیران جماعت برویم.‏ ب۲۵/‏۰۹ ص ۴ ¶۶

چطور می‌توانیم دوباره شادی‌مان را به دست بیاوریم؟‏ باید واقع‌بین و قدردان باشیم.‏ دنیای امروز این طرز فکر را ترویج می‌دهد که برای شاد بودن باید یک زندگی ایده‌آل داشته باشیم.‏ اما این حقیقت ندارد.‏ برای مثال،‏ یَهُوَه از یهودیان تبعیدی در بابِل خواست که شرایط جدیدشان را در سرزمینی دیگر بپذیرند و سعی کنند با وجود سختی‌ها،‏ به روال عادی زندگی‌شان ادامه دهند.‏ (‏اِرْمیا ۲۹:‏​۴-‏۷،‏ ۱۰ خوانده شود.‏)‏ ما از نمونهٔ آن‌ها چه درسی می‌گیریم؟‏ باید سعی کنیم شرایطمان را بپذیریم و بابت نعمت‌هایی که در زندگی داریم قدردان باشیم.‏ مطمئنیم که یَهُوَه در این راه کمکمان می‌کند.‏ (‏مز ۶۳:‏۷؛‏ ۱۴۶:‏⁠۵)‏ خواهری به اسم عِفی که در یک تصادف فلج شد،‏ می‌گوید:‏ «یَهُوَه،‏ خانواده و جماعتم خیلی از من حمایت کردند.‏ احساس می‌کردم که اگر تسلیم مشکلات بشوم،‏ در واقع از حمایت‌های آن‌ها قدردان نیستم.‏ من می‌خواهم بابت کمک‌های یَهُوَه و دوستانم قدردان باشم،‏ پس تمام تلاشم را می‌کنم که شاد بمانم.‏» ب۲۵/‏۱۰ ص ۸-‏۹ ¶۹

در هر سنی که باشیم،‏ اگر حالمان خوب نباشد بیشتر احتمال دارد حرفی بزنیم یا کاری کنیم که بعداً پشیمان شویم.‏ (‏جا ۷:‏۷؛‏ یعقو ۳:‏⁠۲)‏ برای مثال،‏ ایّوب که مردی باایمان بود،‏ وقتی رنج می‌کشید «از روی بی‌فکری» حرف می‌زد.‏ (‏ایو ۶:‏​۱-‏۳)‏ سالمندان هم شاید به دلیل بیماری یا داروهایی که مصرف می‌کنند،‏ حرفی بزنند یا کاری بکنند که با شخصیت واقعی‌شان هماهنگ نیست.‏ البته هیچ کدام از ما نمی‌خواهیم سن یا سلامتی‌مان را بهانه‌ای بدانیم تا نامهربان یا طلبکار باشیم.‏ اگر متوجه شویم که به کسی حرف نسنجیده‌ای زده‌ایم،‏ باید بلافاصله معذرت‌خواهی کنیم.‏—‏مت ۵:‏​۲۳،‏ ۲۴.‏ ب۲۵/‏۱۱ ص ۴ ¶۸

ما در دوران حساسی زندگی می‌کنیم.‏ پولُس رسول نوشت:‏ ‹بعد از مدتی کوتاه کسی که باید بیاید خواهد آمد و تأخیر نخواهد کرد.‏› (‏عبر ۱۰:‏۳۷)‏ این موضوع چه چیزی را نشان می‌دهد؟‏ اول این که زمان زیادی برای مردم باقی نمانده که تصمیم بگیرند به یَهُوَه خدمت کنند.‏ (‏۱قر ۷:‏۲۹)‏ دوم،‏ اگر پرستندهٔ یَهُوَه هستیم می‌دانیم که با سختی‌هایی روبرو خواهیم شد،‏ ولی فقط برای «مدتی کوتاه.‏»

عیسی شاگردانش را تشویق کرد که نه تنها پیرو او باشند،‏ بلکه پیرو او بمانند.‏ (‏مت ۱۶:‏۲۴)‏ پس اگر سال‌هاست که یَهُوَه را می‌پرستید،‏ دست از تلاش نکشید،‏ بلکه مصمم باشید که همچنان به خدمتتان ادامه دهید.‏ شاید این کار همیشه آسان نباشد،‏ ولی شادی و برکات زیادی به همراه دارد!‏—‏مز ۳۵:‏⁠۲۷.‏ ب۲۵/‏۰۴ ص ۶-‏۷ ¶۱۷-‏۱۸

طی دورانی که اسرائیلیان در مصر بردگی می‌کردند،‏ مردی به اسم ایّوب در سرزمین عوص زندگی می‌کرد که احتمالاً در شمال عربستان و شرق سرزمین موعود بود.‏ برخلاف اسرائیلیانی که در مصر بت‌پرست شده بودند،‏ ایّوب با وفاداری یَهُوَه را می‌پرستید.‏ (‏یوش ۲۴:‏۱۴؛‏ حز ۲۰:‏⁠۸)‏ یَهُوَه در مورد ایّوب گفت:‏ «روی زمین کسی مثل او پیدا نمی‌شود.‏» (‏ایو ۱:‏⁠۸)‏ ایّوب بیشتر از هر کسی در مشرق‌زمین،‏ ثروت داشت و مورد احترام دیگران بود.‏ (‏ایو ۱:‏⁠۳)‏ مطمئناً شیطان با دیدن این مرد سرشناس و بانفوذ که وفادارانه به خدا خدمت می‌کرد،‏ عصبانی شد!‏ ب۲۵/‏۱۲ ص ۳ ¶۴

برای این که یَهُوَه را خوشحال کنیم،‏ علاوه بر غذای روحانی باید از تدارک دیگری هم که او برایمان فراهم کرده فایده ببریم؛‏ یعنی لباس روحانی.‏ منظور از لباس روحانی چیست؟‏ پولُس رسول نوشت که ما باید ‹شخصیت کهنه را مثل لباس از تنمان درآوریم و شخصیت نو را بپوشیم.‏› (‏کولُسیان ۳:‏​۸-‏۱۰ خوانده شود.‏)‏ این کار همیشه آسان نیست.‏ برای مثال،‏ پولُس خودش از جوانی تلاش می‌کرد مورد قبول خدا باشد.‏ (‏غلا ۱:‏۱۴؛‏ فیلیپ ۳:‏​۴،‏ ۵)‏ اما شناخت دقیقی از خواست خدا نداشت.‏ در نتیجه از نظر روحانی در مسیر اشتباهی بود.‏ غرور او و عدم آگاهی‌اش از تعالیم مسیح،‏ او را به شخصی «گستاخ» تبدیل کرده بود؛‏ کسی که خصوصیات منفی را مثل لباسی به تن داشت.‏—‏۱تیمو ۱:‏⁠۱۳.‏ ب۲۶/‏۰۱ ص ۵ ¶۱۰

ما چطور می‌توانیم از یَهُوَه سرمشق بگیریم؟‏ باید سعی کنیم با فروتنی از طرز فکر و رفتار معقولانهٔ یَهُوَه سرمشق بگیریم.‏ (‏یعقو ۳:‏۱۷)‏ برای مثال،‏ والدین معقول برای فرزندانشان حدّومرز تعیین می‌کنند،‏ ولی از آن‌ها بیش از توانشان انتظار ندارند.‏ یعقوب در این زمینه نمونهٔ خوبی برای پدر و مادرهاست.‏ (‏پیدا ۳۳:‏​۱۲-‏۱۴)‏ والدین فروتن و معقول همچنین فرزندانشان را غیرمنصفانه با یکدیگر مقایسه نمی‌کنند.‏ پیران جماعت هم باید معقول باشند.‏ مثلاً آن‌ها با انعطاف‌پذیری نظر اکثریت را در هیئت پیران قبول می‌کنند،‏ البته به شرطی که نظر آن‌ها برخلاف اصول کتاب مقدّس نباشد.‏ (‏۱تیمو ۳:‏​۲،‏ ۳)‏ همهٔ ما باید سعی کنیم دیدگاه دیگران را درک کنیم،‏ حتی اگر طرز فکرشان با ما متفاوت باشد.‏ (‏روم ۱۴:‏⁠۱)‏ بله،‏ تمام اعضای جماعت باید تلاش کنند تا ‹همه ببینند که چقدر معقول هستند.‏›—‏فیلیپ ۴:‏⁠۵.‏ ب۲۵/‏۱۲ ص ۱۶-‏۱۷ ¶۹

اگر قبلاً به عنوان پیرو دین دیگری تعمید گرفتیم،‏ لازم است دوباره به عنوان یکی از شاهدان یَهُوَه تعمید بگیریم.‏ چرا؟‏ چون آن موقع شناخت دقیقی از یَهُوَه خدا و عیسی مسیح نداشتیم.‏ حتی اگر در دعا خودمان را به خدا وقف کرده بودیم،‏ وقفمان بر اساس درک درستی از خواست او نبود.‏ پولُس در اِفِسُس با مردانی آشنا شد که بدون شناخت دقیق از تعالیم مسیحی تعمید گرفته بودند.‏ پس او ترتیبی داد که آن‌ها دوباره تعمید بگیرند.‏ (‏اعما ۱۹:‏​۱-‏۵)‏ به طور مشابه،‏ تعمید ما هم فقط زمانی مورد قبول خداست که بر اساس شناخت دقیق از خواستش باشد.‏ ب۲۶/‏۰۲ ص ۱۱ ¶۱۰

پِطرُس در دومین نامهٔ الهامی‌اش توضیح داد که چطور می‌توانیم برای آمدن روز یَهُوَه آماده باشیم.‏ برای مسیحیان قرن اول،‏ روز یَهُوَه خیلی دور بود.‏ با این حال پِطرُس به آن‌ها گفت که ‹آن روز را مدّ نظر داشته باشند› یا ‹مشتاق آمدن آن روز باشند.‏› (‏۲پِطرُس ۳:‏​۱۰-‏۱۳،‏ پاورقی خوانده شود.‏)‏ شما هم اگر «در رفتارتان مقدّس باشید و با کارهایتان نشان دهید که زندگی‌تان را به خدا وقف کرده‌اید،‏» در واقع اشتیاقتان را برای آمدن روز یَهُوَه نشان می‌دهید.‏ تصوّر کنید که یَهُوَه با دیدن کارهایتان که نشانهٔ وقفتان به اوست،‏ چقدر خوشحال می‌شود!‏ بدون شک وقتی خودتان را به یَهُوَه وقف می‌کنید و تعمید می‌گیرید،‏ دل او را شاد می‌کنید.‏ ب۲۶/‏۰۲ ص ۱۸-‏۱۹ ¶۱۵

قانع نبودن می‌تواند،‏ عواقبی جدی داشته باشد.‏ کسانی که هرگز به داشته‌های خود راضی نیستند،‏ ممکن است ساعت‌های طولانی کار کنند تا چیزی را که واقعاً نیاز ندارند به دست آورند.‏ متأسفانه،‏ عدهٔ کمی از مسیحیان حتی پول یا چیزهایی را که آرزویش را داشته‌اند دزدیده‌اند.‏ آن‌ها شاید با خود چنین فکر کرده‌اند:‏ ‹این حق من است،‏› ‹به اندازهٔ کافی منتظر مانده‌ام› یا ‹بعداً پول را سر جایش برمی‌گردانم.‏› با وجود این،‏ هر نوع دزدی‌ای باعث ناخشنودی و بی‌احترامی یَهُوَه می‌شود.‏ (‏امث ۳۰:‏⁠۹)‏ عده‌ای هم از دریافت نکردن مسئولیتی که انتظارش را داشته‌اند،‏ آنقدر دلسرد شده‌اند که کلاً خدمت به یَهُوَه را کنار گذاشته‌اند.‏ (‏غلا ۶:‏⁠۹)‏ چطور ممکن است که یک خادم وقف‌شده یَهُوَه حتی به این موضوع فکر کند؟‏ شاید او برای قانع بودن دست از تلاش کشیده است.‏ ب۲۵/‏۰۷ ص ۲۰ ¶۲

ما چه درسی می‌گیریم؟‏ محبت به هم‌ایمانانمان باعث می‌شود که بخواهیم به نیازهایشان رسیدگی کنیم.‏ خیلی از شاهدان یَهُوَه به هم‌ایمانانشان که به خاطر جنگ‌ها و فجایع طبیعی پناهنده شده‌اند کمک کرده‌اند.‏ خواهری که خانه‌اش را در اوکراین به خاطر جنگ ترک کرد،‏ گفت:‏ «ما دیدیم که یَهُوَه چطور از طریق برادران،‏ ما را کمک و هدایت کرده است.‏ آن‌ها در اوکراین،‏ مجارستان و آلمان به گرمی از ما استقبال کردند.‏» در واقع کسانی که از برادران و خواهران نیازمندشان مهمان‌نوازی می‌کنند،‏ ابزاری در دستان یَهُوَه هستند.‏—‏امث ۱۹:‏۱۷؛‏ ۲قر ۱:‏​۳،‏ ۴.‏

بدون شک در آینده بیشتر به کمک همدیگر نیاز خواهیم داشت.‏ (‏حب ۳:‏​۱۶-‏۱۸)‏ یَهُوَه به ما کمک می‌کند تا محبت و مهمان‌نوازی را در خود پرورش دهیم؛‏ خصوصیاتی که برای آینده حیاتی است.‏ ب۲۵/‏۰۵ ص ۱۸-‏۱۹ ¶۱۶-‏۱۷

داوود پادشاه می‌دانست که احساس گناه به خاطر اشتباهات گذشته چقدر سخت است.‏ (‏مز ۴۰:‏۱۲؛‏ ۵۱:‏۳؛‏ سرآغاز)‏ او در زندگی مرتکب اشتباهات جدی‌ای شده بود.‏ اما از ته دل توبه کرد و یَهُوَه او را بخشید.‏ (‏۲سمو ۱۲:‏۱۳)‏ در نتیجه داوود توانست آرامشی را تجربه کند که از بخشش یَهُوَه به دست می‌آید.‏—‏مز ۳۲:‏⁠۱.‏

ما هم حتی اگر مرتکب گناه جدّی‌ای شده‌ایم،‏ می‌توانیم مثل داوود مورد رحمت یَهُوَه قرار بگیریم و آرامشی را که از آن حاصل می‌شود تجربه کنیم.‏ اگر از ته دل توبه کنیم،‏ به گناهانمان اعتراف کنیم و مصمم باشیم که دیگر آن‌ها را تکرار نکنیم یَهُوَه آمادهٔ بخشش ماست.‏ دانستن این موضوع واقعاً دلگرم‌کننده است!‏ (‏امث ۲۸:‏۱۳؛‏ اعما ۲۶:‏۲۰؛‏ ۱یو ۱:‏⁠۹)‏ وقتی یَهُوَه ما را می‌بخشد می‌دانیم که دیگر هیچ وقت به خاطر آن گناه ما را سرزنش نخواهد کرد.‏—‏حز ۳۳:‏⁠۱۶.‏ ب۲۵/‏۰۸ ص ۱۴ ¶۱-‏۲

عیسی هم مثل یَهُوَه عدالت را دوست دارد و از بی‌عدالتی بیزار است.‏ یک روز که عیسی موعظه می‌کرد مردی را دید که دستش از کار افتاده بود.‏ دل عیسی به حال او سوخت و شفایش داد،‏ اما رهبران مذهبی با سنگدلی از کار عیسی ایراد گرفتند.‏ آن‌ها قانون‌های شَبّات را تفسیر می‌کردند و اجرای افراطی آن قانون‌ها برایشان مهم‌تر از کمک کردن به آن مرد ناتوان بود.‏ عیسی نسبت به واکنش آن‌ها چه احساسی داشت؟‏ او از «سنگدلی‌شان واقعاً ناراحت شد.‏»—‏مرق ۳:‏​۱-‏۶.‏

از آنجا که یَهُوَه و عیسی با دیدن بی‌عدالتی عصبانی می‌شوند،‏ اشتباه نیست که ما هم چنین احساسی داشته باشیم.‏ (‏افس ۴:‏۲۶)‏ با این حال،‏ باید به یاد داشته باشیم که حتی اگر عصبانیتمان بجا باشد،‏ بی‌عدالتی‌ها را از بین نمی‌برد.‏ همین طور اگر به مدت طولانی عصبانی بمانیم،‏ ممکن است از لحاظ عاطفی و جسمانی صدمه ببینیم.‏ (‏مز ۳۷:‏​۱،‏ ۸؛‏ یعقو ۱:‏۲۰)‏ پس وقتی با بی‌عدالتی روبرو می‌شویم یا شاهد بدرفتاری دیگران هستیم،‏ چه کار می‌توانیم بکنیم؟‏ در این مورد از نمونهٔ عیسی درس‌های زیادی می‌گیریم.‏ ب۲۵/‏۰۹ ص ۹ ¶۴-‏۵

عیسی به حکمت خودش تکیه نکرد،‏ بلکه بر اساس کلام خدا تعلیم می‌داد.‏ او تعالیمش را طوری بیان می‌کرد که مردم به آسانی آن‌ها را درک کنند و به یاد بسپارند.‏ کتاب مقدّس می‌گوید که عیسی «با اقتدار تعلیم می‌داد،‏ نه مثل عالمان دین.‏» به همین دلیل مردم از نحوهٔ تعلیمش «شگفت‌زده شدند.‏» (‏مَرقُس ۱:‏۲۲)‏ در روزگار عیسی،‏ عالمان دین با نقل‌قول از حرف‌های رهبران مذهبیِ برجسته سعی می‌کردند به تعالیمشان اعتبار دهند.‏ برخلاف آن‌ها،‏ عیسی از نوشته‌های مقدّس نقل‌قول می‌کرد.‏ او پسر خدا بود و قبلاً در آسمان زندگی می‌کرد.‏ پس می‌توانست با استفاده از دانش زیادش مردم را تحت تأثیر قرار دهد.‏ اما این کار را نکرد.‏ بلکه،‏ کلام یَهُوَه و خواست او را پایهٔ اصلی تعالیمش قرار داد.‏ (‏یوحنا ۷:‏​۱۴-‏۱۶ خوانده شود.‏)‏ عیسی نمونهٔ خوبی برای پیروانش به جا گذاشت.‏ ب۲۶/‏۰۳ ص ۵ ¶۷

در مورد آنچه می‌خواهید بگویید فکر کنید.‏ قبل از دعا می‌توانیم چند سؤال از خودمان بپرسیم.‏ برای مثال:‏ ‹در حال حاضر با چه مشکلاتی روبرو هستم؟‏ آیا باید کسی را ببخشم؟‏ آیا با چالش جدیدی مواجه شدم که برای غلبه بر آن به کمک یَهُوَه نیاز دارم؟‏› (‏۲پاد ۱۹:‏​۱۵-‏۱۹)‏ همچنین می‌توانیم از عیسی سرمشق بگیریم و در مورد نام یَهُوَه،‏ پادشاهی‌اش و خواستش دعا کنیم.‏—‏مت ۶:‏​۹،‏ ۱۰.‏ ب۲۵/‏۱۰ ص ۱۹ ¶۸

عیسی هر چه بزرگ‌تر می‌شد شاهد مصیبت‌ها و سختی‌های زیادی بود.‏ او از دست دادن عزیزانش را تجربه کرد که احتمالاً پدر ناتنی‌اش یوسِف یکی از آن‌ها بود.‏ وقتی عیسی موعظه می‌کرد،‏ با افراد جذامی،‏ نابینا،‏ فلج و والدین داغدار روبرو می‌شد و دلش به حال آن‌ها می‌سوخت.‏ (‏مت ۹:‏​۲،‏ ۶؛‏ ۱۵:‏۳۰؛‏ ۲۰:‏۳۴؛‏ مرق ۱:‏​۴۰،‏ ۴۱؛‏ لو ۷:‏۱۳)‏ او از آسمان شاهد سختی‌ها و مصیبت‌های زیادی بود،‏ اما وقتی به زمین آمد،‏ توانست درد و رنج مردم را بهتر درک کند.‏ (‏اشع ۵۳:‏⁠۴)‏ تجربهٔ عیسی روی زمین به او کمک کرد تا با احساسات و دردهای انسان‌ها به خوبی آشنا شود.‏ او مثل انسان‌های دیگر اضطراب،‏ درماندگی و غم و اندوه را تجربه کرد.‏ ب۲۵/‏۱۱ ص ۱۷-‏۱۸ ¶۵

مطالعهٔ شخصی‌تان بر اساس نیازتان باشد.‏ گاهی اوقات خوب است که دربارهٔ جنبهٔ خاصّی از شخصیت یَهُوَه مطالعه کنیم.‏ برای مثال،‏ می‌توانیم مثل پولُس رسول با تعمّق روی فدیهٔ عیسی و بخشش یَهُوَه فایدهٔ زیادی ببریم.‏ از راهنمای تحقیق برای شاهدان یَهُوَه و ابزارهای مطالعه‌ای دیگر استفاده کنید تا دربارهٔ موضوعاتی مثل رحمت،‏ بخشش و محبت پایدار یَهُوَه تحقیق کنید.‏ لیستی از مقالات مفیدی که پیدا می‌کنید تهیه کنید و جایی بگذارید که جلوی چشمتان باشد.‏ هر موقع دلسرد می‌شوید آن مقالات را بخوانید و ببینید که چه کاربردی برای شما دارد.‏—‏فیلیپ ۴:‏⁠۸.‏ ب۲۶/‏۰۱ ص ۱۲ ¶۱۷

از نمونهٔ داوود پادشاه چه یاد می‌گیریم؟‏ این احتمال وجود داشت که او به خاطر دستاوردهای زیادش مغرور شود.‏ داوود قبل از این که به پادشاهی برسد،‏ در زمینهٔ موسیقی استعداد زیادی داشت و حتی از او خواسته شد که برای پادشاه ساز بزند.‏ (‏۱سمو ۱۶:‏​۱۸،‏ ۱۹)‏ یَهُوَه داوود را به عنوان پادشاه بعدی انتخاب کرد و با روح‌القدس خود به او قدرت داد.‏ (‏۱سمو ۱۶:‏​۱۱-‏۱۳)‏ به علاوه،‏ داوود به دلیل پیروزی‌هایش معروف شد؛‏ مثلاً او توانست یک مرد غول‌پیکر به اسم جُلیات را از پا درآورد.‏ (‏۱سمو ۱۷:‏​۳۷،‏ ۵۰؛‏ ۱۸:‏⁠۷)‏ اگر یک شخص مغرور به چنین دستاوردهایی برسد،‏ احتمالاً فکر می‌کند که به پند و نصیحت نیاز ندارد،‏ ولی داوود این طور نبود.‏ ب۲۵/‏۰۷ ص ۳ ¶۵

آخرین باری که حواستان پرت شد و ممکن بود تمرکزتان به هم بخورد،‏ چه زمانی بود؟‏ شاید مشغول کاری بودید،‏ اما یکدفعه چیزی حواستان را پرت کرد و باید تصمیم می‌گرفتید که روی کدام یک تمرکز کنید.‏ برای مثال،‏ تصوّر کنید که هنگام رانندگی تلفنتان زنگ می‌خورد.‏ شاید آن تماس مهمی باشد،‏ اما می‌دانید که جواب دادن در آن لحظه تمرکزتان را به هم می‌زند.‏ پس تصمیم می‌گیرید که به جای جواب دادن به تلفن،‏ روی رانندگی تمرکز کنید.‏

ما در زندگی کارهای مهم زیادی داریم،‏ اما می‌دانیم که تمرکزمان باید روی فعالیت‌های روحانی باشد.‏ (‏مَتّی ۶:‏۳۳)‏ یک پرستندهٔ یَهُوَه،‏ مثل راننده‌ای محتاط تشخیص می‌دهد که چه چیزهایی ممکن است هنگام رانندگی در جاده حواسش را پرت کند.‏—‏امثال ۴:‏۲۵؛‏ مَتّی ۶:‏⁠۲۲.‏ ب۲۶/‏۰۳ ص ۱۴ ¶۱-‏۲

‹با تلاش و تمرین،‏ طبق وقف خودت به خدا زندگی کن.‏› (‏۱تیمو ۴:‏۷ب)‏ وقف ما به خدا به چه معناست؟‏ به این معناست که به یَهُوَه وفادار بمانیم و خواست او را انجام دهیم.‏ البته طبق گفتهٔ پولُس،‏ این کار نیاز به تلاش زیادی دارد.‏ واژهٔ یونانی که «تلاش و تمرین» ترجمه شده،‏ اغلب برای ورزشکارانی به کار می‌رفت که برای مسابقه‌ای آماده می‌شدند.‏ آن‌ها باید خویشتنداری نشان می‌دادند و یک برنامهٔ مرتب را برای تمرین دنبال می‌کردند.‏ ما هم باید خویشتندار باشیم تا بتوانیم عادت‌هایی در زندگی‌مان داشته باشیم که رابطه‌مان را با یَهُوَه قوی‌تر می‌کند.‏ ب۲۵/‏۰۴ ص ۲۹-‏۳۰ ¶۱۳

عیسی به شاگردانش فرمان داد که خبر خوش را همه جا اعلام کنند.‏ (‏مَتّی ۱۰:‏۲۷ خوانده شود.‏)‏ شاگردتان هر چه زودتر در خدمت موعظه شرکت کند،‏ زودتر یاد می‌گیرد که به یَهُوَه توکّل کند.‏ چطور می‌توانید به شاگردتان کمک کنید که موعظه با جماعت را هدف خود سازد؟‏ وقتی جماعتتان دعوت می‌شود تا در یک فعالیت ویژه شرکت کند،‏ برای شاگردتان توضیح دهید که چطور می‌تواند مبشّر تعمیدنیافته شود.‏ به او بگویید که برای خیلی‌ها آسان‌تر بوده که طی یک فعالیت ویژه موعظه را شروع کنند.‏ شاگردتان همین طور با انجام تکلیف‌هایی در جلسهٔ میان‌هفته می‌تواند برای موعظه آمادگی پیدا کند.‏ به این شکل یاد می‌گیرد که عقایدش را با اطمینان توضیح دهد.‏ ب۲۵/‏۰۶ ص ۲۴ ¶۱۸

از روش تعلیم عیسی سرمشق بگیرید و با شاگردتان صبور و باملاحظه باشید.‏ از او سؤالاتی نپرسید که معذّبش می‌کند.‏ اگر لازم باشد،‏ از نکاتی که درک یا پذیرفتن آن برای شاگردتان سخت است زودتر عبور کنید و بعداً به آن‌ها برگردید.‏ به جای این که او را مجبور به پذیرفتن تعلیمی کنید،‏ اجازه دهید حقیقت به مرور زمان در دلش ریشه کند.‏ (‏یو ۱۶:‏۱۲؛‏ کول ۲:‏​۶،‏ ۷)‏ کتاب مقدّس تعلیمات کاذب را به قلعه‌ای تشبیه می‌کند که باید فرو بریزد.‏ (‏۲قُرِنتیان ۱۰:‏​۴،‏ ۵ خوانده شود.‏)‏ ولی ما نمی‌خواهیم آن تعالیم قلعه‌مانند روی سر شاگردمان فرو بریزد،‏ بلکه می‌خواهیم کمکش کنیم تا یَهُوَه را قلعه و پناهگاه خودش بسازد.‏—‏مز ۹۱:‏⁠۹.‏ ب۲۵/‏۰۹ ص ۲۴ ¶۱۳