دسامبر

یَهُوَه در کلام خود به ما اطمینان می‌دهد که «هر وقت چیزی مطابق خواستش در دعا درخواست کنیم،‏ دعای ما را می‌شنود.‏» (‏۱یو ۵:‏۱۴)‏ آیا می‌توانیم از یَهُوَه کمک بخواهیم تا پایدار بمانیم؟‏ بله،‏ این مطابق خواست اوست،‏ چون اگر در سختی‌ها پایدار بمانیم،‏ یَهُوَه می‌تواند به کسی که او را سرزنش می‌کند،‏ یعنی شیطان جواب بدهد.‏ (‏امث ۲۷:‏۱۱)‏ علاوه بر این،‏ کتاب مقدّس می‌گوید که یَهُوَه مشتاق است به ‹کسانی که با تمام دل به او وفادارند،‏ قوّتش را نشان دهد.‏› (‏۲توا ۱۶:‏⁠۹)‏ پس می‌توانیم مطمئن باشیم که یَهُوَه هم قدرت و هم رغبتش را دارد تا به ما توانایی پایداری دهد.‏—‏اشع ۳۰:‏۱۸؛‏ ۴۱:‏۱۰؛‏ لو ۱۱:‏⁠۱۳.‏ ب۲۵/‏۰۸ ص ۳ ¶۴

نزدیک شدن به یَهُوَه و شناخت او هیچ حد و مرزی ندارد.‏ کتاب مقدّس می‌گوید که راه‌ها،‏ حکمت و دانش او ‹خارج از فهم ماست.‏›—‏روم ۱۱:‏⁠۳۳.‏

در مزمور ۷۹:‏۱۳ آمده است:‏ «ما که قوم برگزیده و گوسفندان چراگاه تو هستیم،‏ تو را تا ابد شکر و سپاس می‌گوییم،‏ و تمام نسل‌های آیندهٔ ما هم تو را ستایش خواهند کرد.‏» شما هم می‌توانید مطمئن باشید که نزدیک شدن به خدا برکات ابدی به همراه خواهد داشت و با اطمینان کامل بگویید:‏ «خدا تا ابد قوّت‌قلب و همه چیز من است!‏»—‏مز ۷۳:‏⁠۲۶.‏ ب۲۵/‏۰۴ ص ۱۳ ¶۱۸-‏۱۹

از آنجایی که یَهُوَه تاریخ دقیق پایان دنیای شیطان را به ما نگفته،‏ این فرصت را داریم که نشان دهیم خدمتمان به او از روی محبت و اعتماد است.‏ خدمت ما به یَهُوَه به تاریخ خاصّی وابسته نیست و ایمانمان تاریخ انقضا ندارد.‏ بنابراین به جای تمرکز روی تاریخ آمدن «روز یَهُوَه،‏» بهتر است به نتایج خوب آن فکر کنیم.‏ به این شکل می‌توانیم به یَهُوَه نزدیک‌تر شویم و برای خوشحال کردن او تمام تلاشمان را بکنیم.‏—‏۲پطر ۳:‏​۱۱،‏ ۱۲.‏ ب۲۵/‏۰۶ ص ۱۵ ¶۶

وقتی مردم در ابتدا خبر خوش را رد می‌کنند نباید دلسرد شویم.‏ آن‌ها می‌توانند تغییر کنند.‏ یعقوب،‏ برادر ناتنی عیسی را در نظر بگیرید.‏ او شاهد بزرگ شدن،‏ مسیح شدن و روش تعلیم عیسی بود،‏ اما برای سال‌ها از عیسی پیروی نکرد.‏ یعقوب تنها بعد از رستاخیز عیسی شاگرد غیور او شد!‏ (‏یو ۷:‏۵؛‏ غلا ۲:‏⁠۹)‏ بنابراین ارزش صحبت با کسانی که پیام پادشاهی را نپذیرفته‌اند و خویشاوندان غیرشاهدتان را دست کم نگیرید.‏ فراموش نکنید که ما در روزهای آخر زندگی می‌کنیم و کار موعظه فوریت دارد.‏ آنچه که امروز به مردم می‌گویید،‏ شاید بعدها،‏ حتی بعد از شروع مصیبت عظیم بر آن‌ها تأثیر بگذارد.‏ ب۲۵/‏۰۷ ص ۱۸ ¶۱۵

به اسم روح‌القدس.‏ ما حقیقت را دربارهٔ روح مقدّس خدا قبول داریم.‏ روح‌القدس نیروی فعال خداست؛‏ نه یک شخص یا بخشی از تثلیث.‏ ما می‌دانیم که روح‌القدس پیامبران و نویسندگان کتاب مقدّس را هدایت کرد.‏ به همین دلیل مرتب کلام خدا را می‌خوانیم و تعالیمش را به کار می‌بریم.‏ (‏۲پطر ۱:‏​۲۰،‏ ۲۱)‏ همین طور از انجام گناهان جدی دوری می‌کنیم،‏ چون چنین کارهایی باعث می‌شود که یَهُوَه روح مقدّسش را از ما و حتی از جماعت دریغ کند.‏—‏افس ۴:‏⁠۳۰.‏ ب۲۶/‏۰۲ ص ۱۲-‏۱۳ ¶۱۴

روی آنچه یَهُوَه در مورد شخصیتش گفته تعمّق کنید.‏ توجه کنید که یَهُوَه بالای کوه سینا به موسی چه گفت.‏ (‏خروج ۳۴:‏​۶،‏ ۷ خوانده شود.‏)‏ یَهُوَه خصوصیات خوب زیادی دارد که می‌توانست به آن‌ها اشاره کند،‏ اما به موسی گفت که خدایی «رحیم و دلسوز» است.‏ آیا یَهُوَه،‏ خدای رحیم و دلسوز،‏ حاضر است خادمانش را که واقعاً توبه می‌کنند ببخشد؟‏ بله!‏ چون در غیر این صورت،‏ خدای بی‌رحم و سختدلی بود؛‏ اما چنین خصوصیاتی در شخصیت یَهُوَه نیست.‏

ما می‌توانیم از درستی گفتهٔ یَهُوَه که او خدای رحیمی است مطمئن باشیم،‏ چون غیرممکن است که دروغ بگوید.‏ (‏مز ۳۱:‏⁠۵)‏ اگر برای شما سخت است که از احساس گناه رها شوید،‏ از خودتان بپرسید:‏ ‹آیا از ته دل باور می‌کنم که یَهُوَه خدای رحیم و دلسوزی است که همهٔ توبه‌کاران را می‌بخشد؟‏› اگر به این سؤال جواب مثبت دهید،‏ می‌توانید مطمئن باشید که یَهُوَه شما را هم بخشیده است.‏ ب۲۵/‏۰۸ ص ۱۵ ¶۷-‏۸

واقعاً قدردانیم که یَهُوَه مثل یک شبان مهربان از ما مراقبت می‌کند.‏ او عیسی مسیح،‏ «آن شبان خوب» را فرستاد که جانش را به عنوان بهای رهایی فدا کند تا ما بتوانیم زندگی ابدی داشته باشیم.‏ (‏یو ۱۰:‏۱۱)‏ یَهُوَه همین طور از طریق پیران جماعت به قولش عمل کرده است.‏ او چنین قول داده بود:‏ «من شبانانی برای شما تعیین خواهم کرد که طبق خواست من عمل کنند و با دانش و بینش به شما خوراک بدهند.‏» (‏ار ۳:‏۱۵)‏ وقتی از نظر روحانی ضعیف یا بیمار می‌شویم،‏ نباید بترسیم یا خجالت بکشیم که از پیران جماعت کمک بگیریم.‏ یَهُوَه از آن‌ها برای کمک به ما استفاده می‌کند،‏ پس بیایید مصمم باشیم که از این تدارک یَهُوَه نهایت فایده را ببریم.‏ ب۲۵/‏۰۹ ص ۷ ¶۱۷

پیدایش ۴۹:‏​۱۷،‏ ۱۸ خوانده شود.‏ یعقوب دان را به ماری تشبیه کرد که به دشمنانی بزرگ‌تر از خودش،‏ مثل اسب جنگی و سوارش حمله می‌کند.‏ طایفهٔ دان با شجاعت آمادهٔ حمله به دشمنان قوم اسرائیل بودند.‏ آن‌ها در طول سفر خود به سرزمین موعود،‏ «از پشت محافظ تمام اردوگاه‌ها بودند.‏» (‏اعد ۱۰:‏۲۵)‏ با وجود این که کسی خدمتشان را نمی‌دید،‏ طایفهٔ دان مسئولیت مهمی را به عهده داشتند.‏

چه درسی می‌گیریم؟‏ آیا تا به حال خدمتی را انجام داده‌اید که دیگران متوجه آن نشده باشند؟‏ شاید برای نظافت و تعمیر سالن جماعت داوطلب شده‌اید،‏ برای برگزاری مجمع یا کنگره کمک کرده‌اید یا کار دیگری را به عهده گرفته‌اید.‏ این کار شما واقعاً قابل تحسین است!‏ همیشه به یاد داشته باشید که یَهُوَه هر خدمتی را که برایش انجام می‌دهید،‏ می‌بیند و برای آن ارزش قائل است.‏ خدمت شما زمانی برایش باارزش می‌شود که هدفتان ابراز محبت به او باشد،‏ نه جلب توجه دیگران.‏—‏مت ۶:‏​۱-‏۴.‏ ب۲۵/‏۰۶ ص ۹ ¶۶-‏۷

یَهُوَه می‌خواهد که حتی کسانی که مرتکب گناهان جدی شده‌اند به او دعا کنند.‏ (‏اشع ۵۵:‏​۶،‏ ۷)‏ پس نباید اجازه دهیم که احساس بی‌ارزشی مانع این شود که دعا کنیم.‏ برای مثال،‏ یک خلبان می‌داند که در صورت نیاز می‌تواند با برج مراقبت تماس بگیرد.‏ اگر او مسیرش را گم کرده یا اشتباهی کرده،‏ آیا باید از تماس گرفتن با برج مراقبت خجالت بکشد یا بترسد؟‏ البته که نه.‏ به طور مشابه،‏ اگر ما هم مرتکب گناهی شده‌ایم یا احساس سردرگمی می‌کنیم،‏ می‌توانیم با اطمینان کامل به یَهُوَه دعا کنیم.‏—‏مز ۱۱۹:‏​۲۵،‏ ۱۷۶.‏ ب۲۵/‏۱۰ ص ۱۹ ¶۵

یَهُوَه به زودی هر اشکی را از چشم‌هایمان پاک خواهد کرد و دیگر بیماری و مرگ وجود نخواهد داشت.‏ (‏مکا ۲۱:‏​۳،‏ ۴)‏ در آن زمان «لنگان مثل آهو جست‌وخیز خواهند کرد.‏» (‏اشع ۳۵:‏​۵،‏ ۶)‏ به علاوه،‏ دیگر نه خودمان تأثیرات بد پیری را خواهیم دید و نه شاهد پیری و درد و رنج عزیزانمان خواهیم بود.‏ همهٔ این سختی‌ها جزو «چیزهای گذشته» خواهند بود که ‹به یاد نخواهیم آورد.‏› (‏اشع ۶۵:‏۱۷)‏ تا زمانی که منتظر تحقق امیدمان هستیم،‏ یَهُوَه ما را ترک نخواهد کرد.‏ اگر همیشه به او توکّل کنیم،‏ کمکمان می‌کند تا ‹در هر شرایطی با صبر و شادی پایدار بمانیم.‏›—‏کول ۱:‏⁠۱۱.‏ ب۲۵/‏۱۱ ص ۱۵ ¶۱۹

عیسی می‌دانست که اگر شاگردانش خدا را دوست داشته باشند،‏ ترغیب می‌شوند که آموخته‌هایشان را به کار ببرند.‏ تعالیم او،‏ به آن‌ها کمک می‌کرد که محبتشان را به پدر آسمانی‌شان عمیق‌تر کنند.‏ برای مثال او یَهُوَه را به پدری تشبیه کرد که چیزهای خوب به فرزندانش می‌دهد.‏ (‏مت ۷:‏​۹-‏۱۱)‏ احتمالاً بعضی از شنوندگان عیسی چنین پدر مهربانی نداشتند.‏ تصوّر کنید که آن‌ها با شنیدن حکایت عیسی دربارهٔ پدر دلسوزی که پسر گمشده‌اش را با آغوش باز پذیرفت چه احساسی داشتند!‏ آن‌ها با کمک این مثال به عمق محبت و دلسوزی یَهُوَه نسبت به انسان‌ها پی بردند.‏—‏لو ۱۵:‏​۲۰-‏۲۴.‏

اگر شما هم مرتباً با شاگردتان در مورد خصوصیات یَهُوَه صحبت کنید،‏ محبت او به یَهُوَه عمیق‌تر می‌شود.‏ طی هر جلسهٔ مطالعه کمکش کنید تا تشخیص دهد چیزی که یاد می‌گیرد چه ارتباطی با محبت یَهُوَه دارد.‏ هنگام بررسی فدیهٔ عیسی تأکید کنید که آن فدیه چطور محبت یَهُوَه را به او نشان می‌دهد.‏ (‏روم ۵:‏۸؛‏ ۱یو ۴:‏۱۰)‏ اگر شاگردی به محبت یَهُوَه نسبت به خودش پی ببرد،‏ محبتش به یَهُوَه عمیق‌تر می‌شود.‏—‏غلا ۲:‏⁠۲۰.‏ ب۲۵/‏۰۶ ص ۲۱ ¶۷-‏۸

خادمان یَهُوَه به دلیل سختی‌های روزهای آخر به پایداری نیاز دارند.‏ بعضی‌ها از بیماری‌های مزمن یا غم از دست دادن یکی از عزیزانشان رنج می‌برند.‏ عده‌ای با مخالفت از طرف اعضای خانواده یا مقامات دولتی روبرو هستند.‏ (‏مت ۱۰:‏​۱۸،‏ ۳۶،‏ ۳۷)‏ شما می‌توانید مطمئن باشید که با هر مشکلی که دست‌وپنجه نرم می‌کنید،‏ یَهُوَه می‌تواند کمکتان کند تا پایدار بمانید.‏—‏۱پِطرُس ۵:‏۱۰ خوانده شود.‏ ب۲۵/‏۰۸ ص ۲ ¶۱

افراد مغرور معمولاً در رفتار با دیگران معقول نیستند.‏ اما یَهُوَه با این که از هر جهت نسبت به دیگران برتری دارد،‏ به خاطر فروتنی‌اش معقول و انعطاف‌پذیر است.‏ توجه کنید که او با مریم،‏ خواهر موسی چطور رفتار کرد.‏ مریم همراه برادرش هارون،‏ از موسی که نمایندهٔ یَهُوَه بود شکایت کرد.‏ در واقع او با این کار به یَهُوَه بی‌احترامی کرد.‏ در نتیجه یَهُوَه از مریم عصبانی شد و او را به جذام مبتلا کرد.‏ اما وقتی هارون و موسی به یَهُوَه التماس کردند که خواهرشان را شفا دهد،‏ یَهُوَه چه واکنشی نشان داد؟‏ او برعکس اشخاص مغرور،‏ روی تصمیمش پافشاری نکرد،‏ بلکه معقول بود و با فروتنی مریم را شفا داد.‏—‏اعد ۱۲:‏​۱-‏۱۵.‏ ب۲۵/‏۱۲ ص ۱۵-‏۱۶ ¶۶

یک برنامهٔ روحانی مرتب داشته باشید.‏ داشتن برنامهٔ روحانی مرتب به ما کمک می‌کند تا روی افکار مثبت تمرکز کنیم.‏ چنین برنامه‌ای را می‌توان به عادت‌هایی تشبیه کرد که برای حفظ سلامتی‌مان مفید است.‏ وقتی غذای سالم می‌خوریم،‏ مرتب ورزش می‌کنیم و به اندازهٔ کافی می‌خوابیم،‏ احساس بهتری داریم.‏ به طور مشابه،‏ خواندن کلام خدا،‏ آماده کردن برای جلسات،‏ شرکت و جواب دادن در آن‌ها و موعظه کردن،‏ کمکمان می‌کند که احساس بهتری داشته باشیم.‏ فعالیت‌های روحانی به ما کمک می‌کند تا بر احساسات منفی‌مان غلبه کنیم.‏—‏روم ۱۲:‏​۱۱،‏ ۱۲.‏ ب۲۶/‏۰۱ ص ۱۰ ¶۱۲

مَتّی ۲۴:‏۳۶ خوانده شود.‏ ما نمی‌دانیم که پایان دنیای شیطان چه زمانی می‌رسد.‏ حتی عیسی هم وقتی روی زمین بود از «روز و ساعت» آن باخبر نبود.‏ او بعدها به رسولانش گفت که فقط یَهُوَه «حق دارد» تاریخ و زمان بعضی اتفاقات را تعیین کند.‏ (‏اعما ۱:‏​۶،‏ ۷)‏ یَهُوَه تصمیم گرفته که دنیای شیطان چه زمانی به پایان برسد،‏ اما ما نمی‌توانیم زمان دقیق آن را بدانیم.‏

طبق گفتهٔ عیسی،‏ ما نمی‌دانیم که تا چه زمانی باید منتظر پایان این دنیا بمانیم.‏ در نتیجه شاید دلسرد و مأیوس شویم،‏ مخصوصاً اگر مدت زیادی است که منتظر روز یَهُوَه هستیم.‏ یا شاید خانواده و اطرافیانمان از این که آن روز هنوز نرسیده،‏ ما را مسخره کنند.‏ (‏۲پطر ۳:‏​۳،‏ ۴)‏ ممکن است فکر کنیم که اگر تاریخ پایان دنیای شیطان را بدانیم،‏ انتظار کشیدن و تحمّل تمسخر دیگران برایمان راحت‌تر شود.‏ ب۲۵/‏۰۶ ص ۱۵ ¶۴-‏۵

روزی «پسران خدای حقیقی» در آسمان در حضور یَهُوَه جمع شدند.‏ «شیطان هم به جمع آن‌ها وارد شد.‏» (‏ایّوب ۱:‏⁠۶)‏ این اولین بار است که کتاب مقدّس از لقب‌های «شیطان» یا «مقاومت‌کننده» برای دشمن اصلی یَهُوَه استفاده می‌کند.‏ شیطان دیگر یکی از پسران وفادار خدا نبود.‏ او دشمن یَهُوَه،‏ فرشتگان و انسان‌های وفادار شده بود.‏ گفته‌های یَهُوَه در پیدایش ۳:‏۱۵ نشان می‌دهد که شیطان در آن زمان دیگر جزو خانوادهٔ آسمانی یَهُوَه نبود.‏ پس شیطان جزوی از «زن» یعنی خانوادهٔ آسمانی یَهُوَه نیست که ‹نسلی› را به وجود می‌آورد.‏ ب۲۶/‏۰۳ ص ۹ ¶۴

ما این افتخار را داریم که با دلگرمی دادن به دیگران،‏ از خدا سرمشق بگیریم.‏ چطور می‌توانیم این کار را بکنیم؟‏ می‌توانیم صبورانه به آن‌ها گوش دهیم،‏ با حرف‌هایمان دلگرمشان کنیم و در کارهایشان به آن‌ها کمک کنیم.‏ (‏امث ۳:‏۲۷)‏ ما می‌خواهیم به همهٔ کسانی که در سختی هستند،‏ حتی کسانی که هنوز یَهُوَه را نمی‌پرستند،‏ دلگرمی دهیم.‏ وقتی اطرافیانمان با غم و غصه،‏ بیماری،‏ نگرانی و اضطراب دست و پنجه نرم می‌کنند،‏ می‌خواهیم به دیدنشان برویم،‏ به درد و دلشان گوش دهیم و با آیات کتاب مقدّس به آن‌ها دلگرمی دهیم.‏ اگر از یَهُوَه که «خدای همهٔ دلگرمی‌هاست» سرمشق بگیریم،‏ نه تنها به هم‌ایمانانمان کمک می‌کنیم که سختی‌ها را تحمّل کنند،‏ بلکه حتی کسانی را که هم‌ایمانمان نیستند به طرف حقیقت جذب می‌کنیم.‏—‏مت ۵:‏⁠۱۶.‏ ب۲۵/‏۰۴ ص ۲۵ ¶۱۸

ما تا زمانی که شیطان «حکمران این دنیا» است،‏ با بی‌عدالتی روبرو خواهیم شد.‏ اما تا وقتی که او «بیرون انداخته شود،‏» ناامید و بی‌پناه نیستیم.‏ (‏یو ۱۲:‏۳۱)‏ یَهُوَه از طریق کلامش نه تنها دلیل بی‌عدالتی‌ها را نشان می‌دهد،‏ بلکه احساسش را هم نسبت به درد و رنج ما ابراز می‌کند.‏ (‏مز ۳۴:‏​۱۷-‏۱۹)‏ او از طریق نمونهٔ پسرش،‏ کمکمان می‌کند که واکنش درستی به بی‌عدالتی‌ها داشته باشیم.‏ همین طور به ما اطمینان می‌دهد که به‌زودی از طریق پادشاهی‌اش،‏ بی‌عدالتی‌ها را از بین خواهد برد.‏ (‏۲پطر ۳:‏۱۳)‏ ما می‌خواهیم همیشه خبر خوش پادشاهی خدا را غیورانه به مردم اعلام کنیم و چشم‌انتظار زمانی باشیم که دنیا از «عدالت و درستکاری» پر می‌شود.‏—‏اشع ۹:‏⁠۷.‏ ب۲۵/‏۰۹ ص ۱۳ ¶۱۷

به هر انتقادی واکنش نشان ندهید.‏ وقتی عیسی به پرخوری و میگساری متهم شد سریع جبهه نگرفت،‏ بلکه دیگران را تشویق کرد تا واقعیت را ببینند.‏ (‏مت ۱۱:‏۱۹)‏ او با رفتارش نشان داد که در زندگی تعادل دارد.‏ (‏با یوحنا ۲:‏​۲،‏ ۶-‏۱۰ مقایسه شود.‏)‏ به طور مشابه،‏ شما هم لازم نیست به هر انتقادی واکنش نشان دهید،‏ بلکه با رفتارتان ثابت کنید که معقولید و از زندگی‌تان راضی هستید.‏ به این شکل خویشاوندانتان می‌توانند واقعیت را ببینند و اطلاعات اشتباه را در مورد شاهدان یَهُوَه رد کنند.‏ ب۲۶/‏۰۲ ص ۴ ¶۱۰

عیسی برای شاگردانش در دعا از یَهُوَه چنین درخواست کرد:‏ «به خاطر نام خودت که آن را روی من گذاشتی،‏ آن‌ها را حفظ کن.‏» (‏یوحنا ۱۷:‏​۱۱،‏ ۱۲ خوانده شود.‏)‏ آیا گفتهٔ عیسی به این معناست که او از آن به بعد یَهُوَه نامیده می‌شد؟‏ نه.‏ توجه کنید که عیسی در مورد نام یَهُوَه در دعایش گفت:‏ «نام خودت.‏» واضح است که نام عیسی،‏ یَهُوَه نبود.‏ پس منظورش چه بود وقتی گفت که نام خدا روی او گذاشته شده بود؟‏ اولاً عیسی نماینده و سخنگوی یَهُوَه بود.‏ او به نام پدرش روی زمین آمد و به نام او کارهای فوق‌العاده‌ای انجام داد.‏ (‏یو ۵:‏۴۳؛‏ ۱۰:‏۲۵)‏ همچنین اسم عیسی یعنی «یَهُوَه نجات‌دهنده است،‏» پس نام عیسی با نام یَهُوَه ارتباط نزدیکی دارد.‏ ب۲۵/‏۰۵ ص ۲۱ ¶۶

اِشَعْیا ۴۳:‏​۱۰-‏۱۲ خوانده شود.‏ یَهُوَه در مورد خادمانش می‌گوید:‏ «شما شاهدان من هستید و من خدا هستم،‏» و از آن‌ها می‌خواهد که به این سؤال پاسخ دهند:‏ «آیا خدایی به جز من هست؟‏» (‏اشع ۴۴:‏⁠۸)‏ ما این افتخار را داریم تا به سؤال یَهُوَه پاسخ دهیم.‏ ما با اعمال و حرف‌هایمان شهادت می‌دهیم که یَهُوَه تنها خدای حقیقی است و برترین نام را دارد.‏ همین طور با روش زندگی‌مان ثابت می‌کنیم که با وجود مخالفت‌های شیطان،‏ یَهُوَه را دوست داریم و به او وفادار می‌مانیم.‏ به این ترتیب می‌توانیم سهمی در تقدیس نام او داشته باشیم.‏ ب۲۵/‏۰۵ ص ۲۸-‏۲۹ ¶۱۱

چطور می‌توانیم از محبت فرشتگان به انسان‌ها الگو بگیریم؟‏ وقتی کسی دوباره در جماعت پذیرفته می‌شود،‏ ما هم مثل فرشتگان شادی می‌کنیم،‏ به گرمی او را می‌پذیریم و محبتمان را به او نشان می‌دهیم.‏ (‏لو ۱۵:‏​۴-‏۷؛‏ ۲قر ۲:‏​۶-‏۸)‏ همچنین می‌خواهیم مثل فرشتگان در کار موعظه سخت‌کوش باشیم.‏ (‏جا ۱۱:‏⁠۶)‏ همان طور که فرشتگان از ما حمایت می‌کنند تا خبر خوش را به دیگران برسانیم،‏ ما هم دنبال فرصت‌هایی هستیم تا از برادران و خواهرانمان در خدمت موعظه پشتیبانی کنیم.‏ برای مثال،‏ آیا می‌توانیم با مبشّری کم‌تجربه همکاری کنیم یا هم‌ایمانی را که سالمند یا بیمار است در خدمت موعظه همراهی کنیم؟‏ ب۲۵/‏۰۵ ص ۴ ¶۹

به دیگران توجه کنید.‏ ما نه تنها برای گروهی از برادران و خواهرانمان دعا می‌کنیم،‏ بلکه می‌خواهیم برای هر شخص جداگانه هم دعا کنیم.‏ آیا کسی در جماعتتان با یک بیماری جدی دست‌وپنجه نرم می‌کند؟‏ آیا یکی از جوانان به خاطر فشارهایی که در مدرسه با آن روبرو است،‏ دلسرد شده؟‏ آیا پدر یا مادری سعی می‌کند به تنهایی فرزندش را «طبق کلام یَهُوَه تربیت و اصلاح» کند؟‏ (‏افس ۶:‏⁠۴)‏ وقتی به دیگران توجه می‌کنید،‏ حس همدردی‌تان بیشتر می‌شود و به این شکل برانگیخته می‌شوید تا برای آن‌ها دعا کنید.‏—‏روم ۱۲:‏⁠۱۵.‏ ب۲۵/‏۱۰ ص ۲۸ ¶۱۲

وفاداری‌تان شما را برای یَهُوَه باارزش می‌کند.‏ دانیال نبی وقتی نزدیک ۱۰۰ سالش بود،‏ «خیلی خسته» و دلسرد شده بود.‏ (‏دان ۹:‏​۲۰،‏ ۲۱)‏ یَهُوَه چطور به او قوّت‌قلب داد؟‏ یَهُوَه جبرائیل را پیش دانیال فرستاد تا به او یادآوری کند که ‹خیلی عزیز است› و خدا دعاهایش را شنیده است.‏ (‏دانیال ۹:‏۲۳ خوانده شود.‏)‏ چرا دانیال آنقدر برای یَهُوَه عزیز بود؟‏ چون او خصوصیات خوب زیادی داشت و شخص درستکار و وفاداری بود.‏ (‏حز ۱۴:‏۱۴)‏ یَهُوَه گزارش دانیال را در کلامش حفظ کرده تا باعث دلگرمی ما شود.‏ (‏روم ۱۵:‏⁠۴)‏ یَهُوَه به دعاهای شما هم گوش می‌دهد و به خاطر درستکاری و وفاداری‌تان ارزش زیادی برایتان قائل است.‏—‏میکا ۶:‏​۸،‏ پاورقی‌ها؛‏ عبر ۶:‏⁠۱۰.‏ ب۲۵/‏۱۱ ص ۲۶ ¶۱۵

وقتی برای اولین بار در جلسه شرکت کردید و محبت برادران و خواهران را دیدید چه احساسی داشتید؟‏ آیا مطمئن شدید که حقیقت را پیدا کرده‌اید؟‏ (‏یو ۱۳:‏۳۵؛‏ کول ۳:‏۱۲)‏ خواهری به نام بِلانکا چنین احساسی داشت.‏ اما بعد از تعمیدش اتفاق غیرمنتظره‌ای برایش افتاد.‏ او می‌گوید:‏ «یک خواهر رفتار زشتی با من داشت.‏ او همچنین پشت سر دیگران حرف‌های بدی می‌زد.‏ اصلاً انتظارش را نداشتم،‏ چون یاد گرفته بودم که شاهدان یَهُوَه سعی می‌کنند همیشه با محبت و ملایمت رفتار کنند.‏» برادران و خواهران همیشه تلاش می‌کنند خصوصیات روحانی را در خودشان پرورش دهند،‏ اما نباید فراموش کرد که آن‌ها ناکاملند.‏ (‏افس ۴:‏​۲۳،‏ ۲۴؛‏ ۱یو ۱:‏⁠۸)‏ پس احتمالاً دیر یا زود،‏ یکی از آن‌ها چیزی می‌گوید یا کاری انجام می‌دهد که باعث ناراحتی شما شود.‏ (‏یعقو ۳:‏⁠۸)‏ متأسفانه به همین دلیل بعضی‌ها از خدمت به یَهُوَه دست کشیده‌اند.‏ ب۲۶/‏۰۲ ص ۲۱ ¶۳

برای عیسی احترام قائلیم.‏ عیسی گفت که مسیحیان حقیقی ‹به خاطر این که اسم او را روی خود دارند› مورد تنفر قرار می‌گیرند.‏ (‏مَرقُس ۱۳:‏​۱۳،‏ پاورقی خوانده شود.‏)‏ «اسم» عیسی،‏ شامل شهرت و اختیاراتش به عنوان پادشاه حکومت خدا می‌شود.‏ کسانی که از ما متنفرند،‏ برخلاف ما،‏ اعتمادشان به حکمرانان این جهان است،‏ نه به عیسی مسیح پادشاه منتخب یَهُوَه.‏ عیسی از سال ۱۹۱۴ شروع به حکمرانی کرده و به‌زودی همهٔ حکمرانان دیگر را که اختیارات او را رد می‌کنند از بین خواهد برد.‏ ب۲۶/‏۰۳ ص ۲۸ ¶۶

همهٔ ما باید به پند دوم قُرِنتیان ۱۳:‏۵ عمل کنیم که می‌گوید:‏ «مرتباً خودتان را امتحان کنید که ببینید آیا در ایمان هستید یا نه؛‏ خودتان را محک بزنید که ببینید چه نوع شخصی هستید.‏» باید گاهی از خودمان بپرسیم:‏ «آیا به پادشاهی خدا اولویت می‌دهم؟‏» (‏مت ۶:‏۳۳)‏ «آیا تفریحاتم نشان می‌دهد که از بدی متنفرم؟‏» (‏مز ۹۷:‏۱۰)‏ «آیا صلح و اتحاد را بین هم‌ایمانانم ترویج می‌دهم؟‏» (‏افس ۴:‏​۲،‏ ۳)‏ در مراسم یادبود با تعمّق روی فدیهٔ عیسی که یَهُوَه فراهم کرده،‏ فرصتی برای ما ایجاد می‌شود که خودمان را محک بزنیم و مطمئن شویم که واقعاً پیرو مسیح هستیم.‏ ب۲۶/‏۰۱ ص ۲۳-‏۲۴ ¶۱۳

عیسی بارها به پیروانش گفت که از طرف دیگران،‏ حتی اعضای خانواده‌شان با مخالفت روبرو می‌شوند.‏ (‏مت ۵:‏۱۱؛‏ ۱۰:‏​۲۲،‏ ۳۶)‏ او در پایان خدمتش به شاگردانش هشدار داد که ممکن است به خاطر پرستش یَهُوَه کشته شوند.‏ (‏مت ۲۴:‏۹؛‏ یو ۱۵:‏۲۰؛‏ ۱۶:‏⁠۲)‏ برای همین ترغیبشان کرد که در موعظه محتاط باشند.‏ عیسی به آن‌ها توصیه کرد که با مخالفان جرّوبحث نکنند و احتیاط کنند تا بتوانند به کار موعظه ادامه دهند.‏

شما هم می‌توانید به شاگردتان توضیح دهید که همکاران،‏ دوستان و خانواده‌اش ممکن است به چه شکلی با او مخالفت کنند.‏ (‏۲تیموتائوس ۳:‏۱۲ خوانده شود.‏)‏ شاید همکارانش او را به خاطر تغییراتی که در زندگی‌اش ایجاد کرده مسخره کنند.‏ شاید دیگران،‏ مثلاً اعضای خانواده‌اش اعتقادات جدیدش را زیر سؤال ببرند.‏ هر چه زودتر شاگردتان را برای مخالفت‌ها آماده کنید،‏ او راحت‌تر می‌تواند بر آن‌ها غلبه کند.‏ ب۲۵/‏۰۶ ص ۲۳ ¶۱۳-‏۱۴

فیلیپیان ۴:‏۱۹ خوانده شود.‏ یَهُوَه علاوه بر این که ما را از نظر روحانی هدایت می‌کند،‏ به تلاش‌های ما برای تأمین نیازهای اولیه‌مان مثل خوراک،‏ پوشاک و سرپناه برکت می‌دهد.‏ (‏مت ۶:‏۳۳؛‏ ۲تسا ۳:‏۱۲)‏ البته طبیعی است که نگران تأمین نیازهایمان باشیم،‏ اما یَهُوَه از ما می‌خواهد که بیش از حد نگران این موضوع نباشیم.‏ (‏مت ۶:‏۲۵)‏ چرا؟‏ چون او هیچ وقت خادمان وفادارش را تنها نمی‌گذارد،‏ مخصوصاً وقتی به کمک نیاز داشته باشند.‏ (‏مت ۶:‏۸؛‏ عبر ۱۳:‏⁠۵)‏ ما می‌توانیم کاملاً مطمئن باشیم که یَهُوَه به نیازهایمان رسیدگی می‌کند.‏ ب۲۵/‏۰۴ ص ۲۱ ¶۷

دلایل زیادی برای احترام گذاشتن به دیگران وجود دارد.‏ وقتی به اعضای خانواده‌مان احترام می‌گذاریم،‏ در واقع به یَهُوَه که سر خانواده است احترام گذاشته‌ایم.‏ به همین شکل،‏ وقتی با برادران و خواهرانمان محترمانه رفتار می‌کنیم در واقع برای پدر آسمانی‌مان حرمت قائل شده‌ایم.‏ همچنین با احترام گذاشتن به افراد غیرشاهد،‏ فرصتی برای آن‌ها فراهم می‌کنیم تا یَهُوَه را تمجید و ستایش کنند.‏ حتی اگر دیگران هیچ وقت با ما محترمانه برخورد نکنند،‏ ارزش آن را دارد که همچنان احترامشان را حفظ کنیم.‏ چرا؟‏ چون یَهُوَه به ما برکت خواهد داد.‏ او وعده داده است:‏ «کسی که به من احترام بگذارد،‏ من هم به او احترام خواهم گذاشت.‏»—‏۱سمو ۲:‏۳۰.‏ ب۲۵/‏۰۹ ص ۱۹ ¶۱۸

پایداری در برابر نفرت دیگران باعث شادی یَهُوَه می‌شود.‏ (‏۱پِطرُس ۴:‏۱۴ خوانده شود.‏)‏ طبق گفتهٔ پِطرُس رسول کسانی که به خاطر خدمت به خدا بدرفتاری می‌بینند،‏ دلیلی برای شادی دارند.‏ چرا؟‏ چون بدرفتاری‌ها نشان می‌دهد که ‹روح باشکوه،‏ یعنی روح خدا با آن‌هاست.‏› پِطرُس هم آزار و اذیت‌ها را تحمّل کرد و مورد قبول خدا بود.‏ کمی بعد از پِنتیکاست ۳۳ میلادی،‏ به مأموران معبد فرمان داده شد تا پِطرُس و رسولان دیگر را به خاطر موعظه‌شان دستگیر کنند.‏ اما پِطرُس با شجاعت از ایمانش دفاع کرد.‏ (‏اعمال ۵:‏​۲۴-‏۲۹)‏ او و رسولان دیگر،‏ حتی بعد از شلاق خوردن،‏ از موعظه دست نکشیدند.‏ آن‌ها خوشحال بودند،‏ چون «خدا آن‌ها را لایق دانسته بود که به خاطر نام عیسی رنج بکشند و بی‌احترامی ببینند.‏» پس ما هم وقتی با مخالفت روبرو می‌شویم،‏ می‌توانیم خوشحال باشیم.‏—‏اعمال ۵:‏​۴۰-‏۴۲.‏ ب۲۶/‏۰۳ ص ۳۱ ¶۱۶