نوامبر

اگر مزمورنویس احساس می‌کرد یَهُوَه او را رها کرده،‏ مطمئناً این احساسش زودگذر بود.‏ او در عمق ناراحتی،‏ تشخیص داد که باید به یَهُوَه نزدیک‌تر شود.‏ او به یَهُوَه گفت:‏ «اما حالا همیشه با تو هستم،‏ و تو دست راستم را گرفته‌ای.‏ تو با پندهایی که به من می‌دهی،‏ مرا هدایت می‌کنی،‏ و سرانجام،‏ مرا به جلال می‌رسانی.‏» (‏مز ۷۳:‏​۲۳،‏ ۲۴)‏ ما هم وقتی ضعیف و دلسردیم،‏ باید یَهُوَه را مثل یک صخرهٔ محکم بدانیم.‏ (‏مز ۷۳:‏۲۶؛‏ ۹۴:‏۱۸)‏ حتی اگر به خاطر اشتباهاتمان ‹پاهایمان بلغزد،‏› می‌توانیم به طرف یَهُوَه برگردیم،‏ چون مطمئنیم او ‹آمادهٔ بخشیدن› ماست.‏ (‏مز ۸۶:‏⁠۵)‏ مخصوصاً وقتی غرق ناراحتی و اندوه هستیم،‏ باید به یَهُوَه نزدیک‌تر شویم.‏—‏مز ۱۰۳:‏​۱۳،‏ ۱۴.‏ ب۲۵/‏۰۴ ص ۱۳ ¶۱۷

یَهُوَه به ما هم مثل یهودیان تبعیدی،‏ دلایل زیادی داده تا به وعده‌هایش اعتماد کنیم.‏ به پیشگویی‌هایی فکر کنید که در حال تحقق است.‏ مثلاً امروزه شاهدیم که ابرقدرتی بر سر کار است که ‹قسمت‌هایی از سلطنتش قوی و قسمت‌هایی ضعیف است.‏› (‏دان ۲:‏​۴۲،‏ ۴۳)‏ همچنین اخبار «زلزله‌ها یکی بعد از دیگری» را می‌شنویم و به «همهٔ ملت‌ها» موعظه می‌کنیم.‏ (‏مت ۲۴:‏​۷،‏ ۱۴)‏ این پیشگویی‌ها و پیشگویی‌های دیگر،‏ ایمان ما را به وعده‌های آیندهٔ یَهُوَه قوی‌تر می‌کند.‏ ب۲۵/‏۰۵ ص ۱۱-‏۱۲ ¶۱۲

حتی اگر به نظر می‌رسد که دعاهایمان شرایط را تغییر نمی‌دهد،‏ یَهُوَه برای محبتی که ما به برادران و خواهرانمان داریم ارزش قائل است.‏ مثالی را در نظر بگیرید.‏ خانواده‌ای را تصوّر کنید که دو فرزند کوچک دارد؛‏ یک دختر و یک پسر.‏ پسر خانواده مریض شده و در تختش است.‏ دختر با التماس به پدرش می‌گوید:‏ ‹لطفاً به برادرم کمک کن.‏ خیلی مریض است!‏› آن پدر قطعاً پسرش را دوست دارد.‏ با این که او شرایط را تحت کنترل دارد و به بهترین شکل از پسرش مراقبت می‌کند،‏ با دیدن این که دختر کوچکش به فکر برادرش است خیلی شاد می‌شود.‏ ب۲۵/‏۱۰ ص ۲۹ ¶۱۷

پیدایش ۴۹:‏​۲۲،‏ ۲۶ خوانده شود.‏ یعقوب مطمئناً به یوسِف خیلی افتخار می‌کرد،‏ چون یَهُوَه او را ‹از میان برادرانش انتخاب کرد› تا کارهای مهمی انجام دهد.‏ یعقوب گفت:‏ «یوسِف مثل شاخهٔ درخت پرباری است.‏» در این تشبیه،‏ درخت مظهر یعقوب بود و یوسِف یکی از شاخه‌های آن بود.‏ یوسِف اولین پسر راحیل،‏ همسر محبوب یعقوب بود.‏ یعقوب اشاره کرد که حق نخست‌زادگی رِئوبین به یوسِف داده خواهد شد.‏ رِئوبین فرزند ارشد یعقوب و از همسرش لیه بود.‏ (‏پیدا ۴۸:‏​۵،‏ ۶؛‏ ۱توا ۵:‏​۱،‏ ۲)‏ این پیشگویی زمانی به تحقق رسید که به نوادگان دو پسر یوسِف،‏ یعنی هم به اِفرایِم و هم به مَنَسّی سرزمینی داده شد و طایفه‌هایشان در آن‌ها ساکن شدند.‏—‏پیدا ۴۹:‏۲۵؛‏ یوش ۱۴:‏⁠۴.‏ ب۲۵/‏۰۶ ص ۱۲ ¶۱۴

داوود گفت که یَهُوَه «خوب می‌داند که ما چطور ساخته شده‌ایم.‏» خدا «آدم را از خاک زمین ساخت» و به خوبی نیازها و محدودیت‌های انسان‌ها را می‌داند.‏ برای مثال می‌داند که باید غذا بخورند،‏ بخوابند و نفس بکشند.‏ (‏پیدا ۲:‏⁠۷)‏ اما وقتی آدم و حوّا گناه کردند،‏ ‹خاک بودن› انسان‌ها معنای دیگری پیدا کرد.‏ ما ‹خاکیم› چون ناکامل به دنیا می‌آییم و باید با تمایلات نادرست بجنگیم.‏ یَهُوَه نه تنها از این شرایط گناه‌آلود ما باخبر است،‏ بلکه آن را ‹به یاد هم دارد.‏› فعل عبری ‹به یاد داشتن› که در این آیه به کار رفته،‏ فقط یک وضعیت را توصیف نمی‌کند،‏ بلکه عملی را هم به همراه دارد.‏ ما می‌توانیم گفته‌های داوود را این طور خلاصه کنیم:‏ یَهُوَه می‌داند که گاهی اوقات خطا می‌کنیم.‏ اما وقتی بعد از خطایمان توبه می‌کنیم،‏ وارد عمل می‌شود تا به ما رحمت و بخشش نشان دهد.‏—‏مز ۷۸:‏​۳۸،‏ ۳۹.‏ ب۲۵/‏۰۸ ص ۱۶ ¶۱۳

دانستن این که چرا خدا به وجود سختی‌ها اجازه داده است،‏ به ما انگیزه می‌دهد که به موعظه ادامه بدهیم.‏ پِطرُس رسول بعد از توضیح این که صبر یَهُوَه به معنی نجات توبه‌کاران است،‏ نوشت:‏ «حواستان باشد که چه جور انسان‌هایی باید باشید!‏ شما باید در رفتارتان مقدّس باشید و با کارهایتان نشان دهید که زندگی‌تان را به خدا وقف کرده‌اید.‏» (‏۲پطر ۳:‏۱۱)‏ خدمت موعظه جزو کارهایی است که نشان می‌دهد زندگی‌مان را به خدا وقف کرده‌ایم.‏ ما هم مثل پدر آسمانی‌مان،‏ انسان‌ها را دوست داریم و می‌خواهیم که آن‌ها در دنیای جدید زندگی کنند.‏ یَهُوَه با صبر خود به مردم محدودهٔ شما فرصت داده است که او را بپرستند.‏ واقعاً که چه افتخار بزرگی است که می‌توانیم همکاران خدا باشیم و قبل از پایان دنیا به مردم بیشتری کمک کنیم تا حقیقت را یاد بگیرند!‏—‏۱قر ۳:‏⁠۹.‏ ب۲۵/‏۰۷ ص ۱۷ ¶۱۱

بعضی‌ها برای تعمید گرفتن دودلند،‏ چون می‌ترسند.‏ مثلاً با این که می‌خواهند به یَهُوَه خدمت کنند،‏ می‌ترسند که نتوانند او را خوشحال کنند.‏ اگر شما هم چنین احساسی دارید،‏ آیاتی را مرور کنید که باعث دلگرمی‌تان شود؛‏ آیاتی که به شما اطمینان می‌دهد که اگر در خدمت به یَهُوَه تمام تلاشتان را بکنید،‏ او از شما راضی و خوشحال خواهد بود.‏ یَهُوَه از هیچ کس انتظار کاملیت ندارد.‏ (‏مز ۱۰۳:‏​۱۳،‏ ۱۴؛‏ کول ۳:‏۲۳)‏ اگر از این می‌ترسید که با مخالفت روبرو شوید،‏ چطور؟‏ در این صورت،‏ از یَهُوَه بخواهید که به شما هم مثل مزمورنویس اطمینان‌خاطر بدهد.‏ مزمورنویس احساسش را این طور بیان کرد:‏ «یَهُوَه حامی من است،‏ پس ترسی ندارم.‏ انسان چه کار می‌تواند با من بکند؟‏»—‏مز ۱۱۸:‏⁠۶.‏ ب۲۶/‏۰۲ ص ۱۴-‏۱۵ ¶۲

پیران جماعت ما را در سختی‌ها راهنمایی و حمایت می‌کنند،‏ اما به جای ما تصمیم نمی‌گیرند.‏ این مسئولیت خود ماست که با تصمیماتمان به یَهُوَه وفادار بمانیم.‏ ما برای همهٔ حرف‌ها و کارهایمان به یَهُوَه جوابگو هستیم.‏ او به ما کمک می‌کند که تصمیمات عاقلانه‌ای بگیریم و وفاداری‌مان را حفظ کنیم.‏ (‏روم ۱۴:‏۱۲)‏ بنابراین پیران جماعت به جای این که دقیقاً به ما بگویند چه کار کنیم،‏ با استفاده از کلام خدا به ما پند می‌دهند.‏ با عمل کردن به پند آن‌ها،‏ می‌توانیم ‹قدرت تشخیصمان› را پرورش دهیم تا تصمیمات عاقلانه‌ای بگیریم.‏—‏عبر ۵:‏⁠۱۴.‏ ب۲۵/‏۰۹ ص ۷ ¶۱۶

شک و تردید به محبت یَهُوَه از کجا سرچشمه می‌گیرد؟‏ شاید بگویید که شیطان این احساس را در ما به وجود می‌آورد.‏ در این صورت درست حدس زده‌اید.‏ شیطان ‹دنبال ماست تا ما را ببلعد.‏› وقتی او می‌بیند که به محبت یَهُوَه شک می‌کنیم،‏ خوشحال می‌شود.‏ (‏۱پطر ۵:‏⁠۸)‏ یَهُوَه از روی محبت،‏ پسرش را برای ما قربانی کرد،‏ اما شیطان می‌خواهد که خودمان را لایق آن ندانیم.‏ (‏عبر ۲:‏⁠۹)‏ پس اگر به محبت یَهُوَه شک کنیم،‏ چه کسی خوشحال می‌شود؟‏ شیطان!‏ و اگر در سختی‌ها جا بزنیم،‏ چه کسی به هدفش می‌رسد؟‏ باز هم شیطان!‏ او می‌خواهد که ما فکر کنیم یَهُوَه دوستمان ندارد،‏ اما واقعیت چیز دیگری است.‏ این خود شیطان است که محبت یَهُوَه را کاملاً از دست داده،‏ ولی یکی از حیله‌هایش این است که ما احساس کنیم یَهُوَه دوستمان ندارد و ترکمان کرده است.‏ (‏افس ۶:‏۱۱)‏ وقتی می‌دانیم که هدف دشمنمان ابلیس چیست،‏ می‌توانیم با ارادهٔ قوی‌تری ‹در مقابل او مقاومت کنیم.‏›—‏یعقو ۴:‏⁠۷.‏ ب۲۵/‏۱۰ ص ۱۵-‏۱۶ ¶۱۱

حتی اگر خادم قانع یَهُوَه باشیم،‏ هنوز با مشکلاتی روبرو خواهیم شد.‏ داوود پادشاه با داغ از دست دادن حداقل سه فرزندش مواجه شد.‏ او به ناحق متهم شد،‏ به او خیانت شد و سال‌ها از دست تعقیب‌کنندگانش فرار می‌کرد.‏ داوود با وجود سختی‌هایش قانع بود و گفت که خداترسان «به چیزی محتاج نمی‌شوند.‏» (‏مز ۳۴:‏​۹،‏ ۱۰)‏ او چرا می‌توانست این حرف را بزند؟‏ چون هرچند ما خادمان یَهُوَه توقع یک زندگی خالی از مشکلات را نداریم،‏ مطمئن هستیم به چیزی که واقعاً نیاز داریم محتاج نخواهیم بود.‏ (‏مز ۱۴۵:‏۱۶)‏ ما هم مثل داوود اطمینان داریم که یَهُوَه در سختی‌ها به ما کمک می‌کند و می‌توانیم شاد و قانع باشیم.‏

یَهُوَه می‌خواهد که ما قانع و راضی باشیم.‏ (‏مز ۱۳۱:‏​۱،‏ ۲)‏ پس باید تلاش کنیم که رمز قانع بودن را یاد بگیریم.‏ اگر قدردانی را در خود پرورش دهیم،‏ متمرکز و فروتن بمانیم و امیدمان را تقویت کنیم می‌توانیم بگوییم:‏ ‹من قانع هستم.‏›—‏مز ۱۶:‏​۵،‏ ۶.‏ ب۲۵/‏۰۷ ص ۲۵ ¶۱۶-‏۱۷

شوخ‌طبع باشید.‏ (‏امثال ۱۷:‏۲۲ خوانده شود؛‏ جا ۳:‏​۱،‏ ۴)‏ خندیدن برای سلامتی جسمانی و روحی روانی مفید است.‏ وقتی از کسی پرستاری می‌کنید به‌ندرت همه چیز طبق برنامه پیش می‌رود.‏ اما اگر بتوانید حتی در شرایط استرس‌زا بخندید و شوخی کنید،‏ مطمئناً راحت‌تر از پس آن برمی‌آیید.‏ خندیدن همراه با کسی که از او مراقبت می‌کنید،‏ می‌تواند رابطه‌تان را قوی‌تر کند.‏

با یک دوست نزدیک درد و دل کنید.‏ با وجود همهٔ تلاش‌هایتان،‏ شاید باز هم گاهی احساس یأس و درماندگی کنید.‏ در چنین مواقعی می‌توانید با یک دوست خوب درد و دل کنید؛‏ دوستی که شما را قضاوت نمی‌کند و احساساتتان را درک می‌کند.‏ (‏امث ۱۷:‏۱۷)‏ شاید گوش شنوا و حرف‌های دلگرم‌کنندهٔ او دقیقاً چیزی باشد که برای حفظ شادی‌تان به آن نیاز دارید.‏—‏امث ۱۲:‏⁠۲۵.‏ ب۲۵/‏۱۱ ص ۱۳ ¶۱۳-‏۱۴

ما چطور می‌توانیم از یَهُوَه سرمشق بگیریم؟‏ اگر فروتنی را در خود پرورش دهیم،‏ دیگران راحت‌تر می‌توانند به ما نزدیک شوند.‏ فروتنی کمکمان می‌کند از حسادت،‏ غرور و کینه‌جویی دوری کنیم؛‏ خصوصیاتی که دیگران را از ما دور می‌کند.‏ اما فروتنی باعث می‌شود که مهربان،‏ صبور و بخشنده باشیم؛‏ خصوصیاتی که دیگران را جذب ما می‌کند.‏ (‏کول ۳:‏​۱۲-‏۱۴)‏ پیران جماعت باید سعی کنند آمادهٔ کمک و پذیرای دیگران باشند.‏ به این منظور باید با برادران و خواهران به اندازهٔ کافی وقت بگذرانند؛‏ یعنی به جای این که به طور آنلاین به جلسات وصل شوند،‏ تا جای ممکن حضوری در جلسات شرکت کنند.‏ همین طور تا جایی که شرایطشان اجازه می‌دهد،‏ با اعضای جماعت در موعظهٔ خانه‌به‌خانه همکاری کنند.‏ اگر برادران و خواهران،‏ بیشتر با پیران جماعت آشنا شوند،‏ در مواقع نیاز راحت‌تر با آن‌ها درد و دل می‌کنند.‏ ب۲۵/‏۱۲ ص ۱۵ ¶۵

حتی شاگردی که آیات کتاب مقدّس را خوب درک می‌کند،‏ ممکن است نیاز به کمک داشته باشد تا موانع پیشرفتش را تشخیص دهد.‏ شاید شغل او یا مخالفت خانواده‌اش جلوی پیشرفت او را گرفته باشد.‏ پس مثل عیسی با شاگردتان وقت صرف کنید؛‏ مثلاً می‌توانید با او به پیاده‌روی بروید یا برای صرف قهوه دعوتش کنید.‏ شاید او در چنین موقعیت‌هایی با شما راحت صحبت کند و مشکلاتش را بگوید.‏ به شاگردتان کمک کنید تا تغییرات لازم را در زندگی‌اش ایجاد کند.‏ او را تشویق کنید تا به خاطر محبتش به یَهُوَه این کار را بکند،‏ نه برای خوشحال کردن شما.‏ ب۲۵/‏۰۶ ص ۲۱ ¶۵

ایّوب تقریباً همه چیزش را از دست داده بود؛‏ فرزندان،‏ سلامتی و دارایی‌اش.‏ به علاوه وجهه‌اش خراب شده بود و دیگر مورد احترام دیگران نبود.‏ آشنایان ایّوب یا به اصطلاح دوستانش او را محکوم می‌کردند.‏ زنش هم آنقدر تحت فشار بود که به ایّوب گفت:‏ «خدا را لعنت کن و بمیر!‏» (‏ایّوب ۲:‏۹؛‏ ۱۵:‏​۴،‏ ۵؛‏ ۱۹:‏​۱-‏۳)‏ ممکن بود ایّوب بعد از آن مصیبت‌ها اعتمادش را به یَهُوَه از دست بدهد و فکر کند که او از خادمان وفادارش محافظت نمی‌کند.‏

ما هم گاهی با سختی‌هایی روبرو می‌شویم که اعتمادمان را به یَهُوَه محک می‌زند.‏ ما در ‹دورانی سخت که تحمّل آن دشوار است› زندگی می‌کنیم.‏ (‏۲تیموتائوس ۳:‏⁠۱)‏ به همین دلیل،‏ وقتی پشت سر هم با مشکلات روبرو می‌شویم،‏ شاید دلسرد شویم و نزدیک باشد از پا درآییم.‏ بعضی‌ها در چنین شرایطی شک می‌کنند که آیا یَهُوَه واقعاً به آن‌ها اهمیت می‌دهد یا نه.‏ ب۲۶/‏۰۳ ص ۸ ¶۱-‏۲

خاری در جسم.‏ پولُس مشکلی را که خیلی آزارش می‌داد به ‹خاری در جسم› تشبیه کرد.‏ (‏۲قر ۱۲:‏⁠۷)‏ او دقیقاً به علّت آن اشاره نکرد،‏ اما از تشبیه او می‌فهمیم که مشکلش هر چه که بود،‏ چه جسمی چه عاطفی،‏ برایش دردناک بود.‏

ناکاملی.‏ پولُس با ناکاملی‌هایش در جنگ بود.‏ (‏رومیان ۷:‏​۱۸،‏ ۱۹ خوانده شود.‏)‏ با این که او می‌خواست کار درست را انجام دهد،‏ ناکاملی مانع او می‌شد.‏ پولُس اعتراف کرد که بین تمایلات جسمانی و انگیزه‌اش برای انجام کار درست همیشه جنگ بود.‏ او تلاش می‌کرد کار درست را انجام دهد.‏ (‏۱قر ۹:‏۲۷)‏ با این حال،‏ بعضی وقت‌ها شکست می‌خورد و از اشتباهاتش دلسرد می‌شد.‏ ب۲۶/‏۰۱ ص ۹ ¶۶-‏۷

۲قُرِنتیان ۱:‏​۳،‏ ۴ خوانده شود.‏ بعضی وقت‌ها ممکن است اضطراب،‏ نگرانی و غم و غصه به سراغمان بیاید.‏ شاید شما همین الآن در شرایط سختی باشید و احساس تنهایی کنید.‏ آیا کسی احساسات شما را درک می‌کند؟‏ بله.‏ یَهُوَه نه تنها درد ما را حس می‌کند،‏ بلکه «در تمام سختی‌ها و مشکلاتمان به ما دلگرمی می‌دهد.‏» وقتی در دعایی التماس‌آمیز از یَهُوَه کمک می‌خواهیم،‏ او به ما آرامشی می‌دهد که «بالاتر از درک انسان‌هاست.‏» (‏فیلیپ ۴:‏​۶،‏ ۷)‏ همین طور با خواندن کتاب مقدّس آرامش پیدا می‌کنیم.‏ پیام محبت‌آمیز،‏ حکیمانه و امیدبخشی که در کلام خداست،‏ به ما روحیه می‌دهد.‏ در جلسات مسیحی هم معاشرت با برادران و خواهران و برنامه‌های تشویق‌کننده به ما دلگرمی می‌دهد.‏ ب۲۵/‏۰۴ ص ۲۳-‏۲۴ ¶۱۵

وقتی زندگی برادرانمان را در زندان‌ها تجسّم می‌کنیم،‏ می‌توانیم دربارهٔ جزئیات بیشتری دعا کنیم.‏ برای مثال،‏ می‌توانیم دعا کنیم که نگهبانان با هم‌ایمانانمان رفتار خوبی داشته باشند یا این که مقامات دولتی اجازه دهند برادرانمان آزادانه یَهُوَه را بپرستند.‏ (‏۱تیمو ۲:‏​۱،‏ ۲)‏ همچنین می‌توانیم دعا کنیم که نمونهٔ برادران زندانی،‏ اعضای جماعت محلی‌شان را تشویق کند یا رفتار خوب آن‌ها باعث شود دیگران به حقیقت جذب شوند.‏ (‏۱پطر ۲:‏۱۲)‏ البته ما می‌توانیم از این پیشنهاد استفاده کنیم تا برای بقیهٔ هم‌ایمانان هم که با مشکلات دیگری روبرو هستند دعا کنیم.‏ ما می‌خواهیم به دیگران توجه نشان دهیم،‏ در دعاهایمان اسم آن‌ها را به کار ببریم و برایشان از یَهُوَه درخواست مشخصی کنیم.‏ به این شکل نشان می‌دهیم که ‹عشق و علاقهٔ ما به همدیگر آنقدر زیاد است که لبریز می‌شود.‏›—‏۱تسا ۳:‏⁠۱۲.‏ ب۲۵/‏۱۰ ص ۲۸ ¶۱۵

وقتی حکمرانی عیسی به پایان می‌رسد او چه کار خواهد کرد؟‏ آیا مثل شیطان از یَهُوَه سرکشی خواهد کرد؟‏ البته که نه!‏ (‏۱قُرِنتیان ۱۵:‏​۲۴،‏ ۲۸ خوانده شود.‏)‏ عیسی پادشاهی را به پدرش برمی‌گرداند و مطیع او می‌ماند.‏ برخلاف شیطان،‏ عیسی به دلیل محبتش به یَهُوَه حاضر است از مقامش بگذرد.‏ در آخر نادرستی ادعای شیطان به همه ثابت می‌شود و او نابود خواهد شد.‏ آن موقع نام یَهُوَه به طور کامل تقدیس می‌شود و از هر اتهامی پاک خواهد شد.‏ ب۲۵/‏۰۵ ص ۲۵ ¶۱۸

برای همهٔ پیروان حقیقی عیسی تقدیس نام یَهُوَه اهمیت زیادی دارد.‏ (‏مت ۶:‏​۹،‏ ۱۰)‏ آن‌ها نام یَهُوَه را برتر از هر نام دیگری می‌دانند و این باید در اعمالشان دیده شود.‏ امروزه ما چطور می‌توانیم در تقدیس نام یَهُوَه و پاک کردن آن از اتهامات شیطان سهمی داشته باشیم؟‏

در اِشَعْیا باب‌های ۴۲-‏۴۴ اهمیت نقش ما در تقدیس نام یَهُوَه برجسته شده است.‏ آن باب‌ها یک دادگاه مجازی را به تصویر می‌کشد که خدایان در آن محاکمه می‌شوند.‏ یَهُوَه همهٔ خدایان دیگر را به چالش می‌کشد و از آن‌ها می‌خواهد که خدا بودنشان را ثابت کنند.‏ او همچنین می‌پرسد که آیا کسی هست در مورد این خدایان شهادت دهد،‏ اما هیچ کس قادر به انجام این کار نیست!‏—‏اِشَعْیا ۴۳:‏۹؛‏ ۴۴:‏​۷-‏۹ خوانده شود.‏ ب۲۵/‏۰۵ ص ۲۸ ¶۹-‏۱۰

یَهُوَه به صورت معجزه‌آسا تدارکی را در اختیار ما گذاشته تا کمکمان کند پایدار بمانیم.‏ ما می‌توانیم با وجود ناکاملی‌مان با او صحبت کنیم.‏ (‏عبر ۴:‏۱۶)‏ می‌توانیم هر زمان و در مورد هر موضوعی به یَهُوَه دعا کنیم.‏ به هر زبانی و از هر جایی که دعا می‌کنیم یَهُوَه ما را می‌شنود؛‏ حتی اگر خیلی تنها یا در زندان باشیم.‏ (‏یون ۲:‏​۱،‏ ۲؛‏ اعما ۱۶:‏​۲۵،‏ ۲۶)‏ اگر به دلیل اضطراب و نگرانی نتوانیم احساساتمان را بیان کنیم،‏ یَهُوَه هنوز می‌تواند آنچه را که در دلمان است ببیند.‏ (‏روم ۸:‏​۲۶،‏ ۲۷)‏ به راستی دعا یک معجزه است!‏ ب۲۵/‏۰۸ ص ۲-‏۳ ¶۳

بروشور به سوی یَهُوَه بازگردید این پیام دلگرم‌کننده را برای شما دارد:‏ «اطمینان داشته باشید که در راه بازگشت به سوی یَهُوَه،‏ او حامی و پشتیبانتان خواهد بود.‏ یَهُوَه به شما کمک می‌کند تا بر نگرانی‌ها فائق آیید،‏ رنجش را از دل بیرون کنید و از آرامش دل و وجدانی آسوده برخوردار شوید.‏ این امر شور و شوق لازم را در شما ایجاد می‌کند تا بار دیگر یَهُوَه را دوشادوش هم‌ایمانانتان خدمت کنید.‏» فراموش نکنید که پیران جماعت مشتاقند به شما کمک کنند.‏ آن‌ها مثل «پناهگاهی در باد» و «سرپناهی در باران سیل‌آسا» هستند.‏ (‏اشع ۳۲:‏⁠۲)‏ ما می‌دانیم که شما برای فدیهٔ عیسی ارزش قائلید و می‌خواهید قدردانی‌تان را به یَهُوَه نشان دهید.‏ پس از خودتان بپرسید:‏ «چطور می‌توانم مسائلی را که بین من و یَهُوَه است ‹حل و فصل› کنم؟‏» (‏اشع ۱:‏۱۸؛‏ ۱پطر ۲:‏۲۵)‏ برای مثال،‏ آیا می‌توانید به طور حضوری در جلسه‌ای شرکت کنید؟‏ آیا می‌توانید از یکی از پیران جماعت درخواست کمک کنید؟‏ شاید ترتیبی داده شود که کسی کتاب مقدّس را با شما مطالعه کند.‏ وقتی همراه با دعا تلاش می‌کنید تا قدردانی‌تان را بابت فدیهٔ عیسی نشان دهید،‏ یَهُوَه به شما برکت خواهد داد.‏ ب۲۶/‏۰۱ ص ۲۴-‏۲۵ ¶۱۶

ما همچنین می‌توانیم برای کسانی که در سازمان یَهُوَه سرپرستی را به عهده دارند دعا کنیم.‏ این شامل هیئت اداره‌کننده و دستیارانشان،‏ اعضای کمیته‌های شعبه،‏ سرپرستان دفاتر شعبه،‏ سرپرستان حوزه،‏ پیران جماعت و خادمان جماعت می‌شود.‏ خیلی از این برادران در حالی که برای ما زحمت می‌کشند با مشکلات خودشان هم دست‌وپنجه نرم می‌کنند.‏ (‏۲قر ۱۲:‏۱۵)‏ برای مثال،‏ یک سرپرست حوزه به اسم مارک می‌گوید:‏ «یکی از بزرگ‌ترین مشکلاتم دوری از والدین سالمندم است.‏ هر دوی آن‌ها خیلی بیمارند.‏ با این که خواهرم و شوهرش به آن‌ها کمک می‌کنند،‏ خیلی ناراحتم که نمی‌توانم آن طور که می‌خواهم کمکشان کنم.‏» ما چه از مشکلات این برادران سخت‌کوش باخبر باشیم چه نباشیم،‏ می‌خواهیم مرتباً برایشان دعا کنیم.‏ (‏۱تسا ۵:‏​۱۲،‏ ۱۳)‏ همین طور می‌توانیم برای همسرانشان دعا کنیم،‏ چون وفادارانه از شوهرانشان حمایت می‌کنند تا به مسئولیتشان ادامه دهند.‏ ب۲۵/‏۱۰ ص ۲۶-‏۲۷ ¶۹

دید یَهُوَه نسبت به شما،‏ با دید مردم فرق دارد.‏ (‏۱سموئیل ۱۶:‏۷ خوانده شود.‏)‏ خدا ارزش شما را بر اساس ظاهر،‏ موقعیت اجتماعی یا سطح تحصیلاتتان تعیین نمی‌کند.‏ (‏اشع ۵۵:‏​۸،‏ ۹)‏ پس شما هم باید ارزش خود را بر اساس معیارهای یَهُوَه بسنجید،‏ نه معیارهای دنیا.‏ به این منظور می‌توانید این کارها را انجام دهید:‏ گزارشات کتاب مقدّس را دربارهٔ افرادی مثل ایلیا،‏ نَعومی و حَنّا بخوانید که گاهی احساس بی‌ارزشی می‌کردند.‏ تجربیات خودتان را که نشان می‌دهد یَهُوَه دوستتان دارد و برایتان ارزش قائل است،‏ یادداشت کنید.‏ همچنین در نشریاتمان دربارهٔ احساس بی‌ارزشی تحقیق کنید.‏ ب۲۵/‏۱۱ ص ۲۵-‏۲۶ ¶۱۴

پولُس در اول تیموتائوس ۴:‏۱۲ به پنج مورد اشاره می‌کند که برادران جوان می‌توانند در آن نمونه باشند.‏ شما می‌توانید دربارهٔ آن پنج مورد مطالعه کنید.‏ برای مثال،‏ شاید بخواهید در ‹صحبت کردن› نمونهٔ بهتری باشید.‏ پس به راه‌هایی فکر کنید که می‌توانید با حرف‌هایتان دیگران را تشویق کنید.‏ اگر هنوز با پدر و مادرتان زندگی می‌کنید،‏ آیا می‌توانید قدردانی‌تان را بابت زحمت‌هایشان ابراز کنید؟‏ آیا می‌توانید بعد از جلسه،‏ به کسی بگویید که چه نکاتی را از تکلیفش دوست داشتید؟‏ آیا می‌توانید در جلسات،‏ با کلمات خودتان جواب دهید؟‏ وقتی تلاش می‌کنید که نمونهٔ بهتری در صحبت کردن باشید،‏ از لحاظ روحانی پیشرفت می‌کنید.‏—‏۱تیمو ۴:‏⁠۱۵ ب۲۵/‏۰۴ ص ۳۰ ¶۱۶

یَهُوَه را می‌پرستیم.‏ عیسی در مورد کسانی که به پیروانش آزار و اذیت می‌رساندند و حتی آن‌ها را می‌کشتند،‏ گفت:‏ ‹آن‌ها نه پدر را می‌شناسند و نه مرا.‏› (‏یوحنا ۱۶:‏​۲،‏ ۳ خوانده شود.‏)‏ چه کسی منشأ این همه نفرت است؟‏ شیطان!‏ او «خدای این دنیا» است.‏ (‏۲قُرِنتیان ۴:‏​۳،‏ ۴)‏ او ذهن مردم را نسبت به حقیقت کور کرده و آن‌ها را وادار می‌کند تا با کسانی که یَهُوَه را دوست دارند مخالفت کنند.‏ (‏یوحنا ۸:‏​۴۲-‏۴۴)‏ درک این موضوع باعث می‌شود چه دیدی نسبت به مخالفانمان داشته باشیم؟‏ دانستن این که آن‌ها فریب شیطان را خورده‌اند،‏ کمکمان می‌کند که از آن‌ها متنفر نباشیم.‏ ب۲۶/‏۰۳ ص ۲۶ ¶۲

پولُس هم گاهی غیرتش در موعظه کم می‌شد.‏ اما مصمم بود که با وجود احساساتی که داشت،‏ به خدمتش ادامه دهد.‏ شما می‌توانید از ارادهٔ او سرمشق بگیرید و مصمم باشید که حتی اگر انگیزهٔ کافی ندارید،‏ به خدمتتان ادامه دهید.‏ دعا کنید که یَهُوَه به شما «هم رغبت و هم قدرت» بدهد.‏ (‏فیلیپ ۲:‏۱۳)‏ همچنان در فعالیت‌های روحانی مشغول بمانید.‏ مطمئن باشید که با گذشت زمان،‏ تلاش‌های شما روی احساساتتان تأثیر می‌گذارد و آتش محبتی که در دلتان است دوباره شعله‌ور می‌شود.‏ ب۲۶/‏۰۱ ص ۲۳ ¶۱۲

درک درست از رحمت یَهُوَه کمکمان می‌کند همیشه امیدوار بمانیم.‏ وقتی ادیان دروغین نابود شوند،‏ شاید خویشاوندانمان به یاد بیاورند که در مورد آن اتفاق چه گفته بودیم.‏ (‏مکا ۱۷:‏۱۶)‏ حتی ممکن است بعد از شروع مصیبت عظیم،‏ تصمیم بگیرند یَهُوَه را بپرستند!‏ در حال حاضر هم اگر خویشاوندانمان با سختی روبرو باشند تمام تلاشمان را می‌کنیم تا به آن‌ها کمک کنیم.‏ وقتی آن‌ها ببینند که از ته دل دوستشان داریم،‏ شاید اشتیاقشان برای پذیرفتن حقایق کتاب مقدّس بیشتر شود.‏ ب۲۶/‏۰۲ ص ۴ ¶۱۲

اگر اجازه ندهیم چیزی حواسمان را از خدمت به یَهُوَه پرت کند،‏ فایده می‌بریم.‏ (‏اِشَعْیا ۴۸:‏۱۷)‏ با کمک یَهُوَه راحت‌تر می‌توانیم چالش‌های زندگی را پشت سر بگذاریم.‏ به علاوه،‏ بیش از حد نگران اتفاقات بد این دنیا نمی‌شویم.‏ همچنین اجازه نمی‌دهیم که تفریح و خوشگذرانی محور اصلی زندگی‌مان باشد.‏ ما می‌خواهیم مصمم باشیم تا همیشه طرز فکر یَهُوَه را داشته باشیم،‏ با فعالیت‌های روحانی مشغول بمانیم و روی مسائل مهم‌تر تمرکز کنیم.‏ به این شکل نه تنها حواسمان از خدمت به یَهُوَه پرت نمی‌شود،‏ بلکه ‹امید به زندگی واقعی را در دلمان محکم حفظ می‌کنیم.‏›—‏۱تیموتائوس ۶:‏⁠۱۹.‏ ب۲۶/‏۰۳ ص ۱۹ ¶۲۰

در آیندهٔ نزدیک،‏ عیسی با دشمنان خدا وارد جنگ می‌شود و در جنگ حارمَگِدّون شریران را از بین می‌برد.‏ (‏مکا ۱۶:‏​۱۴،‏ ۱۶؛‏ ۱۹:‏​۱۱-‏۱۶)‏ کمی بعد از آن،‏ او شیطان را به «چاه عمیق» می‌اندازد؛‏ جایی که شیطان قادر به انجام هیچ کاری نخواهد بود.‏ (‏مکا ۲۰:‏​۱-‏۳)‏ عیسی طی حکمرانی هزار ساله‌اش صلح را روی زمین برقرار می‌کند و انسان‌ها را به کاملیت می‌رساند.‏ او مردگان را زنده می‌کند و تمام زمین را به بهشت تبدیل خواهد کرد.‏ به این شکل مقصود یَهُوَه انجام خواهد شد!‏—‏مکا ۲۱:‏​۱-‏۴.‏

بعد از پایان حکمرانی هزار سالهٔ عیسی،‏ زندگی چطور خواهد بود؟‏ در آن زمان،‏ گناه و ناکاملی وجود ندارد.‏ انسان‌ها دیگر به بخشش بر اساس بهای رهایی عیسی نیازی ندارند و به میانجی‌گری یا کهانت عیسی و مسح‌شدگان محتاج نیستند.‏ ‹مرگ هم که آخرین دشمن بود،‏ نیست و نابود شده است.‏› همهٔ قبرها خالی شده‌اند،‏ چون مردگان رستاخیز پیدا کرده‌اند.‏ در آن زمان انسان‌ها به کاملیت رسیده‌اند.‏—‏۱قر ۱۵:‏​۲۵،‏ ۲۶.‏ ب۲۵/‏۰۵ ص ۲۴ ¶۱۵-‏۱۶

چه درسی می‌گیریم؟‏ اگر گاهی به چیزهایی فکر می‌کنید که به خاطر یَهُوَه کنار گذاشتید،‏ به خودتان یادآوری کنید که چرا از آن‌ها دست کشیدید.‏ (‏جا ۷:‏۱۰)‏ چیزهایی را که کنار گذاشتید با برکاتی که یَهُوَه به شما داده،‏ مقایسه کنید.‏ شما با یَهُوَه آفرینندهٔ عالم هستی،‏ رابطهٔ نزدیکی دارید.‏ (‏امث ۳:‏۳۲)‏ یک خانوادهٔ جهانی دارید که دوستتان دارند.‏ (‏مَرقُس ۱۰:‏​۲۹،‏ ۳۰ خوانده شود.‏)‏ به علاوه آیندهٔ زیبایی در انتظار شماست!‏ (‏اشع ۶۵:‏​۲۱-‏۲۳)‏ اگر مرتب روی برکات خدمت به یَهُوَه تعمّق کنید،‏ کمتر حسرت زندگی گذشته‌تان را می‌خورید.‏ ب۲۶/‏۰۲ ص ۲۳ ¶۱۰