سُرور یَهُوَه دژ ماست
«امروز برای خداوند ما روز مقدّس است پس محزون نباشید زیرا که سُرُور خداوند [«دژ»، د ج] . . . شما است.» — نحمیا ۸:۱۰.
۱، ۲. الف) دژ چیست؟ ب) داوود چگونه نشان داد که به یَهُوَه پناه میبرد؟
یَهُوَه دژی است بیمانند. دژ چیست؟ محلی است مستحکم، جایی امن یا محل بقا. داوود که در اسرائیل باستان میزیست، خدا را دژ خود میدانست. به عنوان مثال، سرودی را که او خطاب به خدای تعالی «در روزیکه خداوند او را از دست همهٔ دشمنانش و از دست شاؤل [پادشاه اسرائیل] رهائی داد» سرایید در نظر بگیر. — عنوان مزمور ۱۸.
۲ داوود این سرود پرشور را با این کلمات آغاز کرد: «ای خداوند ای قوّتِ من ترا محبّت مینمایم. خداوند صخرهٔ من است و [«دژ»، د ج] . . . من و نجاتدهندهٔ من. خدایم صخرهٔ من است که در او پناه میبرم. سپر من و شاخ نجاتم و قلعهٔ بلند من.» (مزمور ۱۸:۱،۲) داوود راستکار که به نحو غیرمنصفانهای به دست شاؤل پادشاه از حقوق و حمایت قانون بیبهره شده و تحت تعقیب بود، به یَهُوَه پناه برد، درست مانند شخصی که برای نجات زندگی خود از مصیبتی دوان دوان به محل مستحکمی وارد میشود.
۳. چرا یهودیان همعصر عزرا از «شادئ عظیم» برخوردار بودند؟
۳ شادی و سُروری که یَهُوَه به کسانی که در طریق او، به صورت حافظان تمامیت، گام برمیدارند میبخشد، دژی پایدار است. (امثال ۲:۶-۸؛ ۱۰:۲۹) البته افراد برای برخورداری از شادی خدادادی، باید خواست الهی را بجا آورند. در این باره به آنچه که در سال ۴۶۸ ق.د.م. در اورشلیم رخ داد، توجه کن. عزرای رونویسکننده و دیگران از طریق خواندن مؤثر شریعت، درک آن را برای مردم فراهم کردند. سپس مردم چنین ترغیب شدند: «بروید و خوراکهای لطیف بخورید و شربتها بنوشید و نزد هر که چیزی برای او مهیّا نیست حصّهها بفرستید زیرا که امروز برای خداوند ما روز مقدّس است پس محزون نباشید زیرا که سُرُور خداوند [«دژ»، د ج] . . . شما است.» یهودیان با به کار بستن معرفتی که کسب کرده بودند و برگزاری سرورآمیز عید خیمهها، به «شادئ عظیم» دست یافتند. (نحمیا ۸:۱-۱۲) کسانی که از ‹سُرُور خداوند [که دژ آنان است]› برخوردار بودند، برای پرستش و خدمت به او نیرو گرفتند. از آنجایی که سُرور یَهُوَه دژ آنان بود، پس باید انتظار داشته باشیم که قوم خدا در حال حاضر نیز خوش و مسرور باشند. برخی از دلایل خوشی قوم خدا در زمان حاضر کدامند؟
«بسیار شادمان»
۴. یک دلیل عمدهٔ خوشی برای قوم یَهُوَه کدام است؟
۴ یک دلیل عمده برای شادی، تدارکاتی هستند که یَهُوَه برای گردهمایی آنان فراهم میآورد. مجمعها و کنگرههای شاهدان یَهُوَه سبب شادی امروزهٔ آنان است، درست همانطور که عیدهای سالیانهای که اسرائیلیان برگزار میکردند دلهای آنان را شاد میکرد. به قوم اسرائیل چنین گفته شده بود: «هفت روز در مکانیکه خداوند برگزیند برای یَهُوَه خدایت عید [خیمهها] نیگاه دار زیرا که یَهُوَه خدایت ترا در همهٔ محصولت و در تمامئ اعمال دستت برکت خواهد داد و بسیار شادمان خواهی بود.» (تثنیه ۱۶:۱۳-۱۵) بله، خدا میخواست که آنان «بسیار شادمان» باشند. این امر در مورد مسیحیان نیز صدق میکند، زیرا پولس رسول همایمانان خود را چنین ترغیب کرد: «در خداوند دائماً شاد باشید و باز میگویم شاد باشید!» — فیلپیان ۴:۴.
۵. الف) خوشی چیست، و چگونه مسیحیان به آن دست مییابند؟ ب) چگونه میتوانیم با وجود آزمایشهای سخت از خوشی برخوردار شویم؟
۵ یَهُوَه خواهان خوشی ماست، بنابراین این خوشی را به عنوان یکی از ثمرات روح خویش به ما میبخشد. (غلاطیان ۵:۲۲،۲۳) خوشی چیست؟ احساس دلپذیری است که در نتیجهٔ انتظار برای چیزی مفید و خوشایند و یا بدست آوردن آن چیز به وجود میآید. خوشی حالت سعادت واقعی و حتی شعف است. هنگامی که تحت آزمایش قرار میگیریم، این ثمرهٔ روح مقدسِ خدا ما را تقویت میکند. «بجهة آن خوشی که پیش او [عیسی] موضوع بود بیحرمتیرا ناچیز شمرده متحمل صلیب گردید و بدست راست تخت خدا نشسته است.» (عبرانیان ۱۲:۲) یعقوب شاگرد چنین نوشت: «وقتیکه در تجربههای گوناگون مبتلا شوید کمال خوشی دانید. چونکه میدانید که امتحان ایمان شما صبر را پیدا میکند.» اما در صورت درماندگی در مقابل آزمایشی سخت، چه باید کرد؟ در آن وقت میتوانیم به جهت دریافت حکمت لازم برای مقابله با آن، با اطمینان دعا کنیم. عمل کردن بر طبق حکمت آسمانی، ما را قادر میسازد تا مشکلات خود را حل کنیم و یا در مقابل آزمایشهای مبرم، بدون آن که سُرور یَهُوَه را در خود از دست دهیم، مقاومت کنیم. — یعقوب ۱:۲-۸.
۶. چه رابطهای بین خوشی و پرستش حقیقی وجود دارد؟
۶ خوشی و سُروری که یَهُوَه به ما میبخشد ما را برای ترویج پرستش حقیقی نیرومند میکند. در دوران نحمیا و عزرا نیز چنین بود. یهودیان آن دوران با برخورداری از سُرور یَهُوَه به عنوان دژ خود، نیرو میگرفتند تا منافع پرستش حقیقی را پیش برند. و با ترویج پرستش یَهُوَه خوشی و سُرور آنان افزایش مییافت. امروزه نیز چنین است. ما پرستندگان یَهُوَه زمینههای بسیاری برای شادمانی داریم. حال به تعداد بیشتری از دلایل بسیاری که برای خوشی ما وجود دارد میپردازیم.
رابطه با خدا از طریق مسیح
۷. مسیحیان، در مورد یَهُوَه، چه دلیلی برای خوشی دارند؟
۷ رابطهٔ نزدیک ما با یَهُوَه ما را خوشحالترین مردم روی زمین میسازد. پیش از آن که مسیحی شویم، به جامعهٔ نادرست بشری تعلق داشتیم که افراد آن «در عقل خود تاریک . . . و از حیات خدا محروم» هستند. (افسسیان ۴:۱۸) چقدر خوشحالیم که دیگر از یَهُوَه محروم نیستیم! البته، برای آن که مورد عنایت او باقی بمانیم باید تلاش کنیم. باید ‹در ایمان بنیاد نهاده و قایم بمانیم و جنبش نخوریم از امید انجیل›. (کولسیان ۱:۲۱-۲۳) ما میتوانیم از اینکه یَهُوَه ما را به طرف پسر خویش جلب کرده است شادمان باشیم؛ همانطور که عیسی خود عنوان کرد: «کسی نمیتواند نزد من آید مگر آنکه پدری که مرا فرستاد او را جذب کند.» (یوحنا ۶:۴۴) اگر حقیقتاً قدر رابطهٔ پرارزش خود را با خدا که از طریق مسیح برقرار کردهایم بدانیم، در مقابل هر چیزی که بتواند به آن لطمه بزند مواظب خواهیم بود.
۸. عیسی چگونه وسیلهٔ خوشی ما را فراهم آورده است؟
۸ از طریق ایمان به قربانی فدیهٔ عیسی، بخشش گناهان میسر است و این دلیل مهمی برای شادی و سُرور است زیرا این امر رابطهٔ ما را با خدا ممکن میسازد. نیای ما، آدم، با در پیش گرفتن عمدی راه گناه، مرگ را برای همهٔ انسانها آورد. اما، پولس رسول چنین توضیح داد: «خدا محبّت خود را در ما ثابت میکند از اینکه هنگامیکه ما هنوز گناهکار بودیم مسیح در راه ما مرد.» پولس همچنین نوشت: «همچنانکه بیک خطا حکم شد بر جمیع مردمان برای قصاص همچنین بیک عمل صالح بخشش شد بر جمیع مردمان برای عدالت حیات. زیرا بهمین قسمیکه از نافرمانئ یک شخص بسیاری گناهکار شدند همچنین نیز به اطاعت یک شخص بسیاری عادل خواهند گردید.» (رومیان ۵:۸،۱۸،۱۹) واقعاً مایهٔ شادمانی ماست که یَهُوَه خدا، همهٔ فرزندان آدم را که از چنین تدارک محبتآمیزی استفاده میکنند با خشنودی نجات میبخشد!
آزادی مذهبی و روشنبینی
۹. چرا ما از دیدگاه مذهبی شادمان هستیم؟
۹ آزادی از بابل عظیم یعنی امپراتوری جهانی مذهب کاذب، دلیل دیگری برای شادمانی است. این حقیقتِ الهی است که ما را آزاد ساخته است. (یوحنا ۸:۳۲) و آزادی از این فاحشهٔ مذهبی به معنای آن است که در گناهان او شریک نیستیم، دچار بلاهای او نمیشویم، و سرانجام با او نابود نمیگردیم. (مکاشفه ۱۸:۱-۸) رهایی از همهٔ این چیزها امر غمانگیزی نیست!
۱۰. ما به عنوان قوم یَهُوَه از چه روشنبینیی برخورداریم؟
۱۰ درک کلام خدا و به جا آوردن آن در زندگی مایهٔ شادمانی بسیار است. ما که از زیر نفوذ مذهب کاذب رها شدهایم، از بینشی روحانی برخورداریم که از جانب پدر آسمانیمان از طریق «غلام امین و دانا» فراهم میشود و هر چه میگذرد روشنتر میشود. (متی ۲۴:۴۵-۴۷) از میان همهٔ افراد روی زمین، فقط کسانی که انحصاراً خود را به یَهُوَه تخصیص دادهاند از روح مقدس او برخوردارند و به درک پربرکت کلام و ارادهٔ او نایل میشوند. همانطور که پولس گفت: «خدا آنها را [آنچه را که او برای دوستداران خود مهیّا کرده است] بروح خود بر ما کشف نموده است زیرا که روح همه چیز حتّی عمقهای خدا را نیز تفحّص میکند.» (۱قرنتیان ۲:۹،۱۰) ما میتوانیم سپاسگزار و شاد باشیم زیرا از درک روزافزونی برخورداریم که در امثال ۴:۱۸ به آن اشاره شده است: «طریق عادلان مثل نورِ مَشْرق است، که تا نهارِ کامل روشنائی آن در تزاید میباشد.»
امید ملکوت و زندگی ابدی
۱۱. چگونه دیگران نیز در این امید سُرورآمیز ملکوت سهیم شدهاند؟
۱۱ امید ما به ملکوت نیز موجب شادمانیمان است. (متی ۶:۹،۱۰) ما شاهدان یَهُوَه، مدتهاست که ملکوت خدا را تنها امید برای همهٔ افراد بشر اعلام کردهایم. به عنوان مثال، سال ۱۹۳۱ را در نظر بگیر، در آن سال ما در طی قطعنامهای که با سرور فراوان در ۵۱ کنگره در سرتاسر جهان اعلام شد، نام شاهدان یَهُوَه را برای خود اختیار کردیم. (اشعیا ۴۳:۱۰-۱۲) آن قطعنامه و سخنرانی اصلی و مهم کنگره که توسط ج. ف. راتِرفورد (رئیس وقت انجمن برج دیدهبانی) انجام شد، در کتابچهای با عنوان ملکوت، امید جهان منتشر شدند. در آن کتابچه قطعنامهٔ دیگری نیز از آن کنگره گنجانده شده بود، که جهان مسیحیت را به دلیل ارتداد آن و بیحرمتی به توصیهٔ یَهُوَه مورد اتهام قرار میداد. این قطعنامه همچنین اعلام کرد: «امید جهان، ملکوت خداست، و بس.» در طی چند ماهی پس از آن تاریخ، شاهدان یَهُوَه بیش از ۵ میلیون نسخه از این کتابچه را در همهٔ نقاط دنیا توزیع کردند. از آن پس، ما بارها اظهار کردهایم که ملکوت، تنها امید بشر است.
۱۲. چه چشماندازهای سُرورآمیزی برای زندگی، در مقابل خادمان یَهُوَه قرار دارد؟
۱۲ چشمانداز زندگی ابدی تحت حکمرانی ملکوت نیز موجب شادمانی ماست. «گلهٔ کوچک» مسیحیان مسحشده از امید سُرورآمیز آسمانی برخوردارند. پطرس رسول نوشت: «متبارک باد خدا و پدر خداوند ما عیسی مسیح که بحسب رحمت عظیم خود ما را بوساطت برخاستن عیسی میسح از مردگان از نو تولید نمود برای امید زنده. بجهة میراث بیفساد و بیآلایش و ناپژمرده که نگاه داشته شده است در آسمان برای شما.» (لوقا ۱۲:۳۲؛ ۱پطرس ۱:۳،۴) امروزه، اکثریت اعظم شاهدان یَهُوَه مشتاقانه در انتظار زندگی ابدی در بهشت و در قلمرو ملکوت هستند. (لوقا ۲۳:۴۳؛ یوحنا ۱۷:۳) هیچ مردم دیگری بر روی زمین از چیزی مشابه چشماندازهای سُرورآمیز ما برخوردار نیستند. باید قدر اینها را بدانیم!
برادریی پربرکت
۱۳. چگونه باید به برادری بینالمللی خود بنگریم؟
۱۳ تعلق داشتن به تنها برادری بینالمللیی که مورد پذیرش خداست نیز مایهٔ خوشی عظیمی است. ما خوشحالیم که از مطلوبترین معاشران دنیا برخورداریم. یَهُوَه خدا خود با اشاره به دوران ما چنین گفت: «تمامئ امّتها را متزلزل خواهم ساخت و فضیلت جمیع امّتها خواهند آمد و . . . اینخانه را از جلال پُر خواهم ساخت.» (حجئ ۲:۷) درست است، همهٔ مسیحیان، ناکامل هستند. اما، یَهُوَه همین افراد را از طریق عیسی مسیح به طرف خود کشیده است. (یوحنا ۱۴:۶) از آنجایی که یَهُوَه کسانی را که در نظر او مطلوب هستند به طرف خود کشیده است، پس اگر به آنان محبت برادرانه نشان دهیم، آنان را بسیار ارجمند بداریم، با آنان در فعالیتهای خدایی همکاری کنیم، در وقت آزمایش آنان را تقویت کنیم، و برایشان دعا کنیم به خوشی بسیار دست خواهیم یافت.
۱۴. از آیههای ۱پطرس ۵:۵-۱۱ چه دلگرمی میتوانیم کسب کنیم؟
۱۴ همهٔ اینها موجب خوشی ما خواهند شد. واقعاً که سُرور یَهُوَه دژی است برای برادری روحانی و جهانی ما. بله، همهٔ ما دچار آزار و شکنجه و سختیهای دیگر هستیم. اما این امر باید ما را به هم نزدیکتر کند و در ما احساس اتحاد را به وجود آورد زیرا که به تنها سازمان حقیقی خدا بر روی زمین تعلق داریم. همانطور که پطرس گفت، باید زیرِ دست زورآور خدا فروتنی نماییم و همهٔ نگرانیهای خویش را به دوش او بگذاریم، زیرا میدانیم که به ما توجه دارد. باید مراقب باشیم زیرا ابلیس در پی بلعیدن ماست، اما در این میان هیچیک از ما تنها نیستیم، زیرا پطرس اضافه میکند: «به ایمان استوار شده با او مقاومت کنید چون آگاه هستید که همین زحمات بر برادران شما که در دنیا هستند میآید.» و این برادری بینالمللی سُرورآمیز هیچگاه شکسته نخواهد شد، زیرا مطمئن هستیم ‹پس از اینکه مدت کوتاهی رنج کشیدیم، خدا به آموزش ما پایان خواهد داد و ما را استوار و قوی خواهد ساخت›. (۱پطرس ۵:۵-۱۱، د ج) فکرش را بکن. برادری سُرورآمیز ما تا ابد پایدار خواهد ماند!
زندگیی با مقصود
۱۵. چرا میتوان گفت که شاهدان یَهُوَه از زندگی پرمقصودی برخوردارند؟
۱۵ از آنجا که در این دنیای پرتلاطم از زندگیی پرمقصود برخورداریم، خوشی از آنِ ماست. به ما خدمت روحانیی محول شده است که موجب خوشحالی ما و دیگران است. (رومیان ۱۰:۱۰) همکار خدا بودن، واقعاً امتیاز شادیآوری است. در این باره، پولس گفت: «کیست پولس و کیست اَپلُّس جز خادمانیکه بواسطهٔ ایشان ایمان آوردید و به اندازهٔ که خداوند بهر کس داد. من کاشتم و اَپلُّس آبیاری کرد لکن خدا نموّ میبخشید. لهذا نه کارنده چیزیست و نه آبدهنده بلکه خدای رویاننده. و کارنده و سیرآبکننده یک هستند لکن هر یک اجرت خود را بحسب مشقّت خود خواهند یافت. زیرا با خدا همکاران هستیم و شما زراعت خدا و عمارت خدا هستید.» — ۱قرنتیان ۳:۵-۹.
۱۶، ۱۷. چه نمونههایی را میتوان ذکر کرد که ثابت میکنند قوم یَهُوَه از زندگی خوش و بامقصودی برخوردارند؟
۱۶ نمونههای بسیاری را میتوان ذکر کرد که نشان میدهند، خدمت وفادارانه به یَهُوَه، منتج به زندگی پرمقصودی میشود که ما را از خوشی سرشار میسازد. یکی از این نمونهها، این گفته است: «در تالار ملکوتی که پر از جمعیت بود [در روز انجام مراسم اهدای آن] به اطراف خود نگاه کردم، هشت نفر از اعضای خانواده در آنجا بودیم، یعنی من و همسرم و سه تا از فرزندانمان و همسران آنها. . . . من و همسرم در راه خدمت به خدا واقعاً زندگی خوش و پرمقصودی داشتهایم.»
۱۷ دریافتن این که در هر سنی شخص میتواند زندگیی خوش و با مقصودی واقعی را در خدمت به یَهُوَه آغاز کند نیز دلگرمکننده است. به عنوان مثال، زنی که در یکی از آسایشگاههای مخصوص ناتوانان، حقیقت کتاب مقدس را آموخت، در سن ۱۰۲ سالگی به عنوان شاهد یَهُوَه تعمید یافت. به این ترتیب زندگی او با مقصودی شادیآور، با ‹ترس از خدا و نگاهداری اوامر او› پایان یافت. — جامعه ۱۲:۱۳.
دژی تزلزلناپذیر
۱۸. برای غلبه بر افسردگی و افزایش خوشیمان چه میتوانیم بکنیم؟
۱۸ سُرور یَهُوَه برای وفاداران او دژی است تزلزلناپذیر. اما، داشتن این خوشی به معنای آن نیست که ما هیچگاه اوقات حزنآوری، مانند اوقاتی که موجب شد عیسی در جتسیمانی بگوید: «نفس من از حزن مشرف بر موت شد»، نخواهیم داشت. (مرقس ۱۴:۳۲-۳۴) فرض کن که افسردگی، در اثر تسلیم ما به منافع خودخواهانه به وجود آمده باشد. پس بیا سبک زندگی خود را تغییر دهیم. اگر خوشی ما در اثر تحمل بار سنگین مسئولیتهایی که مطابق با کتاب مقدس هستند و آنها را با از خودگذشتگی بر دوش داریم کاهش یافته است، شاید بتوانیم تغییراتی صورت دهیم تا از زیر فشار روحی بیرون آییم و روحیهٔ خوش خود را بازیابیم. علاوه بر آن، اگر با مقاومت شدید در مقابل جسم گناهآلود، و این دنیای شریر و ابلیس، در پی جلب رضایت یَهُوَه برآییم، او خوشی را به عنوان برکت به ما خواهد داد. — غلاطیان ۵:۲۴؛ ۶:۱۴؛ یعقوب ۴:۷.
۱۹. ما باید به امتیازهای خود در سازمان خدا، هر چه که باشند، چگونه بنگریم؟
۱۹ به جهت دلایلی که عنوان کردیم و همچنین دلایل بیشمار دیگر، ما از خوشی بسیار برخورداریم. تفاوتی نمیکند که در جماعت اعلامکننده باشیم و یا به نوعی در خدمت تماموقت شرکت داشته باشیم، همهٔ ما میتوانیم در کار سَروَر به شدت مشغول باشیم، و همین به طور حتم وسیلهٔ خوشی ما را فراهم میآورد. (۱قرنتیان ۱۵:۵۸) تفاوتی نمیکند که در سازمان یَهُوَه از چه امتیازهایی برخوردار باشیم، بیا از بابت آنها سپاسگزار باشیم و با خوشحالی به خدمت مقدس خدای بامحبت و خوشحال خود ادامه دهیم. — ۱تیموتاؤس ۱:۱۱.
۲۰. بزرگترین امتیاز ما چیست، و از چه چیزی میتوانیم مطمئن باشیم؟
۲۰ دلیل خوشنودی ما بویژه این امتیاز است که نام عظیم یَهُوَه را به عنوان شاهدان او بر خود داریم. بله، ما ناکامل هستیم و با آزمایشات بسیاری مواجه میشویم. اما بیا برکات شگرفی را که به عنوان شاهدان یَهُوَه از آنها برخورداریم به خاطر بسپاریم. و فراموش نکن که پدر آسمانی ما هرگز ما را تنها نخواهد گذاشت. میتوانیم اطمینان داشته باشیم که اگر سُرور یَهُوَه دژ ما باشد، همیشه برکت خواهیم یافت.
چگونه پاسخ میدهی؟
◻ «سُرور یَهُوَه» چیست؟
◻ مسیحیان چگونه به خوشی واقعی دست مییابند؟
◻ برخی از دلایل خوشی شاهدان یَهُوَه کدامند؟
◻ چرا سُرور یَهُوَه دژی تزلزلناپذیر است؟