مأخذ جزوهٔ کار و آموزش — کتابخانهٔ آنلاین نشریات شاهدان یَهُوَه

مأخذ جزوهٔ کار و آموزش

۳-‏۹ نوامبر

گنج‌هایی در کلام خدا غزل غزل‌های سلیمان ۱-‏۲

داستان یک عشق واقعی

آیا عشق پایدار امکان‌پذیر است؟‏

^۹ ازدواج را نباید عهد و پیمانی خشک و عاری از عشق و عطوفت قلمداد کرد.‏ در واقع در میان مسیحیان،‏ محبت و عشق از مهم‌ترین ویژگی‌های زندگی مشترک است.‏ اما منظور از محبت چه نوع محبتی است؟‏ آیا منظور محبتی بر پایهٔ اصول کتاب مقدّس است؟‏ (‏۱یو ۴:‏۸)‏ آیا محبتی است که به صورت طبیعی در میان اعضای خانواده وجود دارد؟‏ آیا آن گونه محبتی است که میان دوستان حقیقی دیده می‌شود؟‏ (‏یو ۱۱:‏۳)‏ یا منظور رابطهٔ عاشقانه است؟‏ (‏امث ۵:‏۱۵-‏۲۰)‏ در واقع می‌توان گفت که در میان یک زوج،‏ محبت واقعی و پایدار همهٔ این‌ها را در بر می‌گیرد.‏ البته باید توجه داشت که هر دو طرف این محبت را باید در زندگی مشترکشان حس کنند.‏ پس چقدر مهم است که زن و شوهر اجازه ندهند که فعالیت‌های روزانه مانع ابراز عشق و محبتشان به یکدیگر شود!‏ این ابراز محبت‌ها عاملی مهم در ایجاد امنیت و سعادت در زندگی مشترک است.‏ در فرهنگ‌هایی که بزرگ‌ترها برای دختر یا پسری در خانواده،‏ همسر تعیین می‌کنند،‏ دختر و پسر پیش از ازدواجشان شناخت چندانی از یکدیگر ندارند.‏ از این رو،‏ سخنان محبت‌آمیز و عاشقانه به‌ویژه در زندگی مشترک آنان اهمیت دارد.‏ چنین ابراز علاقه‌ای،‏ عشق و محبت میان دو طرف را افزایش می‌دهد و به روابطشان گرمی می‌بخشد!‏

^۱۰ ابراز عشق و علاقه میان زوج‌ها از جهت دیگری نیز مفید است.‏ سلیمان پادشاه به دختر شولمّیت پیشنهاد کرد که برای او «زنجیرهای طلا با حبّه‌های نقره» بسازد.‏ او آن دختر را غرق سخنان تحسین‌آمیز کرد.‏ سلیمان به او گفت که به زیبایی ماه و پاکی نور آفتاب است.‏ (‏غز ۱:‏۹-‏۱۱؛‏ ۶:‏۱۰)‏ با این حال،‏ دختر جوان به چوپان محبوبش وفادار ماند.‏ چه چیز در غیاب مردِ محبوبش به او قدرت و تسلّی می‌داد؟‏ (‏غزل‌های سلیمان ۱:‏۲،‏ ۳ خوانده شود.‏)‏ در واقع به یاد آوردن «محبت» که در اینجا به معنی سخنان عاشقانهٔ محبوبش است،‏ به او قدرت می‌داد.‏ این سخنان برای او از «شراب» که دل انسان را شادمان می‌سازد،‏ «نیکوتر» بود و نام مرد محبوبش به دلنشینی روغن معطری بود که سر را با آن تدهین می‌کردند.‏ (‏مز ۲۳:‏۵؛‏ ۱۰۴:‏۱۵)‏ آری،‏ خاطرهٔ خوشی که از ابراز عشق و محبت در ذهن به جا می‌ماند،‏ پیوند محبت را بادوام‌تر می‌کند.‏ چقدر مهم است که زوج‌ها مرتباً عشق و محبتشان را به یکدیگر ابراز کنند!‏

گوهرهای روحانی

ب۱۵ ۱۵/‏۱ ص ۳۱ ¶۱۱

آیا عشق پایدار امکان‌پذیر است؟‏

^۱۱ غزل سلیمان همچنین درس‌هایی برای مسیحیان مجرّد در بر دارد،‏ به‌خصوص آنانی که در پی یافتن شریک زندگی‌اند.‏ دختر جوان در دل،‏ عشقی به سلیمان نداشت.‏ او با قسم دادن دختران اورشلیم،‏ به آنان گفت که عشق و «محبت را تا خودش نخواهد» در او بیدار نکنند و برنینگیزانند.‏ (‏غز ۲:‏۷؛‏ ۳:‏۵،‏ ترجمهٔ دری)‏ چرا؟‏ زیرا بجا نیست که شخص دلباختهٔ هر که از راه رسد،‏ شود.‏ مسیحی‌ای که قصد ازدواج دارد،‏ باید برای انتخاب شریک زندگی صبر و تحمّل داشته باشد تا کسی را بیابد که بتواند واقعاً به او عشق ورزد.‏

۱۰-‏۱۶ نوامبر

گنج‌هایی در کلام خدا غزل غزل‌های سلیمان ۳-‏۵

اهمیت شخصیت زیبا

ب۱۵ ۱۵/‏۱ ص ۳۰¶۸

آیا عشق پایدار امکان‌پذیر است؟‏

^۸ البته سخنان عاشقانه در این غزل تنها به زیبایی ظاهر اشاره ندارد.‏ توجه کنید که چوپان جوان در مورد سخن گفتن دختر جوان چه می‌گوید.‏ (‏غزل‌های سلیمان ۴:‏۷،‏ ۱۱ خوانده شود.‏)‏ او می‌گوید:‏ «ای عروس من،‏ لب‌های تو عسل را می‌چکاند.‏ زیر زبان تو عسل و شیر است.‏» در نظر چوپان جوان سخنان آن دختر همچون شیر و عسل،‏ شیرین و دلنشین است.‏ واضح است که وقتی چوپان جوان به دختر محبوبش می‌گوید:‏ «تمامی تو زیبا می‌باشد.‏ در تو عیبی نیست،‏» منظور او صرفاً زیبایی ظاهری نیست.‏

ب۰۰ ۱/‏۱۱ ص ۲۲¶۱۷

دیدگاه یَهُوَه در خصوص پاکی

^۱۷ سومین کسی که می‌توان از لحاظ حفظ کمال اخلاقی به عنوان شخصی نمونه از وی نام برد،‏ دختری بود اهل شولمّیت.‏ آن دختر جوان و زیبا هم نظر چوپانی ساده را جلب کرده بود و هم نظر پادشاه ثروتمند اسرائیل،‏ سلیمان را.‏ در غزلهای بسیار زیبای سلیمان،‏ صحبت از پاکدامنی اوست و اینکه نجابتش زبانزد همگان بود.‏ با اینکه او به سلیمان علاقه‌ای نشان نداد،‏ سلیمان با الهام الهی بر آن شد تا داستان وی را به تحریر در آورد.‏ چوپان عاشق نیز مجذوب پاکدامنی آن دختر شده،‏ احترام بسیاری برای وی قائل می‌شد.‏ آن چوپان جوان وی را به «باغی بسته‌شده» تشبیه کرد.‏ (‏غزلهای سلیمان ۴:‏۱۲)‏ در اسرائیل باستان در چنین باغهایی سبزیجات دلپذیر،‏ گلهای زیبا،‏ و درختانی باشکوه پرورش داده می‌شد و معمولاً دارای حصار بود و تنها مدخل آن دری بود که بسته نگاه داشته می‌شد.‏ (‏اِشَعْیا ۵:‏۵)‏ در نظر چوپان جوان،‏ دختر شولمّیت در پاکی و زیبایی به آن باغها شبیه بود.‏ عفیف و پاکدامن بود و عشق خود را تنها به شوهر آینده‌اش ابراز می‌کرد.‏

بیدا۰۴ ۲۲/‏۱۲ ص ۹ ¶۲-‏۵

زیبایی‌ای مهمتر از ظاهر

آیا داشتن شخصیت زیبا می‌تواند شخص را جذاب و گیرا کند؟‏ جورجینا که نزدیک ۱۰ سال است ازدواج کرده،‏ می‌گوید:‏ «طی سال‌هایی که من و شوهرم با هم زندگی می‌کنیم،‏ صداقت و صمیمیتش مرا جذب او کرده.‏ مهمترین چیز برای شوهرم این است که در زندگی خدا را خوشنود کند،‏ به همین دلیل او آدمی مهربان و باملاحظه است.‏ او در همهٔ تصمیماتش مرا در نظر می‌گیرد و نشان می‌دهد که برایم ارزش قائل است.‏ من می‌دانم که او مرا دوست دارد.‏»

دانیِل که در سال ۱۹۸۷ ازدواج کرده می‌گوید:‏ «زن من خیلی زیباست،‏ ولی نه فقط از لحاظ ظاهری.‏ شخصیت زیبای او به خصوص باعث شده که خیلی دوستش داشته باشم.‏ او همیشه به فکر دیگران است و به دیگران توجه می‌کند تا بتواند تشویقشان کند.‏ او خصوصیات خیلی قشنگی دارد و به همین خاطر خیلی از بودن با او لذّت می‌برم.‏»

امروزه در دنیایی که همه ظاهربین هستند،‏ ما باید دید متفاوتی داشته باشیم.‏ ما باید بدانیم که به دست آوردن ظاهری که دنیا ایده‌آل جلوه می‌دهد،‏ اغلب سخت و حتی غیرممکن است و ارزش چندانی ندارد.‏ اما به دست آوردن خصوصیت‌های زیبا،‏ برای همه ممکن است و این خصوصیت‌ها باعث زیبایی واقعی می‌شوند.‏ کتاب مقدّس می‌گوید:‏ «جذابیت،‏ فریبنده است و زیبایی زودگذر،‏ اما زنی که برای یَهُوَه احترامی عمیق قائل است،‏ تحسین و تمجید می‌شود.‏» کتاب مقدّس همین طور هشدار می‌دهد:‏ «زن زیبایی که کم‌عقل است،‏ مثل حلقهٔ طلا در بینی خوک است.‏»—‏امثال ۱۱:‏۲۲؛‏ ۳۱:‏۳۰.‏

خدا در کلامش به ما کمک می‌کند که دید درستی داشته باشیم و می‌گوید:‏ «زیبایی‌تان باید در شخصیت باطنی شما باشد،‏ یعنی در روحیهٔ آرام و ملایم شما که یک زیبایی ماندگار است.‏ چنین روحیه‌ای از دید خدا خیلی باارزش است.‏» (‏۱پِطرُس ۳:‏۴)‏ واقعاً که شخصیت و خصوصیت‌هایمان خیلی باارزش‌تر از زیبایی ظاهری است.‏ همه می‌توانند به این زیبایی دست پیدا کنند.‏

گوهرهای روحانی

ب۰۶ ۱/‏۱۲ ص ۱۵ ¶۴

نکاتی از کتاب غزل غزل‌های سلیمان

۲:‏۷؛‏ ۳:‏۵—‏ چرا شولمّیت بانوان دربار را ‹به غزال‌ها و آهوهای صحرا قَسَم می‌دهد›؟‏ غزال و آهو حیواناتی نحیف و زیبایند.‏ با قسم دادن آن‌ها به چنین حیوانات ظریف دختر جوان می‌خواهد بانوان دربار را به اسم آنچه مظهر و نماد طراوت و زیبایی است سوگند دهد تا مبادا عشق و عواطف او را بی‌موقع تحریک کنند.‏

۱۷-‏۲۳ نوامبر

گنج‌هایی در کلام خدا غزل غزل‌های سلیمان ۶-‏۸

پاکدامن بمانید و با وسوسه مقابله کنید

it «غزل غزل‌های سلیمان» ¶۱۱

غزل غزل‌های سلیمان

از قرار معلوم سلیمان به دختر شولَمّی اجازه داد که به خانه‌اش برگردد.‏ وقتی برادرانش دیدند که او به خانه نزدیک می‌شود،‏ از همدیگر پرسیدند:‏ «این کیست که به دلداده‌اش تکیه داده،‏ و از صحرا می‌آید؟‏» (‏غز ۸:‏۵الف)‏ برادران دختر شولَمّی قبل از این متوجه نشده بودند که چقدر خواهرشان به عشقش وفادار است.‏ سال‌ها قبل یکی از برادرانش گفته بود:‏ «ما خواهر کوچکی داریم،‏ که سینه‌هایش هنوز درنیامده است.‏ اگر کسی روزی به خواستگاری‌اش بیاید،‏ چه کار باید بکنیم؟‏» (‏۸:‏۸)‏ برادر دیگرش جواب داده بود:‏ «اگر خواهرمان یک دیوار باشد،‏ روی آن برجی از نقره بنا می‌کنیم،‏ ولی اگر یک در باشد،‏ آن را با تخته‌هایی از چوب سِدر می‌پوشانیم.‏» (‏۸:‏۹)‏ دختر شولَمّی در برابر همهٔ وسوسه‌ها ایستاده بود و از «باغ انگور» خودش راضی بود و به عشقش وفادار مانده بود.‏ (‏۸:‏۶،‏ ۷،‏ ۱۱،‏ ۱۲)‏ برای همین او می‌توانست بگوید:‏ «من یک دیوارم،‏ و سینه‌هایم مثل برج‌هاست.‏ پس وقتی دلداده‌ام به من نگاه می‌کند،‏ می‌بیند که آرامش را پیدا کرده‌ام.‏»—‏۸:‏۱۰.‏

پ‌ج ص ۱۸۸ ¶۲

در مورد رابطهٔ جنسی پیش از ازدواج چطور؟‏

لهذا رعایت عفّت و یا حفظ نجابت،‏ علاوه بر اینکه به جوان کمک می‌کند تا از عواقب مخوف رابطهٔ جنسی مصون بماند،‏ مزایای دیگری هم در بر دارد.‏ کتاب مقدس از دختر جوانی حکایت می‌کند که با وجود محبت فراوانی که به معشوق خود داشت،‏ عفیف و پاکدامن باقی ماند.‏ نتیجتاً آن دختر می‌توانست با افتخار بگوید:‏ «من دیوار هستم و پستانهایم مثل برجها است.‏» او ‹دروازه‌ای› نبود که وقتی تحت فشار غیراخلاقی قرار گیرد به آسانی ‹باز شود.‏› آن دختر از لحاظ اخلاقی همچون دیوارهای بسیار بلند قلعه‌ای که دسترسی به برجهای آن امکان‌ناپذیر می‌باشد،‏ ایستادگی می‌کرد!‏ او شایستهٔ آن بود که «طاهر» نامیده شود و می‌توانست در مورد شوهر آیندهٔ خود بگوید که «در نظر او از جملهٔ یابندگان سلامتی [صلح] شده‌ام.‏» سلامتی خاطر یا صلح درونی آن دختر،‏ سهم بسزایی در ایجاد رضایت متقابل در اذهان آن زوج داشت.‏—‏ غزلهای سلیمان ۶:‏۹،‏ ۱۰ د ج؛‏ ۸:‏۹،‏ ۱۰.‏

پ‌ج۲ ص ۳۳

نمونهٔ عالی دختر شولَمّی

دختر شولَمّی می‌دانست که دربارهٔ موضوعات رومانتیک باید منطقی فکر کند و احساساتی نشود.‏ او به دوست‌هایش گفت:‏ «شما را قسم می‌دهم که سعی نکنید عشق را تا وقتی خودش شعله‌ور نشده،‏ در من بیدار کنید.‏» او می‌دانست اگر احساساتش را کنترل نکند،‏ نمی‌تواند با منطق تصمیم بگیرد.‏ برای مثال،‏ می‌دانست که دوستانش می‌توانند او را تحت فشار بگذارند تا به کسی دل ببندد که مناسبش نیست.‏ همین طور می‌دانست که باید مراقب دل خودش هم باشد تا احساساتی نشود.‏ برای همین او توانست مثل «یک دیوار» محکم بماند.‏—‏غزل غزل‌ها ۸:‏۴،‏ ۱۰.‏

آیا تو هم مثل دختر شولَمّی با دید منطقی به موضوعات رومانتیک نگاه می‌کنی؟‏ آیا می‌توانی به جای این که به دلت گوش کنی،‏ با عقلت تصمیم بگیری؟‏ (‏امثال ۲:‏۱۰،‏ ۱۱)‏ ممکن است قبل از این که آمادگی ازدواج داشته باشی،‏ دیگران تو را تحت فشار قرار دهند تا دوست‌دختر یا دوست‌پسر داشته باشی.‏ یا شاید وقتی می‌بینی که یک پسر و یک دختر دست هم را گرفته‌اند،‏ تو هم بدجوری دلت بخواهد چنین احساسی را تجربه کنی.‏ آیا حاضری با کسی که هم‌ایمان تو نیست وارد رابطه بشوی؟‏ دختر شولَمّی در رابطه با موضوع‌های رومانتیک عاقلانه تصمیم گرفت.‏ تو هم می‌توانی!‏

گوهرهای روحانی

ب۱۵ ۱۵/‏۱ ص ۲۹ ¶۳

آیا عشق پایدار امکان‌پذیر است؟‏

^۳ غزل‌های سلیمان ۸:‏۶ خوانده شود.‏ سلیمان با استفاده از عبارت «لهیب [یا شعلهٔ] یَهُوَه» در توصیف عشق حقیقی،‏ مفهوم عمیقی به آن می‌دهد و در واقع خاطرنشان می‌کند که منشأ این عشق یَهُوَه است.‏ آری،‏ یَهُوَه انسان را به صورت خود و با توانایی عشق ورزیدن آفرید.‏ (‏پیدا ۱:‏۲۶،‏ ۲۷)‏ هنگامی که خدا حوّا را نزد آدم آورد،‏ آدم احساس خود را با کلامی شاعرانه ابراز کرد.‏ شکی نیست حوّا نیز که یَهُوَه او را «از آدم گرفته بود،‏» خود را به شوهرش نزدیک حس کرد.‏ (‏پیدا ۲:‏۲۱-‏۲۳)‏ از آنجا که یَهُوَه به انسان توانایی ابراز محبت را بخشیده است،‏ می‌توان اطمینان داشت که عشق پایدار و استوار میان زن و مرد امکان‌پذیر است.‏

۲۴-‏۳۰ نوامبر

گنج‌هایی در کلام خدا اِشَعْیا ۱-‏۲

امید برای کسانی که ‹زیر بار گناه خم شده‌اند›

اش-‏۱ ص ۱۴ ¶۸

پدر و پسران سرکشش

^۸ اِشَعْیا در ادامهٔ پیامش با لحنی محکم خطاب به اهالی یهودا می‌گوید:‏ «وای بر امّت خطاکار و قومی که زیر بار گناه می‌باشند و بر ذریّت شریران و پسران مفسد.‏ خداوند را ترک کردند و قدّوس اسرائیل را اهانت نمودند و بسوی عقب منحرف شدند.‏» (‏اِشَعْیا ۱:‏۴)‏ اعمال شریرانه ممکن است به حدی روی هم انباشته شوند که به صورت باری کمرشکن درآیند.‏ یَهُوَه در روزگار ابراهیم،‏ گناهان سُدُوم و غَمورَه را «بسیار گران» توصیف کرد.‏ (‏پیدایش ۱۸:‏۲۰)‏ چیزی مشابه آن را حال می‌توان در اهالی یهودا مشاهده کرد،‏ زیرا اِشَعْیا می‌گوید که آنها «زیر بار گناه» هستند.‏ علاوه بر این آنها را «ذریّت شریران و پسران مفسد» می‌خواند.‏ آری اهالی یهودا مانند فرزندان خلافکار می‌باشند.‏ آنان ‹بسوی عقب منحرف شده‌اند› یا همانطور که در ترجمهٔ تفسیری آمده است،‏ پدرشان را ‹ترک گفته‌اند.‏›

اش-‏۱ ص ۲۸-‏۲۹ ¶۱۵-‏۱۷

‹بیایید تا با همدیگر امور را مرتب کنیم›

^۱۵ حال یَهُوَه با لحنی گرمتر و دلسوزانه‌تر اضافه می‌کند:‏ «خداوند می‌گوید بیایید تا با همدیگر [«امور را مرتب نماییم،‏» د ج].‏ اگر گناهان شما مثل ارغوان باشد مانند برف سفید خواهد شد و اگر مثل قرمز سرخ باشد،‏ مانند پشم خواهد شد.‏» (‏اِشَعْیا ۱:‏۱۸)‏ دعوتی که در آغاز این آیهٔ زیبا آمده اغلب سوءتعبیر شده است.‏ به عنوان مثال،‏ در کتاب «مجموعهٔ توراه و هفطارا» به این شکل نقل شده است:‏ «خدا میفرماید:‏ ‹حال بیائید با هم مذاکره کنیم.‏›» به هیچ عنوان چنین نیست!‏ به یَهُوَه به هیچ وجه نمی‌توان خرده گرفت،‏ بخصوص در مورد رفتارش با این قوم سرکش و ریاکار.‏ (‏تثنیه ۳۲:‏۴،‏ ۵)‏ منظور از این آیه،‏ یک بحث دوجانبه بین دو جناح برابر نیست،‏ بلکه مقصود محکمه‌ای است که در آن عدالت تثبیت می‌شود.‏ در اینجا گویی یَهُوَه اسرائیل را به دادگاه فرا می‌خواند.‏

^۱۶ چنین فراخوانی شاید به نظر هولناک بیاید،‏ اما یَهُوَه رحیم‌ترین و دلسوزترین قاضی‌ها و از لحاظ بخشندگی بی‌مانند است.‏ (‏مزمور ۸۶:‏۵)‏ فقط اوست که می‌تواند گناهان اسرائیل را که «مثل ارغوان» می‌باشد پاک سازد و «مانند برف سفید» نماید.‏ نه تلاشهای بشری،‏ نه کلیشه‌های مذهبی،‏ نه قربانی گذاردن‌ها،‏ و نه دعاها هیچیک نمی‌تواند لکهٔ گناه را پاک سازد.‏ فقط بخشندگی یَهُوَه قادر به شستن گناه است و بس،‏ و آن هم بر طبق شرایطی که خود تعیین می‌کند و در مقابل توبهٔ واقعی و از صمیم قلب.‏

^۱۷ این حقیقت به قدری اهمیت دارد که یَهُوَه دوباره آن را تکرار می‌کند و این بار در قالبی شاعرانه می‌گوید که گناهان «قرمز سرخ» همچون پشم تازهٔ رنگ‌نشده،‏ سفید خواهند گشت.‏ یَهُوَه می‌خواهد ما بدانیم که حقیقتاً بخشندهٔ گناهان است،‏ حتی گناهان بزرگ،‏ البته تا وقتی که ببیند صادقانه توبه کرده‌ایم.‏ برای آن دسته از افرادی که نمی‌توانند این موضوع را در مورد خود باور کنند،‏ می‌توان نمونه‌هایی همچون مَنَسّی را مطرح کرد.‏ او سالهای متمادی مرتکب گناهان هولناک شد.‏ با این حال توبه کرد و بخشیده شد.‏ (‏۲تواریخ ۳۳:‏۹-‏۱۶)‏ یَهُوَه می‌خواهد همهٔ ما منجمله کسانی که مرتکب گناهان سنگین شده‌اند،‏ بدانیم که هیچگاه برای ‹مرتب نمودن امور› دیر نیست.‏

گوهرهای روحانی

اش-‏۱ ص ۳۹ ¶۹

خانهٔ یَهُوَه افراشته می‌شود

^۹ امروزه امّت خدا دیگر بر روی یک کوه حقیقی با معبدی سنگی گرد نمی‌آیند.‏ معبد یَهُوَه در اورشلیم در سال ۷۰ د.‏م.‏ به دست سپاهیان روم ویران گشت.‏ در ضمن،‏ پولس رسول روشن ساخت که معبد اورشلیم و خیمه‌ای که پیش از آن برپا بود همگی حالت تجسمی داشتند.‏ آنها نمایندهٔ یک واقعیت روحانی یعنی ‹آن خیمهٔ حقیقی بودند که خداوند آن را برپا نمود نه انسان.‏› (‏عبرانیان ۸:‏۲)‏ این خیمهٔ روحانی ترتیبی است برای نزدیک شدن به یَهُوَه در پرستش او که بر مبنای قربانی فدیهٔ عیسی مسیح است.‏ (‏عبرانیان ۹:‏۲-‏۱۰،‏ ۲۳)‏ مطابق این امر «کوه خانهٔ خداوند» که در اِشَعْیا ۲:‏۲ آمده است مظهر پرستش پاک یَهُوَه در زمان ماست.‏ کسانی که پرستش پاک را می‌پذیرند در هیچ نقطهٔ جغرافیایی بخصوص گرد نمی‌آیند،‏ بلکه در حقیقت وحدتی که در پرستش دارند آنها را گرد هم می‌آورد.‏

۱-‏۷ دسامبر

گنج‌هایی در کلام خدا اِشَعْیا ۳-‏۵

انتظار یَهُوَه از قومش منصفانه بود

اش-‏۱ ص ۷۳-‏۷۴ ¶۳-‏۵

وای بر تاکستان بی‌ایمان!‏

^۳ نمی‌دانیم که آیا واقعاً اِشَعْیا این تمثیل را برای شنوندگانش به شکل سرود می‌خواند یا نه؛‏ در هر حال امر مسلم آن است که مورد توجه آنان قرار می‌گیرد.‏ اغلب آنها احتمالاً با کار کشت تاکستان آشنایی دارند،‏ و توصیفات اِشَعْیا برایشان حالت زنده و واقعی دارد.‏ صاحب تاکستان،‏ همچون زارعان امروزی انگور،‏ به جای دانه،‏ ‹بهترین مو› یعنی قلمه یا شاخه‌ای را که از یک موی دیگر بریده شده در خاک می‌کارد و تاکستان را در محلی مناسب یعنی بر «تلّی [یا تپه‌ای] بسیار بارور،‏» جایی که محصولی خوب می‌آورد،‏ می‌کارد.‏

^۴ پرورش میوهٔ تاکستان کار طاقت‌فرسایی است.‏ اِشَعْیا شرح می‌دهد که صاحب تاکستان زمین را ‹کنده از سنگها پاک می‌کند›—‏این کاری است سخت و خسته‌کننده!‏ او به احتمال زیاد از سنگهای بزرگ برای ‹بنای برج› استفاده می‌کند.‏ در روزگار کهن این برجها جایگاه نگهبانانی بود که از محصول در مقابل دزدها و حیوانات حفاظت می‌کردند.‏ صاحب تاکستان اطراف زمینهای پلکانی آن دیوار سنگی می‌سازد.‏ (‏اِشَعْیا ۵:‏۵)‏ دلیل ساختن این دیوارها آن بود که از فرسایش خاک زراعی پرارزش جلوگیری شود.‏

^۵ صاحب تاکستان پس از این همه کار طاقت‌فرسا طبعاً انتظار دارد که زمینش محصول دهد.‏ به همین خاطر چَرْخُشتی می‌تراشد.‏ ولی آیا محصولی را که انتظار دارد برداشت می‌کند؟‏ خیر،‏ تاکستان انگور بد بار می‌آورد.‏

اش-‏۱ ص ۷۶ ¶۸-‏۹

وای بر تاکستان بی‌ایمان!‏

^۸ اِشَعْیا،‏ صاحب تاکستان یعنی یَهُوَه را «محبوب خود» می‌خواند.‏ (‏اِشَعْیا ۵:‏۱)‏ دلیل اینکه او می‌تواند با چنین لحن صمیمانه‌ای در مورد خدا سخن بگوید آن است که با خدا رابطه‌ای نزدیک دارد.‏ (‏با ایّوب ۲۹:‏۴؛‏ مزمور ۲۵:‏۱۴ مقایسه شود.‏)‏ با وجود این علاقهٔ اِشَعْیای نبی به خدا در مقابل علاقه‌ای که خدا به ‹تاکستانش› یعنی قومی که «غرس نمود،‏» نشان داده است،‏ جلوه‌ای ندارد.‏—‏با خروج ۱۵:‏۱۷؛‏ مزمور ۸۰:‏۸،‏ ۹ مقایسه شود.‏

^۹ یَهُوَه قومش را در سرزمین کنعان «غرس نمود» یا به عبارت دیگر کاشت و قوانین و مقرراتی برایشان وضع کرد که همچون دیوار از آنها حفاظت می‌کرد و مانع از آن می‌شد که توسط ملتهای دیگر به فساد کشیده شوند.‏ (‏خروج ۱۹:‏۵،‏ ۶؛‏ مزمور ۱۴۷:‏۱۹،‏ ۲۰؛‏ اَفَسُسیان ۲:‏۱۴)‏ از آن گذشته،‏ برایشان داور،‏ کاهن،‏ و نبی قرار داد تا ایشان را تعلیم دهند.‏ (‏۲پادشاهان ۱۷:‏۱۳؛‏ مَلاکی ۲:‏۷؛‏ اعمال ۱۳:‏۲۰)‏ هنگامی که خطر تهاجم نظامی قوم اسرائیل را تهدید می‌کرد،‏ برایشان رهاننده‌ای می‌فرستاد.‏ (‏عبرانیان ۱۱:‏۳۲،‏ ۳۳)‏ بی‌جهت نیست که یَهُوَه می‌پرسد:‏ «برای تاکستان من دیگر چه توان کرد که در آن نکردم؟‏

ب۰۶ ۱/‏۷ ص ۱۰ ¶۱

«از این مَوْ تفقّد نما»!‏

اِشَعْیای نبی «خاندان اسرائیل» را به تاکستانی تشبیه کرد که محصولش رفته‌رفته خراب شد و سرانجام فقط «انگور بد» یا انگور جنگلی می‌آورد.‏ (‏اِشَعْیا ۵:‏۲،‏ ۷)‏ انگور جنگلی یا انگور بری،‏ انگور خوبی محسوب نمی‌شود.‏ این نوع انگور از انگور مَوْ تاکستان‌ها خیلی کوچک‌تر و دانه‌هایش تقریباً از هسته تشکیل شده است و گوشت بسیار کمی دارد.‏ انگور بری برای مصرف معمولی یا ساختن شراب اصلاً مناسب نیست.‏ این کاستی و نقص انگور بری مثال خوبی برای امّت مرتد بود چونکه ثمرش فقط بی‌عدالتی و بی‌قانونی بود نه عدالت و راستکاری.‏ البته تقصیر باغبان نبود که مَوْ میوهٔ بد و بی‌فایده آورده بود.‏ یَهُوَه،‏ باغبان آن امّت،‏ هر کاری که از دستش بر آمد برای آن‌ها کرد به این امید که روزی پربار شود.‏ از این رو پرسید:‏ «برای تاکستان من دیگر چه توان کرد که در آن نکردم؟‏»—‏اِشَعْیا ۵:‏۴

ب۰۶ ۱/‏۷ ص ۱۰ ¶۲

«از این مَوْ تفقّد نما»!‏

از آنجا که مَوْ اسرائیل دیگر ثمر خوب نمی‌آورد،‏ یَهُوَه به قومش اخطار داد که اگر توبه نکنند دیوار محافظ را که دور آن‌ها ساخته بود می‌شکند.‏ دیگر شاخه و برگ‌های زائدش را نمی‌زد.‏ خاک آن را شخم و بیل نمی‌زد.‏ دیگر از باران‌های بهاری که آن‌ها را آبیاری می‌کردند خبری نمی‌شد.‏ تاکستان را به حال خود رها می‌کرد تا خار و خس و علوف هرز همه را بپوشاند و خفه کند.‏—‏ اِشَعْیا ۵:‏۵،‏ ۶.‏

گوهرهای روحانی

اش-‏۱ ص ۸۰ ¶۱۸-‏۱۹

وای بر تاکستان بی‌ایمان!‏

^۱۸ در اسرائیل باستان همهٔ املاک در نهایت به یَهُوَه تعلق داشت.‏ هر خانواده دارای میراثی خداداد بود که می‌توانست آن را اجاره کند یا اجاره دهد ولی هیچگاه نمی‌توانست آن را تا ‹ابد› بفروشد.‏ (‏ لاویان ۲۵:‏۲۳)‏ این قانون از سوءاستفاده‌هایی همچون انحصاری کردن معاملات املاک جلوگیری می‌کرد،‏ و ضمناً سبب می‌شد که خانواده‌ها به ورطهٔ فقر شدید نلغزند.‏ با وجود این،‏ برخی در یهودا،‏ از روی طمع،‏ قوانین خدا را در مورد املاک زیر پا می‌گذاشتند.‏ میکاه در این مورد نوشت:‏ «بر زمینها طمع می‌ورزند و آنها را غصب می‌نمایند و بر خانه‌ها نیز و آنها را می‌گیرند و بر مرد و خانه‌اش و شخص و میراثش ظلم می‌نمایند.‏» (‏میکاه ۲:‏۲)‏ ولی در امثال ۲۰:‏۲۱ هشدار داده می‌شود:‏ «اموالی که اوّلاً به [«طمع،‏» دج] حاصل می‌شود،‏ عاقبتش مبارک نخواهد شد.‏»

^۱۹ یَهُوَه وعده می‌دهد که سودی را که چنین طمعکارانی به دست آورده‌اند از چنگشان بیرون خواهد کشید.‏ خانه‌هایی را که با زور به دست آورده‌اند ‹غیرمسکون خواهد گردانید.‏› خاک سرزمینی که چشم طمع به آن دارند فقط ذره‌ای از توانایی باروری‌اش را ظاهر خواهد ساخت.‏ زمان دقیق و چگونگی تحقق این نفرین مشخص نشده است.‏ به احتمال زیاد،‏ این وضعیت حداقل تا حدی،‏ مربوط به زمانی است که یهودیان تبعید می‌شوند.‏—‏اِشَعْیا ۲۷:‏۱۰

۸-‏۱۴ دسامبر

گنج‌هایی در کلام خدا اِشَعْیا ۶-‏۸

«من حاضرم بروم!‏ مرا بفرست!‏»

اش-‏۱ ص ۹۴-‏۹۵ ¶۱۳-‏۱۴

یَهُوَه خدا در معبد مقدس خویش

^۱۳ حال به سخنان اِشَعْیا گوش فرا دهیم.‏ «آنگاه آواز خداوند را شنیدم که می‌گفت:‏ ‹که را بفرستم و کیست که برای ما برود؟‏› گفتم:‏ ‹لبّیک مرا بفرست.‏›» (‏اِشَعْیا ۶:‏۸)‏ پرسشی که یَهُوَه مطرح می‌سازد بی‌تردید برای آن است که اِشَعْیا به آن پاسخ گوید،‏ زیرا هیچ نبی انسانی دیگری در این رؤیا ظاهر نشده است.‏ با اطمینان می‌توان گفت که در اینجا از اِشَعْیا دعوت می‌شود که پیام‌آور یَهُوَه شود.‏ ولی چرا یَهُوَه می‌پرسد که «کیست که برای ما برود؟‏» یَهُوَه ابتدا از فعل «بفرستم،‏» اول شخص مفرد،‏ استفاده می‌کند ولی بعد ضمیر فاعلی جمع «ما» را به کار می‌گیرد،‏ پس می‌توان گفت که در اینجا سخنان او حداقل یک نفر دیگر را نیز شامل می‌شود.‏ چه کسی را؟‏ آیا این شخص همان یگانه پسر مولود او نیست که بعدها به صورت انسان یعنی عیسی مسیح درآمد؟‏ خدا خطاب به همین پسر بود که گفت:‏ «آدم را بصورت ما .‏ .‏ .‏ بسازیم.‏» (‏پیدایش ۱:‏۲۶؛‏ امثال ۸:‏۳۰،‏۳۱)‏ آری،‏ یَهُوَه یگانه پسر مولود خود را در بارگاه آسمانی‌اش در کنار خویش دارد.‏—‏یوحنا ۱:‏۱۴

^۱۴ ااِشَعْیا لحظه‌ای درنگ نمی‌کند!‏ بدون توجه به محتوای پیام بلافاصله پاسخ می‌گوید:‏ «لبّیک مرا بفرست.‏» او نمی‌پرسد که از این مأموریت چه چیزی عایدش خواهد شد.‏ رغبت و اشتیاقی که از خود نشان می‌دهد سرمشق خوبی است برای همهٔ خادمان کنونی خدا،‏ که مأموریت موعظهٔ «بشارتِ ملکوت در تمام عالم» را بر عهده دارند.‏ (‏متّیٰ ۲۴:‏۱۴)‏ آنها نیز همچون اِشَعْیا،‏ با وفاداری به وظایف خود عمل می‌کنند و علی رغم بی‌علاقگی گستردهٔ مردم ‹بر جمیع امّت‌ها شهادت می‌دهند،‏› و با اطمینان به پیش می‌روند،‏ همانطور که اِشَعْیا عمل کرد،‏ زیرا می‌دانند وظیفه‌ای که به آنان واگذار شده از جانب بالاترین مرجع عالم است.‏

اش-‏۱ ص ۹۵-‏۹۶ ¶۱۵-‏۱۶

یَهُوَه خدا در معبد مقدس خویش

^۱۵ یَهُوَه حال به طور کلی نشان می‌دهد که اِشَعْیا باید در مورد چه چیزی صحبت کند و انتظار چه واکنشی را از جانب مردم داشته باشد:‏ «برو و به این قوم بگو البتّه [«به طور مکرر،‏» د ج] خواهید شنید،‏ امّا نخواهید فهمید و هر آینه [«به طور مکرر،‏» د ج] خواهید نگریست امّا درک نخواهید کرد.‏ دل این قوم را فربه ساز و گوشهای ایشان را سنگین نما و چشمان ایشان را ببند،‏ مبادا با چشمان خود ببینند و با گوشهای خود بشنوند و با دل خود بفهمند و بازگشت نموده،‏ شفا یابند.‏» (‏اِشَعْیا ۶:‏۹،‏۱۰)‏ آیا این سخنان بدان معناست که اِشَعْیا باید بی‌توجه و نسنجیده سخن بگوید و یهودیان را بیزار ساخته و آنان را همچنان مخالف یَهُوَه نگاه دارد؟‏ به هیچ وجه!‏ اینها افراد قوم اِشَعْیا هستند و اِشَعْیا به آنها دلبستگی دارد.‏ سخنان یَهُوَه نشانگر آن است که هر قدر اِشَعْیا با وفاداری انجام وظیفه کند باز هم قوم در مقابل پیام یَهُوَه چنین واکنشی از خود نشان خواهند داد.‏

^۱۶ تقصیر از قوم است.‏ اِشَعْیا «به طور مکرر» با آنها سخن خواهد گفت،‏ اما آنها پیام را نه می‌پذیرند،‏ نه درک می‌کنند.‏ اکثر آنها با یکدندگی و بی‌علاقگی پاسخ خواهند گفت،‏ طوری که گویی بکلی نابینا و ناشنوا هستند.‏ اِشَعْیا به طور مکرر نزد «این قوم» رفته و بدین ترتیب نشان خواهد داد که آنها خود نمی‌خواهند بفهمند.‏ آنها ثابت خواهند کرد که درهای ذهن و دل خود را بر روی پیام اِشَعْیا یعنی در واقع پیام خدا بسته‌اند.‏ چقدر این موضوع در مورد مردمان امروز صادق است!‏ بسیاری از آنها نیز مایل نیستند به موعظهٔ شاهدان یَهُوَه در مورد بشارت ملکوت آیندهٔ خدا گوش فرا دهند.‏

اش-‏۱ ص ۹۹ ¶۲۳

یَهُوَه خدا در معبد مقدّس خویش

^۲۳ عیسی با نقل قول از اِشَعْیا،‏ نشان داد که آن نبوت در روزگار او نیز به تحقق می‌پیوندد.‏ دل آن مردم به طور کلی همچون دل یهودیان روزگار اِشَعْیا بود.‏ آنان هم در مقابل پیام وی چشمها و گوشهایشان را بستند و در آخر به هلاکت رسیدند.‏ (‏متّیٰ ۲۳:‏۳۵-‏۳۸؛‏ ۲۴:‏۱،‏۲)‏ این واقعه هنگامی رخ داد که نیروهای رومی به فرماندهی ژنرال تیتوس در سال ۷۰ د.‏م.‏ به اورشلیم هجوم آوردند و شهر و معبدش را با خاک یکسان ساختند.‏ اما،‏ برخی به سخنان عیسی گوش فرا داده و به شاگردی او درآمده بودند.‏ عیسی گفت «خوشابحال» آنها.‏ (‏متّیٰ ۱۳:‏۱۶-‏۲۳،‏۵۱)‏ او به آنها خبر داده بود که هر گاه دیدند «اورشلیم به لشکرها محاصره شده است» باید ‹به کوهستان فرار کنند.‏› (‏لوقا ۲۱:‏۲۰-‏۲۲)‏ بدین ترتیب «ذریّت مقدس» که ایمان آورده بود و به صورت قومی روحانی یا به عبارت دیگر «اسرائیل خدا» درآمده بود،‏ نجات یافت.‏—‏غَلاطیان ۶:‏۱۶.‏

گوهرهای روحانی

ب۰۶ ۱/‏۱۲ ص ۲۹ ¶۴

نکاتی از کتاب اِشَعْیا—‏ بخش یک

۷:‏۳،‏ ۴—‏چرا یَهُوَه پادشاهی به شریری آحاز را نجات می‌دهد؟‏ پادشاهان اَرام و اسرائیل تصمیم داشتند آحاز پادشاه یهودا را از تخت سلطنت عزل کنند و دست‌نشاندهٔ خود را یعنی پسر طَبْئیل که از خاندان و نسل داود نبود بر تخت پادشاهی بنشانند.‏ این نقشهٔ شیطانی عملاً عهد ملکوت با داود را نسخ می‌کرد.‏ یَهُوَه آحاز پادشاه را از دست آن‌ها نجات می‌دهد چون که می‌خواهد نسل ملوکانهٔ داود را حفظ کند تا «سَروَر سلامتی» موعود بر تخت داود بنشیند.‏—‏ اِشَعْیا ۹:‏۶.‏

۱۵-‏۲۱ دسامبر

گنج‌هایی در کلام خدا اِشَعْیا ۹-‏۱۰

پیشگویی یک ‹نور عظیم›

اش-‏۱ ص ۱۲۶-‏۱۲۸ ¶۱۶-‏۱۷

وعدهٔ سرورِ صلح

^۱۶ آری «زمان دیرتر» که اِشَعْیا پیشگویی می‌کند،‏ دوران خدمت روحانی مسیح بر روی زمین است.‏ عیسی بیشتر عمر خود را بر روی زمین در منطقهٔ جلیل سپری کرد.‏ در منطقهٔ جلیل بود که او خدمت خود را آغاز کرد و شروع به اعلام این سخنان کرد:‏ «ملکوت آسمان نزدیک است.‏» (‏متّیٰ ۴:‏۱۷)‏ در جلیل بود که موعظهٔ معروف بالای کوه را ایراد کرد،‏ رسولان خویش را برگزید،‏ نخستین معجزهٔ خود را انجام داد،‏ و پس از رستاخیزش بر حدود ۵۰۰ نفر از پیروانش ظاهر گشت.‏ (‏متّیٰ ۵:‏۱–‏۷:‏۲۷؛‏ ۲۸:‏۱۶-‏۲۰؛‏ مَرقُس ۳:‏۱۳،‏۱۴؛‏ یوحنّا ۲:‏۸-‏۱۱؛‏ ۱قُرِنتیان ۱۵:‏۶)‏ بدین ترتیب عیسی با محترم گردانیدن «زمین زبولون و زمین نفتالی،‏» نبوت اِشَعْیا را به انجام رساند.‏ البته عیسی خدمت روحانی خویش را به ساکنان جلیل محدود نساخت،‏ بلکه با موعظهٔ بشارت در سراسر آن سرزمین،‏ تمامی ملت اسرائیل منجمله یهودا را ‹محترم گردانید.‏›

^۱۷ در مورد اینکه متّیٰ به «نور عظیمی» در جلیل اشاره می‌کند چه می‌توان گفت؟‏ این گفتهٔ او نیز نقل‌قول از نبوت اِشَعْیا بود.‏ اِشَعْیا نوشت:‏ «قومی که در تاریکی سالک می‌بودند،‏ نور عظیمی خواهند دید و بر ساکنان زمین سایهٔ موت نور ساطع خواهد شد.‏» (‏اِشَعْیا ۹:‏۲)‏ تا قرن اول د.‏م.‏،‏ دروغهای بت‌پرستانه،‏ نور حقیقت را پنهان ساخته بودند.‏ رهبران مذهبی یهودی با پایبندی به سنتهای مذهبی خود،‏ ‹حکم خدا را باطل نموده› به وخامت اوضاع افزوده بودند.‏ (‏متّیٰ ۱۵:‏۶)‏ فروتنان ستم می‌دیدند و با سردرگمی به دنبال «راهنمایان کور» به راه افتاده بودند.‏ (‏متّیٰ ۲۳:‏۲-‏۴،‏۱۶)‏ هنگامی که عیسی مسیح ظهور کرد،‏ چشمان بسیاری از مظلومان را به نحوی حیرت‌آور گشود.‏ (‏یوحنّا ۱:‏۹،‏۱۲)‏ فعالیت عیسی بر روی زمین و برکاتی که به یمن قربانی شدن وی حاصل گشت در نبوت اِشَعْیا به شایستگی به ‹نوری عظیم› تشبیه شده است.‏—‏یوحنّا ۸:‏۱۲.‏

اش-‏۱ ص ۱۲۸ ¶۱۸-‏۱۹

وعدهٔ سرورِ صلح

^۱۸ کسانی که این نور را پذیرفتند به شادی فراوان دست یافتند.‏ اِشَعْیا در ادامه گفت:‏ «تو قوم را بسیار ساخته،‏ شادی ایشان را زیاد گردانیدی.‏ به حضور تو شادی خواهند کرد مثل شادمانی وقت درو و مانند کسانی که در تقسیم نمودن غنیمت وجد می‌نمایند.‏» (‏اِشَعْیا ۹:‏۳)‏ در نتیجهٔ موعظهٔ عیسی و پیروانش،‏ کسانی که قلب پاک داشتند،‏ قدم جلو نهاده،‏ نشان دادند که مایلند یَهُوَه را با روح و راستی بپرستند.‏ (‏یوحنّا ۴:‏۲۴)‏ در کمتر از چهار سال،‏ تعداد کثیری به مسیحیت گرویدند.‏ در روز پَنطیکاست سال ۳۳ د.‏م.‏،‏ سه هزار نفر تعمید یافتند.‏ اندکی بعد «عدد ایشان قریب به پنج هزار رسید.‏» (‏اعمال ۲:‏۴۱؛‏ ۴:‏۴)‏ شاگردان غیورانه به انعکاس این نور پرداختند و بدین ترتیب «عدد شاگردان در اورشلیم بغایت می‌افزود و گروهی عظیم از کَهَنَه مطیع ایمان شدند.‏»—‏اعمال ۶:‏۷.‏

^۱۹ پیروان عیسی،‏ بمانند کسانی که از درو محصول فراوان یا از تقسیم غنایم باارزش شادی می‌کنند،‏ از افزایش تعداد شاگردان خوشحال می‌شدند.‏ (‏اعمال ۲:‏۴۶،‏۴۷)‏ یَهُوَه در زمان مناسب سبب شد که نور در میان ملتهای غیریهودی نیز بدرخشد.‏ (‏اعمال ۱۴:‏۲۷)‏ از اینرو،‏ افرادی از همهٔ نژادها،‏ از اینکه راه تقرب به یَهُوَه به رویشان باز شده بود،‏ خوشحال و شاد شدند.‏—‏اعمال ۱۳:‏۴۸

اش-‏۱ ص ۱۲۹ ¶۲۰-‏۲۱

وعدهٔ سرورِ صلح

^۲۰ تأثیر فعالیت مسیح دایمی است،‏ همانطور که از سخنان بعدی اِشَعْیا برمی‌آید:‏ «زیرا که یوغ بار او را و عصای گردنش یعنی عصای جفاکنندهٔ وی را شکستی چنانکه در روز مِدیان کردی.‏» (‏اِشَعْیا ۹:‏۴)‏ قرنها پیش از روزگار اِشَعْیا،‏ مِدیان با موآبیان تبانی کردند تا اسرائیلیان را به گناه وادارند.‏ (‏اعداد ۲۵:‏۱-‏۹،‏۱۴-‏۱۸؛‏ ۳۱:‏۱۵،‏۱۶)‏ بعدها،‏ مِدیان با غارت و چپاول دهکده‌ها و کشتزارهای اسرائیلیان به مدت هفت سال آنان را مرعوب ساختند.‏ (‏داوران ۶:‏۱-‏۶)‏ اما یَهُوَه از طریق خادمش جِدعُون سپاه مِدیان را درهم شکست.‏ گواهی در دست نیست که پس از آن «روزِ مِدیان،‏» دوباره آنان به قوم خدا صدمه‌ای زده باشند.‏ (‏داوران ۶:‏۷-‏۱۶؛‏ ۸:‏۲۸)‏ در آیندهٔ نزدیک،‏ عیسی مسیح،‏ یعنی جِدعُون اعظم،‏ دشمنان کنونی قوم خدا را از پای درخواهد آورد.‏ (‏مکاشفه ۱۷:‏۱۴؛‏ ۱۹:‏۱۱-‏۲۱)‏ سپس،‏ «چنانکه در روز مِدیان» پیش آمد،‏ پیروزیی کامل و دیرپای حاصل خواهد شد،‏ پیروزیی که نتیجهٔ توانایی بشر نیست بلکه نتیجهٔ قدرت یَهُوَه می‌باشد.‏ (‏داوران ۷:‏۲-‏۲۲)‏ قوم خدا دیگر هیچگاه زیر یوغ ستمگران نخواهد رفت!‏

^۲۱ تجلی قدرت الهی به هیچ وجه به منظور تجلیل از جنگ نیست.‏ عیسای رستاخیزیافته سرور صلح است،‏ و با از میان برداشتن دشمنانش،‏ صلح جاودانی را به ارمغان خواهد آورد.‏ اِشَعْیا حال از ساز و برگهای جنگی سخن می‌گوید که به کام آتش فرو رفته بکلی از میان می‌روند:‏ «همهٔ [«چکمه‌های پاکوبندگان،‏» دج] در غوغا است و رُخُوت ایشان به خون آغشته است امّا برای سوختن و هیزم آتش خواهند بود.‏» (‏اِشَعْیا ۹:‏۵)‏ غوغایی که از کوبیدن چکمه‌های سربازان در هنگام قدم‌رو برمی‌خیزد دیگر هرگز شنیده نخواهد شد.‏ یونیفُرم خون‌آلود جنگجویان سنگدل دیگر دیده نخواهد شد.‏ جنگ از میان خواهد رفت!‏—‏مزمور ۴۶:‏۹.‏

گوهرهای روحانی

اش-‏۱ ص ۱۳۰ ¶۲۳-‏۲۴

وعدهٔ سرورِ صلح

^۲۳ مشیر به معنای مشورت‌کننده و پنددهنده است.‏ عیسی مسیح در طی زندگی خود بر روی زمین پندهای نیکویی داد.‏ در کتاب مقدس می‌خوانیم که مردم ‹از تعلیم او در حیرت می‌افتادند.‏› (‏متّیٰ ۷:‏۲۸)‏ او مشیری است حکیم و دلسوز،‏ با درکی فوق‌العاده از طبع بشری.‏ پندهای او فقط به توبیخ یا تأدیب محدود نمی‌شود،‏ بلکه در اغلب موارد به صورت دستورالعمل یا نصیحتی مهرآمیز عنوان می‌شوند.‏ فوق‌العاده بودن پندهای عیسی در آن است که حکیمانه،‏ کامل و بری از اشتباه می‌باشند.‏ اگر از آنها پیروی شود به زندگی جاودانی می‌انجامد.‏—‏یوحنّا ۶:‏۶۸.‏

^۲۴ پندهای عیسی زاییدهٔ ذهن درخشان وی نیستند،‏ بلکه خود می‌گوید:‏ «تعلیم من از من نیست،‏ بلکه از فرستندهٔ من.‏» (‏یوحنّا ۷:‏۱۶)‏ سرچشمهٔ حکمت عیسی نیز همچون حکمت سلیمان،‏ یَهُوَه خداست.‏ (‏۱پادشاهان ۳:‏۷-‏۱۴؛‏ متّیٰ ۱۲:‏۴۲)‏ معلمان و توصیه‌دهندگان جماعت مسیحی باید عیسی را سرمشق خود قرار داده و همیشه دستورالعملهای خود را بر مبنای کلام خدا استوار سازند.‏—‏امثال ۲۱:‏۳۰.‏

۲۲-‏۲۸ دسامبر

گنج‌هایی در کلام خدا اِشَعْیا ۱۱-‏۱۳

پیشگویی‌هایی دربارهٔ مسیح

اش-‏۱ ص ۱۵۹ ¶۴-‏۵