مأخذ جزوهٔ کار و آموزش

۲-‏۸ مارس

گنج‌هایی در کلام خدا | اِشَعْیا ۴۱-‏۴۲

«نترس»

اش-‏۲ ص ۲۰ ¶۱۰

کلام تسلّی‌بخش نبوی برای ما

^۱۰ یَهُوَه وقایع ۲۰۰ سال بعد را نگریسته صحنهٔ جهانی را نظاره می‌کند.‏ لشکریان عظیم کورش بسرعت حرکت کرده،‏ هر نوع مقاومتی را در هم می‌شکنند.‏ ملت‌ها منجمله اهالی جزیره‌های دوردست از پیشروی او به خود می‌لرزند.‏ آنها از ترس با یکدیگر متحد می‌شوند تا با شخصی که یَهُوَه برای اِعمال داوری از مشرق فرا خوانده است مقابله کنند و به یکدیگر دلگرمی داده،‏ می‌گویند:‏ «قویدل باش.‏»

وب-‏توضیح مقالهٔ ۵ ¶۴-‏۷

اِشَعْیا ۴۱:‏۱۰—‏«نترس،‏ چون من با تو هستم»

«من با تو هستم.‏» یَهُوَه به خادمانش می‌گوید نباید بترسند چون تنها نیستند.‏ او می‌بیند که آنان در چه شرایطی هستند و دعاهایشان را می‌شنود،‏ گویی در کنارشان حضور دارد.‏—‏مزمور ۳۴:‏۱۵؛‏ ۱پِطرُس ۳:‏۱۲.‏

«من خدای تو هستم.‏» یَهُوَه به خادمانش یادآور می‌شود که صرف‌نظر از شرایطشان همچنان خدای آنان است و به این شکل به آنان آرامش می‌بخشد.‏ آنان می‌توانند اطمینان داشته باشند که یَهُوَه تحت هیچ شرایطی کمک و حمایتش را از آنان دریغ نمی‌کند.‏—‏مزمور ۱۱۸:‏۶؛‏ رومیان ۸:‏۳۲؛‏ عبرانیان ۱۳:‏۶.‏

«من تو را تقویت می‌کنم و کمکت می‌کنم،‏ من با دست راستم که با آن عدالت را اجرا می‌کنم،‏ تو را محکم می‌گیرم.‏» یَهُوَه با استفاده از سه عبارت مختلف که مفهومی مشابه دارند،‏ بر حمایت قطعی خود از خادمانش تأکید می‌کند.‏ او با استفاده از تشبیهی به انسان‌ها نشان می‌دهد که چگونه هنگام نیاز به آنان کمک خواهد کرد.‏ اگر شخصی بیفتد خدا با دست راستش او را بلند خواهد کرد.‏—‏اِشَعْیا ۴۱:‏۱۳.‏

یکی از راه‌های اصلی که خدا پرستندگانش را پشتیبانی و تقویت می‌کند از طریق کلامش یعنی کتاب مقدّس است.‏ (‏یوشَع ۱:‏۸؛‏ عبرانیان ۴:‏۱۲)‏ به عنوان مثال،‏ در کلام خدا توصیه‌های عملی‌ای برای کنار آمدن با مشکلاتی از قبیل فقر،‏ بیماری یا غم از دست دادن عزیزانمان آمده است.‏ (‏امثال ۲:‏۶،‏ ۷)‏ همچنین خدا با استفاده از روح‌القدس،‏ یعنی نیروی فعال خود به پرستندگانش کمک می‌کند تا بتوانند در هنگام رویارویی با سختی‌ها تصمیمات درستی بگیرند.‏—‏اِشَعْیا ۴۰:‏۲۹؛‏ لوقا ۱۱:‏۱۳.‏

ب۱۶/‏۷ ص ۱۸ ¶۴-‏۵

«مترس،‏ من تو را یاری خواهم داد»

این کلمات چه اطمینان و احساسی در شما ایجاد می‌کند؟‏ خود را در شرایطی مجسم کنید که یَهُوَه در این کلمات به تصویر کشیده است.‏ در اینجا گفته نمی‌شود که شما در کنار یَهُوَه دست در دست او قدم می‌زنید.‏ اگر شما دست در دست یَهُوَه قدم می‌زدید،‏ دست راست او دست چپ شما را می‌گرفت.‏ با این همه در اینجا نکته‌ای بسیار زیبا و دلگرم‌کننده بیان شده است.‏ یَهُوَه می‌گوید:‏ «به دست راست عدالتِ خویش از تو حمایت خواهم نمود» و همچنین می‌گوید:‏ او «دست راست تو را» می‌گیرد،‏ همچون این که بخواهد شما را از وضعیتی دشوار در زندگی بیرون بکشد.‏ او چنین می‌کند و در کنار آن با این کلمات نیز شما را تقویت می‌کند:‏ «مترس،‏ من تو را یاری خواهم داد.‏»

آیا شما یَهُوَه را پدر و دوستی مهربان می‌دانید که در سختی‌ها به یاری‌تان می‌آید؟‏ او به شما توجه دارد،‏ به فکر سعادت شماست و می‌خواهد که به شما کمک کند.‏ هنگامی که با مشکلات روبرو می‌شوید،‏ یَهُوَه می‌خواهد که شما احساس امنیت بکنید چون او دلبستگی عمیقی به شما دارد.‏ او به راستی دوست و یاور شماست،‏ «یاوری که در تنگیها فوراً یافت می‌شود.‏»—‏مز ۴۶:‏۱.‏

گوهرهای روحانی

ب۰۱ ۱/‏۱۰ ص ۲۸ ¶۳

وفاداری چیست؟‏

یَهُوَه به دوستش ابراهیم گفت:‏ «من سپر تو هستم.‏» (‏پیدایش ۱۵:‏۱؛‏ اِشَعْیا ۴۱:‏۸)‏ این گفتهٔ یَهُوَه کلماتی توخالی نبود بلکه او در عمل،‏ ابراهیم و اهل خانه‌اش را از گزند فرعون و ابی‌ملک محافظت کرده،‏ نجات بخشید.‏ او به ابراهیم کمک کرد تا لوط را از دست اتحادیهٔ چهار پادشاه رها سازد.‏ نیروی توالد را به ابراهیم صدساله و سارای نودساله بازگرداند تا از طریق آنها ذریّت موعود بیاید.‏ یَهُوَه مرتباً به وسیلهٔ رؤیا،‏ خواب،‏ و فرشتگان پیام‌آور با ابراهیم سخن می‌گفت.‏ او وفاداری خویش را به ابراهیم در طی دوران حیات و حتّی مدّت‌ها پس از مرگ وی ابراز داشت.‏ در طی قرون متمادی،‏ به وعده‌هایی که به ملّت اسرائیل یعنی نوادگان ابراهیم داده بود عمل کرد،‏ با وجود آنکه سرکش و خودرأی بودند.‏ رابطهٔ یَهُوَه با ابراهیم نمایانگر وفاداری حقیقی بود.‏ چنین وفاداری‌ای به معنای محبّتی می‌باشد که در عمل نمود پیدا کرده است.‏—‏پیدایش باب‌های ۱۲ تا ۲۵.‏

۹-‏۱۵ مارس

گنج‌هایی در کلام خدا | اِشَعْیا ۴۳-‏۴۴

پیشگویی‌ای که ۲۰۰ سال قبل از تحققش نوشته شد

لذ درس ۳ نکتهٔ ۵

آیا می‌توانید به گفته‌های کتاب مقدّس اعتماد کنید؟‏

۵.‏ کتاب مقدّس وقایع مهمی را پیشگویی کرده بود

اِشَعْیا ۴۴:‏۲۷–‏۴۵:‏۲ را بخوانید و بعد این سؤال را بررسی کنید:‏

کتاب مقدّس ۲۰۰ سال قبل از سقوط بابِل،‏ چه جزئیاتی را پیشگویی کرده بود؟‏

ویدیو را پخش کنید.‏

تاریخ نشان می‌دهد که کوروش،‏ پادشاه پارس و لشکرش شهر بابِل را در سال ۵۳۹ ق.‏م.‏b فتح کردند.‏ آن‌ها مسیر آب رودخانه‌ای را که مثل حفاظی برای شهر بود،‏ عوض کردند.‏ سپس از دروازه‌های شهر که باز گذاشته شده بود داخل شهر شدند و آن را بدون جنگ فتح کردند.‏ امروزه بیشتر از ۲۵۰۰ سال از آن اتفاق می‌گذرد و بابِل هنوز ویران است.‏ به پیشگویی کتاب مقدّس دربارهٔ ویرانی بابِل توجه کنید:‏

اِشَعْیا ۱۳:‏۱۹ و ۲۰ را بخوانید و بعد این سؤال را بررسی کنید:‏

وضعیت امروز بابِل،‏ چطور درستی این پیشگویی را تأیید می‌کند؟‏

تع ص ۲۳ ¶۱۴-‏۱۵

کتاب مقدّس کتابی از طرف خدا

^۱۴ حدود ۲۰۰ سال بعد از اعلام این پیشگویی در شب پنجم اکتبر سال ۵۳۹ ق.‏ م.‏ لشکری تحت فرمان کورش،‏ پادشاه ماد و پارس نزدیک بابل مستقر شد.‏ اما آیا بر طبق پیشگویی کتاب مقدّس لشکر پارس می‌توانست بدون هیچ نبردی وارد شهر شود؟‏ بله،‏ اوضاع طوری پیش رفت که این پیشگویی با جزئیاتش به تحقق پیوست.‏

^۱۵ در آن شب شهر بابل غرق در جشن و سُرور بود.‏ بابلیان شهر خود را به دلیل خندق و دیوارهای عظیم و استوار اطراف آن تسخیرناپذیر می‌پنداشتند.‏ اما کورش ماهرانه آب رودخانه‌ای را که اطراف شهر را احاطه می‌کرد به سمت دریاچه‌ای مصنوعی منحرف ساخت.‏ این اقدام او باعث شد که آب رودخانه آنقدر پایین بیاید که سربازانش بتوانند براحتی از آن عبور کنند و به پشت دیوارهای شهر راه یابند.‏ به دلایلی نامشخص سربازان بابلی دروازه‌های شهر را باز گذاشته بودند و سربازان کورش توانستند براحتی داخل شهر شوند.‏

دآ درس ۶۳ ¶۵

نوشتهٔ روی دیوار

کوروش در اولین سال پادشاهی‌اش اعلام کرد:‏ ‹یَهُوَه به من گفته است که معبد او را در اورشلیم بازسازی کنم.‏ هر کس که از قوم اوست و می‌خواهد برای این کار کمک کند،‏ آزاد است که برود.‏› پس همان‌طور که یَهُوَه قول داده بود،‏ ۷۰ سال بعد از خرابی اورشلیم،‏ خیلی از یهودیان به خانه‌هایشان برگشتند.‏ کوروش جام‌ها و ظرف‌های طلا و نقره‌ای را که نِبوکَدنَصَّر از معبد یَهُوَه برداشته بود،‏ برگرداند.‏ آیا دقت کردی که یَهُوَه چطور از کوروش استفاده کرد تا به قومش کمک کند؟‏

گوهرهای روحانی

ب۲۴/‏۲ ص ۳۰ ¶۸

سؤالات خوانندگان

دوم،‏ به پیشگویی یَهُوَه در رابطه با فاتحی به نام کوروش توجه کنید که یهودیان از طریق او از اسارت نجات پیدا می‌کردند و فرمان بازسازی معبد یَهُوَه صادر می‌شد.‏ (‏اشع ۴۴:‏۲۶–‏۴۵:‏۴)‏ کوروش،‏ پادشاه پارس آن پیشگویی را به تحقق رساند.‏ (‏عز ۱:‏۱-‏۴)‏ او پرستندهٔ خدای حقیقی نبود.‏ به عبارت دیگر،‏ یَهُوَه از کوروش برای تحقق مقصودش استفاده کرد،‏ بدون اینکه در ارادهٔ آزاد کوروش برای انتخاب پرستش مداخله کند.‏—‏امث ۲۱:‏۱.‏

۱۶-‏۲۲ مارس

گنج‌هایی در کلام خدا | اِشَعْیا ۴۵-‏۴۷

«من خدا هستم و هیچ کس مثل من نیست»

ب۲۰/‏۶ ص ۵ ¶۱۴

«نام تو مقدّس باد»

^۱۴ شیطان تمام تلاشش را کرده است تا یَهُوَه را از به تحقق رساندن مقصودش باز دارد.‏ اما همواره ناموفق بوده است.‏ کتاب مقدّس اعمال یَهُوَه را برایمان آشکار می‌سازد و ثابت می‌کند که او حقیقتاً پدری مهربان و بهترین حکمران است.‏ البته سرکشی شیطان و همدستانش،‏ غم و اندوه زیادی برای یَهُوَه به همراه داشته است.‏ (‏مز ۷۸:‏۴۰)‏ با این حال،‏ او با حکمت،‏ صبر و عدالت خود همواره با اتهامات واردشده به نامش،‏ مقابله کرده است.‏ او همچنین قدرت بی‌نظیرش را به طرق مختلفی نشان داده است.‏ مهم‌تر از همه این که محبت او در تمام اعمالش نمایان است.‏ (‏۱یو ۴:‏۸)‏ یَهُوَه هرگز از تقدیس نام خود دست نکشیده است.‏

نز ص ۴۲ ¶۱۴

‹قدرت خداوند عظیم است›

^۱۴ همان طور که خواهیم دید خدا از قدرت خود برای آفرینش موجودات،‏ بهبود اوضاع و همین طور نابودی دشمنان و مراقبت از خادمانش استفاده می‌کند.‏ (‏اِشَعْیا ۴۶:‏۱۰)‏ در برخی موارد،‏ قدرت خود را برای نشان دادن جنبه‌های مهم شخصیت و معیارهایش به کار می‌گیرد.‏ از همه مهم‌تر،‏ از قدرت خود برای به انجام رساندن اراده‌اش استفاده می‌کند.‏ ارادهٔ او بر آن است که به وسیلهٔ ملکوت مسیحایی حق حاکمیت خویش را اثبات و نام خود را مقدّس سازد.‏ هیچ عاملی نمی‌تواند مانع رسیدن او به این هدف شود.‏

ب۲۵/‏۶ ص ۱۸ ¶۱۵

با فروتنی قبول کنید که دانسته‌هایتان محدود است

^۱۵ با این که از اتفاقات فردا باخبر نیستیم،‏ می‌دانیم که یَهُوَه قول زندگی ابدی را به ما داده است؛‏ چه روی زمین چه در آسمان.‏ ما می‌دانیم که غیرممکن است که یَهُوَه دروغ بگوید و هیچ چیز نمی‌تواند مانع تحقق وعده‌هایش شود.‏ (‏تیت ۱:‏۲)‏ فقط او می‌تواند ‹نتیجهٔ کار را از همان اول پیشگویی کند و اتفاقات آینده را از زمان‌های قدیم اعلام کند.‏› درستی این موضوع در گذشته ثابت شده است و در آینده هم ثابت خواهد شد.‏ (‏اشع ۴۶:‏۱۰)‏ ما کاملاً مطمئنیم که هیچ چیز نمی‌تواند مانع محبت یَهُوَه به ما شود.‏ (‏روم ۸:‏​۳۵-‏۳۹)‏ او به ما حکمت،‏ تسلّی و قدرت لازم را می‌دهد تا هر مشکلی را تحمّل کنیم.‏ او بدون شک به ما کمک می‌کند و برکت می‌دهد.‏—‏ار ۱۷:‏​۷،‏ ۸.‏

ب۹۹ ۱/‏۶ ص ۱۰ ¶۱۸-‏۱۹

چه نیکوست که یَهُوَه طریق خود را به ما نشان می‌دهد

^۱۸ امروزه،‏ همچون دوران گذشته سلوک نمودن در طریق یَهُوَه مستلزم وفاداری است—‏بدین معنا که باید نشان دهیم تنها او را خدمت می‌کنیم.‏ این کار همچنین مستلزم توکل نمودن به یَهُوَه می‌باشد—‏یعنی داشتن ایمان کامل به درست بودن و تحقق یافتن وعده‌های یَهُوَه.‏ سلوک نمودن در طریق یَهُوَه مستلزم اطاعت از وی است—‏به عبارت دیگر،‏ پیروی مو به مو از قوانین یَهُوَه و حفظ معیارهای والای وی.‏ آری،‏ «خداوند عادل است و عدالت را دوست می‌دارد.‏»—‏مزمور ۱۱:‏۷.‏

^۱۹ آحاز برای برقراری امنیت به خدایان اَرامی روی آورد.‏ اسرائیلیان مقیم مصر چشم امیدشان به «ملکهٔ آسمان»—‏الهه‌ای که در دوران باستان در خاورمیانه مورد پرستش بسیاری از مردم قرار داشت—‏بود تا مایملک ایشان را برکت دهد.‏ بسیاری از خدایان دوران حاضر دیگر به شکل و شمایل بت نیستند.‏ عیسی به ما تأکید نمود که یَهُوَه را خدمت کنیم نه «ممُّونا [پول و مال دنیا]» را.‏ (‏متی ۶:‏۲۴)‏ پولس رسول ‹طمع را بت‌پرستی› خواند.‏ (‏کولسیان ۳:‏۵)‏ وی همچنین از کسانی صحبت کرد که «خدای ایشان شکم ایشان» است.‏ (‏فیلپیان ۳:‏۱۹)‏ آری،‏ پول و مادیات جزو خدایان اصلی مردم عصر حاضر می‌باشند.‏ در واقع،‏ اکثر انسانها—‏حتی بسیاری از اعضای وابسته به گروههای مذهبی—‏‹به دولت ناپایدار امید دارند.‏› (‏۱تیموتاؤس ۶:‏۱۷)‏ بسیاری از ایشان سخت در خدمت خدایان خود تلاش می‌کنند،‏ و البته معدودی نیز اجرت آن را به صورت زندگی در خانه‌های مجلل،‏ داشتن اشیاء قیمتی،‏ و خوردن غذاهای شاهانه می‌برند.‏ با این حال،‏ همانطور که گفته شد تنها معدودی از انسانها از چنین تجملاتی برخوردارند و حتی آنان نیز از آنچه دارند راضی نیستند.‏ این گونه چیزها ناپایدار و موقتی بوده،‏ به هیچوجه نیاز روحانی آدمی را ارضا نمی‌کنند.‏—‏متی ۵:‏۳.‏

گوهرهای روحانی

ب۱۱ ۱/‏۷ ص ۲۶ ¶۲-‏۳

آیا خدا می‌دانست که آدم و حوّا گناه خواهند کرد؟‏

کلام خدا همچنین نشان می‌دهد که یَهُوَه «یگانه خدای حکیم» است.‏ (‏رومیان ۱۶:‏۲۶)‏ فرشتگان از آسمان،‏ حکمت بی‌کران خدا را به چشم خود دیدند.‏ آنان زمانی که یَهُوَه زمین و تمام مخلوقات روی آن را آفرید،‏ ‹آواز شادمانی سر دادند.‏› (‏ایّوب ۳۸:‏۴-‏۷)‏ بی‌شک این فرشتگان هوشمند،‏ تمامی اتفاقات باغ عدن را با علاقهٔ بسیار دنبال کردند.‏ آیا عاقلانه است فکر کنیم که «یگانه خدای حکیم» پس از آفرینش جهان شگفت‌انگیز و زمین زیبا در مقابل چشمان فرشتگان خود،‏ دو مخلوق بی‌همتا خلق کند،‏ در حالی که می‌داند آنان گناه می‌کنند؟‏ خیر،‏ دست زدن به چنین کاری بی‌خردانه و غیرمعقول می‌بود.‏

اما شاید هنوز کسی در مقابل بگوید:‏ ‹چگونه خدای حکیم می‌توانست از گناه آدم و حوّا بی‌خبر باشد؟‏› درست است،‏ یکی از جنبه‌های حکمت خدا،‏ توانایی او در دانستن ‹آخر از ابتداست.‏› (‏اِشَعْیا ۴۶:‏۹،‏۱۰)‏ اما او می‌تواند این توانایی‌اش را به کار نگیرد،‏ همانند آن که همیشه از تمام قدرت بی‌کرانش استفاده نمی‌کند.‏ یَهُوَه خردمندانه تصمیم می‌گیرد که چه وقت از این توانایی‌اش بهره گیرد.‏ او زمانی از آن استفاده می‌کند که شرایط ایجاب کند و برای آن دلیلی وجود داشته باشد.‏

۲۳-‏۲۹ مارس

گنج‌هایی در کلام خدا | اِشَعْیا ۴۸-‏۴۹

از گوش دادن به یَهُوَه فایده ببرید

لذ درس ۳۵ نکتهٔ ۱

چطور می‌توانیم تصمیمات درستی بگیریم؟‏

۱.‏ چطور می‌توانید با کمک کلام خدا تصمیمات خوبی بگیرید؟‏

قبل از تصمیم‌گیری،‏ در دعا از یَهُوَه کمک بخواهید و با مطالعهٔ کتاب مقدّس ببینید که یَهُوَه چه دیدگاهی در آن مورد دارد.‏ (‏امثال ۲:‏۳-‏۶ را بخوانید.‏)‏ در بعضی از موارد که یَهُوَه فرمان مشخصی به ما داده است،‏ اطاعت از آن فرمان بهترین تصمیم ممکن است.‏

اما اگر یَهُوَه فرمان مشخصی در آن مورد به ما نداده باشد،‏ چطور؟‏ او باز هم شما را ‹در طریقی که باید بروید› راهنمایی می‌کند.‏ (‏اِشَعْیا ۴۸:‏۱۷)‏ اصولی که او به ما داده در زندگی راهنمای ماست.‏ منظور از اصول کتاب مقدّس،‏ تعالیم پایه‌ای است که طرز فکر و احساسات یَهُوَه را نشان می‌دهد.‏ بیشتر وقت‌ها با خواندن گزارشات کتاب مقدّس می‌فهمیم که خدا نسبت به موضوعات مختلف چه احساسی دارد.‏ اگر تشخیص دهیم یَهُوَه چه طرز فکر و احساسی دارد می‌توانیم با تصمیماتمان او را خوشحال کنیم.‏

وب-‏پاسخ مقالهٔ ۴۴ ¶۲-‏۳

کتاب مقدّس در مورد ارادهٔ آزاد چه می‌گوید؟‏ آیا خدا سرنوشت شما را تعیین کرده است؟‏

● خدا انسان‌ها را به صورت خود آفرید.‏ (‏پیدایش ۱:‏۲۶)‏ برخلاف حیوانات که اساساً از روی غریزه عمل می‌کنند،‏ ما انسان‌ها مانند خالق خود توانایی ابراز خصوصیاتی همچون محبت و عدالت را داریم و مانند خالق خود از ارادهٔ آزاد برخورداریم.‏

● ما تا حد زیادی می‌توانیم آیندهٔ خود را تعیین کنیم.‏ کتاب مقدّس ما را تشویق می‌کند تا با اطاعت کردن از صدای خدا یعنی فرامین او زندگی را برای خود برگزینیم.‏ (‏تَثنیه ۳۰:‏۱۹،‏ ۲۰)‏ اگر ما ارادهٔ آزاد نداشتیم،‏ پس این گفته بی‌مفهوم یا حتی ظالمانه می‌بود.‏ خدا ما را مجبور به کاری نمی‌کند اما در عوض با گرمی چنین عنوان می‌کند:‏ «ای کاش به فرمان‌های من گوش کنی،‏ آن وقت صلح و آرامش تو مثل رودخانه جاری خواهد شد.‏»—‏اِشَعْیا ۴۸:‏۱۸.‏

مح ص ۱۹۹ ¶۸

«خویشتن را بر ایمان بس مقدّس خود بنا کنید»

^۸ در اینجا یَهُوَه به ما وعده داده است که اطاعت از او از دو جهت به نفع ماست.‏ اوّل این که آرامش ما همچون نهری،‏ آرام،‏ بی‌پایان و وافر خواهد بود؛‏ دوّم این که عدالت ما همچون موج‌های دریا،‏ تداوم خواهد داشت.‏ بی‌تردید زمانی که از ساحل،‏ حرکت امواج دریا را دنبال می‌کنید و می‌بینید که موجی پس از موجی دیگر به ساحل می‌آید،‏ مفهوم دوام و پایان‌ناپذیری در ذهنتان تداعی می‌شود.‏ یَهُوَه می‌گوید عدالت شما،‏ یعنی اعمال درست و عادلانه‌تان همین گونه پایان‌ناپذیر و همیشگی خواهد بود.‏ تا زمانی که تلاش شما بر آن باشد که به او وفادار بمانید،‏ او هرگز حمایتش را از شما دریغ نخواهد کرد.‏ (‏مزمور ۵۵:‏۲۲ خوانده شود.‏)‏ آیا این گفته‌های دلگرم‌کنندهٔ یَهُوَه ایمانتان را به او و قوانین عادلانه‌اش استوار نمی‌سازد؟‏ 

گوهرهای روحانی

اش-‏۲ ص ۱۴۴-‏۱۴۵ ¶۱۶-‏۲۰

«زمان رضامندی»

^۱۶ زمان رضامندی [یا «لطف»] چه وقت بود؟‏ این عبارت در اصل بخشی از نبوّتی بود که بازگشت یهودیان تبعیدی را پیشگویی می‌کرد.‏ ملت اسرائیل هنگامی از زمان رضامندی بهره‌مند شدند که توانستند ‹زمین را معمور سازند و نصیب‌های خراب شده› را دوباره در تملّک خود گیرند.‏ (‏اِشَعْیا ۴۹:‏۸ب)‏ آنان دیگر در بابل ‹اسیر› نبودند.‏ یَهُوَه در طی سفر آنان به وطنشان نگذارد که «گرسنه و تشنه» شوند یا «حرارت و آفتاب به ایشان ضرر» رساند.‏ اسرائیلیانی که پراکنده شده بودند،‏ «از جای دور .‏ .‏ .‏ از شمال و از مغرب» دوباره به وطنشان بازگشتند.‏ (‏اِشَعْیا ۴۹:‏۹-‏۱۲)‏ کتاب مقدّس نشان می‌دهد که این نبوّت علاوه بر این تحقق مقدماتی شگرف،‏ در آینده نیز تحقق خواهد یافت.‏

^۱۷ ابتدا،‏ هنگام تولّد عیسی،‏ فرشتگان صلح و رضامندی خدا را نسبت به انسان‌ها اعلام کردند.‏ (‏لوقا ۲:‏۱۳،‏۱۴)‏ این رضامندی به همهٔ انسان‌ها تقدیم نشد بلکه فقط به آنانی که به عیسی ایمان ورزیدند.‏ بعدها عیسی نبوّتی را که در اِشَعْیا ۶۱:‏۱،‏ ۲ آمده است در مقابل عموم قرائت کرد و در مقام اعلام‌کنندهٔ «سال پسندیدهٔ خداوند» گفت که آن نبوّت در مورد خود او می‌باشد.‏ (‏لوقا ۴:‏۱۷-‏۲۱)‏ پولُس رسول در مورد مسیح گفت که در طی زندگی بشری خود مورد حمایت ویژهٔ یَهُوَه بوده است.‏ (‏عبرانیان ۵:‏۷-‏۹)‏ از این رو،‏ آن زمان رضامندی وقتی بود که یَهُوَه عیسی را در طول زندگی بشری خود مورد لطف خود قرار داد.‏

^۱۸ اما این نبوّت در زمان دیگری نیز تحقق می‌یابد.‏ پولُس پس از نقل‌قول از اِشَعْیا دربارهٔ زمان رضامندی در ادامه گفت:‏ «اینک الحال زمان مقبول است؛‏ اینک الآن روز نجات است.‏» (‏۲قُرِنتیان ۶:‏۲)‏ پولُس این موضوع را بیست‌ودو سال پس از مرگ عیسی به قلم آورد.‏ بنا به شواهد،‏ با تولّد جماعت مسیحی در پَنْطیکاست سال ۳۳ د.‏م.‏،‏ یَهُوَه سال رضامندی خود را شامل حال پیروان مسح‌شدهٔ مسیح نیز نمود.‏

^۱۹ آیا پیروان امروز عیسی که برای به میراث بردن ملکوت آسمانی مسح نشده‌اند و امید زمینی دارند نیز از این زمان مقبول بهره می‌برند؟‏ آری.‏ در کتاب مکاشفه از کتاب مقدّس آمده است که این زمان مقبول همان زمان رضامندی است که یَهُوَه نسبت به گروه عظیمی «که از عذاب سخت بیرون می‌آیند» نشان خواهد داد تا از زندگی در بهشت روی زمین برخوردار شوند.‏ (‏مکاشفه ۷:‏۱۳-‏۱۷)‏ بدین سان همهٔ مسیحیان می‌توانند از مزایای این دورهٔ زمانی محدود که در طی آن یَهُوَه رضامندی خود را نسبت به انسان‌های ناکامل نشان می‌دهد بهره‌مند شوند.‏

^۲۰ پولُس رسول پیش از اعلام زمان رضامندی یَهُوَه به مسیحیان هشدار داده،‏ از آنها تقاضا می‌کند که «فیض خدا را بی‌فایده نیافته» باشند.‏ (‏۲قُرِنتیان ۶:‏۱)‏ از این رو،‏ مسیحیان از هر فرصتی برای خرسند ساختن خدا و انجام ارادهٔ او استفاده می‌کنند.‏ (‏اَفَسُسیان ۵:‏۱۵،‏۱۶)‏ خوب است که به تذکر پولُس گوش فرا دهند که می‌گوید:‏ «ای برادران،‏ باحذر باشید مبادا در یکی از شما دل شریر و بی‌ایمان باشد که از خدای حیّ مرتد شوید،‏ بلکه هر روزه همدیگر را نصیحت کنید مادامی که «امروز» خوانده می‌شود،‏ مبادا احدی از شما به فریب گناه سختدل گردد.‏»—‏عبرانیان ۳:‏۱۲،‏۱۳.‏

۶-‏۱۲ آوریل

گنج‌هایی در کلام خدا | اِشَعْیا ۵۰-‏۵۱

به کسی که از طرف خدا تعلیم دید گوش دهید

ب۱۲ ۱۵/‏۱۱ ص ۱۱ ¶۴

عیسی را در فروتنی سرمشق قرار دهید

^۴ یگانه پسر خدا حتی قبل از آمدن به زمین فروتن بود.‏ عیسی سال‌هایی بی‌شمار را قبل از آمدن به زمین با پدر آسمانی خود گذرانده بود.‏ در کتاب اِشَعْیا در مورد رابطهٔ صمیمی پسر با پدر چنین آمده است:‏ «خداوند یَهُوَه زبان تلامیذ [شاگرد] را به من داده است تا بدانم که چگونه خستگان را به کلام تقویت دهم.‏ هر بامداد بیدار می‌کند.‏ گوش مرا بیدار می‌کند تا مثل تلامیذ بشنوم.‏ خداوند یَهُوَه گوش مرا گشود و مخالفت نکردم و به عقب برنگشتم.‏» (‏اشع ۵۰:‏۴،‏ ۵)‏ بلی پسر خدا روحیه‌ای فروتن داشت و کاملاً به تعالیم یَهُوَه توجه می‌کرد.‏ او مشتاقانه و راغبانه از خدای حقیقی تعلیم می‌گرفت.‏ وقتی یَهُوَه به بشر گناهکار رحمت کرد،‏ به حتم عیسی رفتار فروتنانهٔ او را از نزدیک مشاهده نمود!‏

پ‌ک ص ۱۵۶ ¶۱۳

«پدر را دوست می‌دارم»

^۱۳ عیسی در آسمان،‏ پیش از آمدن به زمین با اشتیاق فراوان از پدرش آموزش می‌گرفت.‏ پیشگویی اِشَعْیا ۵۰:‏۴-‏۶ آشکار می‌کند که در آن زمان،‏ یَهُوَه به پسر خود آموزشی ویژه در مورد نقش او در مقام مسیح داد.‏ پسر خدا با میل و رغبت آن‌ها را می‌آموخت،‏ هر چند که گوشه‌ای از این آموزش به سختی‌هایی مربوط بود که مسیح باید متحمّل می‌شد.‏ عیسی تا پایان خدمتش بر روی زمین نیز همچنان مشتاق بود برای پرستش به خانهٔ پدرش برود و در آنجا نقشی نیز در آموزش تعالیم خدا داشته باشد.‏ آری،‏ کتاب مقدّس به حضور مرتب عیسی در معبد و کنیسه اشاره می‌کند.‏ (‏لوقا ۴:‏۱۶؛‏ ۱۹:‏۴۷)‏ ما نیز اگر می‌خواهیم پیوند محبتمان با یَهُوَه رشد کند و ثمر آورد باید برای حضور در جلسات از خود پشتکار نشان دهیم.‏ در این جلسات است که یَهُوَه را پرستش می‌کنیم،‏ شناخت ما از یَهُوَه عمیق‌تر و قدردانی ما از او بیشتر می‌شود.‏

گوهرهای روحانی

اش-‏۲ ص ۱۶۵-‏۱۶۶ ¶۲-‏۳

تسلّی قوم خدا

^۲ یَهُوَه خطاب به آن دسته از اهالی یهودا که دلشان با اوست می‌گوید:‏ «ای کسانی که تلاش می‌کنید درستکار باشید،‏ ای کسانی که به دنبال یَهُوَه هستید،‏ به من گوش کنید!‏» (‏اِشَعْیا ۵۱:‏۱الف)‏ ‹تلاش برای درستکار بودن› مستلزم عمل است.‏ منظور کسانی نیست که فقط ادعا نمی‌کنند به قوم خدا تعلّق دارند بلکه با غیرت هر چه تمام‌تر تلاش می‌کنند عادل و درستکار بوده،‏ مطابق ارادهٔ خدا زندگی نمایند.‏ (‏مزمور ۳۴:‏۱۵؛‏ امثال ۲۱:‏۲۱)‏ آنان به یَهُوَه به چشم تنها سرچشمهٔ عدالت و درستکاری می‌نگرند،‏ و به این شکل به دنبال او هستند.‏ (‏مزمور ۱۱:‏۷؛‏ ۱۴۵:‏۱۷)‏ البته در اینجا منظور این نیست که تا آن موقع یَهُوَه را نشناخته‌اند و یا نمی‌دانند چگونه به درگاهش دعا کنند بلکه مقصود آن است که از آن پس تلاش می‌کنند تا با عبادت و دعا و همینطور در نظر داشتن راهنمایی‌های او در همهٔ جوانب زندگی،‏ به او نزدیک‌تر شوند.‏

^۳ با وجود این،‏ تعداد کسانی که در یهودا پیرو حقیقی عدالت هستند نسبتاً کم است،‏ و همین امر ممکن است موجب ترس و نومیدی آنان شده باشد.‏ از این رو،‏ یَهُوَه با ذکر مَثَلی در مورد استخراج سنگ معدن،‏ به آنها دلگرمی داده،‏ می‌گوید:‏ «به صخره‌ای که از آن گرفته شده‌اید،‏ و به معدنی که از آن استخراج شده‌اید،‏ توجه کنید!‏ به پدرتان ابراهیم،‏ و به سارا که شما را به دنیا آورد،‏ توجه کنید.‏ وقتی من ابراهیم را دعوت کردم،‏ او تنها بود،‏ اما من به او برکت دادم و قوم بزرگی از او به وجود آوردم.‏» (‏اِشَعْیا ۵۱:‏۱ب ،‏۲)‏ «صخره‌ای» که یهودیان از آن قطع شده‌اند،‏ یعنی ابراهیم،‏ شخصیتی تاریخی است که مورد احترام بسزای ملت اسرائیل می‌باشد.‏ (‏مَتّی ۳:‏۹؛‏ یوحنا ۸:‏۳۳،‏۳۹)‏ او پدر یعنی سرچشمهٔ انسانی آن ملت است.‏ منظور از ‹حفرهٔ چاه› سارَه می‌باشد که از رحمش اِسحاق یعنی نیای اسرائیلیان تولّد یافته است.‏

۱۳-‏۱۹ آوریل

گنج‌هایی در کلام خدا | اِشَعْیا ۵۲-‏۵۳

محبت عظیم عیسی

ب۱۰ ۱۵/‏۱۱ ص ۷ ¶۲

ای نوجوانان با فشار همسالانتان مقابله کنید

^۲ آیا همکلاسی‌هایت تأثیر بسزایی بر تو می‌گذارند؟‏ در این صورت دلیل آن چیست؟‏ آیا دلیلش این است که می‌خواهی آن‌ها تو را بپذیرند؟‏ چنین تمایلی به‌خودی‌خود اشتباه نیست.‏ حتی بزرگسالان نیز دوست دارند مورد قبول دیگران قرار گیرند.‏ هیچ کسی،‏ چه پیر چه جوان،‏ دوست ندارد که دیگران او را رد کنند.‏ حقیقت امر این است که انجام کار درست همیشه مورد قبول دیگران نیست.‏ حتی عیسی نیز با چنین واقعیتی روبرو بود.‏ با این حال او همیشه کار درست را انجام می‌داد.‏ با این که برخی عیسی را پیروی کردند و شاگردش شدند،‏ بعضی نیز او یعنی پسر خدا را ‹به حساب نیاوردند.‏›—‏اشع ۵۳:‏۳.‏

اش-‏۲ ص ۲۰۵ ¶۲۵

یَهُوَه خادم خویش مسیح را برمی‌افرازد

^۲۵ آیا مسیح حاضر به تحمّل رنج و مرگ بود؟‏ اِشَعْیا در این باره می‌گوید:‏ «او مورد ظلم و ستم قرار گرفت و اجازه داد که با او بدرفتاری کنند؛‏ اما دهانش را باز نکرد و هیچ حرفی نزد.‏ او را مثل گوسفندی برای قربانی کردن بردند.‏ او مثل برّه‌ای بود که برای پشم‌چینی می‌بَرند و صدایش درنمی‌آید.‏» (‏اِشَعْیا ۵۳:‏۷)‏ عیسی در آخرین شب حیاتش می‌توانست بیش از دوازده لشکر فرشته را به کمک بطلبد اما گفت:‏ «ولی اگر این کار را بکنم،‏ پیشگویی‌های نوشته‌های مقدّس دربارهٔ چیزهایی که باید اتفاق بیفتند،‏ چطور باید به تحقق برسند؟‏» (‏مَتّی ۲۶:‏۵۳،‏۵۴)‏ «برّهٔ خدا» هیچ مقاومتی از خود نشان نداد.‏ (‏یوحنا ۱:‏۲۹)‏ هنگامی که رؤسای کاهنان و مردان پیر در مقابل پیلاطُس به او اتهامات دروغ وارد آوردند،‏ ‹هیچ جواب نداد.‏› (‏مَتّی ۲۷:‏۱۱-‏۱۴)‏ نمی‌خواست چیزی به زبان آورد که احتمالاً مانع انجام ارادهٔ خدا در مورد او شود.‏ حاضر بود همانند برّهٔ قربانی بمیرد زیرا بخوبی واقف بود که مرگش انسان‌های فرمانبردار را از گناه،‏ بیماری،‏ و مرگ خواهد رهانید.‏

گوهرهای روحانی

اش-‏۲ ص ۱۹۱-‏۱۹۲ ¶۲۱-‏۲۲

به آواز بلند با هم ترنّم نمایید!‏

^۲۱ آن دسته از کسانی که از بابل به اورشلیم باز می‌گردند ملزمند به یک درخواست عمل کنند.‏ اِشَعْیا می‌نویسد:‏ «ای کسانی که وسایل معبد یَهُوَه را حمل می‌کنید،‏ آن شهر را ترک کنید؛‏ آنجا را ترک کنید و از آن بیرون بیایید و به هیچ چیز ناپاکی دست نزنید!‏ از میان آن شهر بیرون بیایید و خودتان را پاک نگه دارید.‏ وقتی آنجا را ترک می‌کنید،‏ آشفته و شتاب‌زده نخواهید بود و لازم نخواهد بود که فرار کنید،‏ چون یَهُوَه خدای اسرائیل پیشاپیش شما حرکت خواهد کرد،‏ و از پشت سرتان هم محافظ شما خواهد بود.‏» (‏اِشَعْیا ۵۲:‏۱۱،‏۱۲)‏ اسرائیلیانِ در حال عزیمت باید هر آنچه را که رنگی از پرستش کاذب بابل با خود دارد در آن شهر واگذارند و چون ظروف یَهُوَه را که از معبد اورشلیم آورده شده است حمل می‌کنند نه تنها از لحاظ ظاهری و رسمی بلکه باید در درجهٔ اوّل از لحاظ قلبی پاک باشند.‏ (‏۲پادشاهان ۲۴:‏۱۱-‏۱۳؛‏ عِزرا ۱:‏۷)‏ علاوه بر این،‏ یَهُوَه پیشاپیش آنان حرکت می‌کند،‏ از این رو،‏ نباید دلهره داشته باشند یا سراسیمه بگریزند طوری که گویی تعقیب‌کنندگانی در پی ریختن خون آنان هستند.‏ خدای اسرائیل ساقه یا عقب‌دار آنان خواهد بود.‏—‏عَزْرا ۸:‏۲۱-‏۲۳.‏

^۲۲ کلام اِشَعْیا دربارهٔ حفظ پاکی به صورت وسیع‌تری دربارهٔ فرزندان «اورشلیم بالا» تحقق می‌یابد.‏ هنگامی که پولُس مسیحیان قُرِنتُس را ترغیب می‌کند که زیر یوغ ناموافق نروند از اِشَعْیا ۵۲:‏۱۱ نقل قول می‌کند:‏ «یَهُوَه می‌گوید:‏ از بین آن‌ها بیرون بیایید و خودتان را از آن‌ها جدا کنید!‏ به هیچ چیز ناپاکی دست نزنید.‏» (‏۲قُرِنتیان ۶:‏۱۴-‏۱۷)‏ مسیحیان نیز درست مانند اسرائیلیانی که از بابل عازم وطن بودند باید خود را از شیوهٔ پرستش بابلی که کاذب است کاملاً پاک نگاه دارند.‏

۲۰-‏۲۶ آوریل

گنج‌هایی در کلام خدا | اِشَعْیا ۵۴-‏۵۵

حاضرید از چه چیزهایی بگذرید؟‏

ب۰۹ ۱۵/‏۹ ص ۲۱ ¶۳

ارزش بی‌نظیر آموزش الٰهی

^۳ یَهُوَه به دلیل محبت بی‌کرانش با کمال میل می‌خواهد به ما انسان‌های ناکامل آموزش دهد.‏ در اِشَعْیا ۵۴:‏۱۳ در مورد مسیحیان مسح‌شده چنین پیشگویی شده است:‏ ‹جمیع پسرانت از یَهُوَه تعلیم خواهند یافت و پسرانت را سلامتی [یعنی آرامشی] عظیم خواهد بود.‏› اصلی که در این آیه وجود دارد در مورد «گوسفندان دیگر» عیسی نیز صدق می‌کند.‏ (‏یو ۱۰:‏۱۶)‏ این نکته را به خوبی می‌توان در نبوّتی که در روزگار ما به تحقق می‌رسد مشاهده کرد.‏ اِشَعْیا در رؤیایی نبوی مشاهده کرد که مردمی از تمام قوم‌ها به پرستش پاک روی می‌آورند.‏ سپس توضیح می‌دهد که این افراد به یکدیگر می‌گویند:‏ ‹بیایید تا به کوه یَهُوَه و به خانهٔ خدای یعقوب برآییم تا طریق‌های خویش را به ما تعلیم دهد و به راه‌های وی سلوک نماییم.‏› (‏اشع ۲:‏۱-‏۳)‏ به راستی که چه موهبتی والاتر از این که از یَهُوَه تعلیم بگیریم!‏

ب۱۸/‏۱۱ ص ۴ ¶۶-‏۷

«حقیقت را بخر و هرگز آن را مفروش»

^۶ اِشَعْیا ۵۵:‏۱-‏۳ خوانده شود.‏ سخنان یَهُوَه در کتاب اِشَعْیا کمکمان می‌کند بهتر درک کنیم که خریدن حقیقت به چه معناست.‏ در این آیات یَهُوَه کلامش را به آب،‏ شیر و شراب تشبیه می‌کند.‏ همان طور که شخصی تشنه با نوشیدن آب سیراب می‌شود،‏ کلام خدا نیز به ما طراوت می‌بخشد.‏ همچنین،‏ همان طور که شیر ما را تقویت می‌کند و باعث رشد کودکان می‌شود،‏ کلام خدا نیز ما را تقویت کرده و باعث رشد روحانی‌مان می‌گردد.‏ حال،‏ چرا کلام خدا به شراب تشبیه شده است؟‏ کتاب مقدّس می‌گوید که شراب دل انسان را شاد می‌سازد.‏ (‏مز ۱۰۴:‏۱۵)‏ بنابراین،‏ یَهُوَه به ما اطمینان می‌دهد که بکار بردن راهنمایی‌های کلام خدا،‏ برایمان شادی به همراه دارد.‏ (‏مز ۱۹:‏۸)‏ به راستی که یَهُوَه با استفاده از این تشبیهات به ما نشان می‌دهد که آموختن و بکار بردن حقایق کلامش فواید زیادی برایمان دارد.‏ در ادامه به بررسی پنج مورد می‌پردازیم که می‌توانیم از طریق آن‌ها حقیقت را بخریم.‏

برای دستیابی به حقیقت از چه چیزهایی گذشته‌اید؟‏

^۷ زمان.‏ ما برای شنیدن پیام پادشاهی،‏ خواندن کلام خدا و نشریات مسیحی،‏ مطالعهٔ کتاب مقدّس با شاهدان یَهُوَه،‏ آماده کردن برای جلسات و رفتن به سالن جماعت به زمان نیاز داریم.‏ بدین منظور باید به اصطلاح وقت را بخریم و آن را صرف چیزهای کم‌اهمیت‌تر نکنیم.‏ (‏اِفِسُسیان ۵:‏۱۵،‏ ۱۶ و پاورقی خوانده شود.‏)‏ چه مدت طول می‌کشد تا بتوانیم به شناختی دقیق از تعالیم اساسی کتاب مقدّس دست یابیم؟‏ این زمان برای هر شخص متفاوت است.‏ به‌علاوه،‏ همواره می‌توانیم دربارهٔ حکمت یَهُوَه،‏ طرز فکر و اعمال او نکات جدیدی بیاموزیم.‏ (‏روم ۱۱:‏۳۳)‏ اولین شمارهٔ مجلّهٔ برج دیده‌بانی،‏ حقیقت کلام خدا را به «گلی کوچک» تشبیه کرد.‏ در آنجا آمده است:‏ «تنها به یک گلِ حقیقت قانع مباش.‏ اگر یک گل کافی بود،‏ گل‌های دیگری وجود نمی‌داشت.‏ همواره به دنبال گل‌های بیشتری باش و از جستجو بازنایست.‏» هر یک از ما می‌تواند از خود بپرسد،‏ ‹دسته گل حقیقت من چقدر بزرگ است؟‏› ما تا به ابد می‌توانیم دربارهٔ یَهُوَه نکات جدیدی بیاموزیم.‏ بسیار اهمیت دارد که اکنون به بهترین شکل از وقتمان استفاده کنیم و تا جایی که می‌توانیم بیشتر یَهُوَه را بشناسیم.‏ در ادامه نمونهٔ شخصی را بررسی می‌کنیم که چنین عمل کرد.‏

خ‌م ص ۱۴ ¶۳-‏۵

توجه کنید که با چه دقتی گوش می‌دهید

عوامل بسیاری مانع تمرکز ما در گوش کردن می‌شود.‏ شاید نگرانی‌های زندگی افکارمان را آشفته ساخته باشد.‏ صداها و تحرّک در میان حضار یا بیرون از سالن جماعت ممکن است از تمرکز ما بکاهد.‏ ناراحتی‌های جسمی نیز گاه تمرکز را مشکل می‌سازد.‏ کسانی که کودکانی دارند،‏ اغلب حواسشان هم به جلسه است،‏ هم به فرزندانشان.‏ چه چیز به ما کمک می‌کند که با تمرکز بیشتری به برنامه‌ها گوش دهیم؟‏

حواس ما اغلب بر چیزی متمرکز می‌شود که چشمانمان می‌بیند.‏ اگر شما نگاه خود را به سخنران حفظ کنید،‏ بهتر می‌توانید بر گفته‌های او تمرکز کنید.‏ هنگامی که سخنران به آیه‌ای اشاره می‌کند،‏ حتی اگر آیه‌ای آشنا باشد،‏ آن را بیابید و همراه با او بخوانید.‏ سعی کنید با کوچک‌ترین صدا یا حرکتی،‏ سر خود را برنگردانید.‏ اگر چشمانتان ذهن شما را با اطلاعات بی‌مورد مختل کند،‏ درصد زیادی از مطالبی را که از روی سکوی سخنرانی گفته می‌شود،‏ از دست خواهید داد.‏

افکار نگران‌کننده گاه مانع تمرکز بر برنامه‌های جلسه می‌شود.‏ در چنین مواردی در دعا از یَهُوَه بخواهید که آرامش را به دل و ذهنتان بازگرداند.‏ (‏مز ۹۴:‏۱۹؛‏ فیلیپ ۴:‏۶،‏ ۷)‏ اگر لازم باشد حتی چند بار دعا کنید.‏ (‏مت ۷:‏۷،‏ ۸)‏ جلسات جماعت را یَهُوَه برای ما ترتیب داده است.‏ پس یقین داشته باشید که او شما را یاری خواهد کرد تا از جلسات کمال استفاده را ببرید.‏—‏۱یو ۵:‏۱۴،‏ ۱۵.‏

گوهرهای روحانی

ب۱۹/‏۱ ص ۶ ¶۱۴-‏۱۵

‹نگران نباش،‏ زیرا من خدای تو هستم›

^۱۴ اول این که چون شاگرد مسیح هستیم،‏ دیگران از ما نفرت خواهند داشت.‏ (‏مت ۱۰:‏۲۲)‏ عیسی پیشگویی کرد که شاگردانش در ایّام آخر شدیداً مورد آزار و اذیت قرار خواهند گرفت.‏ (‏مت ۲۴:‏۹؛‏ یو ۱۵:‏۲۰)‏ دوم این که اِشَعْیا به ما هشدار داد که دشمنانمان نه تنها از ما نفرت دارند،‏ بلکه برای مقابله با ما از سلاح‌های مختلفی استفاده می‌کنند؛‏ سلاح‌هایی همچون فریب‌های زیرکانه،‏ دروغ‌های بی‌شرمانه و آزار و اذیت شدید.‏ (‏مت ۵:‏۱۱)‏ با این که یَهُوَه مانع چنین حملاتی نمی‌شود،‏ نباید ترس به دل راه دهیم.‏ (‏افس ۶:‏۱۲؛‏ مکا ۱۲:‏۱۷)‏ چرا چنین می‌گوییم؟‏

^۱۵ حال به بررسی نکتهٔ سوم می‌پردازیم.‏ یَهُوَه گفت «هر سلاحی» که بر ضد ما ساخته شود «کارگر نخواهد افتاد.‏» همان طور که دیواری بزرگ و مستحکم در برابر سیل و توفان از ما محافظت می‌کند،‏ یَهُوَه نیز در برابر دشمنانمان از ما محافظت خواهد کرد.‏ (‏اِشَعْیا ۲۵:‏۴،‏ ۵ خوانده شود.‏)‏ دشمنانمان هرگز نمی‌توانند صدماتی جبران‌ناپذیر به ما وارد کنند.‏—‏اشع ۶۵:‏۱۷.‏

۲۷ آوریل–‏۳ مه

گنج‌هایی در کلام خدا | اِشَعْیا ۵۶-‏۵۷

ما از این که یَهُوَه خدای ماست خوشحالیم

اش-‏۲ ص ۲۶۹ ¶۱۴-‏۱۶

یَهُوَه روح متواضعان را اِحیا می‌نماید

^۱۴ اما روزی صبر یَهُوَه به سر خواهد آمد،‏ او خود با در نظر داشتن آن روز اعلام می‌کند:‏ «من کارهای تو را که در نظر خودت درست است برملا خواهم کرد،‏ و آن‌ها هیچ فایده‌ای برای تو نخواهند داشت.‏ وقتی برای کمک فریاد می‌زنی،‏ هیچ کدام از بت‌هایی که جمع کرده‌ای تو را نجات نخواهند داد.‏ باد،‏ همهٔ آن‌ها را خواهد برد،‏ و حتی نسیمی هم می‌تواند آن‌ها را با خودش ببرد.‏» (‏اِشَعْیا ۵۷:‏۱۲،‏۱۳الف)‏ یَهُوَه دروغین بودن عدالت یهودا را آشکار خواهد ساخت و کارهای ریاکارانهٔ یهودا بی‌ثمر خواهد بود.‏ مجموع بت‌هایش او را نجات نخواهد داد.‏ هنگامی که بلا نازل شود،‏ خدایان مورد اطمینانش را باد با خود خواهد برد.‏

^۱۵ سخنان یَهُوَه در سال ۶۰۷ ق.‏م.‏ تحقق می‌یابد.‏ در آن تاریخ نَبُوکَدْنَصَّر،‏ پادشاه بابل،‏ اورشلیم را نابود می‌سازد،‏ معبد را به آتش می‌کشد،‏ و اغلب اهالی را به اسارت می‌گیرد.‏ «به این ترتیب،‏ اهالی یهودا از سرزمین خود تبعید شدند.‏»—‏۲پادشاهان ۲۵:‏۱-‏۲۱.‏

^۱۶ به همین شکل،‏ مجموعهٔ عظیم بت‌های جهان مسیحیت نیز او را در روز خشم یَهُوَه نجات نخواهد بخشید.‏ (‏اِشَعْیا ۲:‏۱۹-‏۲۲؛‏ ۲تِسالونیکیان ۱:‏۶-‏۱۰)‏ جهان مسیحیت همراه با بقیهٔ بابل عظیم یعنی امپراتوری جهانی دین کاذب،‏ نابود خواهد شد.‏ حیوان وحشی قرمز رنگِ سمبولیک و ده شاخش بابل عظیم را «بی‌نوا و عریان خواهند نمود و گوشتش را خواهند خورد و او را به آتش خواهند سوزانید.‏» (‏مکاشفه ۱۷:‏۳،‏۱۶،‏۱۷)‏ چقدر خوشنودیم که از فرمان زیر اطاعت کرده‌ایم که می‌گوید:‏ «ای قوم من از میان او بیرون آیید،‏ مبادا در گناهانش شریک شده،‏ از بلاهایش بهره‌مند شوید.‏» (‏مکاشفه ۱۸:‏۴،‏۵)‏ باشد که دیگر هیچ گاه به سوی بابل عظیم یا طریق‌هایش بازنگردیم.‏

ب۱۸/‏۶ ص ۷ ¶۱۶

«پادشاهی من از این دنیا نیست»

^۱۶ به‌راستی که ایجاد چنین تغییراتی برایمان اهمیت زیادی دارد!‏ کتاب مقدّس انسان‌ها را به دریایی متلاطم تشبیه می‌کند که هیچ وقت آرام نمی‌گیرد.‏ (‏اشع ۱۷:‏۱۲؛‏ ۵۷:‏۲۰،‏ ۲۱؛‏ مکا ۱۳:‏۱)‏ امروزه موضوعات سیاسی باعث شده است که ملی‌گرایی،‏ تفرقه و خشونت در بین مردم رواج یابد.‏ اما شاهدان یَهُوَه در چنین شرایطی همواره صلح و اتحادشان را حفظ می‌کنند.‏ مطمئناً یَهُوَه با دیدن اتحاد خادمانش در دنیایی مملو از تفرقه خشنود می‌شود.‏—‏صَفَنیا ۳:‏۱۷ خوانده شود.‏

ب۹۹ ۱/‏۱۰ ص ۲۳ ¶۴

«وقتی برای صلح» بزودی فرا خواهد رسید!‏

^۴ از آنجایی که یَهُوَه خدای صلح است،‏ صلح تنها به کسانی داده می‌شود که او را دوست بدارند و اصول عادلانه‌اش را رعایت کنند.‏ پس،‏ واضح است که یَهُوَه صلح را به هر کسی نمی‌دهد.‏ «خدای من می‌گوید که شریران را سلامتی نیست.‏» زیرا که شریران نمی‌خواهند روح‌القدس خدا آنان را هدایت کند و به صلح که یکی از ثمرات روح اوست دست یابند.‏—‏رومیان ۱۵:‏۳۳؛‏ اِشَعْیا ۵۷:‏۲۱؛‏ غَلاطیان ۵:‏۲۲.‏

گوهرهای روحانی

ب۰۷ ۱/‏۲ ص ۱۶ ¶۳

نکاتی از کتاب اِشَعْیا—‏بخش دوم

۵۶:‏۶—‏این ‹غریبان› چه کسانی هستند و از چه طریقی ‹به عهد یَهُوَه وفادار می‌مانند›؟‏ این ‹غریبان› همان «گوسفندان دیگر» عیسی هستند.‏ (‏یوحنّا ۱۰:‏۱۶)‏ آنان به عهد جدید وفادارند،‏ به این مفهوم که مطیع فرامینی که در آن عهد آمده است می‌باشند.‏ این غریبان کاملاً با ترتیباتی که این عهد را در بر می‌گیرد همکاری می‌کنند و با مسح‌شدگان از یک سفره،‏ غذای روحانی خود را دریافت می‌دارند و مسح‌شدگان را در کار موعظه و شاگردسازی حمایت می‌نمایند.‏

ب۰۶ ۱/‏۱۱ ص ۲۷ ¶۱

جلسات مسیحی را مقدّس بشماریم

یَهُوَه مسیحیان مسح‌شده و یاران ایشان را گرد هم آورده است تا در ‹کوه مقدّس خود› او را عبادت کنند.‏ یَهُوَه به این ترتیب مردم خود را در «خانهٔ عبادت» خویش یا به عبارت دیگر معبد روحانی‌اش که «خانهٔ عبادت خود برای همهٔ قوم‌ها» نام گرفته است مسرور و شادمان می‌سازد.‏ (‏اِشَعْیا ۵۶:‏۷؛‏ مَرقُس ۱۱:‏۱۷)‏ این امر نشانگر این مطلب است که پرستش خدا مقدّس،‏ پاک و رفیع است.‏ کسی که برای جلسات مسیحی،‏ مطالعهٔ کلام خدا و همچنین پرستش او ارزش قائل است نشان می‌دهد آنچه را یَهُوَه مقدّس خوانده مقدّس می‌شمارد.‏