مأخذ جزوهٔ کار و آموزش
© 2026 International Bible Students Association
۴-۱۰ مه
گنج‌هایی در کلام خدا | اِشَعْیا ۵۸-۵۹
چطور می‌توانیم به طور کامل از برکت‌های یَهُوَه بهره‌مند شویم؟
«شریعت تو را چقدر دوست می‌دارم»
۹ قوم خدا امروزه ملزم به نگه داشتن سَبَّت نیستند که شامل یک روز کامل می‌شد. اما از طرفی اهمیت سَبَّت به یک واقعهٔ تاریخی محدود نمی‌شود. (کُولُسیان ۲:۱۶) سَبَّت به یاد ما می‌آورد که باید به فعالیت‌های روحانی اولویت دهیم. مشغولیات مادی یا تفریحات به هیچ وجه نباید امور پرستش را تحت‌الشعاع قرار دهند. (عبرانیان ۴:۹، ۱۰) به این دلیل باید از خود بپرسیم: «چه اموری را در صدر زندگی قرار می‌دهیم؟ آیا به مطالعه، دعا، حضور در جلسات و شرکت در موعظه اولویت می‌دهیم؟ یا فعالیت‌های دیگری جای این امور را پر کرده‌اند؟» یَهُوَه به ما اطمینان می‌دهد که اگر به امور روحانی اولویت دهیم نیازهای ضروری زندگی برآورده خواهد شد.— متّیٰ ۶:۲۴-۳۳.
اجازه ندهید چیزی شما را از یَهُوَه دور سازد
۵ فرض کنید که در پی شغلی می‌باشید. اگر در کشوری زندگی کنید که بی‌کاری زیاد است، ممکن است وسوسه شوید اولین فرصتِ کاری را بپذیرید یعنی هر کاری که به شما پیشنهاد شود. حال اگر ماهیت کار با اصول کتاب مقدّس مغایرت داشته باشد یا اگر برنامه یا فاصلهٔ کاری مانع فعالیت‌های مسیحی یا دور شدن از خانواده شود چطور؟ آیا این شغل را می‌پذیرید و فکر می‌کنید آن کار بهتر از بی‌کاری است؟ به یاد داشته باشید که انتخاب راه نادرست امکان دارد شما را از یَهُوَه دور سازد. (عبر ۲:۱) حال چه در پی کار باشید چه در پی شغلی بهتر، چگونه می‌توانید تصمیمی عاقلانه بگیرید؟
۶ همان طور که گفته شد، مقصد خود را مد نظر داشته باشید. از خود بپرسید: ‹مقصودم از داشتن شغل و حرفه چیست؟› اگر هدفتان از داشتن شغل این است که مایحتاج خود و خانواده‌تان را در کنار خدمت به یَهُوَه تأمین کنید، یَهُوَه نیز شما را برکت خواهد داد. (مت ۶:۳۳) هر گاه شغل خود را از دست دهید یا وضعیت اقتصادی ناگهان بحرانی شود، مطمئن باشید که دست یَهُوَه در کمک به شما کوتاه نیست. (اشع ۵۹:۱) او «می‌داند چگونه پارسایان را از آزمایشها برهاند.»—۲پطر ۲:۹.
اش-۲ ص ۲۷۹ ¶۶ و ص ۲۸۰ ¶۸
رسوایی ریاکاران!
۶ افراد قوم در کنار روزه‌داری و تظاهر به عدالتخواهی و حتی درخواست داوری‌های عادلانهٔ یَهُوَه، علائق خودپسندانه و منافع تجاری خویش را دنبال می‌کنند. از یکسو خود را به نزاع و ظلم و خشونت واگذارده‌اند و از سوی دیگر برای توجیه رفتارشان تظاهر به توبه می‌کنند و سیمایی اندوه‌زده به خود می‌گیرند. سر خود را همچون ساقهٔ نی خم می‌کنند، پلاس به تن می‌نمایند و در خاکستر می‌نشینند. آیا تا وقتی خودسری ایشان ادامه می‌یابد این کارها حاصلی دارد؟ خیر، زیرا نه اندوه آنان اندوه خدایی است نه توبهٔ آنان که باید با روزه‌داری صادقانه همراه باشد. شیون و زاری‌شان با اینکه پر سر و صداست، به آسمان نمی‌رسد.
۸ یَهُوَه از قومش انتظار دارد که از گناهانشان توبه کنند نه آنکه فقط روزه‌داری نمایند. تنها در این صورت مورد عنایت او قرار می‌گیرند. (حِزْقِیال ۱۸:۲۳،۳۲) او می‌گوید برای آن که روزه‌داری آنان معنا و مفهوم داشته باشد باید با اصلاح گناهان گذشته همراه باشد. در این مورد به پرسش‌های درون‌کاوی که یَهُوَه مطرح می‌سازد توجه کن: «مگر روزهای که من می‌پسندم این نیست که بندهای شرارت را بگشایید و گره‌های یوغ را باز کنید و مظلومان را آزاد سازید و هر یوغ را بشکنید؟»—اِشَعْیا ۵۸:۶.
گوهرهای روحانی
اش-۲ ص ۲۹۴ ¶۱۰
دست یَهُوَه کوتاه نشده است
۱۰ یَهُوَه راه‌های منحرف و مخرّب یهودا را برکت نمی‌دهد. (مزمور ۱۱:۵) از این رو، اِشَعْیا به نمایندگی از تمام اهالی یهودا به گناهانشان اعتراف کرده، می‌گوید: «انصاف از ما دور شده است و عدالت به ما نمی‌رسد. انتظار نور می‌کشیم و اینک ظلمت است و منتظر روشنایی هستیم، اما در تاریکی غلیظ سالک می‌باشیم. و مثل کوران برای دیوار تلمّس می‌نماییم و مانند بی‌چشمان کورانه راه می‌رویم. در وقت ظهر مثل شام لغزش می‌خوریم و در میان تندرستان مانند مردگانیم. جمیع ما مثل خرس‌ها صدا می‌کنیم و مانند فاخته‌ها ناله می‌نماییم.» (اِشَعْیا ۵۹:۹-۱۱الف) یهودیان کلام خدا را چراغ پای‌ها و نور راه خویش قرار نداده‌اند. (مزمور ۱۱۹:۱۰۵) بنابراین در تاریکی و ظلمت به سر می‌برند. حتی در وقت ظهر، کورمال کورمال راه می‌روند، گویی شب است. آنان به مردگان می‌مانند. در آرزوی خلاصی از این وضعیت همچون خرس گرسنه یا زخمی با آوای بلند خرناس می‌کشند. برخی همچون فاخته‌های تنها ناله‌ای دلخراش سر می‌دهند.
۱۱-۱۷ مه
گنج‌هایی در کلام خدا | اِشَعْیا ۶۰-۶۱
«ای زن، بلند شو و بدرخش»
سؤالات خوانندگان
در اِشَعْیا ۶۰:۱ آمده است: «ای زن، بلند شو و بدرخش، چون نور تو آمده، و شکوه و جلال یَهُوَه روی تو می‌تابد.» آیات پیرامون نشان می‌دهد که «زن،» مظهر صَهیون یا اورشلیم، پایتخت یهودا بود.a (اشع ۶۰:۱۴؛ ۶۲:۱، ۲) اورشلیم مظهر کل قوم اسرائیل است. سخنان اِشَعْیا دو سؤال را مطرح می‌کند: اول این که اورشلیم چه زمان و چطور ‹بلند شد› و از لحاظ روحانی درخشید؟ دوم، آیا سخنان اِشَعْیا تحقق بزرگ‌تری در زمان ما دارد؟
اورشلیم چه زمان و چطور ‹بلند شد› و از لحاظ روحانی درخشید؟ وقتی یهودیان برای ۷۰ سال در اسارت بابِل بودند، اورشلیم و معبدش ویرانه بود. بعد از این که بابِل به دست ماد و پارس فتح شد، اسرائیلیان در سراسر امپراتوری بابِل آزاد بودند که به سرزمینشان برگردند و پرستش پاک را از سر بگیرند. (عز ۱:۱-۴) از سال ۵۳۷ ق.م. باقی‌ماندگان وفادار از ۱۲ طایفهٔ اسرائیل به اورشلیم برگشتند. (اشع ۶۰:۴) آنها دوباره به یَهُوَه قربانی‌هایی تقدیم کردند، عیدها را جشن گرفتند و معبد را بازسازی کردند. (عز ۳:۱-۴، ۷-۱۱؛ ۶:۱۶-۲۲) بدین شکل، بار دیگر جلال یَهُوَه بر اورشلیم، یعنی بر قومش درخشید تا آنها برای قوم‌هایی که در تاریکی روحانی بودند، نوری باشند.
سؤالات خوانندگان
با این حال، تنها بخشی از پیشگویی‌های اِشَعْیا در آن زمان به تحقق رسید. اکثر اسرائیلیان به خدا وفادار نماندند. (نح ۱۳:۲۷؛ ملا ۱:۶-۸؛ ۲:۱۳، ۱۴؛ مت ۱۵:۷-۹) بعدها، آنها حتی عیسی مسیح را رد کردند. (مت ۲۷:۱، ۲) در سال ۷۰ م. اورشلیم و معبدش برای دومین بار ویران شد.
یَهُوَه آن اتفاق را پیشگویی کرده بود. (دان ۹:۲۴-۲۷) پس واضح است که قرار نبود همهٔ جنبه‌های پیشگویی اِشَعْیا باب ۶۰ در رابطه با اورشلیم زمینی به تحقق برسد.
سؤالات خوانندگان
آیا سخنان اِشَعْیا تحقق بزرگ‌تری در زمان ما دارد؟ پولُس رسول در مورد زن سمبولیک دیگر، یعنی «اورشلیمِ آسمانی» صحبت کرد و گفت که «مادر ماست.» (غلا ۴:۲۶) اورشلیم آسمانی، بخش آسمانی سازمان خداست که از موجودات روحی وفادار تشکیل شده است. فرزندان او شامل عیسی و ۱۴۴٬۰۰۰ مسح‌شده هستند که مثل پولُس امید آسمانی دارند. مسیحیان مسح‌شده با هم ‹ملتی مقدّس› یعنی «اسرائیل خدا» را تشکیل می‌دهند.—۱پطر ۲:۹؛ غلا ۶:۱۶.
اورشلیم آسمانی چطور ‹بلند شد› و ‹درخشید›؟ او از طریق فرزندان مسح‌شدهٔ زمینی‌اش چنین کرد. اما اِشَعْیا باب ۶۰ در این رابطه چه می‌گوید؟
مسیحیان مسح‌شده باید ‹بلند می‌شدند،› چون طبق پیشگویی در قرن دوم میلادی بذر ارتداد در بین آنها پخش شد و در تاریکی روحانی قرار گرفتند. (مت ۱۳:۳۷-۴۳) آنها به این ترتیب به اسارت بابِل بزرگ، یعنی امپراتوری ادیان کاذب در آمدند. مسح‌شدگان تا «روزهای آخر این دنیا» یعنی دورانی که از سال ۱۹۱۴ آغاز شد، در اسارت بودند. (مت ۱۳:۳۹، ۴۰) کمی بعد، در سال ۱۹۱۹ آنها از اسارت آزاد شدند و بلافاصله نور روحانی‌شان را از طریق موعظه تابانیدند.b در طی سال‌ها، انسان‌هایی از تمام ملت‌ها به سمت این نور جذب شده‌اند؛ این افراد شامل بعضی از مسح‌شدگان می‌شوند که در اِشَعْیا ۶۰:۳ «پادشاهان» خوانده شده‌اند.—مکا ۵:۹، ۱۰.
مسیحیان مسح‌شده در آینده نور یَهُوَه را در مقیاس وسیع‌تری می‌تابانند. از چه لحاظ؟ مسیحیان مسح‌شده که تعدادشان ۱۴۴٬۰۰۰ نفر است، بعد از پایان زندگی زمینی‌شان، بخشی از «اورشلیم جدید» یا عروس مسیح می‌شوند و در کنار عیسی پادشاه و کاهن خواهند شد.—مکا ۱۴:۱؛ ۲۱:۱، ۲، ۲۴؛ ۲۲:۳-۵.
اورشلیم جدید نقش کلیدی در تحقق پیشگویی اِشَعْیا ۶۰:۱ خواهد داشت. (اِشَعْیا ۶۰:۱، ۳، ۵، ۱۱، ۱۹، ۲۰ با مکاشفه ۲۱:۲، ۹-۱۱، ۲۲-۲۶ مقایسه شود.) همان طور که اورشلیم زمینی مرکز حکومت در اسرائیل باستان بود، اورشلیم جدید همراه با مسیح، حکومت نظام جدید خواهد بود. اورشلیم جدید از چه لحاظ ‹از طرف خدا از آسمان پایین می‌آید›؟ از این لحاظ که تأثیرش بر زمین و انسان‌ها دیده خواهد شد. «نور آن شهر، راه ملت‌ها را روشن خواهد کرد» و انسان‌های خداترس از ملت‌های مختلف از گناه و مرگ آزاد خواهند شد. (مکا ۲۱:۳، ۴، ۲۴) در نتیجه پیشگویی‌های اِشَعْیا و پیامبران دیگر در مورد «نوسازی همه چیز» به طور کامل به تحقق خواهد رسید. (اعما ۳:۲۱) آن نوسازی بزرگ با شروع پادشاهی مسیح آغاز شد و در انتهای پادشاهی هزارساله‌اش به پایان می‌رسد.
گوهرهای روحانی
یَهُوَه شما را آزاد می‌سازد
۱۰ پسر خدا به زمین آمد تا به دو طریق انسان‌ها را آزاد سازد. اولین طریق این بود که او به انسان‌ها کمک کرد تا از تعالیم کاذب رهبران مذهبی آزاد شوند. بسیاری از یهودیان آن زمان، به اجبار باید رسوم و سنّت‌های انسانی و تعالیم کاذب را دنبال می‌کردند. (مت ۵:۳۱-۳۷؛ ۱۵:۱-۱۱) رهبران مذهبی آن زمان همچون انسان‌هایی کور بودند؛ چرا که خود به نحوی شایسته، خدا را نمی‌پرستیدند و دیگران را نیز گمراه می‌کردند. آنان مسیح و تعالیمش را رد کردند و خدا را نشناختند. از این رو، همچنان در تاریکی خود باقی ماندند و گناهانشان بخشیده نشد. (یو ۹:۱، ۱۴-۱۶، ۳۵-۴۱) اما عیسی با تعالیم و نمونهٔ خوبی که از خود بجا گذاشت، به انسان‌های فروتن راه آزادی از بردگی را نشان داد.—مرق ۱:۲۲؛ ۲:۲۳–۳:۵.
۱۱ دومین طریق این بود که عیسی امکان آزادی از بردگی گناه موروثی را برای انسان‌ها فراهم ساخت. یَهُوَه گناهان آنانی را که به قربانی عیسی ایمان می‌آورند و مطابق آن زندگی می‌کنند، می‌بخشد. (عبر ۱۰:۱۲-۱۸) عیسی در این باره گفت: «اگر پسر آزادتان کند، به‌راستی آزاد خواهید بود.» (یو ۸:۳۶) مطمئناً اسرائیلیان هرگز نمی‌توانستند در سال یوبیل به چنین آزادی‌ای دست یابند! برای مثال، شخصی که در سال یوبیل از بردگی آزاد می‌شد، ممکن بود بعدها دوباره به بردگی درآید و در نهایت، مرگ در انتظارش بود.
۱۸-۲۴ مه
گنج‌هایی در کلام خدا | اِشَعْیا ۶۲-۶۴
کوزگر مهربان و دلسوز
«دلسوزی خدای ما»
۷ دلسوزی یَهُوَه را براحتی می‌توان در شیوهٔ رفتار او با قوم اسرائیل مشاهده کرد. حدود ۳۶۰۰ سال پیش، میلیون‌ها اسرائیلی زیر بار اسارت مصر باستان کمر خم کرده بودند. کار خشت‌سازی تاب تحمّل را از آنان گرفته و جانشان را به لبشان رسانده بود. (خروج ۱:۱۱، ۱۴) آنان از فرط رنج و اندوه از یَهُوَه طلب کمک کردند و او دعایشان را مستجاب ساخت.
۸ دل یَهُوَه به حال ایشان سوخت و گفت: «من رنج و مصیبت بندگان خود را در مصر دیدم و ناله‌شان را برای رهایی از بردگی شنیدم.» (خروج ۳:۷، تفس.) او نمی‌توانست رنج قومش و فریاد استغاثهٔ ایشان را نادیده بگیرد. در فصل ۲۴ کتاب حاضر دیدیم که یَهُوَه خدایی است که با ما همدلی می‌کند. همدلی یا به عبارت دیگر درد دیگران را احساس کردن، خصوصیتی است که به دلسوزی بسیار نزدیک است. اما یَهُوَه نه تنها درد قومش را حس می‌کرد بلکه برای کمک به آنان دست به عمل نیز می‌زد. در کتاب مقدّس آمده است: «او با محبت و دلسوزی آنان را رهانید.» (اِشَعْیا ۶۳:۹، تفس.) یَهُوَه با «دست قوی» اسرائیلیان را از مصر نجات بخشید. (تثنیه ۴:۳۴) پس از آن، با معجزه به آنان غذا رسانید و ایشان را به سرزمینی پربار راهنمایی کرد که سرانجام متعلق به آنان شد.
۹ دلسوزی و شفقّت یَهُوَه به اینجا ختم نمی‌شود. اسرائیلیان پس از استقرار در سرزمین موعود بارها نافرمانی کردند و طعم تلخ عواقب بد آن را نیز چشیدند. اما هر بار که به خود می‌آمدند و به یَهُوَه روی می‌آوردند، او آنان را نجات می‌بخشید. چرا؟ ‹زیرا که بر قوم خود شفقّت می‌نمود.›—۲تواریخ ۳۶:۱۵؛ داوران ۲:۱۱-۱۶.
حمل بار ضروری، دور کردن بار اضافی
۸ پذیرش عواقب تصمیماتمان. یَهُوَه به ما ارادهٔ آزاد بخشیده و می‌خواهد با تصمیم‌گیری خوب شاد باشیم. او ما را از عواقب تصمیمات بد حفظ نمی‌کند. (غلا ۶:۷، ۸) بنابراین باید عواقب تصمیمات نادرست، حرف‌ها و کارهای نسنجیده و نابجای خودمان را بپذیریم. همین طور ممکن است به خاطر خطاهایمان عذاب وجدان داشته باشیم. با این حال، دانستن این که مسئول تصمیممان هستیم باعث می‌شود که گناهمان را اعتراف کنیم، خطاها را اصلاح کنیم و دیگر تکرار نکنیم. به این ترتیب می‌توانیم در مسابقهٔ زندگی بمانیم.
۹ چطور می‌توانید این بار خود را حمل کنید؟ اگر نمی‌توانید تصمیمتان را عوض کنید، شرایطتان را بپذیرید. گذشته را نمی‌توان تغییر داد. وقت و انرژی خود را صرف توجیه کارتان نکنید یا دیگران را مقصر ندانید. در عوض اشتباه خود را بپذیرید و از موقعیت خود بهترین استفاده را بکنید. اگر به خاطر خطایی احساس گناه دارید، با فروتنی به یَهُوَه دعا کنید، خطای خود را اعتراف و از او طلب بخشش کنید. (مز ۲۵:۱۱؛ ۵۱:۳، ۴) از کسانی که رنجانده‌اید معذرت‌خواهی کنید و در صورت لزوم از پیران جماعت کمک بخواهید. (یعقو ۵:۱۴، ۱۵) از اشتباهاتتان درس بگیرید و سعی کنید آنها را تکرار نکنید. در این صورت مطمئن باشید که یَهُوَه به شما رحمت نشان می‌دهد و کمکتان می‌کند.—مز ۱۰۳:۸-۱۳.
آیا اساساً تغییر یافته‌اید؟
۱۵ اِشَعْیا ۶۴:۸ خوانده شود. تشبیهی که اِشَعْیا نبی استفاده کرد بسیار قابل توجه است. یَهُوَه چگونه ما را مانند گل در دست کوزه‌گر شکل می‌دهد؟ او مطمئناً ظاهر ما را عوض نمی‌کند تا چهره و بدنی زیباتر به ما دهد بلکه ما را از لحاظ روحانی تربیت می‌نماید. اگر اجازه دهیم ما را شکل دهد درون ما تغییر می‌یابد. بدین شکل قادر خواهیم بود با تأثیرات دنیا مبارزه کنیم. حال یَهُوَه چگونه ما را شکل می‌دهد؟
۱۶ برای ساختن کوزه‌ای مرغوب، کوزه‌گر باید از گلی اعلا استفاده کند. برای به دست آوردن چنین گلی باید دو کار انجام دهد. اول آن که باید خاک را شست‌وشو دهد تا از خاشاک و سنگ‌ریزه پاک شود. دوم آن که خاک باید با آب کافی مخلوط و ورز داده شود تا پس از شکل دادن گل فرم آن تغییر نکند.
۱۷ دقت کنید که هم برای شست‌وشوی گل از مواد زائد و هم برای دوام و انعطاف‌پذیری آن از آب استفاده می‌شود تا گل به سفال یا حتی سفالی ظریف تبدیل شود. آیا تشابه آب را با کلام خدا در زندگی می‌ببینید؟ کتاب مقدّس به ما کمک می‌کند طرز فکر قدیم را هنگامی که خدا را نمی‌شناختیم از خود دور سازیم و به انسانی پرارزش در چشم خدا درآییم. (افس ۵:۲۶) بارها ترغیب شده‌ایم که کتاب مقدّس را روزانه بخوانیم و مرتباً در جلسات جماعت حضور یابیم، جایی که کلام خدا آموزش داده می‌شود. چرا به این امور ترغیب شده‌ایم؟ زیرا با انجام دادن این کارها به یَهُوَه اجازه می‌دهیم ما را شکل دهد.—مز ۱:۲؛ اعما ۱۷:۱۱؛ عبر ۱۰:۲۴، ۲۵.
گوهرهای روحانی
اش-۲ ص ۳۵۶ ¶۱۸
یَهُوَه برای خود اسمی مجید می‌یابد
۱۸ هیچ گاه نباید گمان کنیم که می‌توانیم از احسان خدا سوءاستفاده کنیم زیرا اِشَعْیا در ادامه می‌گوید: «اما ایشان عاصی شده، روح قدّوس او را محزون ساختند، پس برگشته، دشمن ایشان شد و او خود با ایشان جنگ نمود.» (اِشَعْیا ۶۳:۱۰) یَهُوَه هشدار می‌دهد که خدای رحمت و بزرگواری است، «لٰکن گناه را هرگز بی‌سزا نخواهد گذاشت.» (خروج ۳۴:۶،۷) اسرائیلیان خویشتن را مستحق تنبیه ساختند زیرا سرکشی و نافرمانی را پیشهٔ خود ساخته بودند. موسی به آنها تذکر داد: «پس به یاد آور و فراموش مکن که چگونه خشم یَهُوَه خدای خود را در بیابان جنبش دادی و از روزی که از زمین مصر بیرون آمدی تا به اینجا رسیدی، به خداوند عاصی می‌شدید.» (تثنیه ۹:۷) آنان روح خدا را رنجانیده و محزون ساخته‌اند بدین معنا که با رفتار خود جلوی تأثیرات مفید آن را گرفته‌اند. (اَفَسُسیان ۴:۳۰) و یَهُوَه را مجبور ساخته‌اند که دشمن آنان گردد.—لاویان ۲۶:۱۷؛ تثنیه ۲۸:۶۳.
۲۵-۳۱ مه
گنج‌هایی در کلام خدا | اِشَعْیا ۶۵-۶۶
بهشت روحانی‌مان را دوست داریم!
‹حسن او چه قدر عظیم است!›
۱۲ عیسی گفت: «کتاب مقدّس می‌فرماید: زندگی انسان فقط بسته به نان نیست بلکه به هر کلمه‌ای که خدا می‌فرماید.» (متّیٰ ۴:۴، تفس.) یقیناً می‌توان گفت که نعمت‌های روحانی از نعمت‌های جسمانی سودمندتر است زیرا به کمک نعمت‌های روحانی است که می‌توان به زندگی جاودانی دست یافت. در فصل هشت کتاب حاضر دیدیم که یَهُوَه در این روزهای آخر نیروی خود را برای بنای بهشتی روحانی به کار گرفته است. یکی از ویژگی‌های مهم این بهشت فراوانی خوراک روحانی در آن است.
۱۴ این رؤیا به معنای آن بود که یَهُوَه پرستش پاک را که معبد مذکور مظهر آن است، دوباره برقرار می‌سازد. موهبت‌های زندگی‌بخش خدا همچون نهری که در این رؤیا می‌بینیم به شکلی روزافزون برای قومش جاری است. از هنگام برقراری مجدّد پرستش پاک در سال ۱۹۱۹، یَهُوَه به قومش موهبت‌های زندگی‌بخش فراوانی عطا کرده است. چاپ و توزیع کتاب مقدّس و نشریات مبتنی بر کتاب مقدّس، برگزاری جلسات، و کنگره‌ها همگی چندین میلیون نفر را با واقعیات مهم آشنا ساخته است. یَهُوَه بدین وسیله قومش را از مهم‌ترین موهبتی که در اختیار ایشان قرار داده آگاه نموده است. این موهبت، قربانی شدن مسیح به عنوان بهای رهایی ما از چنگال گناه و مرگ می‌باشد. به یمن آن همهٔ دوستداران و ترسندگان حقیقی یَهُوَه می‌توانند با وجدانی پاک در مقابل او بایستند و چشم امید به زندگی جاودانی بدوزند. بدین سان، در این روزهای آخر، در حالی که جهان به قحطی روحانی دچار است، قوم یَهُوَه از ضیافتی روحانی برخوردار است.—اِشَعْیا ۶۵:۱۳.
همواره در بهشت روحانی بمانید!
۹ آرامش و آسودگی. در اِشَعْیا ۶۵:۱۴ کسانی که خارج از بهشت روحانی‌اند، چنین توصیف شده‌اند: ‹به خاطر دل غمگینشان آه و ناله خواهند کرد، و از غم و غصه گریه و زاری خواهند کرد.› اما در مورد چیزهایی که باعث درد و رنج خادمان خدا شده است چه می‌توان گفت؟ در نهایت، آن چیزها ‹از یاد خواهند رفت، و از جلوی چشمان خدا کاملاً محو و نابود خواهند شد.› (اِشَعْیا ۶۵:۱۶، ۱۷ خوانده شود.) بله، یَهُوَه نه تنها مشکلاتمان را از میان می‌برد، بلکه حتی خاطرات دردناک آنها هم فراموش خواهد شد..
۱۰ حضور در جلسات مسیحی برایمان آرامش‌بخش است، چون جایی است که می‌توانیم از نگرانی‌های این دنیای شریر دور باشیم. با نشان دادن محبت، شادی، آرامش، مهربانی و ملایمت که بخشی از ثمرهٔ روح خداست، می‌توانیم در آرامش بهشت روحانی سهمی داشته باشیم. (غلا ۵:۲۲، ۲۳) بودن در سازمان خدا واقعاً برکت بزرگی است. کسانی که در بهشت روحانی می‌مانند، تحقق کامل پیشگویی «آسمان‌ها و زمینی جدید» را خواهند دید.
۱۳ امنیت و صلح. بسیاری از کسانی که شخصیت خشنی داشتند، با کمک روح‌القدس توانسته‌اند تغییرات قابل توجهی در زندگی‌شان ایجاد کنند. (اِشَعْیا ۶۵:۲۵ خوانده شود.) آنها سخت تلاش کرده‌اند تا خصوصیات بدشان را کنار بگذارند. (روم ۱۲:۲؛ افس ۴:۲۲-۲۴) البته ما خادمان خدا هنوز ناکاملیم و امکان دارد اشتباهاتی از ما سر بزند. با این حال، یَهُوَه «همه نوع افراد» را از طریق محبت و صلح متحد ساخته است. (تیت ۲:۱۱) تنها خدای قادر مطلق می‌تواند چنین معجزه‌ای را به انجام برساند.
گوهرهای روحانی
مقالهٔ اینترنتی
عیسی از درّهٔ هنّوم به عنوان نمادی از نابودی ابدی استفاده کرد. (مَتّی ۲۳:۳۳) او گفت که در درّهٔ هنّوم «کرم‌های جسدها نمی‌میرند و آتش هیچ وقت خاموش نمی‌شود.» (مَرقُس ۹:۴۷، ۴۸) او با این سخن به شرایط در درّهٔ هنّوم و همچنین به پیشگویی اِشَعْیا ۶۶:۲۴ اشاره کرد که می‌گوید: «کرم‌های روی جسدها نخواهند مرد و آتشی که آنها را می‌سوزانَد، خاموش نخواهد شد. همهٔ مردم با نفرت و انزجار به آن جسدها نگاه خواهند کرد.» مثال عیسی ، دربارهٔ نابودی کامل است، نه دربارهٔ شکنجه. کرم‌ها و آتش، جسدها یعنی بدن‌های مرده را از بین می‌برند، نه انسان‌های زنده را.
۱-۷ ژوئن
گنج‌هایی در کلام خدا | اِرْمیا ۱-۳
«از ظاهر آنها نترس، . . . ‹من با تو هستم.›»
یَهُوَه از سر بزرگواری ما را از آن خود می‌سازد
۷ اگر یَهُوَه را تکیه‌گاه خود سازیم او نیز بی‌شک دلگرمی و روحیهٔ لازم را به ما می‌بخشد. برای نمونه، ظاهراً اِرْمیا در سخن گفتن چندان شجاع نبود. از این رو زمانی که یَهُوَه از اِرْمیا خواست که پیامبر او شود او گفت: «آه ای خداوند یَهُوَه اینک من تکلّم کردن را نمی‌دانم چونکه طفل هستم.» حتی بعدها چنین گفت: «بار دیگر به اسم او سخن نخواهم گفت.» (ار ۱:۶؛ ۲۰:۹) اِرْمیا با دلگرمی و روحیه‌ای که یَهُوَه به او بخشید توانست برای ۴۰ سال پیامی را که مردم تمایلی به شنیدن آن نداشتند موعظه کند. یَهُوَه مکرّراً به او چنین اطمینان می‌داد: «من با تو هستم و تو را رهایی خواهم داد.»—ار ۱:۸،۱۹؛ ۱۵:۲۰.
۸ یَهُوَه همان طور که اِرْمیا و موسی را یاری رساند ما مسیحیان را نیز یاری می‌رساند تا انتظاراتش را به انجام رسانیم. اما شرط آن توکّل ما به اوست. در کتاب مقدّس آمده است: ‹به تمامی دل خود بر یَهُوَه توکّل نما و بر عقل خود تکیه مکن. در همهٔ راه‌های خود او را بشناس، و او طریق‌هایت را راست خواهد گردانید.› (امث ۳:۵،۶) برای توکّل به او باید از کمک‌هایی که او از طریق کلامش و جماعت مسیحی در اختیار ما قرار می‌دهد کمال استفاده را ببریم. اگر در راهی که یَهُوَه ما را هدایت می‌کند قدم برداریم هیچ چیز نمی‌تواند وفاداری‌مان را به او در هم شکند.
گوهرهای روحانی
‹ثابت‌قدم و استوار باشید›
۴ ما از بت‌پرستی می‌پرهیزیم و تنها یَهُوَه را می‌پرستیم. او به اسرائیلیان فرمان داد که خود را فقط به او وقف کنند. (تث ۵:۶-۱۰) وقتی که عیسی توسط شیطان مورد آزمایش قرار گرفت به ما تعلیم داد که باید تنها یَهُوَه را بپرستیم. (مت ۴:۸-۱۰) پس ما هم در پرستشمان از بت‌ها استفاده نمی‌کنیم. ما از انسان‌ها هم بت نمی‌سازیم؛ مثلاً از رهبران مذهبی، سیاستمداران یا ستارگان ورزش و سینما. ما فقط یَهُوَه را تمجید و پرستش می‌کنیم، کسی که همه چیز را آفریده است.—مکاشفه ۴:۱۱ خوانده شود.
۸-۱۴ ژوئن
گنج‌هایی در کلام خدا | اِرْمیا ۴-۶
از سرکشی مردم یهودا درس عبرت بگیرید
آیا ‹دلتان راغب است یَهُوَه را بشناسد›؟
۸ از سخنان خدا به یهودیان در مورد عبارت «در دل نامختونند» می‌توان سرنخی یافت. خدا آنان را چنین ترغیب کرد: «ای مردان یهودا و ساکنان اورشلیم . . . غلفهٔ دل‌های خود را دور کنید مبادا حدّت خشم من به سبب بدی اَعمال شما . . . افروخته گردد.» بدی اعمال آنان از کجا منشأ می‌گرفت؟ از دل آنان. (مَرقُس ۷:۲۰-۲۳ خوانده شود.) بلی، خدا دقیقاً منشأ اعمال بد آنان را تشخیص داد و از طریق اِرْمیا به آنان اعلام کرد. دل آنان بسیار سرکش و انگیزه‌ها و افکار آنان در دید خدا ناپسند بود. (اِرْمیا ۵:۲۳، ۲۴؛ ۷:۲۴-۲۶ خوانده شود.) از این رو، خدا به آنان چنین گفت: «خویشتن را برای خداوند مختون سازید و غلفهٔ دل‌های خود را دور کنید.»—ار ۴:۴؛ ۱۸:۱۱، ۱۲.
۹ از این رو، یهودیان روزگار اِرْمیا به جرّاحی دل مجازی نیاز داشتند تا ‹دل خود را مختون سازند،› درست مانند اسرائیلیان روزگار موسی. (تث ۱۰:۱۶؛ ۳۰:۶) ‹دور کردن غلفهٔ دل› یعنی زدودن ناپاکی‌ها از دل که شامل افکار، تمایلات یا انگیزه‌هایی است که با معیارهای خدا مغایرت دارد.—اعما ۷:۵۱.
گوهرهای روحانی
نکاتی از کتاب اِرْمیا
۴:۱۰؛ ۱۵:۱۸—یَهُوَه از چه نظر قوم سرکش خود را فریب داد؟ در روزگار اِرْمیا ‹انبیایی بودند که به دروغ نبوّت می‌کردند.› (اِرْمیا ۵:۳۱؛ ۲۰:۶؛ ۲۳:۱۶، ۱۷، ۲۵-۲۸، ۳۲) اما یَهُوَه آنها را از پخش کردن پیام‌های گمراه‌کننده منع نکرد.
۱۵-۲۱ ژوئن
گنج‌هایی در کلام خدا | اِرْمیا ۷-۸
آنها احترام معبد یَهُوَه را حفظ نکردند
آنان از انجام دادن خواست خدا دست کشیدند
اِرْمیا با دلیری و شهامت، گناهان و ریاکاری اسرائیلیان را برملا کرد. برخی از اسرائیلیان فکر می‌کردند که معبد مانند طلسمی است که آنان را در برابر دشمنانشان محفوظ می‌دارد. یَهُوَه گفت که تقدیم قربانی‌های متعدد گناهان را نمی‌پوشاند
شیلوه
یک بار در زمان سموئیل، اسرائیلیان در جنگ با فلسطینیان شکست بدی خوردند. قوم خدا نیاز مبرمی به کمک و محافظت داشت. آنان با خود گفتند: «بیایید صندوق عهد خداوند را از شیلوه به اینجا بیاوریم تا در میان ما بیاید و ما را از دست دشمنانمان نجات بخشد.» نتیجه چه بود؟ «کشتار بسیار عظیمی شد، چندان که سی هزار از پیاده‌نظام اسرائیل از پا در آمدند. صندوق خدا به اسارت رفت.» (۱سمو ۴:۲-۴، ۱۰، ۱۱) شاید به نظر رسد که آنان با آوردن صندوق عهد برای کمک به یَهُوَه روی آوردند. اما واقعیت این بود که آنان هدایت یَهُوَه را درخواست نکردند، بلکه به آنچه خود تصوّر می‌کردند درست است عمل کردند که نتیجهٔ تلخی نیز به همراه داشت.—امثال ۱۴:۱۲ خوانده شود.
گوهرهای روحانی
jr ص ۱۳۵ ¶۱۴
شبانانی که دل یَهُوَه را شاد می‌کنند
۱۴ ما واقعاً می‌توانیم بابت تعلیماتی که شبانان مسیحی ارائه می‌دهند سپاسگزار باشیم! اِرْمیا متوجه شد که قوم اسرائیل به درمان روحانی نیاز دارند. او گفت: «آیا بَلَسان در جِلعاد وجود ندارد؟ آیا شفادهنده‌ای در آنجا نیست؟» (اِرْمیا ۸:۲۲) در جِلعاد، که بخشی از اسرائیل در شرق رود اردن بود، روغن معطری به اسم بَلَسان وجود داشت. این روغن معطر به خاطر خواص درمانی‌اش معروف بود و اغلب برای تسکین و درمان زخم‌ها استفاده می‌شد. اما قوم از لحاظ روحانی بیمار بودند. در نتیجه بَلَسانی که در این آیه به آن اشاره شده، مفهومی سمبولیک دارد. از کجا این را می‌دانیم؟ چون اِرمیا گفت: «پیامبران به دروغ پیشگویی می‌کنند، کاهنان از اختیاراتشان سوءاستفاده می‌کنند، و قوم من از این وضع راضی‌اند.» (اِرْمیا ۵:۳۱) آیا امروز هم بَلَسانی وجود دارد؟ ما می‌توانیم بگوییم که به طور سمبولیک «بَلَسان» در جماعت‌هایمان وجود دارد. ما می‌توانیم این بَلَسان تسکین‌دهنده را به دلگرمی و آرامشی تشبیه کنیم که از شبانان دلسوز مسیحی دریافت می‌کنیم. آنها ما را بر اساس اصول کتاب مقدّس هدایت می‌کنند، تشویقمان می‌کنند و برایمان دعا می‌کنند.—یعقوب ۵:۱۴، ۱۵.
۲۲-۲۸ ژوئن
گنج‌هایی در کلام خدا | اِرْمیا ۹-۱۰
به چه چیزی افتخار می‌کنید؟
«خود را برتر از آنچه باید مپندارید»
۱۳ طبق تحقیقات، افرادی که زمان زیادی را صرف دیدن مطالب شبکه‌های اجتماعی می‌کنند، معمولاً در آخر احساس تنهایی و افسردگی می‌کنند. یک دلیل می‌تواند تأثیر مطالبی باشد که در این شبکه‌ها به اشتراک گذاشته می‌شود. مردم معمولاً مهم‌ترین رویدادهای زندگی، بهترین عکس‌های خود و دوستانشان و همچنین تصاویر مکان‌هایی را که از آن دیدن کرده‌اند به اشتراک می‌گذارند. بنابراین شخصی که این تصاویر را می‌بیند شاید فکر کند که زندگی خودش عادی یا حتی کسل‌کننده است. خواهری ۱۹ ساله می‌گوید: «وقتی می‌دیدم که آخرهفته چقدر به دیگران خوش می‌گذرد، در حالی که من در خانه نشسته‌ام، به آنان حسادت می‌کردم.»
۱۴ البته شبکه‌های اجتماعی فوایدی نیز دارد؛ برای مثال، از طریق آن می‌توانیم با اعضای خانواده و دوستانمان در ارتباط باشیم. با این حال، برخی افراد مطالبی را در این شبکه‌ها به اشتراک می‌گذارند تا مورد تحسین دیگران قرار گیرند و توجه همه را به خودشان جلب کنند. برخی حتی زیر عکس خود یا دیگران نظراتی زشت و زننده می‌نویسند. از آنجایی که ما مسیحیان می‌خواهیم فروتن باشیم و با دیگران همدردی کنیم، هرگز به این شکل از شبکه‌های اجتماعی استفاده نمی‌کنیم.—۱پِطرُس ۳:۸ خوانده شود.
۱۵ اگر شما عضو شبکه‌های اجتماعی هستید می‌توانید از خود بپرسید، ‹آیا دیگران با دیدن مطالبی که من به اشتراک می‌گذارم، فکر می‌کنند که می‌خواهم به آنان فخر بفروشم؟ آیا این مطالب باعث می‌شود که آنان به من حسادت کنند؟› کتاب مقدّس می‌گوید: «هر آنچه در دنیاست، یعنی امیال نفس، خواسته‌های چشم و فخر به مال و منال، نه از پدر، بلکه از دنیاست.» (۱یو ۲:۱۶) عبارت «فخر به مال و منال» در یکی از ترجمه‌های کتاب مقدّس به شکل «خود را مهم دانستن» آمده است. مسیحیان به دنبال این نیستند که مورد تحسین دیگران قرار گیرند. آنان مطابق پند کتاب مقدّس عمل می‌کنند که می‌گوید: «باشد که خودپسند نشویم، یکدیگر را به رقابت تحریک نکنیم و به همدیگر حسادت نورزیم.» (غلا ۵:۲۶) فروتنی به ما کمک می‌کند که از روحیهٔ خودپسندی دنیا محفوظ بمانیم.
اهمیت نام یَهُوَه برای ما
۱۴ ما به نام یَهُوَه افتخار می‌کنیم. (مزمور ۱۰۵:۳ خوانده شود.) وقتی یَهُوَه می‌بیند که خادمانش به نام او افتخار می‌کنند شاد می‌شود. (ار ۹:۲۳، ۲۴؛ ۱قر ۱:۳۱؛ ۲قر ۱۰:۱۷) ما خوشحالیم که می‌توانیم از نام و وجههٔ یَهُوَه دفاع کنیم. هیچ وقت نباید خجالت بکشیم که به همکاران، همکلاسی‌ها، همسایگان و دیگران بگوییم که شاهد یَهُوَه هستیم. شیطان نمی‌خواهد که ما دربارهٔ نام یَهُوَه با دیگران صحبت کنیم. (ار ۱۱:۲۱؛ مکا ۱۲:۱۷) در حقیقت شیطان و پیامبران دروغینش می‌خواهند که نام یَهُوَه فراموش شود. (ار ۲۳:۲۶، ۲۷) اما چون ما نام یَهُوَه را دوست داریم، می‌خواهیم «تمام روز» او را ستایش کنیم.—مز ۵:۱۱؛ ۸۹:۱۶.
اهمیت نام یَهُوَه برای عیسی
۱۲ عیسی به خاطر محبتش به یَهُوَه تمام تلاشش را کرد تا نام او را تقدیس و از اتهامات پاک کند. عیسی حتی حاضر بود به خاطر نام یَهُوَه جانش را بدهد و در این باره گفت: «جانم را فدا می‌کنم.»c (یو ۱۰:۱۷، ۱۸) اولین انسان‌ها یعنی آدم و حوّا به یَهُوَه پشت کردند و طرف شیطان را گرفتند. اما عیسی حاضر شد به زمین بیاید و با حفظ وفاداری‌اش، محبتش را به یَهُوَه ثابت کند. (عبر ۴:۱۵؛ ۵:۷-۱۰) او طی زندگی‌اش و تا پای مرگ روی تیر شکنجه وفادار ماند. (عبر ۱۲:۲) عیسی به این شکل محبتش به یَهُوَه و نامش را ثابت کرد.
گوهرهای روحانی
برادران، آیا تلاش می‌کنید پیر جماعت شوید؟
۱۶ یک پیر جماعت باید «همیشه به کلام قابل اعتماد خدا پای‌بند بماند.» سخنرانی‌ها و پندهای یک معلّم خوب زمانی مؤثر است که بر اساس کتاب مقدّس باشد. او برای این کار باید کتاب مقدّس و نشریاتمان را به خوبی مطالعه کند. (امث ۱۵:۲۸؛ ۱۶:۲۳) به این منظور موقع مطالعه، مهم است که به کاربرد آیات دقت کنی و هنگام تعلیم تلاش کنی که به دل مخاطبت راه پیدا کنی. اگر از پیران باتجربه کمک بخواهی و پیشنهاداتشان را عملی کنی در این زمینه پیشرفت خواهی کرد. (۱تیمو ۵:۱۷) پیران جماعت باید برادران و خواهرانشان را «ترغیب و تشویق» کنند. با این حال بعضی وقت‌ها لازم است که پند دهند یا حتی «توبیخ» کنند. پیران جماعت در هر صورت باید مهربان باشند. اگر با مهربانی و ملایمت بر اساس کتاب مقدّس تعلیم دهی، تعلیمت مؤثر خواهد بود، چون از معلّم اعظم، عیسی سرمشق می‌گیری.—مت ۱۱:۲۸-۳۰؛ ۲تیمو ۲:۲۴.
۲۹ ژوئن–۵ ژوئیه
گنج‌هایی در کلام خدا | اِرْمیا ۱۱-۱۲
چطور می‌توان با اسب‌ها مسابقه داد؟
آزار و اذیت از شادی ما نمی‌کاهد
۱۲ امروزه نیز ما شاهدان یَهُوَه صرفاً به این دلیل که با غیرت مژدهٔ ملکوت خدا را به دیگران می‌رسانیم مورد آزار و اذیت قرار می‌گیریم. دشمنانمان ما را متهم می‌کنند که در ترویج اعتقادات خود افراط می‌کنیم؛ همان اتهامی که همیشه به خادمان یَهُوَه نسبت داده می‌شد. (اِرْمیا ۱۱:۲۱؛ ۲۰:۸، ۱۱) برای ما باعث افتخار است که به همان دلیلی مورد آزار و اذیت قرار می‌گیریم که انبیای وفادار یَهُوَه در گذشته آزار می‌دیدند و شکنجه می‌شدند. یعقوب، شاگرد عیسی می‌نویسد: «ای برادران، نمونهٔ زحمت و صبر را بگیرید از انبیایی که به نام خداوند تکلّم نمودند. اینک صابران را خوشحال می‌گوییم.»— یعقوب ۵:۱۰، ۱۱.
همچون اِرْمیا بیدار و هوشیار بمانید
۱۹ اکنون زمان آن نیست که در خدمت به خدا از سرعت خود بکاهیم. برعکس باید به خوبی به اِرْمیا ۱۲:۵ توجه کنیم. (خوانده شود.) همهٔ ما باید در زندگی مشکلاتی را تحمّل کنیم. این آزمایش‌های ایمان را می‌توان به ‹پیادگانی› تشبیه کرد که با آنها مسابقهٔ دو می‌دهیم. با نزدیک شدن ‹مصیبت عظیم› باید در انتظار آزمایشها و مشکلات بیشتری باشیم. (مت ۲۴:۲۱) مبارزه با سختی‌هایی بس عظیم‌تر به مسابقه با «اسبان» تشبیه شده است. برای این کار باید صبر و استقامت بیشتری در مسابقه با اسبانی که چهارنعل می‌تازند به خرج دهیم. پس تحمّل آزمایش‌هایی که هم اکنون با آن روبرو هستیم ما را برای آزمایش‌های بزرگ‌تر آماده می‌سازد.
آیا برای مصیبت عظیم آماده‌اید؟
۱۵ بسیاری از ما در جماعتی هستیم که در آن برادران و خواهرانی از پیشینه‌های مختلف و شخصیت‌های متفاوت هستند. اگر بر خصوصیات خوب آنها تمرکز کنیم می‌توانیم محبتمان را به همه افزایش دهیم. برای خواهری به نام وِنِسا که در نیوزیلند خدمت می‌کند، سخت بود که با افرادی با شخصیت‌های متفاوت معاشرت کند. او بجای این که از آن اشخاص دوری کند تصمیم گرفت که با آنها وقت بیشتری صرف کند. این کار به او کمک کرد تا ببیند، چرا یَهُوَه آنها را دوست دارد. او می‌گوید: «از زمانی که شوهرم سرپرست حوزه شده ما با برادران و خواهران بیشتری رفت‌وآمد می‌کنیم که شخصیت‌های متفاوتی دارند. برای من راحت‌تر شده که به همه محبت کنم. تنوعی که در میان ماست را خیلی دوست دارم. یَهُوَه هم بدون شک این را دوست دارد، چون او افرادی با پیشینه‌های مختلف را به سوی خودش جذب کرده است.» وقتی یاد می‌گیریم که نسبت به دیگران دیدگاه یَهُوَه را داشته باشیم، محبتمان را نشان می‌دهیم.—۲قر ۸:۲۴.
۱۶ محبت کردن طی مصیبت عظیم حیاتی خواهد بود. وقتی آن مصیبت شروع شود، یَهُوَه چطور از ما محافظت می‌کند؟ توجه کنید که وقتی شهر بابِل مورد حمله قرار گرفت یَهُوَه به قومش چه دستورالعملی داد: «ای قوم من، به اتاق‌هایتان بروید، و در را پشت سرتان ببندید. خودتان را برای مدت کوتاهی مخفی کنید تا خشم من بگذرد.» (اشع ۲۶:۲۰) شاید ما هم در مصیبت عظیم چنین دستورالعملی دریافت کنیم. ممکن است «اتاق‌ها» به جماعات اشاره کند. در طی مصیبت عظیم ما در اتحاد با هم‌ایمانانمان از محافظتی که یَهُوَه وعده داده برخوردار خواهیم شد. به همین خاطر نه تنها لازم است با برادران و خواهرانمان مدارا کنیم، بلکه باید آنها را از ته دل دوست داشته باشیم. ممکن است نجات ما به این کار بستگی داشته باشد.
گوهرهای روحانی
از ته دل دعا کنید
۱۱ اِرْمیا ۱۲:۱ خوانده شود. اِرْمیا با دیدن موفقیت‌های شریران اذیت می‌شد. او همچنین به خاطر تمسخر اسرائیلیان دلسرد شد. (ار ۲۰:۷، ۸) ما احساسات اِرْمیا را درک می‌کنیم، چون ما هم مثل او مورد تمسخر قرار می‌گیریم و شاهد بدرفتاری شریران هستیم. با این که اِرْمیا ناراحتی‌هایش را به یَهُوَه گفت، هیچ وقت عدالت او را زیر سؤال نبرد. وقتی او دید که یَهُوَه چطور قومش را تأدیب کرد، بدون شک اطمینانش به عدالت یَهُوَه بیشتر شد. (ار ۳۲:۱۹) ما هم می‌توانیم مثل اِرْمیا ناراحتی‌هایمان را در دعا به یَهُوَه بگوییم و اطمینان کامل داشته باشیم که او در زمان معین همهٔ بی‌عدالتی‌ها را جبران می‌کند.