مأخذ جزوهٔ کار و آموزش
2026 International Bible Students Association©
۶-۱۲ ژوئیه
گنج‌هایی در کلام خدا | اِرْمیا ۱۳-۱۵
یَهُوَه شایستهٔ اطاعت است
کا۱۷/۳ ص ۷ و کادر
قوم اسرائیل یَهُوَه را از یاد برد
وظیفهٔ دشواری که به اِرْمیا واگذار شده بود، نشان می‌داد که یَهُوَه می‌خواست اهالی یهودا و اورشلیم را به دلیل سرسختی و غرورشان نابود سازد
اِرْمیا کمربندی از کتان خرید—۱۳:۱، ۲
از آنجا که کمربند به کمر شخص بسته می‌شود، این کمربند مظهر رابطهٔ نزدیکی بود که در روزگار اِرْمیا می‌توانست بین یَهُوَه و قوم اسرائیل وجود داشته باشد
اِرْمیا کمربند را به رود فُرات برد—۱۳:۳-۵
او آن را در شکاف صخره‌ای پنهان کرد و سپس به اورشلیم بازگشت
اِرْمیا برای برداشتن کمربند بار دیگر به رود فُرات رفت—۱۳:۶-۷
کمربند پوسیده شده بود
یَهُوَه پس از این که اِرْمیا وظیفهٔ خود را انجام داد، دلیل آن را توضیح داد—۱۳:۸-۱۱
اِرْمیا در انجام کاری که به نظر کم‌اهمیت می‌آمد، از ته دل مطیع یَهُوَه بود. بدین شکل یَهُوَه توانست دل قوم را تحت تأثیر قرار دهد
[کادر]
آیا می‌دانستید که . . .
رود فُرات حدوداً در ۵۰۰ کیلومتری اورشلیم قرار دارد. اِرْمیا در دو سفر خود می‌بایست حدوداً ۲۰۰۰ کیلومتر را طی می‌کرد. احتمالاً ماه‌ها با پای پیاده این میسر را طی کرد.
در بحران‌ها می‌توانید آرامش داشته باشید
۱۶ اگر فعالیت ما ممنوع یا محدود شود ممکن است از دفتر شعبه یا پیران جماعت دستورالعمل‌هایی بگیریم. این دستورالعمل‌ها کمک می‌کند امن بمانیم، خوراک روحانی را دریافت کنیم و تا جای ممکن به خدمت موعظه ادامه بدهیم. پس حتی وقتی درک نمی‌کنید چرا این راهنمایی‌ها داده شده تلاش کنید طبق آن عمل کنید. (یعقو ۳:۱۷) همین طور هیچ وقت اطلاعاتی را در مورد برادران و خواهران یا جماعت به کسانی که حق دانستن آن را ندارند، ندهید.—جا ۳:۷.
به مقام یَهُوَه قانون‌گذار اعظم احترام بگذاریم
۷ حال اگر در کلام خدا به فرمانی برخوریم که دلیل آن برای ما کاملاً روشن نباشد، آیا بجا خواهد بود که از آن اطاعت کنیم؟ بله، با اطاعت از فرمان یَهُوَه اطمینان قلبی خود را به او که همواره صلاح ما را می‌خواهد نشان می‌دهیم. این گونه اطاعت از یَهُوَه نه نشان ساده‌لوحی است و نه خوش‌باوری، بلکه تأییدی است بر اعتمادمان به یَهُوَه و محبت عمیقمان به او. یوحنّای رسول می‌نویسد: «همین است محبت خدا که احکام او را نگاه داریم.» (۱یوحنّا ۵:۳) اطاعت از یَهُوَه جنبهٔ دیگری نیز دارد که نباید از نظر دور بداریم.
گوهرهای روحانی
نکاتی از کتاب اِرْمیا
۱۵:۱۶، ۱۷. ما نیز مثل اِرْمیا می‌توانیم با دلسردی و یأس مقابله کنیم. این کار را می‌توان با مطالعهٔ عمیق و هدفمند کتاب مقدّس، با جلال دادن نام یَهُوَه در موعظه و با اجتناب از معاشرت مضر انجام داد.
۱۳-۱۹ ژوئیه
گنج‌هایی در کلام خدا | اِرْمیا ۱۶-۱۷
به چه کسی اعتماد کنیم؟
درختی که «برگش پژمرده نمی‌گردد»
در ایّام قدیم، درختان بید در لبهٔ بستر رودخانه‌ها و نهرهای سوریه و فلسطین می‌روییدند. در کتاب مقدّس معمولاً درخت بید همراه با نهر آب توصیف شده است. (لاویان ۲۳:۴۰؛ حِزْقِیال ۱۷:۵) درخت سپیدار که از تیرهٔ بیدها می‌باشد نیز در مناطق پر آب می‌روید. این درختان سرسبز و بزرگ نمایانگر افکاری است که مزمورنویس و اِرْمیا برای ما نوشته‌اند: یعنی کسی که در پی شریعت خداست و کاملاً به او اعتماد می‌کند رابطهٔ خوبی با خدا دارد «و در هر کاری موفق خواهد بود.» بلی، خواست هر انسان است که در زندگی موفق باشد.
گوهرهای روحانی
آیا به شیوهٔ عمل یَهُوَه اعتماد دارید؟
۷ شک نداریم که یَهُوَه خدا همیشه درست و عادلانه عمل می‌کند. اما شاید گاه اعتماد به افرادی که او منصوب کرده برایمان دشوار باشد. شاید مواردی پیش آید که با خود فکر کنیم، ‹آیا تصمیمشان مطابق خواست یَهُوَه است؟› در بند ۳ به این دو ماجرا اشاره شد؛ ماجرای مردی که در زمان موسی قانون سَبَّت را می‌شکند و به مرگ محکوم می‌شود و ماجرای داوود پادشاه که با زنی زنا می‌کند و اوریای حیتّی، شوهر آن زن را به قتل می‌رساند. حال، یکی از خویشاوند نزدیک مردی که قانون سَبَّت را شکست مجسم کنید که با خود می‌گوید: ‹شاید اصلاً موسی برای قضاوت از یَهُوَه راهنمایی نخواسته و حکم مرگ صادر کرده.› یا در ماجرای داوود، دوست نزدیک اوریا را مجسم کنید که با خود می‌گوید، ‹داوود از مقامش به عنوان پادشاه سوءاستفاده کرده تا کشته نشود.› اعتماد این افراد به شیوهٔ عمل یَهُوَه تا چه حد است؟ واقعیت این است که نمی‌توانیم بگوییم به یَهُوَه اعتماد داریم، اما به کسانی که او منصوب کرده و به آنان اعتماد دارد، اعتماد نداشته باشیم.
۸ امروزه یَهُوَه قومش را از طریق «غلام امین و دانا» هدایت می‌کند. (مت ۲۴:۴۵) همان طور که در قرن اول هیئت اداره‌کننده راهنمایی لازم را به جماعات می‌داد، امروزه غلام امین و دانا راهنمایی‌های لازم را به پیران جماعت می‌دهد و پیران آنها را در جماعت به اجرا می‌گذارند. (اعمال ۱۶:۴، ۵ خوانده شود.) ما با عمل کردن به این راهنمایی‌ها نشان می‌دهیم که به شیوهٔ عمل یَهُوَه برای راهنمایی قومش اطمینان داریم.
۲۰-۲۶ ژوئیه
گنج‌هایی در کلام خدا | اِرْمیا ۱۸-۱۹
دوباره با یَهُوَه دوست شوید حتی اگر کار اشتباهی انجام دادید
«تصمیم بگیرید که چه کسی را می‌خواهید بپرستید»
۱۰ ما هم مثل عیسی در درجهٔ اول به خاطر محبت عمیقمان به یَهُوَه او را می‌پرستیم. (مَتّی ۲۲:۳۷ خوانده شود.) وقتی دربارهٔ خصوصیات یَهُوَه یاد می‌گیریم به او نزدیک‌تر می‌شویم. برای مثال، صبر او را در نظر بگیرید. وقتی اسرائیلیان از یَهُوَه نافرمانی کردند، او به آنها گفت: «لطفاً از کارهای بدتان دست بکشید.» (ار ۱۸:۱۱) یَهُوَه به یاد دارد که ما ناکامل و از خاک هستیم. (مزمور ۱۰۳:۱۳، ۱۴ خوانده شود.) وقتی روی صبر یَهُوَه و خصوصیات خوب دیگرش تعمّق می‌کنید، آیا نمی‌خواهید تا ابد به او خدمت کنید؟
راز پیروزی در مبارزه با تمایلات نادرست
۱۱ وقتی احساس ناتوانی می‌کنیم، انگار وضعیت گناه‌آلودمان با ما صحبت می‌کند و می‌گوید: ‹تو نمی‌توانی در جنگ با تمایلات نادرست پیروز شوی.› اما نباید چنین چیزی را باور کنیم، چون به گفتهٔ کتاب مقدّس، نباید اجازه دهیم که گناه «به عنوان پادشاه» بر ما حکمرانی کند. (رومیان ۶:۱۲ خوانده شود.) پس انتخاب با ماست که می‌خواهیم طبق تمایلات نادرستمان عمل کنیم یا نه. (غلا ۵:۱۶) یَهُوَه مطمئن است که ما می‌توانیم در برابر وسوسه‌ها ایستادگی کنیم، وگرنه از ما نمی‌خواست که این کار را بکنیم. (تث ۳۰:۱۱-۱۴؛ روم ۶:۶؛ ۱تسا ۴:۳) بله، ما این توانایی را داریم که در جنگ با تمایلات نادرست پیروزی شویم!
گوهرهای روحانی
آیا هنوز می‌توانیم از تعالیم ابتدایی کتاب مقدّس یاد بگیریم؟
۵ این حقیقت که یَهُوَه آفریدگار است به ما درس فروتنی می‌دهد. ایّوب بر خود و دیگران بیش از حد تمرکز کرده بود، پس یَهُوَه به او یادآور شد که او آفریدگار و قادر مطلق است. (ایو ۳۸:۱-۴) این موضوع به ایّوب کمک کرد تا درک کند که همهٔ کارهای یَهُوَه همیشه درست است. اِشَعْیای نبی هم گفت: «مگر گِل می‌تواند به کوزه‌گر بگوید: ‹این چیست که می‌سازی؟›»—اِشَعْیا ۴۵:۹-۱۲ خوانده شود.
۲۷ ژوئیه–۲ اوت
گنج‌هایی در کلام خدا | اِرْمیا ۲۰-۲۱
او از موعظه کردن نمی‌ترسید
همچون اِرْمیا بیدار و هوشیار بمانید
۹ اوّلین باری که یَهُوَه با اِرْمیا صحبت نمود او سعی کرد از زیر مأموریتش شانه خالی کند. از این موضوع معلوم می‌گردد که او ذاتاً شجاع و دلیر نبود. بلی، قدرتی استثنایی که اِرْمیا طی خدمتش نمایان ساخت از خدا بود. یَهُوَه حقیقتاً «مثل جبّار قاهر» از اِرْمیا حمایت کرد و در مأموریتش او را تقویت نمود. (ار ۲۰:۱۱) شجاعت و دلیری این نبی چنان شهرت یافت که چند قرن بعد اسرائیلیان با دیدن عیسی فکر کردند اِرْمیا دوباره زنده شده است!—مت ۱۶:۱۳،۱۴.
با دلیری از کلام خدا سخن گوییم
۸ به آنچه اِرْمیای نبی را قادر ساخت که در خدمتش شجاعت و دلیری یابد بیندیشید. زمانی که یَهُوَه اِرْمیا را به عنوان «نبی امّت‌ها» برگزید، اِرْمیا گفت: «من تکلّم کردن را نمی‌دانم چونکه طفل هستم.» (ار ۱:۴-۶) پس از چندی اِرْمیا در موعظه‌اش چنان راسخ و محکم بود که بسیاری او را به چشم جارزنِ مصیبت و «ضرر» می‌دیدند. (ار ۳۸:۴) برای بیش از ۶۵ سال اِرْمیا شجاعانه داوری یَهُوَه را اعلام کرد. در اسرائیل جرأت و شهامت او در موعظه چنان شهرت یافته بود که حدود ۶۰۰ سال بعد، زمانی که عیسی نیز با دلیری صحبت کرد برخی تصوّر کردند او اِرْمیاست و دوباره به زندگی بازگشته است. (مت ۱۶:۱۳،۱۴) اِرْمیا چگونه توانست بر کمرویی و بی‌میلی‌ای که در ابتدا داشت غالب آید؟ او نوشته است: «[کلام خدا] در دل من مثل آتش افروخته شد و در استخوان‌هایم بسته گردید و از خودداری خسته شده، باز نتوانستم ایستاد.» (ار ۲۰:۹) آری، تأثیر قدرت کلام یَهُوَه بود که اِرْمیا را به سخن گفتن برانگیخت.
۹ پولُس رسول در نامه‌اش به عبرانیان نوشت: «زیرا کلام خدا زنده و مقتدر و برنده‌تر است از هر شمشیر دودَم و فرورونده تا جدا کند نَفْس و روح و مفاصل و مغز را و ممیّز افکار و نیّت‌های قلب است.» (عبر ۴:۱۲) پیام یا کلام خدا می‌تواند همان تأثیری که بر اِرْمیا داشت بر ما نیز داشته باشد. نباید فراموش کرد که هر چند انسان‌ها در نگارش کتاب مقدّس دخیل بوده‌اند، اما این کتاب حکمت انسانی نیست بلکه کلام الهامی از طرف خداست. در دوّم پِطْرُس ۱:۲۱ آمده است: «زیرا که نبوّت به ارادهٔ انسان هرگز آورده نشد، بلکه مردمان به روح‌القدس مجذوب شده، از جانب خدا سخن گفتند.» مطالعهٔ کتاب مقدّس به صورتی هدفمند موجب می‌شود که ذهن ما از پیامی که به وسیلهٔ روح خدا الهام شده پر شود. (۱قُرِنتیان ۲:۱۰ خوانده شود.) این پیام می‌تواند به راستی «مثل آتشِ افروخته» در ما گردد، طوری که با شور حرارت از آن صحبت کنیم و نتوانیم آن را برای خود نگاه داریم.
گوهرهای روحانی
آیا ‹دلتان راغب است یَهُوَه را بشناسد›؟
۱۱ یَهُوَه خدا از تک‌تک ما می‌خواهد مقبول او شود و مقبول او بماند. اِرْمیای نبی در رابطه با عادلان اذعان کرد: «ای یَهُوَه صبایوت . . . عادلان را می‌آزمایی و گُرده‌ها و دل‌ها را مشاهده می‌کنی.» (ار ۲۰:۱۲) پس اگر یَهُوَه خدا حتی دل‌های عادلان را می‌آزماید، ضروری است که برای مقبول شدن نزد او، دل خود را صادقانه بیازماییم. (مزمور ۱۱:۵ خوانده شود.) هنگام این کار ممکن است طرز فکر، هدف یا احساسی نادرست در خود بیابیم. ممکن است پی ببریم که دلمان به اصطلاح ‹غلفه› دارد و لازم است آن را دور اندازیم. این کار به مفهوم جرّاحی دل مجازی است. حال برای آزمایش دلمان باید در پی چه چیزهایی برآییم؟ و چگونه می‌توانیم تغییرات لازم را در دل خود به وجود آوریم؟—ار ۴:۴.
۳-۹ اوت
گنج‌هایی در کلام خدا | اِرْمیا ۲۲-۲۳
اهمیت شبانان خوب
داوری یَهُوَه علیه معلمان کاذب
۴ آری، این انبیاء، یا معلمان، الگوی اخلاقی بدی را نهادند و در نتیجه مردم را به انجام آن تشویق کردند. به وضعیت جهان مسیحیت امروزی نگاه کن! آیا آنها درست مانند افراد روزگار ارمیا نیستند؟ امروزه، روحانیون، به زناکاران و همجنس‌بازان اجازه می‌دهند به عنوان اعضای روحانیون باقی بمانند و حتی به آنان اجازه می‌دهند تا به طور رسمی در خدمات کلیسا پیشوایی کنند. آیا جای تعجب است که بسیاری از اعضای کلیسا نیز از لحاظ اخلاقی فاسد هستند؟
گوهرهای روحانی
نکاتی از کتاب اِرْمیا
۲۳:۳۳—‹بار یَهُوَه› چه بود؟ در زبان اصلی این کلمه به اظهاری رسمی و پراهمیت الٰهی یا به چیزی که بر کسی سنگینی و او را خسته کرده است، اشاره می‌کند. اصطلاح ‹باری از طرف یَهُوَه› در اینجا به نبوّتی پراهمیت اشاره می‌کند دال بر اینکه اورشلیم به ویرانی محکوم شده بود. آن مردم برای یَهُوَه یک بار شده بودند و او قصد داشت آنان را از خود دور کند. امروزه پیغام نبوی حکم مجازات و اعلام نابودی قریب‌الوقوع جهان مسیحیت نیز برای کلیساها سنگین شده است. از این جهت مردم خودسر جهان مسیحیت برای یَهُوَه خدا یک ‹بار› می‌باشند.
۱۰-۱۶ اوت
گنج‌هایی در کلام خدا | اِرْمیا ۲۴-۲۵
«انجیرهای خوب» و «انجیرهای بد» چه مفهومی دارند؟
ثمرات خوب و بد
۶ قبل از اینکه یَکُنیا، یا یَهُویاقیم داوطلبانه اورشلیم را به پادشاه نَبُوکَدنَصَر تسلیم کند، او فقط به مدت سه ماه و ده روز در یهودا پادشاه بود. در میان کسانی که با او برای تبعید، به اسارت برده شدند، دانیال و سه تن از یاران عبرانیش حَنَنیا، میشائیل، عَزَریا و همین طور حِزْقِیال نیز بودند. آنان توسط پادشاه بابل زنده گذاشته شدند، از اینرو می‌توان گفت که یَهُوَه تمامی این اسیران را زیر نظارت خود داشت تا به نحو خوبی به سرزمین کلدانیان فرستاده شوند. آیا ملاحظه کردی که یَهُوَه همچنین قول داد که ‹چشمان خود را بر ایشان به نیکویی خواهد انداخت›؟ این چگونه به انجام رسید؟ ۸۰ سال بعد، در سال ۵۳۷ ق.د.م.، یَهُوَه باعث شد تا پادشاه کوروش فرمانی صادر کند که مبنی بر آن به باقیمانده‌ای از فرزندان آنان اجازه می‌داد تا به سرزمین یهودا بازگردند. این یهودیان وفادار شهر اورشلیم را نوسازی کردند؛ آنها معبد جدیدی را برای پرستش خدایشان، یَهُوَه، بنا کردند؛ و با تمام قلب به او بازگشتند. با ملاحظهٔ تمام اینها، این اسیران و اولاد آنان برای یَهُوَه مانند انجیرهای بسیار خوب و نوبر بودند.
ثمرات خوب و بد
۱۰ بدین ترتیب صِدقیّا به راستی در نظر یَهُوَه به ‹انجیر بد› تبدیل گردید. او نه تنها علیه نَبُوکَدنَصَر پادشاه، با شکستن سوگند صداقت که به اسم یَهُوَه با پادشاه یاد کرده بود، سرکشی کرد، بلکه به طور کامل، شفقت یَهُوَه را نیز که توسط ارمیا نسبت به او آشکار شد، رد کرد. در حقیقت او تا مرحلهٔ بازداشت ارمیا پیش رفت! جای شگفتی نیست که عزرا، طرز تلقی پادشاه را در ۲تواریخ ۳۶:۱۲ این چنین خلاصه می‌کند: «در نظر یَهُوَه خدای خود شرارت ورزیده . . . تواضع ننمود.» در نظر یَهُوَه صِدقیّا و کسانی که در اورشلیم باقی ماندند، مانند سبدی از انجیرهای بد و فاسد بودند!
آیا ‹دلتان راغب است یَهُوَه را بشناسد›؟
بگذارید به آنچه یَهُوَه در روزگار اِرْمیا در مورد انجیر گفت توجه کنیم. قوم یهودا در سال ۶۱۷ ق.م. از لحاظ روحانی در وضعیتی بد قرار داشت. خدا آیندهٔ آنان را در رؤیایی نمایان ساخت. در آن رؤیا دو نوع انجیر یعنی «انجیر بسیار نیکو» و «انجیر بسیار بد» نمایان بود. (اِرْمیا ۲۴:۱-۳ خوانده شود.) انجیرهای بد مظهر صِدِقیّای پادشاه و اشخاصی مانند او بود که از طریق نَبُوکَدْنَصَّر پادشاه و سپاهیانش تنبیه می‌شدند. ولی حِزْقِیال، دانیال و سه دوستش که در بابل بودند و برخی از یهودیانی که بعد از مدتی به اسارت برده شدند انجیرهای نیکو بودند. مطابق با پیشگویی باقی‌ماندهٔ این اشخاص به اورشلیم برمی‌گشتند تا معبد را بازسازی کنند.—ار ۲۴:۸-۱۰؛ ۲۵:۱۱، ۱۲؛ ۲۹:۱۰.
آیا ‹دلتان راغب است یَهُوَه را بشناسد›؟
۱۰ سپاسگزاریم که یَهُوَه به ما کمک می‌کند به آنچه در دل مجازی‌مان داریم پی ببریم! ولی برخی ممکن است بپرسند: ‹چرا این موضوع برای ما شاهدان یَهُوَه اهمیت دارد؟› لازمهٔ آزمایش دل به این مفهوم نیست که اکثر شاهدان یَهُوَه مانند یهودیان باستان اعمال بد انجام می‌دهند و به طور مجازی به «انجیرهای بد» تبدیل شده‌اند. خیر، خادمان امروزهٔ خدا پاک و به او وفادارند. با این حال لازم است به دعای داود پادشاه توجه کنیم که گفت: «ای خدا مرا تفتیش کن و دل مرا بشناس. مرا بیازما و فکرهای مرا بدان، و ببین که آیا در من راه فساد است.»—مز ۱۷:۳؛ ۱۳۹:۲۳، ۲۴.
۱۱ یَهُوَه خدا از تک‌تک ما می‌خواهد مقبول او شود و مقبول او بماند. اِرْمیای نبی در رابطه با عادلان اذعان کرد: «ای یَهُوَه صبایوت . . . عادلان را می‌آزمایی و گُرده‌ها و دل‌ها را مشاهده می‌کنی.» (ار ۲۰:۱۲) پس اگر یَهُوَه خدا حتی دل‌های عادلان را می‌آزماید، ضروری است که برای مقبول شدن نزد او، دل خود را صادقانه بیازماییم. (مزمور ۱۱:۵ خوانده شود.) هنگام این کار ممکن است طرز فکر، هدف یا احساسی نادرست در خود بیابیم. ممکن است پی ببریم که دلمان به اصطلاح ‹غلفه› دارد و لازم است آن را دور اندازیم. این کار به مفهوم جرّاحی دل مجازی است. حال برای آزمایش دلمان باید در پی چه چیزهایی برآییم؟ و چگونه می‌توانیم تغییرات لازم را در دل خود به وجود آوریم؟—ار ۴:۴.
گوهرهای روحانی
پیشگویی یا نبوّت چیست؟
آیا پیشگویی یا نبوّت همیشه به معنی پیش‌بینی وقایع آینده است؟ خیر، در کتاب مقدّس پیشگویی یا نبوّت تنها به بیان وقایع آینده محدود نمی‌شود. اما اکثر پیام‌های خدا به صورت مستقیم یا غیرمستقیم به آینده مربوط می‌شود. برای مثال، خدا به کرّات به قوم اسرائیل هشدار داد که راه‌های نادرستشان را کنار بگذارند و در کنار آن گفته می‌شد که در صورت به گوش گرفتن یا رد کردن آن چه برکاتی خواهند داشت یا چه مصیبت و سختی‌هایی خواهند کشید. (اِرْمیا ۲۵:۴-۶) آنچه برای قوم اسرائیل روی می‌داد بسته به راهی بود که آنان برمی‌گزیدند.—تَثنیه ۳۰:۱۹، ۲۰.
اوت ۱۷-۲۳
گنج‌هایی در کلام خدا | اِرْمیا ۲۶-۲۸
فریب پیامبران دروغین را نخورید
آیا حقیقت را تشخیص می‌دهید؟
۱۳ ‹در چارچوب تعالیم درست بمانید.› (۲تیمو ۱:۱۳) ‹چارچوب تعالیم درست› به تعالیم مسیحی‌ای اشاره دارد که در کتاب مقدّس آمده است. (یو ۱۷:۱۷) این تعالیم پایهٔ باورهای ماست. سازمان یَهُوَه به ما آموزش داده که به چارچوب تعالیم درست پای‌بند بمانیم. اگر این کار را بکنیم برکت می‌گیریم.
۱۴ اگر ما از ‹چارچوب تعالیم درست› منحرف شویم، چه اتفاقی می‌افتد؟ به نمونه‌ای توجه کنید. در قرن اول در بین بعضی از مسیحیان شایعه‌ای پخش شده بود که روز یَهُوَه رسیده است. احتمالاً آن شایعه در نامه‌ای بود که بعضی‌ها فکر می‌کردند پولُس رسول آن را نوشته است. بعضی از مسیحیان تِسالونیکی بدون تحقیق، آن شایعه را باور و پخش کردند. اگر آنها تعلیمات پولُس را در زمانی که با آنها بود به یاد می‌آوردند، فریب نمی‌خوردند. (۲تسا ۲:۱-۵) پولُس به آنها گفته بود هر چیزی را که می‌شنوند باور نکنند. پولُس همین طور برای کمک به آنها در آخر نامهٔ دومش به تِسالونیکیان نوشت: «من، پولُس، این سلام را با دست خودم می‌نویسم که نشانه‌ای در همهٔ نامه‌های من است؛ این دست‌خط من است.»—۲تسا ۳:۱۷.
۱۵ ما از نامهٔ پولُس به تِسالونیکیان چه یاد می‌گیریم؟ وقتی یک شایعه یا مطلبی که هماهنگ با آموخته‌هایمان نیست را می‌شنویم، باید از قدرت تشخیصمان استفاده کنیم. یک بار در شوروی سابق دشمنانمان نامه‌ای را به برادران دادند که به نظر می‌رسید از طرف شعبهٔ مرکزی است. آن نامه برادران را تشویق می‌کرد که سازمانی جدا و مستقل تشکیل دهند. با این که آن نامه واقعی به نظر می‌رسید، برادران وفادار فریب آن را نخوردند. آنها متوجه شدند که محتوای آن نامه هماهنگ با آموخته‌هایشان نیست. امروزه دشمنان ما بعضی وقت‌ها با استفاده از اینترنت و شبکه‌های اجتماعی سعی می‌کنند ما را فریب دهند و بین ما تفرقه بیندازند. ما نباید ‹قدرت تشخیصمان را زود از دست بدهیم،› در عوض باید از طریق آن، درستی آنچه را که می‌خوانیم یا می‌شنویم، با آموخته‌هایمان محک بزنیم. به این شکل از خودمان محافظت می‌کنیم.—۲تسا ۲:۲؛ ۱یوحنا ۴:۱.
گوهرهای روحانی
ک-ارمیا ص ۱۲۲ ¶۱۸
آیا هر روز به دنبال جواب این سؤال هستی: «یَهُوَه کجاست»؟
۱۸ در دوران خدمتش به عنوان پیامبر، اِرْمیا از رفتار هم‌دوره‌ای‌های خود در موقعیت‌های مختلف درس‌های زیادی گرفت. یکی از آنها پیامبری به نام اوریّا بود که در زمان سلطنت یِهویاقیم، علیه اورشلیم و یهودا پیشگویی می‌کرد. اما اوریّا از ترس یِهویاقیم پادشاه به مصر فرار کرد. بعد از آن، پادشاه افرادی را فرستاد تا او را از مصر برگردانند و سپس اوریّا را کشتند. (اِرْمیا ۲۶:۲۰-۲۳) به نظر تو اِرْمیا از عاقبت اوریّا درسی گرفت؟ اینکه اِرْمیا همچنان به هشدار دادن به یهودیان دربارهٔ نابودی نزدیکشان ادامه داد، حتی در محوطهٔ معبد، نشان می‌دهد که او واقعاً از آن ماجرا درس گرفته بود. اِرْمیا شجاعتش را حفظ کرد و یَهُوَه او را تنها نگذاشت. خدا احتمالاً اَخیقام، پسر شافان، را برانگیخت تا از جان اِرْمیا که با شجاعت ایستادگی می‌کرد، محافظت کند.—اِرْمیا ۲۶:۲۴.
۲۴-۳۰ اوت
گنج‌هایی در کلام خدا | اِرْمیا ۲۹-۳۰
یَهُوَه خادمانش را به اندازه‌ای که مناسب است تأدیب می‌کند
ب۲۰/۲ ص۶ ¶۱۴
پدر ما یَهُوَه، عمیقاً دوستمان دارد
۲ یَهُوَه ما را آموزش می‌دهد. ما برخلاف عیسی کامل نیستیم. از این رو، یَهُوَه پدر مهربانمان برای آموزش ما، گاه در صورت نیاز تأدیبمان می‌کند. کلام او به ما چنین یادآوری می‌کند: «یَهُوَه کسی را که دوست می‌دارد، تأدیب می‌کند.» (عبر ۱۲:۶، ۷) یَهُوَه به طرق مختلف ما را تأدیب یا اصلاح می‌کند. برای مثال، گاه در کلامش چیزی می‌خوانیم یا در جلسات چیزی می‌شنویم که برای اصلاح ما مفید است؛ همچنین از طریق پیران جماعت کمک‌های لازم را دریافت می‌کنیم. تأدیب یَهُوَه هر گونه و هر قدر که باشد، تنها از سر محبت او به ماست.—ار ۳۰:۱۱.
وقتی وفاداری‌تان آزمایش می‌شود، هوشیار باشید
۶ تأدیب و اصلاح می‌تواند از نظر عاطفی دردناک باشد. اما اگر فقط روی درد تمرکز کنیم، ممکن است تأدیب را بی‌ارزش جلوه دهیم و احساس کنیم که با ما خیلی ناعادلانه رفتار شده است. در نتیجه، شاید متوجه نشویم تأدیب و اصلاح ابراز محبت یَهُوَه به ماست. (عبرانیان ۱۲:۵، ۶، ۱۱ خوانده شود.) اگر اجازه دهیم که احساساتمان بر ما مسلّط شوند، به شیطان فرصت می‌دهیم تا از احساسات ما سوءاستفاده کند. او می‌خواهد که تأدیب و اصلاح را رد کنیم و حتی بدتر از آن، از یَهُوَه و از جماعتش فاصله بگیریم. اگر تأدیب و اصلاح شده‌ایم، چطور می‌توانیم هوشیار بمانیم؟
گوهرهای روحانی
تأدیب فرزند به چه معنی است؟
تأدیب از طرف یَهُوَه همواره «به انصاف» و حد مناسب اعمال می‌شود. (اِرْمیا ۳۰:۱۱؛ ۴۶:۲۸) او موقعیت و تمام جوانب آن را در نظر می‌گیرد، حتی آن‌هایی که آشکار نیست. والدین چگونه می‌توانند همچون یَهُوَه خدا عمل کنند؟ استیون که در ابتدای مقاله از او نقل‌قول شد، چنین می‌گوید: «با این که واقعاً ناراحت شده بودیم و نمی‌توانستیم درک کنیم که چرا دخترمان دزدیدن حلقه را چنین انکار می‌کند، سعی کردیم سن، شعور و عدم پختگی او را نیز در نظر بگیریم.»
روبرت، شوهر نیکوله نیز سعی می‌کند موقعیت را از جوانب مختلف در نظر گیرد. وقتی از فرزندانش رفتاری نادرست سر می‌زند مرتب از خود می‌پرسد: ‹آیا این عمل ناشایست یک بار پیش آمده یا مدام روی می‌دهد؟ آیا بچه خسته است و حال خوشی ندارد؟ آیا مشکل دیگری دارد که باعث شده به این عمل دست بزند؟›
والدین معقول همواره مدّ نظر دارند که کودکان، بزرگسالانی کوچک‌اندام نیستند. پولُس یکی از رسولان عیسی با درک این امر چنین نوشت: «آنگاه که کودکی بیش نبودم، چون کودکان سخن می‌گفتم و چون کودکان می‌اندیشیدم.» (۱قُرِنتیان ۱۳:۱۱) روبرت می‌گوید: «یکی از نکته‌هایی که به من کمک می‌کند، موضوع را بیش از حد بزرگ نکنم و از واکنشی افراطی دوری کنم، این است که همواره کارهای خودم را در آن سنین به یاد آورم.»
بسیار اهمیت دارد که از فرزندانتان انتظاراتی واقع‌بینانه داشته باشید و در عین حال رفتار یا عمل خطای آنان را توجیه نکنید و نادیده نگیرید. با در نظر داشتن توانایی‌ها، محدودیت‌های فرزندتان و دیگر مسائل می‌توانید اطمینان یابید که تأدیب شما متعادل و معقول است.
۳۱ اوت–۶ سپتامبر
گنج‌هایی در کلام خدا | اِرْمیا ۳۱
«من عهد جدیدی می‌بندم»
شما پادشاهی‌ای از کاهنان خواهید بود
۷ مدت‌ها پیش از آن که عهد شریعت باطل شود، یَهُوَه از طریق اِرْمیای نبی پیشگویی کرد که با قوم اسرائیل «عهد تازه‌ای» خواهد بست. (اِرْمیا ۳۱:۳۱-۳۳ خوانده شود.) برخلاف عهد شریعت، این عهد بخشش گناه را بدون ریخته شدن خون حیوانات میسر می‌ساخت. چگونه چنین چیزی امکان‌پذیر شد؟
دستیابی به زندگی ابدی
۹ عیسی در مراسم یادبود، نان فطیر را به شاگردان خود داد و گفت که این نان مظهر بدنش است. بعد جام شراب را در دست گرفت، به آنها داد و گفت: «این شراب مظهر خون من است که به عهد خدا اعتبار می‌دهد.» (مرق ۱۴:۲۲-۲۵؛ لو ۲۲:۲۰؛ ۱قر ۱۱:۲۴) گفته‌های عیسی در مورد آن عهد، اهمیت زیادی دارد. عهد جدید فقط با ‹خاندان اسرائیل روحانی› بسته شده است که با عیسی «در پادشاهی خدا» خواهند بود. (عبر ۸:۶، ۱۰؛ ۹:۱۵) رسولان در آن زمان این موضوع را درک نکردند، اما چیزی نگذشت که آنها مسح شدند و به‌واسطهٔ عهد جدید، جایی کنار عیسی در آسمان برایشان آماده شد.—یو ۱۴:۲، ۳.
یک گلّه، یک شبان
۱۴ پس آنانی که تحت لوای حکومت او بر زمین زندگی خواهند کرد چطور؟ اینان کسانی هستند که از این عهد جدید برکت می‌یابند. (غلا ۳:۸،۹) با این که این افراد در این عهد شرکت ندارند اما با گردن نهادن و اطاعت از درخواست‌های آن به این عهد ‹متمسّک شده‌اند› و آن را نگاه داشته‌اند. همان طور که اِشَعْیای نبی پیشگویی کرد: ‹غریبانی که با یَهُوَه مُقتَرِن شده [پیوند یافته‌اند] او را خدمت نمایند و اسم یَهُوَه را دوست داشته، بندهٔ او بشوند. یعنی همهٔ کسانی که سَبَّت را نگاه داشته، آن را بی‌حرمت نسازند و به عهد من متمسّک شوند. ایشان را به کوه قدس خود خواهم آورد و ایشان را در خانهٔ عبادت خود شادمان خواهم ساخت.› سپس یَهُوَه گفت: «زیرا خانهٔ من به خانهٔ عبادت برای تمامی قوم‌ها مسمّیٰ خواهد شد.»—اشع ۵۶:۶،۷.
گوهرهای روحانی
سؤالات خوانندگان
زمانی که کتاب اِرْمیا نوشته می‌شد، آشوریان پادشاهی ده طایفهٔ شمالی را تحت تصرّف در آورده و بسیاری از آنان را به اسارت گرفته بودند. با این همه، احتمالاً برخی از نوادگان اِفرایم به سرزمین یهودا گریخته بودند. در سال ۶۰۷ ق.م. بابِلیان دو طایفهٔ پادشاهی جنوبی یهودا را شکست دادند. ظاهراً بابِلیان بسیاری از اسیران را به رامه، واقع در سرزمین بنیامین که در ۸ کیلومتری شمال اورشلیم بود، فرستادند. (ار ۴۰:۱) ممکن است برخی از آنان در آن شهر جایی که راحیل دفن شده بود، قتل عام شدند. (۱سمو ۱۰:۲) پس گریهٔ راحیل برای فرزندانش، مفهومی نمادین دارد و می‌تواند نماد سوگواری برای طایفهٔ بنیامین در کل یا برای آنان که در رامه کشته شدند، باشد. همچنین ممکن است این گفتهٔ اِرْمیا به این امر اشاره داشته باشد که تمامی مادران قوم خدا برای کل تبعیدیان اسرائیلی می‌گریستند.
در هر صورت، گفتهٔ اِرْمیا در مورد گریهٔ راحیل برای فرزندانش، به صورت نبوی آنچه را که قرن‌ها بعد روی می‌داد، بیان می‌کرد؛ یعنی زمان طفولیت عیسی که زندگی‌اش در خطر بود. هیرودیس پادشاه فرمان داد که در بیت‌لِحِم که در جنوب اورشلیم واقع بود، تمامی پسران زیر دو سال کشته شوند. پس آن فرزندان کشته شدند و ‹دیگر نبودند.› شیون و گریهٔ مادران داغداری را تصوّر کنید که برای فرزندانشان سوگواری می‌کردند! گویی گریهٔ آنان تا رامه تا شمال اورشلیم شنیده می‌شد.—مت ۲:۱۶-۱۸.