Inzicht in het nieuws

Terrein van kernproeven hersteld

● Kort geleden begonnen de mensen van het atol Enewetak, de plaats waar de Verenigde Staten van 1948 tot 1958 kernproeven hebben gedaan, naar hun geboorte-omgeving terug te keren. Amerikaanse regeringsinstanties ruimen radioactieve grond en radioactief afval op om het milieu voor de eilandbewoners te helpen herstellen. Geleerden staan echter nu reeds verwonderd over het verbazingwekkende herstellingsvermogen van het land nadat er twintig jaar geen bomexplosies hebben plaatsgevonden. „Thans gedijen vissen en koralen in de [atoom-] kraters, hetgeen getuigt van het vermogen van de natuur om zich van bijna elke vorm van verstoring te herstellen”, schrijft een ’zeebioloog’.

Een regeringsfunctionaris zegt vol verwondering: „Wij zien geen mutaties van zeedieren of -planten. Wij ontdekken beslist geen van de tweekoppige monsters die volgens de ’science fiction’ na langdurige bestraling zouden ontstaan.”

Wat mensen ook doen om ons milieu te verderven totdat God zijn beloofde „nieuwe aarde” tot stand brengt, de schade zal dus beslist niet blijvend zijn. Mettertijd zal het verbazingwekkende herstellingsvermogen van zijn schepping ervoor zorgen dat de aarde, met Gods zegen, tot de met een tuin te vergelijken toestand wordt hersteld die hij er oorspronkelijk voor in petto had. — Openb. 11:18; 21:1-4.

Het inzicht van Indianen

● In het tijdschrift National Geographic stond nog niet zo lang geleden een artikel over de uitzonderlijke Huicholes Indianen van de Sierra Madre Occidental, een bergketen in West-Mexico. Sprekend over de zendelingen die onder deze vuur-en-zonaanbiddende Indianen hebben gewerkt, merkt de schrijver op: „Ik werd gewaar dat [zij] hun evangelische rol moesten verzachten.” Om dit te illustreren, zegt hij: „Ik bemerkte dat het [katholieke] altaar in het kapelletje naar het heilige oosten van de Huicholes toegekeerd stond; aan weerszijden van het altaar stond een ceremoniële stoel van een sjaman [medicijnman] eveneens naar het oosten toe gekeerd.” Hij merkt op dat „de christelijke heiligen en de oude inheemse godheden zowel in de kerk als in Huicholes-tempels worden vereerd”.

National Geographic citeert ook een opmerking van een Indiaan tegen een ontdekkingsreiziger enkele jaren daarvóór: „Als christenen tot heiligen bidden die door de timmerlieden zijn gemaakt, waarom zouden de Huicholes dan niet tot de zon bidden, die zoveel beter is gemaakt?” — Juni 1977, blz. 850.

Vele eeuwen eerder werd een soortgelijke opmerking over hout in de handen van een houtsnijder uit de oudheid gemaakt, zodat wij in de katholieke Petrus-Canisiusvertaling van de bijbel lezen: „De helft verbrandt hij in vuur en op de houtskool roostert hij vlees om te eten; is hij verzadigd, dan gaat hij zich warmen . . . Van het overschot maakt hij een afgod, een beeld, waarvoor hij kan knielen. Dan werpt hij zich aanbiddend neer, en zegt: Kom mij te hulp; want gíj zijt mijn god!” Zo iemand, lezen wij verder, zal nooit toegeven: „Houd ik geen leugen in mijn hand?” — Jes. 44:16, 17, 20

Hedendaags gepeupel-geweld

● De meeste Amerikanen zijn waarschijnlijk van mening dat religieus gepeupelgeweld in hun land tot het verleden behoort. De New York Times bericht echter dat „Jehovah’s Getuigen die [in Brooklyn] hun evangeliezending trachtten te vervullen”, geconfronteerd werden met „wel 40 jonge [Chassidim (ultra-orthodoxe)] joden”, die eisten dat de Getuigen „het overwegend joodse gebied rond 47th Street en 14th Avenue zouden verlaten”.

De jongeren ondersteunden hun eisen met metalen stangen en stenen. „Zeven Getuigen deden aangifte dat zij waren aangevallen”, aldus de Times. Een van hen, die in het Maimonides Medical Center voor een schouderwond werd behandeld, bleek later ook een hersenschudding te hebben. — 30 mei 1977 blz. 19.

Ooggetuigen berichten dat Chassidim („de vromen”) van alle leeftijden zelfs oudere personen, onder wie een vrouw van in de zestig, aanvielen. Auto’s werden vernield, en bijbels en bijbelse lectuur werden vernietigd. Een lijst met namen van Getuigen in de plaatselijke gemeente werd gestolen en degenen die erop voorkwamen, werden telefonisch bedreigd.

Ongetwijfeld zal het merendeel van de etnische joden, hoewel zij het misschien niet met de religieuze opvattingen van de Getuigen eens zijn, deze gewelddadigheid tegen vreedzame mensen die alleen gedreven worden door de wens te helpen, afkeuren. Het is echter tragisch te zien dat een dergelijke onverdraagzaamheid aan de dag wordt gelegd door enkelen van degenen die in het verleden zelf op zo’n verschrikkelijke wijze door de nazi’s zijn vervolgd. Deze vroegere slachtoffers van onverdraagzaamheid dienen onverdraagzaamheid toch wel het meest van allen te haten.