Johannes 5:29 heeft betrekking op het einde van de oordeelsperiode. Maar iets heel belangrijks dat opgemerkt dient te worden, iets wat helpt te bepalen op welke tijd Jezus’ woorden omtrent de ’opstanding des levens en de opstanding des oordeels’ betrekking hebben, is wat hij eerder in dezelfde context zei, toen hij sprak over de op dat moment levenden die geestelijk dood waren (zoals toegelicht onder het onderkopje ’Uit de dood tot het leven overgaan’): „Het uur komt, en is nu, waarin de doden de stem van de Zoon van God zullen horen, en zij die er acht op hebben geslagen [lett.: „de(genen) die gehoord hebben”], zullen leven” (Jo 5:25, Int). Hieruit blijkt dat hij niet sprak over personen die alleen maar het geluid van zijn stem hoorden, maar veeleer over degenen die „gehoord hebben”, namelijk degenen die na te hebben gehoord, het gehoorde als waar aanvaarden. De termen „horen” en „luisteren” worden in de bijbel heel vaak gebruikt in de betekenis van „acht slaan op”, „ter harte nemen” of „gehoorzamen”. (Zie GEHOORZAAMHEID.) Degenen die gehoorzaam blijken te zijn, zullen leven. (Vgl. het gebruik van dezelfde Griekse term [a·kouʹo], „horen” of „luisteren”, in Jo 6:60; 8:43, 47; 10:3, 27.) Zij worden niet geoordeeld naar wat zij gedaan hebben voordat zij zijn stem hoorden, maar naar wat zij doen nadat zij die gehoord hebben.

’Uit de dood tot het leven overgaan’. Jezus sprak over personen die ’eeuwig leven hebben’ omdat zij zijn woorden niet alleen horen maar ook geloven en gehoorzamen en vervolgens geloof stellen in de Vader, die hem gezonden heeft. Hij zei over ieder van hen: „Hij komt niet in het oordeel, maar is uit de dood tot het leven overgegaan. Voorwaar, voorwaar, ik zeg u: Het uur komt, en is nu, waarin de doden de stem van de Zoon van God zullen horen, en zij die er acht op hebben geslagen, zullen leven.” — Jo 5:24, 25.

Degenen die ’nu uit de dood tot het leven zijn overgegaan’, konden niet degenen zijn die letterlijk gestorven waren en zich in het graf bevonden. Toen Jezus dit zei, bevond de gehele mensheid zich vanuit het standpunt van God, de Rechter van allen, onder het doodsoordeel. Jezus sprak dus kennelijk over personen op aarde die eens in geestelijk opzicht dood waren. Op zulke geestelijk doden moet Jezus gedoeld hebben toen hij tot de joodse zoon die eerst naar huis wilde gaan om zijn vader te begraven, zei: „Blijf mij volgen, en laat de doden hun doden begraven.” — Mt 8:21, 22.

Degenen die christenen zijn geworden en het ware geloof hebben aanvaard, behoorden eens tot de geestelijk doden van de wereld. De apostel Paulus herinnerde de gemeente hier met de volgende woorden aan: „God [heeft] ú levend gemaakt, ofschoon gij dood waart in uw overtredingen en zonden, waarin gij eens hebt gewandeld overeenkomstig het samenstel van dingen van deze wereld . . . Maar God, die rijk is aan barmhartigheid, heeft ons wegens zijn grote liefde waarmee hij ons heeft liefgehad, te zamen met de Christus levend gemaakt, zelfs toen wij dood waren in overtredingen — door onverdiende goedheid zijt gij gered — en hij heeft ons mede opgewekt en ons mede plaats doen nemen in de hemelse gewesten in eendracht met Christus Jezus.” — Ef 2:1, 2, 4-6.

Omdat zij niet langer in overtredingen en zonden jegens God wandelen, en wegens hun geloof in Christus, heeft Jehovah zijn veroordeling derhalve van hen weggenomen. Hij heeft hen uit een geestelijke dood opgewekt en hun de hoop op eeuwig leven gegeven (1Pe 4:3-6). Met de volgende woorden beschrijft de apostel Johannes deze verandering van een toestand waarin zij dood in overtredingen en zonden waren, tot een toestand waarin zij geestelijk levend zijn: „Verwondert u niet, broeders, dat de wereld u haat. Wij weten dat wij van de dood tot het leven zijn overgegaan, omdat wij de broeders liefhebben.” — 1Jo 3:13, 14.