W noc przed śmiercią Jezus przypomniał swoim uczniom, żeby kochali siebie nawzajem. Wiedział, że ofiarna miłość pomoże im zachować jedność i znosić nienawiść świata. Właśnie tak było ze zborem w Tesalonice. Odkąd został utworzony, tamtejsi chrześcijanie byli prześladowani. Stali się jednak wzorem wytrwałości i miłości (1 Tes. 1:3, 6, 7). Paweł zachęcał ich, żeby dalej okazywali miłość, i to „w jeszcze większym stopniu” (1 Tes. 4:9, 10). Miała ich ona pobudzać do pocieszania przygnębionych i wspierania słabych (1 Tes. 5:14). Bracia ci zastosowali się do tej rady, bo w swoim następnym liście, napisanym jakiś rok później, Paweł pochwalił ich: „U każdego z was wzrasta (...) miłość do drugich” (2 Tes. 1:3-5). Pomogła im ona wytrwale znosić trudności i prześladowania. w21.03 s. 22, ak. 11