(czyli prezbitera, starszego autorytetem) w zborze; oto wyjątek z nich: „Starsi, którzy godnie sprawują swój urząd, niech będą uważani za godnych podwójnej czci, a zwłaszcza ci, którzy pracują słowem i nauczaniem” (1 Tym. 5:17, NT). Zatem „starsi” piastowali w zborze urząd przełożonych i zajmowali się przemawianiem oraz nauczaniem Biblii. List Jakuba 5:14 podaje ponadto, że modlitwy takich „starszych” były szczególnym dobrodziejstwem.

Zamianowani przełożeni w społeczności teokratycznej

1. Jakie pytania nasuwa List 1 Piotra 5:1-3, gdyby się trzymać poglądu, że wszyscy członkowie zboru byli „starszymi”?

APOSTOŁ Piotr przebywał w latach od 62 do 64 n.e. w Babilonie na terenie Mezopotamii, a w liście stamtąd pisanym wypowiedział się między innymi na temat „starszych”. Oto jego słowa: „Starszych [prezbiterów, starszyznę, NW, uw. marg.] więc wśród was napominam, jako również starszy i świadek cierpień Chrystusowych oraz współuczestnik chwały, która ma się objawić: Paście trzodę Bożą, która jest między wami, nie z przymusu, lecz ochotnie, po Bożemu, nie dla brzydkiego zysku, lecz z oddaniem, nie jako panujący nad tymi, którzy są wam poruczeni, lecz jako wzory dla trzody” (1 Piotra 5:1-3). Gdyby należało całą „trzodę Bożą” uważać za „starszyznę”, to jaki sens miałoby zwracanie się Piotra do „starszych (...) wśród was”? Poza tym kogo mógłby apostoł mieć na myśli, wspominając o tych, „którzy są wam poruczeni”, to znaczy poruczeni „starszym”? Jakże mogliby oni ‚paść trzodę’, gdyby w niej wszyscy byli „starszymi”, a stąd też pasterzami?

2. Dlaczego odbiorcy listu Piotra musieli być „starszymi” w sensie oficjalnym? Ilu „starszych” miał zbór jeruzalemski, gdy rozpoczął swą działalność w dniu Pięćdziesiątnicy roku 33 n.e.?

² Apostoł Piotr „jako również starszy” zalicza siebie do tej samej grupy, co „starsi”, do których pisał. Skoro więc Piotr był „starszym” w sensie oficjalnym, to i ci, do których się zwracał, byli oficjalnie uznanymi „starszymi”. Z racji swego autorytetu apostoł Jezusa Chrystusa z całą pewnością powinien być tego rodzaju „starszym”. Toteż kiedy w dniu Pięćdziesiątnicy roku 33 n.e. zbór chrześcijański rozpoczął swą działalność, było w nim dwunastu oficjalnych „starszych”, mianowicie dwunastu apostołów Jezusa Chrystusa (Dzieje 1:13 do 2:37). Każdy z nich był podobnie jak Piotr „świadkiem cierpień Chrystusowych”, ponieważ trzymali się wszyscy razem od chrztu Jezusa aż do jego wniebowstąpienia (Dzieje 1:21, 22; 1 Piotra 5:1). Jako powołani na urząd „starszych”, począwszy od Pięćdziesiątnicy roku 33 n.e. ci apostołowie ofiarnie ‚pracowali słowem i nauczaniem’. — 1 Tym. 5:17, NT; Dzieje 2:37-42; 4:33; porównaj z tym 2 Jana 1 i 3 Jana 1.