-
Një ‘skllav’ që është i besueshëm dhe i maturKulla e Rojës—2004 | 1 Mars
-
-
Një ‘skllav’ që është i besueshëm dhe i matur
«Kush është në të vërtetë skllavi i besueshëm dhe i matur, të cilin zotëria i tij e emëroi mbi shërbëtorët e shtëpisë së vet?»—MATEU 24:45.
1, 2. Pse është jetësore sot që të marrim rregullisht ushqim frymor?
TË MARTËN pasdite më 11 nisan të vitit 33 të e.s., dishepujt e Jezuit bënë një pyetje që ka domethënie të madhe për ne sot. Ata e pyetën Jezuin: «Cila do të jetë shenja e pranisë sate dhe e përfundimit të sistemit?» Kur u përgjigj, ai tha një profeci të jashtëzakonshme. Jezui foli për një periudhë të turbullt me luftëra, zi buke, tërmete dhe sëmundje. Dhe këto gjëra do të ishin vetëm «fillimi i dhembjeve të lindjes». Gjendja do të bëhej edhe më e keqe. Ç’e ardhme e frikshme!—Mateu 24:3, 7, 8, 15-22; Luka 21:10, 11.
2 Që nga viti 1914 shumica e aspekteve të profecisë së Jezuit është përmbushur. ‘Dhembjet e lindjes’ e kanë zënë plotësisht njerëzimin. Megjithatë të krishterët e vërtetë nuk duhet të kenë frikë. Jezui premtoi se do t’i ushqente me ushqim frymor të shëndetshëm. Meqë tani Jezui është në qiell, çfarë ka bërë për ne këtu në tokë, që të marrim ushqim frymor?
3. Çfarë masash ka marrë Jezui për ne, që të marrim «ushqim në kohën e duhur»?
3 Vetë Jezui dha përgjigjen e kësaj pyetjeje. Kur po thoshte profecinë e tij madhështore, ai pyeti: «Kush është në të vërtetë skllavi i besueshëm dhe i matur, të cilin zotëria i tij e emëroi mbi shërbëtorët e shtëpisë së vet, për t’u dhënë atyre ushqim në kohën e duhur?» Pastaj tha: «Lum ai skllav, nëse zotëria i tij, kur të mbërrijë, e gjen duke bërë kështu! Vërtet po ju them: Ai do ta emërojë mbi gjithë zotërimet e tij.» (Mateu 24:45-47) Po, do të kishte ‘një skllav’ që do të emërohej për të siguruar ushqim frymor, ‘një skllav’ që do të ishte i besueshëm dhe i matur. A ishte ky skllav një individ i veçantë, disa individë njëri pas tjetrit apo diçka tjetër? Meqë skllavi i besueshëm siguron ushqim frymor shumë të nevojshëm është në të mirën tonë të gjejmë përgjigjen.
Një individ apo një klasë?
4. Si e dimë që «skllavi i besueshëm dhe i matur» nuk mund të jetë një individ i vetëm?
4 «Skllavi i besueshëm dhe i matur» nuk mund të jetë një individ i vetëm. Pse jo? Sepse skllavi filloi të jepte ushqim frymor në shekullin e parë dhe, sipas Jezuit, skllavi do të ishte duke vepruar ende kështu kur të arrinte Zotëria, në vitin 1914. Domethënë, do të duhej që një individ të shërbente me besnikëri për 1.900 vjet. Por as Metuselahu nuk jetoi kaq shumë.—Zanafilla 5:27.
5. Shpjegoni përse shprehja «skllavi i besueshëm dhe i matur» nuk bën fjalë për çdo të krishterë individualisht.
5 Atëherë, mos vallë shprehja «skllavi i besueshëm dhe i matur» në kuptimin e përgjithshëm bën fjalë për çdo individ të krishterë? Është e vërtetë se të gjithë të krishterët duhet të jenë të besueshëm e të matur. Megjithatë Jezui padyshim kishte në mendje diçka më tepër kur foli për ‘skllavin e besueshëm dhe të matur’. Si e dimë këtë? Sepse ai tha që ‘zotëria i tij, kur të mbërrinte’ do ta emëronte skllavin «mbi gjithë zotërimet e tij». A mund të emërohej çdo i krishterë mbi gjithçka, pra mbi «gjithë» zotërimet e Zotërisë? Do të ishte e pamundur.
6. Për ç’qëllim kombi i Izraelit duhej të shërbente si ‘shërbëtori’ ose «skllavi» i Perëndisë?
6 Prandaj, i vetmi përfundim i arsyeshëm është që Jezui kur po fliste për ‘skllavin e besueshëm e të matur’ e kishte fjalën për një grup të krishterësh. A mund të jetë ky një skllav i përbërë nga disa individë? Po. Shtatëqind vjet përpara Krishtit, Jehovai e quajti tërë kombin e Izraelit «dëshmitarët e mi» dhe ‘shërbëtori që kam zgjedhur’. (Isaia 43:10) Çdo pjesëtar i kombit të Izraelit, që nga viti 1513 p.e.s., kur u dha Ligji i Moisiut, e deri në Festën e Ditës së Pesëdhjetë të vitit 33 të e.s., ishte pjesëtar i kësaj klase të shërbëtorit. Shumica e izraelitëve nuk merrnin pjesë drejtpërdrejt në administrimin e çështjeve të kombit ose në bashkërendimin e programit të tij të ushqimit frymor. Jehovai përdori mbretërit, gjykatësit, profetët, priftërinjtë dhe levitët për të kryer këto detyra. Gjithsesi, si komb, Izraeli duhej të përfaqësonte sovranitetin e Jehovait dhe të shpallte lavdinë e Tij mes kombeve. Çdo izraelit duhej të ishte një dëshmitar i Jehovait.—Ligji i përtërirë 26:19; Isaia 43:21; Malakia 2:7; Romakëve 3:1, 2.
Hiqet ‘një shërbëtor’
7. Pse kombit të lashtë të Izraelit iu hoq privilegji për të qenë ‘shërbëtori’ i Perëndisë?
7 Meqenëse Izraeli ishte ‘shërbëtori’ i Perëndisë shekuj më parë, mos vallë ishte ai edhe skllavi për të cilin foli Jezui? Jo, sepse mjerisht Izraeli i lashtë nuk u tregua as i besueshëm dhe as i matur. Pavli e shpjegon përmbledhtazi situatën kur citon fjalët e Jehovait, drejtuar kombit të Izraelit: «Për shkakun tuaj, emri i Perëndisë po blasfemohet mes kombeve.» (Romakëve 2:24) Vërtet, historia e gjatë e rebelimit të Izraelit arriti kulmin kur ata hodhën poshtë Jezuin, dhe për pasojë Jehovai i hodhi poshtë ata.—Mateu 21:42, 43.
8. Kur u emërua ‘një shërbëtor’ për të zëvendësuar Izraelin? Në cilat rrethana ndodhi kjo?
8 Fakti që ‘shërbëtori’, pra Izraeli, nuk u tregua i besueshëm nuk do të thoshte se adhuruesit besnikë nuk do të merrnin më ushqim frymor. Në Festën e Ditës së Pesëdhjetë të vitit 33 të e.s., pesëdhjetë ditë pas ringjalljes së Jezuit, fryma e shenjtë u derdh mbi rreth 120 dishepujt që ndodheshin në dhomën e sipërme të një shtëpie në Jerusalem. Në atë çast lindi një komb i ri. Ashtu siç ishte me vend, kjo lindje u bë e njohur kur pjesëtarët e tij filluan t’u flitnin me guxim banorëve të Jerusalemit për «gjërat madhështore të Perëndisë». (Veprat 2:11) Kështu ky komb i ri, një komb frymor, u bë ‘shërbëtori’ që do t’u shpallte kombeve lavdinë e Jehovait dhe do të siguronte ushqim në kohën e duhur. (1 Pjetrit 2:9) Në mënyrë të përshtatshme ai u quajt më pas ‘Izraeli i Perëndisë’.—Galatasve 6:16.
9. (a) Nga cilët përbëhet «skllavi i besueshëm dhe i matur»? (b) Cilët janë «shërbëtorët e shtëpisë»?
9 Çdo pjesëtar i ‘Izraelit të Perëndisë’ është një i krishterë i kushtuar dhe i pagëzuar, i mirosur me frymën e shenjtë dhe që ka shpresë qiellore. Prandaj shprehja «skllavi i besueshëm dhe i matur» bën fjalë për të gjithë pjesëtarët e këtij kombi frymor të mirosur, të periudhës nga viti 33 i e.s. e deri tani, pikërisht ashtu si të gjithë izraelitët e periudhës nga viti 1513 p.e.s e deri në Festën e Ditës së Pesëdhjetë të vitit 33 të e.s., përbëjnë klasën e parakrishterë të shërbëtorit të përmendur tek Isaia 43:10. Por, cilët janë «shërbëtorët e shtëpisë», që marrin ushqim frymor nga skllavi? Në shekullin e parë të e.s., çdo i krishterë kishte shpresën qiellore. Si rrjedhim, edhe shërbëtorët e shtëpisë ishin të krishterët e mirosur, të marrë jo si grup, por si individë. Të gjithë, përfshirë edhe ata që kishin përgjegjësi në kongregacion, kishin nevojë për ushqim frymor nga skllavi.—1 Korintasve 12:12, 19-27; Hebrenjve 5:11-13; 2 Pjetrit 3:15, 16.
«Secilit punën e vet»
10, 11. Si e dimë se nuk u është caktuar e njëjta punë të gjithë pjesëtarëve të klasës së skllavit?
10 Ndërsa ‘Izraeli i Perëndisë’ është klasa e skllavit të besueshëm dhe të matur, të cilës i është caktuar një punë, edhe çdo pjesëtar i saj ka përgjegjësi individuale. Fjalët e Jezuit, të shkruara te Marku 13:34, e bëjnë të qartë këtë. Ai tha: «Është si një njeri që udhëton për në dhe të huaj, i cili e la shtëpinë e tij dhe u dha autoritet skllevërve të tij, secilit punën e vet, dhe portierin e urdhëroi të qëndronte vigjilent.» Pra, çdo pjesëtar i klasës së skllavit ka marrë një caktim: të shtojë zotërimet tokësore të Krishtit. Çdo pjesëtar e kryen këtë detyrë sipas aftësive dhe mundësive të veta.—Mateu 25:14, 15.
11 Më tej apostulli Pjetër u tha të krishterëve të mirosur të kohës së tij: «Sipas dhuratës që ka marrë secili, përdoreni duke i bërë shërbim njëri-tjetrit si kujdestarë të shkëlqyer të dashamirësisë së pamerituar të Perëndisë, të shprehur në mënyra të ndryshme.» (1 Pjetrit 4:10) Kështu që këta të mirosur kanë përgjegjësinë për t’i bërë shërbim njëri-tjetrit duke përdorur dhuratat që u ka dhënë Perëndia. Gjithashtu fjalët e Pjetrit tregojnë se të krishterët nuk do të kishin të gjithë të njëjtat aftësi, përgjegjësi ose privilegje. Sidoqoftë çdo pjesëtar i klasës së skllavit mund të ndihmonte në ndonjë mënyrë në rritjen e kombit frymor. Si?
12. Si ndihmonte në rritjen e klasës së skllavit çdo pjesëtar i kësaj klase, qoftë mashkull, qoftë femër?
12 Së pari, secili kishte përgjegjësinë të ishte dëshmitar i Jehovait, duke predikuar lajmin e mirë të Mbretërisë. (Isaia 43:10-12; Mateu 24:14) Pikërisht para se të ngjitej në qiell, Jezui i urdhëroi të gjithë dishepujt e tij besnikë, meshkuj dhe femra, që të ishin mësues. Ai tha: «Shkoni, pra, dhe bëni dishepuj nga njerëz të të gjitha kombeve, duke i pagëzuar në emër të Atit, të Birit dhe të frymës së shenjtë, duke u mësuar të zbatojnë të gjitha gjërat që ju kam urdhëruar. Dhe ja, unë jam me ju gjithë ditët, deri në përfundimin e sistemit.»—Mateu 28:19, 20.
13. Çfarë privilegji gëzonin të gjithë të krishterët e mirosur?
13 Kur të gjendeshin dishepuj të rinj, ata duheshin mësuar me kujdes që të zbatonin të gjitha gjërat që Krishti u kishte urdhëruar dishepujve. Me kalimin e kohës kualifikoheshin për të mësuar të tjerët. Pjesëtarëve të mundshëm të klasës së skllavit në shumë kombe, iu sigurua ushqim frymor i shëndetshëm. Të gjithë të krishterët e mirosur, burra dhe gra, morën pjesë në veprën për të bërë dishepuj. (Veprat 2:17, 18) Kjo vepër duhej të vazhdonte që nga koha kur skllavi filloi për herë të parë punën e tij e deri në fund të këtij sistemi.
14. Cilët ishin të vetmit që kishin privilegjin për të mësuar në kongregacion? Si u ndien nga kjo gratë besnike të mirosura?
14 Individët e sapopagëzuar të mirosur u bënë pjesë e skllavit, dhe pavarësisht se kush i mësoi në fillim, ata vazhduan të mësoheshin nga pjesëtarë të kongregacionit që kishin kualifikimet biblike për të shërbyer si pleq. (1 Timoteut 3:1-7; Titit 1:6-9) Këta burra të emëruar kishin kështu privilegjin për të ndihmuar në rritjen e kombit në një mënyrë të veçantë. Gratë e krishtere të mirosura dhe besnike nuk u lënduan që vetëm burrat e krishterë u caktuan të mësojnë të tjerët në kongregacion. (1 Korintasve 14:34, 35) Përkundrazi, ato ishin të kënaqura që nxirrnin dobi nga puna e zellshme e pjesëtarëve meshkuj të kongregacionit dhe ishin mirënjohëse për privilegjet që mund të kishin, përfshirë privilegjin që t’u jepnin sihariqe të tjerëve. Edhe sot motrat e zellshme të mirosura shfaqin të njëjtin qëndrim të përulur, pavarësisht nëse pleqtë e emëruar janë të mirosur apo jo.
15. Cili ishte një nga burimet kryesore të ushqimit frymor në shekullin e parë? Cilët morën drejtimin për ta shpërndarë atë?
15 Ushqimi frymor kryesor që shpërndahej në shekullin e parë vinte drejtpërdrejt nga letrat e apostujve dhe të dishepujve të tjerë që merrnin drejtimin. Letrat që shkruanin ata, sidomos ato që gjenden midis 27 librave të frymëzuar që formuan Shkrimet e Krishtere Greke, qarkullonin nëpër kongregacione. Pa dyshim ato siguruan bazën për mësimdhënien e pleqve të kongregacioneve. Në këtë mënyrë përfaqësuesit e skllavit u shpërndanë me besnikëri ushqim frymor të bollshëm të krishterëve të sinqertë. Klasa e skllavit në shekullin e parë u tregua e besueshme në lidhje me detyrën që kishte marrë.
«Skllavi» pas 19 shekujsh
16, 17. Si u tregua e besueshme klasa e skllavit në përmbushjen e caktimit të saj para vitit 1914?
16 Ç’të themi për ditët e sotme? Kur filloi prania e Jezuit, në vitin 1914, a gjeti ai një grup të krishterësh të mirosur që po shpërndanin me besnikëri ushqim në kohën e duhur? Patjetër që po. Ky grup mund të identifikohej qartë për shkak të frytit të shkëlqyer që po prodhonte. (Mateu 7:20) Që nga ajo kohë historia ka treguar se ky identifikim ishte i saktë.
17 Në kohën e ardhjes së Jezuit, rreth 5.000 shërbëtorë të shtëpisë po përhapnin me zell të vërtetën biblike. Punëtorët ishin pak, por skllavi përdori shumë metoda përparimtare për të përhapur lajmin e mirë. (Mateu 9:38) Për shembull, u morën masa që të botoheshin fjalime rreth temave biblike në pothuajse 2.000 gazeta. Në këtë mënyrë e vërteta e Fjalës së Perëndisë u përçua te dhjetëra mijë lexues njëkohësisht. Gjithashtu u përgatit një program tetorësh, ku ndërthureshin diapozitiva dhe filmime me ngjyra. Falë këtij prezantimi të përparuar, mesazhi i Biblës, që përfshinte periudhën nga fillimi i Krijimit e deri në fund të Mbretërimit Njëmijëvjeçar të Krishtit, u përçua te gjithsej më tepër se nëntë milionë njerëz në tri kontinente. Një metodë tjetër që u përdor ishte literatura. Për shembull, në vitin 1914 u botuan rreth 50.000 kopje të revistës Kulla e Rojës.
18. Kur e emëroi Jezui skllavin mbi gjithë zotërimet e tij? Përse?
18 Po, kur erdhi Zotëria, e gjeti skllavin e tij të besueshëm duke ushqyer me përkushtim shërbëtorët e shtëpisë, si edhe duke predikuar lajmin e mirë. Këtë skllav e prisnin përgjegjësi më të mëdha. Jezui tha: «Vërtet po ju them: Ai do ta emërojë mbi gjithë zotërimet e tij.» (Mateu 24:47) Jezui e bëri këtë në vitin 1919, pasi skllavi kishte kaluar një periudhë hetimi. Por, përse «skllavi i besueshëm dhe i matur» mori më shumë përgjegjësi? Sepse zotërimet e Zotërisë ishin shtuar. Jezuit i ishte dhënë mbretëria në vitin 1914.
19. Shpjegoni se si janë plotësuar nevojat frymore të ‘shumicës së madhe’.
19 Cilat janë zotërimet mbi të cilat Zotëria i sapokurorëzuar e emëroi skllavin e tij të besueshëm? Ato janë të gjitha gjërat frymore që i përkasin Atij këtu në tokë. Për shembull, dy dhjetëvjeçarë pasi Krishti u vendos në fron në vitin 1914, u identifikua ‘shumica e madhe’ e ‘deleve të tjera’. (Zbulesa 7:9; Gjoni 10:16) Këta nuk ishin pjesëtarë të mirosur të ‘Izraelit të Perëndisë’, por gra e burra të sinqertë me shpresë tokësore, që e donin Jehovain dhe dëshironin t’i shërbenin atij, ashtu si të mirosurit. Në të vërtetë ata i thanë ‘skllavit të besueshëm dhe të matur’: «Ne duam të vijmë me ju sepse kemi dëgjuar se Perëndia është me ju.» (Zakaria 8:23) Këta të krishterë të sapopagëzuar morën nga i njëjti ushqim frymor i bollshëm si shërbëtorët e mirosur të shtëpisë, dhe që nga ajo kohë të dyja klasat kanë marrë ushqim frymor nga e njëjta tryezë. Ç’bekim që ka qenë ky për pjesëtarët e ‘shumicës së madhe’!
20. Çfarë roli ka luajtur ‘shumica e madhe’ në shtimin e zotërimeve të Zotërisë?
20 Pjesëtarët e ‘shumicës së madhe’ u bashkuan me gëzim me klasën e skllavit të mirosur për të predikuar lajmin e mirë. Ndërsa predikonin, zotërimet e Zotërisë u shtuan, dhe si rrjedhim u shtuan edhe përgjegjësitë e ‘skllavit të besueshëm dhe të matur’. Ndërkohë që numri i njerëzve që kërkonin të vërtetën rritej, nevojiteshin shtypshkronja më të mëdha për të qenë në një hap me kërkesën për literaturë biblike. Zyra degësh të Dëshmitarëve të Jehovait u ngritën nga njëri vend në tjetrin. U dërguan misionarë «deri në skajin më të largët të tokës». (Veprat 1:8) Nga afërsisht pesë mijë të mirosur në vitin 1914, numri i lavdëruesve të Perëndisë është rritur në më tepër se gjashtë milionë sot. Pjesa më e madhe e tyre janë nga ‘shumica e madhe’. Po, zotërimet e Mbretit janë shtuar shumë herë më tepër që nga kurorëzimi i tij në vitin 1914.
21. Cilat janë dy shëmbëlltyrat që do të shqyrtojmë në artikullin vijues të studimit?
21 E gjithë kjo tregon se skllavi ka qenë «i besueshëm dhe i matur». Menjëherë sapo foli për ‘skllavin e besueshëm dhe të matur’, Jezui dha dy shëmbëlltyra që nxirrnin në pah këto cilësi të skllavit. Ai dha shëmbëlltyrën e virgjëreshave të matura dhe mendjelehta, si dhe shëmbëlltyrën e talentave. (Mateu 25:1-30) Tani na u ngjall kureshtja. Çfarë kuptimi kanë këto shëmbëlltyra për ne sot? Këtë pyetje do ta shqyrtojmë në artikullin vijues.
-
-
«Skllavi i besueshëm» e kalon me sukses hetiminKulla e Rojës—2004 | 1 Mars
-
-
«Skllavi i besueshëm» e kalon me sukses hetimin
«Është koha e caktuar që gjykimi të fillojë me shtëpinë e Perëndisë.»—1 Pjetrit 4:17.
1. Çfarë vuri re Jezui kur hetoi ‘skllavin’?
NË FESTËN e Ditës së Pesëdhjetë të vitit 33 të e.s., Jezui emëroi ‘një skllav’ për të siguruar ushqim në kohën e duhur për «shërbëtorët e shtëpisë» së tij. Në vitin 1914 Jezui u vendos në fron si Mbret, dhe menjëherë pas kësaj ishte koha për të hetuar këtë ‘skllav’. Në përgjithësi ai vuri re se «skllavi» ishte treguar «i besueshëm dhe i matur». Prandaj e emëroi «mbi gjithë zotërimet e tij». (Mateu 24:45-47) Megjithatë kishte edhe një skllav të lig, i cili nuk ishte as i besueshëm dhe as i matur.
«Ai skllav i lig»
2, 3. Nga doli «ai skllav i lig»? Si u shfaq?
2 Jezui foli për skllavin e lig menjëherë pasi foli për ‘skllavin e besueshëm dhe të matur’. Ai tha: «Sikur ai skllav i lig të thoshte në zemër të vet: ‘Zotëria im po vonon’ e të fillonte t’i rrihte shokët e tij të skllavërisë dhe të hante e të pinte me pijanecët e regjur, zotëria i atij skllavi do të vinte në një ditë që ai s’e pret dhe në një orë që ai nuk e di e do ta ndëshkonte atë me ashpërsinë më të madhe dhe do t’i caktonte pjesën e tij me hipokritët. Atje do të jetë e qara e tij dhe kërcëllitja e dhëmbëve.» (Mateu 24:48-51) Shprehja «ai skllav i lig» na e drejton vëmendjen te fjalët e mëparshme të Jezuit për skllavin e besueshëm dhe të matur. Po, ‘skllavi i lig’ doli nga radhët e skllavit të besueshëm.a Si ndodhi kjo?
3 Përpara vitit 1914 shumë pjesëtarë të klasës së skllavit të besueshëm shpresonin me zjarr që atë vit të takoheshin në qiell me Dhëndrin, por shpresat e tyre nuk u përmbushën. Si pasojë e kësaj dhe e zhvillimeve të tjera, shumë u zhgënjyen dhe disa u hidhëruan. Disa prej tyre u kthyen ‘të rrihnin’ me fjalë ish-vëllezërit e vet dhe të shoqëroheshin me «pijanecët e regjur», pra grupet fetare të të ashtuquajturit krishterim.—Isaia 28:1-3; 32:6.
4. Si veproi Jezui me ‘skllavin e lig’ dhe si ka vepruar me të gjithë ata që kanë treguar të njëjtën frymë?
4 Këta ish-të krishterë u identifikuan së fundi si ‘skllavi i lig’ dhe Jezui i ndëshkoi ata me «ashpërsinë më të madhe». Si? I hodhi poshtë dhe ata e humbën shpresën qiellore. Gjithsesi nuk u shkatërruan menjëherë. Në fillim iu desh të vuanin një periudhë me të qara dhe kërcëllitje dhëmbësh në «errësirën jashtë» kongregacionit të krishterë. (Mateu 8:12) Që nga ajo kohë një numër i kufizuar individësh të tjerë të mirosur kanë shfaqur një frymë të tillë të keqe duke u identifikuar si ‘skllavi i lig’. Edhe disa individë nga ‘delet e tjera’ kanë imituar pabesueshmërinë e tyre. (Gjoni 10:16) Të gjithë këta armiq të Krishtit përfundojnë në të njëjtën ‘errësirë frymore jashtë’.
5. Si reagoi skllavi i besueshëm dhe i matur në ndryshim nga ‘skllavi i lig’?
5 Gjithsesi, skllavi i besueshëm dhe i matur kaloi të njëjtat sprova që kaloi edhe ‘skllavi i lig’. Por, në vend që të hidhëroheshin, pjesëtarët e tij u ndreqën. (2 Korintasve 13:11) Dashuria e tyre për Jehovain dhe për vëllezërit u forcua. Si rrjedhim, ata kanë qenë «shtylla dhe mbështetja e së vërtetës» gjatë këtyre ‘ditëve të fundit’ të turbullta.—1 Timoteut 3:15; 2 Timoteut 3:1.
Virgjëreshat e matura dhe mendjelehta
6. (a) Si e ilustroi Jezui maturinë e klasës së skllavit të tij të besueshëm? (b) Çfarë mesazhi shpallën të krishterët e mirosur përpara vitit 1914?
6 Pasi foli për ‘atë skllav të lig’, Jezui rrëfeu dy shëmbëlltyra për të treguar përse disa të krishterë të mirosur do të ishin të besueshëm dhe të matur, kurse disa të tjerë jo.b Për të ilustruar maturinë e skllavit të besueshëm, ai tha: «Mbretëria e qiejve do të bëhet si dhjetë virgjëresha, që morën llambat e tyre dhe dolën për të takuar dhëndrin. Pesë prej tyre ishin mendjelehta dhe pesë ishin të matura. Sepse mendjelehtat i morën llambat e tyre, por nuk morën vaj me vete, ndërsa të maturat, bashkë me llambat, morën vaj në enët e tyre.» (Mateu 25:1-4) Dhjetë virgjëreshat na kujtojnë të krishterët e mirosur përpara vitit 1914. Ata kishin llogaritur se dhëndri, Jezu Krishti, do të shfaqej në atë kohë. Prandaj «dolën» për ta takuar, duke predikuar me guxim se «kohët e caktuara të kombeve» do të përfundonin në vitin 1914.—Luka 21:24.
7. Kur dhe pse të krishterët e mirosur, si të thuash «i zuri gjumi»?
7 Ata kishin të drejtë. Kohët e caktuara të kombeve mbaruan vërtet në vitin 1914, dhe Mbretëria e Perëndisë nën Krishtin Jezu filloi të vepronte. Por kjo ndodhi në qiejt e padukshëm. Në tokë njerëzimi filloi të përjetonte ‘mjerimin’ e parathënë. (Zbulesa 12:10, 12) Më pas filloi një periudhë sprovash. Ngaqë nuk i kuptonin qartë gjërat, të krishterët e mirosur mendonin se «dhëndri po vonohej». Të pështjelluar dhe meqë hasnin armiqësi nga bota, në përgjithësi ata e ulën ritmin dhe pothuajse e ndalën veprën publike e të organizuar të predikimit. Ashtu si virgjëreshat te shëmbëlltyra, në kuptimin frymor, atyre «iu var koka dhe i zuri gjumi», siç bënë edhe disa të krishterë jobesnikë pasi vdiqën apostujt e Jezuit.—Mateu 25:5; Zbulesa 11:7, 8; 12:17.
8. Çfarë gjëje çoi në britmën: «Ja, dhëndri!» Çfarë duhej të bënin të krishterët e mirosur në këtë kohë?
8 Pastaj, në vitin 1919, ndodhi diçka e papritur. Në Bibël lexojmë: «Tamam në mes të natës u ngrit një britmë: ‘Ja, dhëndri! Dilni për ta takuar.’ Atëherë, të gjitha ato virgjëresha u ngritën dhe rregulluan llambat.» (Mateu 25:6, 7) Pikërisht atëherë kur gjendja dukej e pashpresë, u bë thirrja për të qenë aktivë. Në vitin 1918 Jezui, «lajmëtari i besëlidhjes», kishte ardhur në tempullin frymor për të hetuar dhe për të pastruar kongregacionin e Perëndisë. (Malakia 3:1, BR) Tani të krishterët e mirosur duhej të dilnin jashtë dhe ta takonin në oborret tokësore të atij tempulli. Ajo ishte një kohë që ‘të shkëlqenin’.—Isaia 60:1; Filipianëve 2:14, 15.
9, 10. Pse në vitin 1919 disa të krishterë ishin ‘të matur’ dhe disa ‘mendjelehtë’?
9 Por, le të ndalemi pak këtu. Në shëmbëlltyrë disa nga vajzat kishin një problem. Jezui vazhdoi: «Mendjelehtat u thanë të maturave: ‘Na jepni ca nga vaji juaj, sepse llambat tona pas pak do të fiken.’» (Mateu 25:8) Pa vaj, llambat nuk do të lëshonin dritë. Kështu vaji i llambave na kujton Fjalën e vërtetë të Perëndisë dhe frymën e tij të shenjtë, e cila i fuqizon adhuruesit e vërtetë që të jenë dritëdhënës. (Psalmi 119:130; Danieli 5:14) Përpara vitit 1919 të krishterët e mirosur të matur kishin kërkuar me zell që të kuptonin se cili ishte vullneti i Perëndisë për ta, megjithëse ishin përkohësisht të dobët frymësisht. Prandaj, kur u bë thirrja për të lëshuar dritë, ata ishin gati.—2 Timoteut 4:2; Hebrenjve 10:24, 25.
10 Por disa të mirosur nuk ishin të përgatitur për të bërë sakrifica ose për të bërë përpjekje të zellshme, edhe pse dëshironin me zjarr të ishin me Dhëndrin. Kështu kur erdhi koha për të qenë aktivë në predikimin e lajmit të mirë, ata nuk ishin gati. (Mateu 24:14) Madje u përpoqën t’i ngadalësonin shokët e tyre të zellshëm, duke u kërkuar që t’u jepnin vaj. Si u përgjigjën virgjëreshat e matura në shëmbëlltyrën e Jezuit? Ato thanë: «Mbase nuk mjafton për ne dhe për ju. Më mirë, shkoni tek ata që e shesin dhe blini për vete.» (Mateu 25:9) Po kështu të krishterët e mirosur besnikë në vitin 1919 nuk pranuan të bënin asgjë që do t’i bënte më pak të aftë për të lëshuar dritë. Në këtë mënyrë ata e kaluan me sukses hetimin.
11. Çfarë ndodhi me virgjëreshat mendjelehta?
11 Jezui përfundon: «Ndërsa [virgjëreshat mendjelehta] po shkonin për të blerë, dhëndri mbërriti dhe virgjëreshat që ishin gati hynë bashkë me të në dasmë; dhe dera u mbyll. Më pas, erdhën edhe virgjëreshat e tjera, duke thënë: ‘Imzot, imzot, na e hap!’ Duke u përgjigjur, ai tha: ‘Po ju them të vërtetën: unë nuk ju njoh.’» (Mateu 25:10-12) Po, disa nuk ishin të përgatitur për ardhjen e Dhëndrit. Prandaj nuk e kaluan me sukses hetimin dhe humbën mundësinë për të marrë pjesë në dasmën qiellore. Sa tragjike!
Shëmbëlltyra e talentave
12. (a) Çfarë përdori Jezui për të ilustruar besueshmërinë e skllavit? (b) Kush ishte njeriu që «shkoi në dhe të huaj»?
12 Pasi ilustroi maturinë e skllavit të besueshëm, Jezui vazhdoi duke ilustruar besueshmërinë e këtij skllavi. Ai tha: «Është tamam si kur një njeri, që pas pak do të udhëtonte në dhe të huaj, thërriti skllevërit e tij dhe u besoi atyre zotërimet e tij. Dhe njërit i dha pesë talenta, tjetrit dy dhe një tjetri akoma një, secilit sipas aftësive të veta, dhe shkoi në dhe të huaj.» (Mateu 25:14, 15) Njeriu te shëmbëlltyra është vetë Jezui, i cili «shkoi në dhe të huaj» kur u ngjit në qiell, në vitin 33 të e.s. Por përpara se të ngjitej, Jezui ua besoi «zotërimet e tij» dishepujve besnikë. Si?
13. Si përgatiti Jezui një fushë të gjerë aktiviteti? Si i autorizoi «skllevërit» e tij që të bënin tregti?
13 Gjatë shërbimit në tokë Jezui filloi të përgatiste një fushë të gjerë aktiviteti, duke predikuar lajmin e mirë të Mbretërisë anembanë vendit të Izraelit. (Mateu 9:35-38) Përpara se ‘të shkonte në dhe të huaj’, ai ua besoi këtë fushë aktiviteti dishepujve besnikë kur u tha: «Shkoni, pra, dhe bëni dishepuj nga njerëz të të gjitha kombeve, duke i pagëzuar në emër të Atit, të Birit dhe të frymës së shenjtë, duke u mësuar të zbatojnë të gjitha gjërat që ju kam urdhëruar.» (Mateu 28:18-20) Me këto fjalë Jezui i autorizoi «skllevërit» e tij që derisa të kthehej ai, të bënin tregti, ‘secili sipas aftësive të veta’.
14. Pse nuk pritej që të gjithë të bënin tregti në të njëjtën masë?
14 Shprehja e fundit tregon se jo të gjithë të krishterët e shekullit të parë kishin rrethana ose mundësi të njëjta. Disa, si Pavli dhe Timoteu, ishin të lirë që të merrnin pjesë plotësisht në veprën e predikimit dhe të mësimdhënies. Të tjerë, për shkak të rrethanave, mund të kenë qenë shumë të kufizuar për të vepruar. Për shembull, disa të krishterë ishin skllevër, ndërsa të tjerë ishin të sëmurë, të moshuar ose kishin përgjegjësi familjare. Natyrisht disa privilegje në kongregacion nuk ishin për të gjithë dishepujt. Gratë e mirosura dhe disa burra të mirosur nuk mësonin në kongregacion. (1 Korintasve 14:34; 1 Timoteut 3:1; Jakovi 3:1) Megjithatë, cilado që të ishte gjendja e tyre, të gjithë dishepujt e mirosur të Krishtit, burra e gra, u caktuan të merreshin me tregti, domethënë t’i shfrytëzonin mirë mundësitë dhe rrethanat e tyre në shërbimin e krishterë. Edhe dishepujt e sotëm të mirosur bëjnë të njëjtën gjë.
Fillon koha e hetimit
15, 16. (a) Kur ishte koha për të bërë llogaritë? (b) Cilat mundësi të reja ‘për të bërë tregti’ iu dhanë të besueshmëve?
15 Shëmbëlltyra vazhdon: «Pas një kohe të gjatë, zotëria i atyre skllevërve erdhi dhe bëri llogaritë me ta.» (Mateu 25:19) Në vitin 1914, kur patjetër kishte kaluar një kohë e gjatë që nga viti 33 i e.s., filloi prania e Krishtit Jezu si mbret. Tre vjet e gjysmë më vonë, në vitin 1918, ai erdhi në tempullin frymor të Perëndisë dhe përmbushi fjalët e Pjetrit: «Është koha e caktuar që gjykimi të fillojë me shtëpinë e Perëndisë.» (1 Pjetrit 4:17; Malakia 3:1) Ajo ishte një kohë për të bërë llogaritë.
16 Çfarë kishin bërë skllevërit, pra vëllezërit e mirosur të Jezuit, me «talentat» e Mbretit? Që nga viti 33 i e.s. e deri në vitin 1914, shumë veta kishin punuar fort në ‘tregtinë’ e Jezuit. (Mateu 25:16) Madje edhe gjatë Luftës së Parë Botërore ata kishin shfaqur një dëshirë të madhe për t’i shërbyer Zotërisë. Tani ishte e përshtatshme që këtyre të besueshmëve t’u jepeshin mundësi të reja ‘për të bërë tregti’. Kishte ardhur koha e fundit të këtij sistemi. Lajmi i mirë duhej predikuar në mbarë botën. «E korra e tokës» duhej korrur. (Zbulesa 14:6, 7, 14-16) Duheshin gjetur pjesëtarët e fundit të klasës së grurit dhe duhej mbledhur «një shumicë e madhe» e deleve të tjera.—Zbulesa 7:9; Mateu 13:24-30.
17. Si ‘hynë në gëzimin e zotërisë së tyre’ të krishterët e mirosur të besueshëm?
17 Koha e korrjes është një periudhë e gëzuar. (Psalmi 126:6) Prandaj me arsye të vlefshme në vitin 1919, kur Jezui u besoi vëllezërve të mirosur të besueshëm më shumë përgjegjësi, ai tha: «Ti ishe i besueshëm në pak gjëra. Do të të emëroj mbi shumë gjëra. Hyr në gëzimin e zotërisë tënd.» (Mateu 25:21, 23) Gëzimi i Zotërisë si Mbret i Mbretërisë së Perëndisë, i sapovendosur në fron, është aq i madh saqë nuk arrijmë ta përfytyrojmë dot. (Psalmi 45:1, 2, 6, 7) Klasa e skllavit të besueshëm e përjeton këtë gëzim duke përfaqësuar Mbretin dhe duke i shtuar interesat e tij në tokë. (2 Korintasve 5:20) Gëzimi i tyre shihet në fjalët profetike të Isaisë 61:10: «Unë do të gëzohem shumë tek Zoti, shpirti im do të kremtojë Perëndinë tim. Sepse më ka veshur me rrobat e shpëtimit.»
18. Pse disa nuk e kaluan me sukses hetimin? Cili ishte përfundimi i tyre?
18 Mjerisht, disa nuk e kaluan me sukses hetimin. Në Bibël lexojmë: «Doli përpara ai që kishte marrë një talentë dhe tha: ‘Zotëri, unë e dija se ti je një njeri kërkues, që korr atje ku nuk mbolle dhe mbledh atje ku nuk shpërndave. Prandaj, pata frikë e shkova dhe e fsheha talentën tënde në tokë. Ja, ku e ke atë që është e jotja.’» (Mateu 25:24, 25) Në të njëjtën mënyrë disa të krishterë të mirosur nuk ishin marrë me «tregti». Përpara vitit 1914 ata nuk kishin folur me entuziazëm me të tjerët për shpresën e tyre dhe nuk donin të fillonin ta bënin këtë në vitin 1919. Si reagoi Jezui ndaj sjelljes së tyre arrogante? Ai ua mori të gjitha privilegjet. Ata ‘u flakën jashtë në errësirë ku do të ishte e qara e tyre dhe kërcëllitja e dhëmbëve’.—Mateu 25:28, 30.
Hetimi vazhdon
19. Pse themi që hetimi vazhdon? Çfarë janë të vendosur të bëjnë të gjithë të krishterët e mirosur?
19 Sigurisht që shumica e atyre që gjatë kohës së fundit do të bëheshin skllevër të mirosur të Krishtit nuk po i shërbenin ende Jehovait në vitin 1918, kur Jezui filloi hetimin. Mos vallë humbën mundësinë për t’u hetuar? Aspak. Hetimi vetëm sa filloi në vitet 1918/1919 kur skllavi i besueshëm dhe i matur si klasë e kaloi me sukses hetimin. Të krishterët e mirosur, si individë vazhdojnë të jenë nën hetim derisa vulosja e tyre të jetë përfundimtare. (Zbulesa 7:1-3) Meqë e kuptojnë këtë, vëllezërit e mirosur të Krishtit janë të vendosur që me besnikëri të vazhdojnë ‘të bëjnë tregti’. Ata janë të vendosur të jenë të matur, duke mbajtur një rezervë të bollshme me vaj, me qëllim që drita të ndriçojë sa më shumë. E dinë se kur secili të arrijë në fund të jetës së tij me besueshmëri, Jezui do ta marrë në vendbanimin e tij qiellor.—Mateu 24:13; Gjoni 14:2-4; 1 Korintasve 15:50, 51.
20. (a) Çfarë janë të vendosura të bëjnë delet e tjera sot? (b) Për çfarë janë të vetëdijshëm të krishterët e mirosur?
20 Shumica e madhe e deleve të tjera kanë imituar vëllezërit e tyre të mirosur. Ata janë të vetëdijshëm për faktin që njohuria që kanë për qëllimet e Perëndisë sjell një përgjegjësi të madhe. (Ezekieli 3:17-21) Prandaj me ndihmën e Fjalës së Jehovait dhe të frymës së shenjtë edhe ata mbajnë një rezervë të bollshme vaji. Këtë e bëjnë nëpërmjet studimit dhe mbledhjeve. Gjithashtu e lënë dritën e tyre të ndriçojë duke marrë pjesë në veprën e predikimit dhe të mësimdhënies e ‘duke bërë kështu tregti’ bashkë me vëllezërit e tyre të mirosur. Sidoqoftë të krishterët e mirosur e kanë shumë të qartë se talentat u lanë në duart e tyre. Ata duhet të japin llogari për mënyrën se si administrohen zotërimet e Zotërisë në tokë. Ndonëse janë pak në numër, nuk mund t’ia lënë këtë përgjegjësi shumicës së madhe. Me këtë në mendje, skllavi i besueshëm dhe i matur vazhdon të marrë drejtimin për t’u kujdesur për ‘tregtinë’ e Mbretit, duke qenë mirënjohës për mbështetjen e pjesëtarëve të përkushtuar të shumicës së madhe. Këta të fundit e pranojnë përgjegjësinë që kanë vëllezërit e tyre të mirosur dhe ndihen të privilegjuar që punojnë nën mbikëqyrjen e tyre.
21. Cila nxitje zbatohet për të gjithë të krishterët, që përpara vitit 1919 e deri në ditët tona?
21 Pra, edhe pse këto dy shëmbëlltyra hedhin dritë mbi ngjarjet e vitit 1919 ose rreth kësaj kohe, parimet e tyre zbatohen për të gjithë të krishterët e vërtetë gjatë gjithë ditëve të fundit. Në këtë mënyrë, ndërkohë që nxitja që dha Jezui në fund të shëmbëlltyrës për dhjetë virgjëreshat zbatohet së pari për të krishterët e mirosur përpara vitit 1919, prapëseprapë parimet e saj zbatohen ende për çdo të krishterë. Atëherë, të gjithë ne le t’u kushtojmë vëmendje fjalëve të Jezuit: «Prandaj, qëndroni vigjilentë, sepse nuk dini as ditën, as orën.»—Mateu 25:13.
[Shënimet]
a Në mënyrë të ngjashme pas vdekjes së apostujve, nga radhët e pleqve të krishterë të mirosur dolën ‘ujqër që shtypnin’.—Veprat 20:29, 30.
b Për një trajtim të mëtejshëm të shëmbëlltyrës së Jezuit, shih librin Siguri mbarëbotërore nën «Princin e Paqes», botuar nga Dëshmitarët e Jehovait, kapitujt e 5-të dhe të 6-të, anglisht.
-