Nu Ditulis ku Matius

9 Isa naék parahu, tuluy meuntas jeung balik ka kota asalna.+ 2 Geus kitu, aya jalma lumpuh nu digotong dina tandu jeung dibawa ka anjeunna. Ningali kitu, Isa nyaho maranéhna boga iman. Tuluy Isa ngomong ka nu lumpuh éta, ”Ulah hariwang, Jang. Dosa-dosa Ujang geus dihampura.”+ 3 Di dinya, aya sababaraha ahli Torét nu ngomong di jero haténa, ”Ieu jalma geus ngahina Allah.” 4 Isa nyaho naon nu dipikirkeun ku maranéhna, terus ngomong, ”Ku naon pikiran maranéh jahat siga kitu?+ 5 Cik, mana nu leuwih gampang, ngomong, ’Dosa manéh geus dihampura,’ atawa, ’Geura nangtung, sok leumpang’?+ 6 Tapi, supaya maranéh nyaho yén Anak manusa boga kawasa ngahampura dosa di dunya . . .” Tuluy anjeunna ngomong ka nu lumpuh éta, ”Sok nangtung, bawa éta tandu, jung geura balik.”+ 7 Nu lumpuh téh nangtung tuluy balik. 8 Jalma-jalma nu nyaraksian ieu kajadian jadi tajub. Maranéhna muji sukur ka Allah nu geus méré kawasa kawas kitu ka manusa.

9 Ti dinya, Isa indit, tuluy nempo jalma nu ngaranna Matius keur diuk di kantor pajeg. Isa ngomong ka manéhna, ”Hayu jadi murid urang.” Manéhna langsung cengkat nuturkeun Isa.+ 10 Ka dieunakeun, Isa dahar di imahna Matius. Aya loba tukang narik pajeg jeung jalma-jalma nu sok ngalampahkeun dosa daratang ka dinya. Maranéhna ngariung milu dahar jeung Isa sarta murid-muridna.+ 11 Urang Farisi narénjoeun tuluy nanya ka murid-murid Isa, ”Ku naon guru maranéh bet dahar jeung tukang narik pajeg sarta jalma-jalma nu sok ngalampahkeun dosa?”+ 12 Ngadéngé kitu, Isa ngajawab, ”Nu butuh dokter mah lain jalma séhat, tapi jalma gering.+ 13 Jung indit, pikirkeun naon hartina ieu kekecapan, ’Kuring mah hayang jalma-jalma téh karunyaan, lain ngan saukur méré kurban.’+ Éta sababna urang datang téh lain rék néangan jalma bener, tapi jalma nu ngalampahkeun dosa.”

14 Tuluy datang murid-muridna Yahya nanya ka anjeunna, ”Abdi sadaya jeung urang Farisi mah osok puasa, ari murid-murid anjeun naha tara puasa?”+ 15 Isa ngajawab, ”Sobat-sobatna pangantén lalaki+ teu kudu sedih salila maranéhna masih kénéh babarengan. Tapi engké, waktu pangantén lalakina dibawa,+ kakara sobat-sobatna paruasa. 16 Moal aya nu nambal baju butut ku kaén anyar, sabab kaén anyarna bakal murengked, sarta soéhna kalah ka ngagedéan.+ 17 Kitu ogé, moal aya nu nyicikeun cianggur anyar kana kantong kulit nu heubeul. Mun kitu, kantong kulitna bakal bucat, cianggurna kapiceun, kantongna gé ruksak. Sabalikna, cianggur anyar mah dicicikeun kana kantong kulit nu anyar, jadi duanana moal ruksak.”

18 Waktu Isa ngomong kénéh, datang hiji kapala tempat ibadah nyampeurkeun anjeunna, bruk sujud, tuluy ngomong, ”Ayeuna, pun anak pasti tos maot. Tapi, upami Bapa kersa sumping ka bumi abdi, asal dicepeng gé pasti pun anak téh hirup deui.”+

19 Isa cengkat tuluy nuturkeun manéhna bareng jeung murid-muridna. 20 Geus kitu, aya awéwé nu geus 12 taun ngagetih+ ngadeukeutan Isa ti tukang, tuluy nyabak tungtung baju luar anjeunna,+ 21 sabab éta awéwé mikir, ’Mun bisa nyabak baju luarna wéh, urang pasti cageur.’ 22 Isa ngalieuk jeung ningali éta awéwé, tuluy ngomong, ”Ulah sieun, Néng! Enéng cageur téh lantaran boga iman.”+ Harita kénéh, éta awéwé cageur.+

23 Barang nepi ka imahna kapala tempat ibadah, Isa nempo aya nu nariup suling jeung loba nu careurik mani gandéng.+ 24 Isa ngomong, ”Mangga kalaluar heula. Budak téh lain maot, tapi keur saré.”+ Jalma-jalma ngadon nyaleungseurikeun anjeunna. 25 Sanggeus kabéh kalaluar, Isa asup jeung nyekel leungeun éta budak awéwé,+ tuluy budakna hudang.+ 26 Tangtu, ieu kajadian langsung nyebar ka sakuliah daérah éta.

27 Waktu Isa indit ti dinya, aya dua lalaki lolong+ anu nuturkeun anjeunna bari gegeroan, ”Sing karunya ka abdi duaan, Putra Daud.” 28 Sanggeus Isa asup ka imah, nu lalolong téh nyampeurkeun, tuluy ditanya ku Isa, ”Aranjeun percaya abdi bisa nyageurkeun?”+ Maranéhna ngajawab, ”Percaya, Juragan.” 29 Tuluy Isa nyabak panon maranéhna+ bari ngomong, ”Lantaran aranjeun percaya, panon aranjeun bakal bisa ningali.” 30 Seug maranéhna bisa ningali deui. Maranéhna gé diomat-omat, ”Kadé, ulah bébéja ka sasaha nya.”+ 31 Tapi sanggeus kaluar ti imah, maranéhna kalah ka nguar-nguarkeun béja ngeunaan Isa ka sakuliah daérah dinya.

32 Waktu maranéhna indit, aya nu daratang mawa jalma pireu nu kasurupan roh jahat.+ 33 Sanggeus roh jahatna diusir, lalaki pireu éta bisa ngomong.+ Jalma réa nu ningali pada tarajub jeung ngomong, ”Can pernah aya nu siga kieu di Israél.”+ 34 Ari urang Farisi mah kalah ka ngomong, ”Si éta bisa ngusir roh jahat téh da dibantuan ku pangawasa roh-roh jahat.”+

35 Ti dinya, Isa ngideran kota-kota jeung kampung-kampung. Anjeunna ngajar di tempat-tempat ibadah sarta nguarkeun warta hadé ngeunaan Pamaréntahan Allah bari nyageurkeun jalma-jalma gering nu panyakitna rupa-rupa.+ 36 Ningali jalma réa, anjeunna karunyaeun+ lantaran maranéhna ditindes jaba diculkeun siga domba-domba nu taya pangangonna.+ 37 Tuluy Isa ngomong ka murid-muridna, ”Panéneun téh loba, tapi nu ngalana ngan saeutik.+ 38 Jadi, kudu ménta ka Dunungan nu boga panén supaya ngadatangkeun jalma-jalma nu bisa ngala ieu panéneun.”+