Nu Ditulis ku Markus
5 Geus kitu, maranéhna nepi ka peuntaseun, nyaéta ka daérah urang Gérasa. 2 Kakara gé turun tina parahu, Isa didatangan ku lalaki nu kasurupan roh jahat nu jolna ti antara makam-makam. 3 Manéhna cicing di antara makam-makam éta. Nepi ka harita, euweuh nu bisa nalian manéhna, sanajan ku ranté. 4 Suku jeung leungeunna sering diranté, tapi ku manéhna dipegat-pegatkeun jeung ranté sukuna dibubukkeun. Ku bedas-bedasna, euweuh nu bisa nalukkeun manéhna. 5 Beurang peuting, manéhna ceuceuleuweungan di makam-makam jeung di gunung-gunung bari nurihan awakna ku batu. 6 Tapi basa ningali Isa ti kajauhan, manéhna ngaberetek lumpat jeung sujud di hareupeunana. 7 Manéhna ngagorowok, ”Rék naon manéh ka dieu, Isa, Putra ti Allah Nu Maha Agung? Sok sumpah demi Allah, manéh moal nyiksa urang.” 8 Sabab saacanna Isa geus ngomong kieu, ”Éh, roh jahat, kaluar manéh ti jelema éta!” 9 Terus, ku Isa ditanya, ”Saha ngaran manéh?” Dijawabna, ”Légiun,* sabab urang téh lobaan.” 10 Manéhna terus ménta ka Isa supaya roh-roh éta teu diusir ti daérah éta.
11 Harita, aya sakumpulan babi nu loba pisan keur nyaratu di gunung. 12 Jadi, roh-roh éta ménta ka Isa, ”Idinan urang saréréa nyurup ka babi-babi éta.” 13 Ku Isa diidinan. Jadi, éta roh-roh jahat kalaluar, seug nyarurup ka babi-babi nu lobana kira-kira 2.000. Geus kitu, babi-babina ngabalecir ka sisi gawir, ngarajleng ka situ, kabéh tingkerelep. 14 Ari tukang ngangonna kalabur, jeung ngalaporkeun hal éta ka kota jeung ka daérah sakurilingna. Jalma-jalma daratang hayang ningali kajadianana. 15 Barang maranéhna manggihan Isa, katingali jalma nu tadina kasurupan légiun téa keur diuk, geus dibaju, jeung geus waras. Maranéhna jadi sarieuneun. 16 Jalma-jalma nu nyaraksian gé nyaritakeun ka maranéhna naon nu kaalaman ku jalma nu kasurupan jeung babi-babi éta. 17 Jadi, maranéhna méménta supaya Isa indit ti daérah éta.
18 Waktu Isa naék kana parahu, jalma nu tadina kasurupan téa hayangeun pisan milu ka Isa. 19 Tapi, ku Isa teu diidinan bari diomongan kieu, ”Mending balik. Béjaan dulur-dulur manéh sagala nu geus dilakukeun ku Yéhuwa ka manéh jeung caritakeun sakumaha karunyana Anjeunna ka manéh.” 20 Jadi, lalaki éta indit jeung nguar-nguarkeun di Dékapolis* sagala nu dilakukeun ku Isa keur manéhna. Kabéh jalma tarajubeun.
21 Isa naék parahu deui ka peuntaseun situ. Kakara gé nepi di sisi situ, loba jalma geus daratang ngagimbung. 22 Jol datang kapala tempat ibadah, nu ngaranna Yairus. Barang ningali Isa, bruk manéhna sujud di hareupeunana. 23 Manéhna teterusan ménta kieu, ”Budak awéwé abdi keur gering parah.* Hayu datang ka imah, mun dicabak ku anjeun pasti manéhna cageur jeung terus hirup.” 24 Isa milu jeung manéhna bari dituturkeun ku jalma réa nu pasesedek hayang deukeut ka manéhna.
25 Aya awéwé nu geus 12 taun ngagetih. 26 Manéhna geus sering datang ka loba tabib, tapi éta kalah ka nyangsarakeun* manéhna, jaba harta bandana gé béak. Lainna cageur, panyakitna kalah ka beuki parah. 27 Waktu ngadéngé béja ngeunaan Isa, manéhna sésélékét ti tukang di antara jalma réa, jeung nyabak baju luar Isa, 28 sabab awéwé éta mikir, ”Mun bisa nyabak baju luarna wéh, aing pasti cageur.” 29 Ngagetihna langsung eureun. Manéhna ngarasa geus cageur tina panyakit nu nyusahkeun éta.
30 Isa langsung ngarasa aya kawasa nu kaluar ti dirina. Manéhna malik ka tukang ka jalma réa jeung nanya kieu, ”Saha nu nyabak baju luar urang?” 31 Tapi murid-muridna ngomong, ”Loba jalma pan keur pasedek-sedek di tukangeun Guru, naha maké nanya, ’Saha nu nyabak?’” 32 Tapi, manéhna luak-lieuk néangan jelemana. 33 Nyaho geus cageur, awéwé éta nyampeurkeun Isa bari sieun jeung ngadégdég. Bruk manéhna sideku di hareupeunana jeung nyaritakeun nu sabenerna. 34 Isa ngomong ka manéhna, ”Néng, Enéng cageur téh lantaran boga iman. Jung indit, ulah hariwang. Enéng geus cageur tina panyakit nu nyusahkeun éta.”
35 Isa keur ngomong kénéh, datang sababaraha jalma ti imahna kapala tempat ibadah jeung ngomong kieu, ”Budak téh geus maot. Geus, teu kudu ngarérépot Guru deui.” 36 Tapi omongan éta kadéngé ku Isa, jadi manéhna ngomong ka kapala tempat ibadah, ”Ulah hariwang, percaya wéh.” 37 Nu séjénna teu diidinan milu kajaba Pétrus, Yakobus, jeung Yahya dulurna Yakobus.
38 Waktu maranéhna nepi di imah kapala tempat ibadah, Isa ningali kaayaan kacida ributna ku jalma-jalma nu ceurik jejeritan. 39 Sanggeus asup, manéhna ngomong, ”Ku naon bet careurik jeung raribut? Budak téh lain maot tapi keur saré.” 40 Jalma-jalma ngadon nyaleungseurikeun manéhna. Tuluy maranéhna dititah kalaluar, ngan indung bapana jeung murid-muridna nu diidinan milu manéhna ka tempat budak éta digolérkeun. 41 Bari nyekel leungeun budak éta, manéhna ngomong, ”Talita kumi,” nu hartina, ”Néng, geura hudang!” 42 Budak éta langsung hudang jeung leuleumpangan. (Umurna téh 12 taun.) Atuh puguh indung bapana gumbira kabina-bina. 43 Tapi ku Isa maranéhna diomat-omat ulah* bébéja ka sasaha. Terus, manéhna nitah budak éta dibéré dahar.