Nu Ditulis ku Yahya
10 ”Sing percaya kana benerna omongan urang. Nu asup ka kandang domba, lain tina panto tapi nérékél kana témbok, tangtu bangsat jeung rampog.+ 2 Ari pangangonna mah asupna liwat panto.+ 3 Tukang jaga panto mukakeun panto keur manéhna,+ tuluy domba-dombana ngadéngékeun sorana.+ Manéhna apal ka ngaran-ngaran dombana, digeroan hiji-hiji tuluy dibawa ka luar. 4 Waktu kabéh dombana geus kalaluar, manéhna leumpang panghareupna bari dituturkeun ku domba-dombana, da nyarahoeun kana sorana. 5 Ka jalma nu teu dikenal mah domba-domba moal naluturkeun, malah bakal kalabur sabab teu warawuheun kana sorana.” 6 Isa nyaritakeun ieu ibarat ka maranéhna, tapi maranéhna teu ngalartieun maksudna.
7 Jadi Isa ngomong deui, ”Sing percaya kana benerna omongan urang. Urang téh panto keur domba-domba.+ 8 Saha waé nu pura-pura jadi urang, manéhna téh bangsat jeung rampog, ku domba-domba gé moal diturut. 9 Tah, urang pantona téh. Saha waé nu asupna ti urang bakal salamet. Manéhna bisa asup tuluy kaluar sarta manggihan tegal jukut.+ 10 Bangsat mah datang téh ngan saukur rék maling, maéhan, jeung ngabinasakeun.+ Ari urang mah datang téh supaya domba-domba bisa hirup sapapanjangna. 11 Urang téh pangangon nu hadé.+ Pangangon nu hadé téh réla ngorbankeun nyawa demi domba-dombana.+ 12 Nu buburuh ngangon mah lain pangangon. Jadi waktu ajag datang téh manéhna ngabecir ninggalkeun domba-domba, da lain milikna. Ku kituna, domba-domba téh dirontok ku ajag, seug paburencay. 13 Éta téh lantaran manéhna tukang buburuh jeung teu paduli ka domba-domba. 14 Urang téh pangangon nu hadé. Urang kenal ka domba-domba urang, domba-domba urang gé kenal ka urang,+ 15 nya cara Bapa kenal ka urang, urang gé kenal ka Bapa.+ Urang masrahkeun nyawa demi domba-domba.+
16 ”Urang gé boga domba-domba lian, nu lain ti ieu kandang,+ nu kudu ditungtun ogé. Maranéhna bakal ngadéngé sora urang jeung bakal jadi sapangangonan ku hiji pangangon.+ 17 Bapa téh nyaah ka urang,+ lantaran urang ngorbankeun nyawa+ supaya éta bisa kapimilik deui. 18 Euweuh nu bisa nyokot nyawa urang, tapi éta dikorbankeun téh ku kahayang sorangan. Urang boga kawasa pikeun ngorbankeunana sarta boga kawasa pikeun meunangkeunana deui.+ Éta téh paréntah ti Bapa urang.”
19 Ngadéngé omonganana, urang Yahudi jadi pasalia paham deui.+ 20 Loba nu ngomong, ”Manéhna téh kasurupan, geus teu éling! Jang naon didéngékeun?” 21 Ceuk nu séjénna, ”Nu kasurupan mah moal bisa ngomong kitu. Piraku roh jahat bisa ngabeuntakeun panon nu lolong!”
22 Di Yérusalém, keur aya Perayaan Pangresmian Bait. Harita téh keur usum* tiris. 23 Isa keur leumpang di bait, di Lorong Sulaéman.+ 24 Tuluy, anjeunna dirubung ku urang Yahudi tuluy ditanya kieu, ”Arék terus ngabingbangkeun urang? Mun enya manéh téh Al-Masih, terus terang wéh.” 25 Isa ngajawab, ”Pan abdi geus ngabéjaan, tapi aranjeun teu percaya. Pagawéan nu dilampahkeun ku abdi maké nami Bapa abdi téh nerangkeun diri abdi.+ 26 Tapi aranjeun teu percaya, da aranjeun mah lain domba-domba abdi.+ 27 Domba-domba abdi mah ngadéngékeun sora abdi. Abdi kenal ka maranéhna, maranéhna gé nuturkeun abdi.+ 28 Maranéhna ku abdi dibéré hirup langgeng,+ salilana moal pernah binasa. Moal aya nu bisa ngarampas maranéhna ti abdi.+ 29 Domba-domba nu ku Bapa geus dibikeun ka abdi téh leuwih hargaan tibatan naon waé, sarta moal aya nu bisa ngarampasna ti Bapa.+ 30 Abdi jeung Bapa téh hiji.”*+
31 Sakali deui, urang Yahudi mulungan batu rék malédogan anjeunna. 32 Isa ngomong, ”Abdi geus némbongkeun loba hal hadé nu asalna ti Bapa. Nu mana nu ngalantarankeun aranjeun hayang malédogan abdi?” 33 Urang Yahudi ngajawab, ”Urang malédogan manéh téh lain ku lantaran hal-hal hadé éta, tapi lantaran manéh geus ngahina ka Allah.+ Manéh pan jelema, maenya nyaruakeun diri jeung Allah?” 34 Ceuk Isa, ”Pan dina Torét aranjeun ditulis, ’Ceuk Kuring, ”Maranéh téh allah-allah”’.*+ 35 Lamun jalma-jalma nu dikutuk ku firman Allah téh ku Anjeunna disebut ’allah-allah’,+ sarta Kitab Suci teu pernah salah, 36 ku naon abdi, nu disucikeun jeung diutus ku Bapa ka dunya, kalah ka dianggap ngahina ka Allah pédah ngaku Putra Allah?+ 37 Lamun abdi teu ngalaksanakeun kahayang Bapa abdi, tong percaya ka abdi. 38 Tapi lamun éta dilaksanakeun ku abdi, sanajan aranjeun teu percaya ka abdi, atuh sahenteuna mah aranjeun percaya kana naon nu dilampahkeun ku abdi.+ Ku kituna, aranjeun bakal nyaho jeung leuwih ngarti yén Bapa téh ngahiji jeung abdi, abdi gé ngahiji jeung Bapa.”+ 39 Sakali deui maranéhna rék néwak Isa, tapi anjeunna lolos.
40 Geus kitu, Isa meuntasan deui Walungan Yordan ka tempat Yahya mimiti ngabaptis+ tuluy cicing di dinya. 41 Loba jalma ngadatangan Isa, pok ngomong kieu ka pada baturna, ”Yahya teu nyieun mujijat hiji-hiji acan, tapi nu diomongkeun ku Yahya ngeunaan ieu jalma téh bener kabéh.”+ 42 Di éta tempat, loba jalma jadi boga iman ka Isa.