مارس

اتحاد جهانی ما مثل یک معجزه است،‏ چون یَهُوَه با وجود ناکاملی‌هایمان آن را ممکن کرده است.‏ (‏۱قر ۱۲:‏۲۵)‏ در کتاب مقدّس می‌خوانیم:‏ «خدا به شما یاد داده که همدیگر را دوست داشته باشید.‏» (‏۱تسا ۴:‏⁠۹)‏ به عبارت دیگر،‏ یَهُوَه از طریق کلامش به‌روشنی نشان می‌دهد که چطور به هم نزدیک‌تر شویم.‏ پس با مطالعهٔ دقیق کلام خدا و به کار بردن آن،‏ می‌توان از یَهُوَه تعلیم گرفت.‏ (‏عبر ۴:‏۱۲؛‏ یعقو ۱:‏۲۵)‏ این دقیقاً همان کاری است که ما شاهدان یَهُوَه انجام می‌دهیم.‏ ب۲۵/‏۰۴ ص ۱۶ ¶۸

یَهُوَه قومش را برای اتفاقاتی که پیش رو داشتند آماده کرد.‏ او از طریق اِشَعْیا به قومش گفت:‏ «به اتاق‌هایتان بروید،‏ و در را پشت سرتان ببندید.‏ خودتان را برای مدت کوتاهی مخفی کنید تا خشم من بگذرد.‏» (‏اشع ۲۶:‏۲۰)‏ تحقق اولیهٔ این آیه زمانی بود که کوروش بابِل را فتح کرد.‏ یک تاریخدان یونان باستان می‌گوید که وقتی کوروش پادشاه وارد بابِل شد،‏ «به سربازانش فرمان داد تا هر که را بیرون از خانه ببینند،‏ بکشند.‏» ترس ساکنان بابِل را تصوّر کنید!‏ با این حال یهودیان نجات پیدا کردند،‏ چون از دستورات یَهُوَه اطاعت کردند.‏ ب۲۵/‏۰۵ ص ۱۲-‏۱۳ ¶۱۵

خادمان یَهُوَه در چشم او باارزشند.‏ یَهُوَه آن‌ها را با خون عیسی خرید و پیران جماعت را برای نگهداری از آن‌ها تعیین کرد.‏ (‏اعما ۲۰:‏۲۸)‏ او می‌خواهد که با خادمانش با مهربانی رفتار شود.‏ پیران جماعت تحت سرپرستی مسیح،‏ آن‌ها را تقویت می‌کنند و از خطرات روحانی در امان نگه می‌دارند.‏—‏اشع ۳۲:‏​۱،‏ ۲.‏

یَهُوَه به تک‌تک خادمانش توجه دارد؛‏ مخصوصاً به کسانی که در سختی هستند.‏ او از طریق پیران جماعت،‏ به کسانی که از نظر روحانی ضعیف شده‌اند کمک می‌کند.‏ (‏حِزْقیال ۳۴:‏​۱۵،‏ ۱۶ خوانده شود.‏)‏ با این وجود،‏ از ما می‌خواهد که در مواقع نیاز از پیران کمک بخواهیم.‏ در چنین مواقعی،‏ علاوه بر این که از ته دل به یَهُوَه دعا می‌کنیم،‏ می‌خواهیم از ‹شبانان و معلّمان› جماعت درخواست کمک کنیم.‏—‏افس ۴:‏​۱۱،‏ ۱۲.‏ ب۲۵/‏۰۹ ص ۲ ¶۱-‏۲

ما نمی‌توانیم همیشه «کارهای خدای حقیقی» را درک کنیم.‏ (‏جامعه ۱۱:‏۵ خوانده شود.‏)‏ ‹کارهای خدا› شامل اتفاقاتی است که یَهُوَه برای انجام خواستش مسبب آن می‌شود یا اجازه می‌دهد رخ دهد.‏ (‏مز ۳۷:‏⁠۵)‏ ما نمی‌توانیم درک کنیم که چرا یَهُوَه اجازه می‌دهد بعضی اتفاقات بیفتد یا چطور به ما کمک خواهد کرد.‏ ‹کارهای خدا› برای ما غیر قابل درک هستند،‏ درست مثل رشد جنین در رَحِم مادرش که دانشمندان هنوز درک کاملی از آن ندارند.‏

وقتی نمی‌دانیم که یَهُوَه دقیقاً چطور به ما کمک خواهد کرد،‏ ممکن است برای گرفتن بعضی از تصمیمات شک کنیم.‏ شاید برای ساده کردن زندگی،‏ افزایش خدمت و نقل‌مکان به جایی که نیاز به مبشّر بیشتری است دودل باشیم.‏ یا شاید در صورت نرسیدن به اهداف روحانی‌مان،‏ نداشتن نتایجی خوب در موعظه یا روبرویی با موانعی در خدمتمان،‏ شک کنیم که یَهُوَه از ما راضی است یا نه.‏ ب۲۵/‏۰۶ ص ۱۶ ¶۸-‏۹

شخص قدردان به احتمال زیاد قانع است.‏ (‏۱تِسالونیکیان ۵:‏۱۸ خوانده شود.‏)‏ مثلاً،‏ اگر ما برای داشته‌هایمان قدردان باشیم،‏ بیش از حد نگران چیزهایی که نداریم نخواهیم بود.‏ وقتی با قدردانی به خدمتی که داریم فکر کنیم،‏ با دل و جان خدمت می‌کنیم و نگران دریافت افتخارات جدید نخواهیم بود.‏ تعجب‌آور نیست که کتاب مقدّس ما را تشویق می‌کند که در دعاهایمان از یَهُوَه تشکر کنیم.‏ داشتن روحیهٔ قدردانی،‏ باعث می‌شود که ‹آرامش خدا را که بالاتر از درک انسان‌هاست› حس کنیم.‏—‏فیلیپ ۴:‏​۶،‏ ۷.‏ ب۲۵/‏۰۷ ص ۲۱ ¶۴

البته پولُس بعد از توصیف شرایط گناه‌آلودمان،‏ به ما امید داد.‏ او بعد از این که گفت:‏ ‹چه کسی مرا نجات خواهد داد؟‏› خودش جواب داد:‏ «خدا را شکر می‌کنم که مرا از طریق سَرورمان عیسی مسیح نجات می‌دهد!‏» (‏روم ۷:‏۲۵)‏ پولُس در واقع به فدیهٔ عیسی اشاره می‌کرد.‏ آن فدیه از سه طریق ما را نجات می‌دهد:‏ ۱)‏ بخشش گناهانمان،‏ ۲)‏ رهایی از وضعیت گناه‌آلودمان و ۳)‏ آشتی با یَهُوَه.‏ با بررسی این نکات،‏ محبتمان به یَهُوَه،‏ «خدایی که امید می‌دهد» عمیق‌تر می‌شود.‏ (‏روم ۱۵:‏۱۳)‏ همچنین قدردانی‌مان از عیسی که ‹بهای رهایی ما را پرداخت،‏› بیشتر می‌شود.‏—‏کول ۱:‏⁠۱۴.‏ ب۲۶/‏۰۱ ص ۱۴-‏۱۵ ¶۳

همان طور که گفتیم،‏ کتاب مقدّس می‌گوید که برای تعمید گرفتن باید کاملاً در آب فرو رویم،‏ اما جزئیات زیادی دربارهٔ آن ارائه نمی‌دهد.‏ با این حال،‏ می‌توانیم با کمک آیات،‏ نکات بیشتری در رابطه با تعمید تشخیص دهیم.‏ برای مثال،‏ اصول کتاب مقدّس به داوطلبان تعمید کمک می‌کند که لباس مناسبی برای تعمیدشان انتخاب کنند.‏ حاضرین هم با کمک اصول کتاب مقدّس تشخیص می‌دهند که موقع تعمید دیگران چه رفتاری باید داشته باشند.‏ (‏۱قر ۱۴:‏۴۰؛‏ ۱تیمو ۲:‏⁠۹)‏ امروزه معمولاً یک پیر جماعت این افتخار را دارد که دیگران را تعمید دهد،‏ البته ما نمی‌خواهیم او را به خاطر این مسئولیت مهم‌تر از دیگران بدانیم.‏ (‏۱قر ۱:‏​۱۴،‏ ۱۵)‏ تعمید چه جلوی جمعیتی بزرگ انجام شود،‏ چه جلوی عده‌ای کم،‏ مورد قبول خداست.‏—‏اعما ۸:‏⁠۳۶.‏ ب۲۶/‏۰۲ ص ۱۰ ¶۷

برای این که اعتمادتان را به محبت یَهُوَه بیشتر کنید،‏ می‌توانید در دعا از یَهُوَه بخواهید کمکتان کند تا همان دیدی را نسبت به خودتان داشته باشید که او دارد.‏ روی آیاتی از کتاب مقدّس که محبت یَهُوَه را نشان می‌دهد،‏ تعمّق کنید.‏ به یاد داشته باشید که یَهُوَه همیشه کسانی را که دوستش دارند،‏ دوست خواهد داشت.‏ به دلایلی فکر کنید که نشان می‌دهد فدیهٔ عیسی،‏ هدیه‌ای برای شخص شماست.‏ همچنین به این گفتهٔ عیسی اعتماد کنید که یَهُوَه پدر آسمانی شما است.‏ در این صورت،‏ اگر کسی از شما سؤال کند،‏ ‹آیا مطمئنی که یَهُوَه دوستت دارد؟‏› با اطمینان جواب خواهید داد،‏ ‹بله،‏ دوستم دارد!‏ من هم هر روز تمام تلاشم را می‌کنم که محبتم را به او نشان دهم!‏› ب۲۵/‏۰۸ ص ۱۳ ¶۱۸

وقتی عیسی روی زمین بود شاهد بی‌عدالتی‌های زیادی شد.‏ او دید که رهبران مذهبی چطور مردم عامی را اذیت می‌کنند.‏ (‏مت ۲۳:‏​۲-‏۴)‏ عیسی همچنین می‌دانست که مأموران رومی با یهودیان بدرفتاری می‌کنند.‏ بسیاری از مردم آرزو می‌کردند که از حکمرانی رومیان خلاص شوند.‏ بعضی‌ها مثل زیلوت‌ها برای رسیدن به این هدف می‌جنگیدند.‏ اما عیسی از هیچ جنبش سیاسی‌ای حمایت نکرد و خودش هم هیچ جنبشی راه نینداخت.‏ او وقتی فهمید که مردم می‌خواهند او را پادشاه کنند از آن‌ها دور شد.‏—‏یو ۶:‏⁠۱۵.‏

وقتی عیسی روی زمین بود،‏ برای از بین بردن بی‌عدالتی با مقامات سیاسی همکاری نکرد.‏ چرا؟‏ چون می‌دانست که انسان‌ها نه حق این را دارند که بر خودشان حکمرانی کنند و نه توانایی‌اش را.‏ (‏مز ۱۴۶:‏۳؛‏ ار ۱۰:‏۲۳)‏ آن‌ها همچنین قادر نیستند باعث و بانی بی‌عدالتی‌ها،‏ یعنی شیطان ابلیس را که حاکم این دنیاست از بین ببرند.‏ او که موجودی روحی و قاتل است،‏ با استفاده از اختیاراتش بی‌عدالتی را ترویج می‌دهد.‏ (‏یو ۸:‏۴۴؛‏ افس ۲:‏⁠۲)‏ به علاوه،‏ حتی بهترین انسان‌ها هم به دلیل ناکاملی‌شان نمی‌توانند همیشه منصفانه رفتار کنند.‏—‏جا ۷:‏⁠۲۰.‏ ب۲۵/‏۰۹ ص ۹-‏۱۰ ¶۶-‏۷

هر چقدر به یَهُوَه نزدیک‌تر شویم،‏ شادتر می‌شویم.‏ (‏مز ۶۵:‏⁠۴)‏ یک دلیلش این است که وقتی مطابق حکمت خدا در کتاب مقدّس عمل می‌کنیم،‏ از تأثیر مخرّب دنیا و اشتباهات جدی محفوظ می‌مانیم.‏ (‏امثال ۲:‏​۶-‏۱۶ خوانده شود.‏)‏ کتاب مقدّس در این باره می‌گوید:‏ «شاد و سعادتمند است کسی که حکمت را پیدا کند،‏ و کسی که قدرت تشخیص به دست آورد.‏»—‏امث ۳:‏⁠۱۳.‏ ب۲۵/‏۰۴ ص ۹ ¶۵

۱سموئیل ۱:‏​۱۰،‏ ۱۱ خوانده شود.‏ وقتی حَنّا این دعا را می‌کرد،‏ با دو مشکل بزرگ روبرو بود؛‏ او نازا بود و هوویش مدام زندگی او را سخت می‌کرد.‏ (‏۱سمو ۱:‏​۴-‏۷)‏ اگر شما هم برای مدتی طولانی با مشکلی روبرویید،‏ از دعای حَنّا چه درسی می‌گیرید؟‏ او هنگام دعا عجله نکرد،‏ سفرهٔ دلش را برای یَهُوَه باز کرد و به این شکل آرام شد.‏ (‏۱سمو ۱:‏​۱۲،‏ ۱۸)‏ اگر ما هم احساساتمان را در رابطه با مشکلمان برای یَهُوَه بیان کنیم و ‹بارمان را به او واگذار کنیم،‏› می‌توانیم آرامش پیدا کنیم.‏—‏مز ۵۵:‏⁠۲۲.‏ ب۲۵/‏۱۰ ص ۲۰-‏۲۱ ¶۱۳

عیسی همیشه در موعظه به ضعیفان و درماندگان دلسوزی نشان می‌داد.‏ او با این کار پیشگویی‌های کتاب مقدّس را به تحقق رساند.‏ در نوشته‌های عبریِ کتاب مقدّس،‏ افراد قوی و موفق گاهی به باغی پربار یا درختی تنومند تشبیه شده‌اند.‏ (‏مز ۹۲:‏۱۲؛‏ اشع ۶۱:‏۳؛‏ ار ۳۱:‏۱۲)‏ اما مظلومان و درماندگان مثل نی شکسته و فتیلهٔ کم‌سو هستند که فایدهٔ چندانی ندارند.‏ (‏اِشَعْیا ۴۲:‏۳ خوانده شود؛‏ مت ۱۲:‏۲۰)‏ اِشَعْیای نبی تحت الهام خدا با استفاده از این تشبیهات پیشگویی کرد که عیسی به افرادی که در دید دیگران بی‌ارزشند،‏ محبت و دلسوزی نشان خواهد داد.‏ ب۲۵/‏۱۱ ص ۱۸ ¶۶

آیا شما کتاب مقدّس را با شاهدان یَهُوَه مطالعه می‌کنید؟‏ این موضوع نشان می‌دهد که یَهُوَه شما را به سمت خودش جذب کرده تا با او رابطهٔ نزدیکی داشته باشید.‏ (‏یو ۶:‏۴۴؛‏ اعما ۱۳:‏۴۸)‏ ‹یَهُوَه دل‌ها را محک می‌زند.‏› او می‌بیند که چقدر برای شناختنش و زندگی مطابق معیارهایش تلاش می‌کنید و با دیدن پیشرفتتان خوشحال می‌شود.‏ (‏امث ۱۷:‏۳؛‏ ۲۷:‏۱۱)‏ فدیهٔ عیسی داشتن رابطهٔ نزدیک با یَهُوَه را برای شما امکان‌پذیر می‌کند.‏ (‏روم ۵:‏​۱۰،‏ ۱۱)‏ هیچ وقت این موضوع را فراموش نکنید!‏ ب۲۶/‏۰۱ ص ۲۱ ¶۴

شما جوانان هم که از بچگی با حقیقت آشنایید،‏ شاگرد کتاب مقدّس هستید.‏ در واقع شما مهم‌ترین شاگرد والدینتان هستید!‏ کتاب مقدّس می‌گوید:‏ «به خدا نزدیک شوید؛‏ آن وقت او به شما نزدیک خواهد شد.‏» (‏یعقو ۴:‏۸؛‏ ۱توا ۲۸:‏⁠۹)‏ وقتی برای نزدیک شدن به یَهُوَه پیشقدم می‌شوید،‏ او هم به شما نزدیک می‌شود.‏ او شما را فقط بخشی از یک گروه نمی‌بیند،‏ بلکه تک‌تک‌تان را جداگانه به طرف خودش جذب می‌کند؛‏ حتی اگر از بچگی با حقیقت آشنایید.‏ در واقع به خاطر فدیهٔ عیسی مسیح است که می‌توانید شخصاً با یَهُوَه رابطهٔ نزدیکی داشته باشید.‏ پس هیچ وقت ارزش آن را فراموش نکنید!‏ (‏روم ۵:‏​۱،‏ ۲)‏ قبل از این که در مراسم یادبود شرکت کنید،‏ روی این تعمّق کنید که مرگ عیسی روی زندگی شما چه تأثیری گذاشته است.‏ با این کار،‏ برانگیخته می‌شوید که برای رسیدن به اهداف روحانی‌تان تلاش کنید.‏ به این شکل،‏ قدردانی‌تان را بابت فدیه‌ای که یَهُوَه از طریق پسرش فراهم کرده نشان می‌دهید.‏ ب۲۶/‏۰۱ ص ۲۲ ¶۷

حتماً متوجه شده‌اید که افراد مغرور دوست ندارند منتظر بمانند.‏ غرور آن‌ها باعث می‌شود که صبر و حوصله نداشته باشند.‏ چه تفاوت بزرگی با یَهُوَه که نمونهٔ بارز صبر است!‏ برای مثال،‏ در زمان نوح یَهُوَه گفت که برای نابود کردن شریران ۱۲۰ سال صبر می‌کند.‏ (‏پیدا ۶:‏⁠۳)‏ نوح در آن مدت توانست فرزندانش را بزرگ کند و با کمک خانواده‌اش کشتی‌ای بسازد.‏ بعدها فرشتهٔ یَهُوَه صبورانه به سؤالات ابراهیم دربارهٔ نابودی سُدوم و غَموره گوش داد.‏ اگر آن فرشته مغرور بود،‏ شاید به ابراهیم می‌گفت،‏ ‹چطور جرأت می‌کنی این سؤالات را بپرسی؟‏› اما آن فرشته با سرمشق گرفتن از یَهُوَه،‏ صبورانه با ابراهیم رفتار کرد.‏—‏پیدا ۱۸:‏​۲۰-‏۳۳.‏ ب۲۵/‏۱۲ ص ۱۷ ¶۱۰

حتی اگر یک برنامهٔ روحانی مرتب و مطالعهٔ شخصی بر اساس نیازمان داریم،‏ نباید انتظار داشته باشیم که احساسات و افکار منفی‌مان کاملاً از بین برود.‏ ممکن است بعضی روزها شدیداً احساس دلسردی کنیم.‏ ولی یَهُوَه کمکمان می‌کند بر افکار منفی غلبه کنیم.‏ ما اطمینان داریم که می‌توانیم بیشتر مواقع با وجدانی پاک به یَهُوَه خدمت کنیم و از زندگی لذّت ببریم.‏

بیایید مصمم باشیم که نگذاریم احساسات منفی به خاطر اشتباهات گذشته،‏ سختی‌ها یا ناکاملی‌هایمان روی ما تسلّط داشته باشد.‏ با کمک یَهُوَه می‌توانیم این احساسات را کنترل کنیم.‏ (‏مز ۱۴۳:‏۱۰)‏ مشتاقانه منتظر زمانی هستیم که دیگر لازم نباشد با افکار منفی بجنگیم؛‏ زمانی که هر روز صبح بدون هیچ نگرانی و اضطرابی بیدار می‌شویم و با شادی آمادهٔ خدمت به یَهُوَه،‏ پدر مهربانمان هستیم!‏ ب۲۶/‏۰۱ ص ۱۳ ¶۱۹-‏۲۰

اگر تعمید گرفته‌اید،‏ تا الآن به شکل‌های مختلفی ایمانتان را به فدیهٔ عیسی مسیح نشان داده‌اید.‏ برای مثال،‏ قدم‌هایی برداشته‌اید که به یَهُوَه نزدیک شوید و مطابق معیارهایش زندگی کنید.‏ طبق فرمان عیسی،‏ به کار شاگردسازی مشغولید و دربارهٔ ایمانتان با دیگران صحبت می‌کنید.‏ خودتان را به یَهُوَه وقف کرده‌اید و تعمید گرفته‌اید.‏ همچنین شاید به خاطر دفاع از ایمانتان با مخالفت روبرو شده‌اید!‏ (‏۲تیمو ۳:‏۱۲)‏ وفاداری و پایداری شما نشانهٔ محبتتان به یَهُوَه و قدردانی‌تان از فدیهٔ پسرش است.‏—‏عبر ۱۲:‏​۲،‏ ۳.‏ ب۲۶/‏۰۱ ص ۲۲ ¶۸

وقتی از وضعیت گناه‌آلودمان رها شویم زندگی چطور خواهد بود؟‏ در آن زمان،‏ هر روز وقتی بیدار می‌شویم حالمان خوب خواهد بود و دیگر نگران این نیستیم که عزیزانمان گرسنه یا مریض شوند یا به خواب مرگ بروند.‏ این امید که «مثل لنگری محکم و مطمئن برای جان ماست،‏» حتی در حال حاضر هم به ما آرامش می‌دهد.‏ پس باید «امیدمان را محکم نگه داریم.‏» (‏عبر ۶:‏​۱۸،‏ ۱۹)‏ همان طور که یک لنگر به کشتی ثبات می‌دهد،‏ امیدمان هم ایمان ما را قوی‌تر می‌کند و کمکمان می‌کند تا در سختی‌ها پایداری کنیم.‏ ما می‌توانیم مطمئن باشیم که یَهُوَه «به کسانی که از صمیم دل دنبال او می‌گردند،‏ پاداش می‌دهد.‏» (‏عبر ۱۱:‏⁠۶)‏ آرامشی که الآن داریم و آیندهٔ زیبایی که در انتظارمان است به خاطر فدیهٔ عیسی امکان‌پذیر شده است.‏ ب۲۶/‏۰۱ ص ۱۷ ¶۱۳

عیسی مطابق خواست یَهُوَه جانش را فدا کرد «تا هر کسی که به او ایمان داشته باشد نابود نشود،‏ بلکه به زندگی ابدی دست پیدا کند.‏» (‏یو ۳:‏۱۶)‏ یَهُوَه از طریق فدیهٔ عیسی ما را از تأثیرات گناه و مرگ نجات می‌دهد.‏ هیچ کدام از ما نمی‌خواهیم ارزش این هدیه را فراموش کنیم.‏ (‏روم ۳:‏​۲۳،‏ ۲۴؛‏ ۲قر ۶:‏⁠۱)‏ در روزهای قبل از مراسم یادبود این فرصت را داریم که روی محبت یَهُوَه و عیسی تعمّق کنیم.‏ محبت آن‌ها ما را برمی‌انگیزد که قدردانی‌مان را ابراز کنیم.‏ ب۲۶/‏۰۱ ص ۲۵ ¶۱۷

وقتی خودتان را برای شرکت در مراسم یادبود امسال آماده می‌کنید،‏ تعمّق کنید که بخشش یَهُوَه چه تأثیری روی زندگی‌تان گذاشته است.‏ برای مثال،‏ به خاطر فدیهٔ عیسی دیگر لازم نیست برای گناهانی که از آن توبه کرده‌اید،‏ عذاب وجدان داشته باشید.‏ ممکن است پذیرفتن این موضوع برای شما سخت باشد.‏ شاید با خودتان بگویید:‏ ‹می‌دانم که یَهُوَه بخشنده است،‏ ولی من نمی‌توانم خودم را ببخشم.‏› اگر چنین احساسی دارید،‏ فراموش نکنید که این یَهُوَه است که باید ما را ببخشد و مسئولیت داوری را به پسرش سپرده است.‏ یَهُوَه این مسئولیت را به شما یا انسان دیگری نداده که تعیین کنید چه کسانی باید بخشیده شوند.‏ کتاب مقدّس می‌گوید:‏ ‹اگر همان طور که خدا در نور است،‏ در نور قدم برداریم،‏ خون پسرش عیسی ما را از هر گناهی پاک می‌کند.‏› (‏۱یو ۱:‏​۶،‏ ۷)‏ درست همان طور که به تعالیم دیگر کتاب مقدّس کاملاً اطمینان داریم،‏ می‌توانیم از بخشش یَهُوَه هم مطمئن باشیم.‏ فدیهٔ عیسی پایه و اساسی قانونی فراهم کرد تا یَهُوَه به ما رحمت نشان دهد و ‹آمادهٔ بخشش› باشد.‏—‏مز ۸۶:‏⁠۵.‏ ب۲۶/‏۰۱ ص ۱۶ ¶۸

انسان‌ها بعد از گناه آدم و حوّا دیگر نتوانستند رابطهٔ نزدیکی با خدا داشته باشند.‏ کتاب مقدّس توضیح می‌دهد که رابطهٔ انسان‌ها با خدا قطع شد.‏ (‏روم ۸:‏​۷،‏ ۸؛‏ کول ۱:‏۲۱)‏ چرا کتاب مقدّس چنین چیزی می‌گوید؟‏ چون یَهُوَه به خاطر معیارهای کاملش نمی‌تواند گناه را نادیده بگیرد.‏ کتاب مقدّس در مورد یَهُوَه می‌گوید:‏ «چشمان تو پاک‌تر از آن است که به شرارت نگاه کند،‏ و تو نمی‌توانی شرارت را تحمّل کنی.‏» (‏حب ۱:‏۱۳)‏ پس گناه بین خدا و انسان‌ها جدایی ایجاد کرد.‏ هیچ کدام از ما نمی‌توانیم رابطهٔ صمیمی‌ای با یَهُوَه داشته باشیم،‏ مگر این که آن جدایی از بین برود و دوباره صلح برقرار شود.‏ فدیهٔ عیسی آشتی با خدا را برایمان امکان‌پذیر می‌کند.‏ ب۲۶/‏۰۱ ص ۱۷-‏۱۸ ¶۱۴

در کتاب مقدّس آمده که عیسی «قربانی کفّاره برای گناهان ماست.‏» (‏۱یو ۲:‏⁠۲)‏ کلمهٔ یونانی‌ای که «کفّاره» ترجمه شده به معنی آشتی است.‏ قربانی عیسی آشتی با خدا را امکان‌پذیر کرد،‏ چون از طریق آن عدالت یَهُوَه برقرار شد.‏ یَهُوَه به خاطر فدیه،‏ پایه و اساسی داشت تا رابطه‌اش را با انسان‌ها بهبود دهد.‏ (‏روم ۳:‏​۲۳-‏۲۶)‏ او حتی خادمان وفادارش را که قبل از عیسی زندگی می‌کردند درستکار شمرد.‏ (‏پیدا ۱۵:‏​۱،‏ ۶)‏ بر چه اساسی؟‏ بر اساس فدیهٔ عیسی.‏ یَهُوَه کاملاً مطمئن بود که پسرش فدیه را پرداخت می‌کند.‏ (‏اشع ۴۶:‏۱۰)‏ بله،‏ فدیهٔ عیسی راه آشتی با خدا را باز کرد.‏ ب۲۶/‏۰۱ ص ۱۸ ¶۱۵

آشتی با خدا برای شما چه برکاتی دارد؟‏ شاید شما همان طور که عیسی گفت،‏ یَهُوَه را «پدر» خود می‌خوانید.‏ (‏مت ۶:‏⁠۹)‏ شاید حتی یَهُوَه را «دوست» خود بدانید.‏ اما وقتی در رابطه با یَهُوَه از کلمهٔ «پدر» یا «دوست» استفاده می‌کنیم،‏ باید همچنان احترام عمیق و فروتنی نشان دهیم.‏ چرا؟‏ چون به خاطر وضعیت گناه‌آلودمان شایستگی این را نداریم که رابطهٔ نزدیکی با یَهُوَه داشته باشیم.‏ تنها بر اساس فدیهٔ عیسی است که می‌توانیم با یَهُوَه رابطهٔ دوستی برقرار کنیم.‏ از طریق قربانی عیسی،‏ «یعنی از طریق خونش که روی تیر شکنجه ریخته شد،‏» یَهُوَه این را امکان‌پذیر کرد که همهٔ ما را «با خودش آشتی دهد.‏» (‏کول ۱:‏​۱۹،‏ ۲۰)‏ به همین دلیل می‌توانیم با وجود وضعیت گناه‌آلودمان رابطهٔ نزدیکی با یَهُوَه داشته باشیم.‏ ب۲۶/‏۰۱ ص ۱۸ ¶۱۶

دربارهٔ فدیهٔ عیسی تعمّق کنید.‏ قربانی عیسی مسیح باارزشترین هدیهٔ یَهُوَه به انسان‌هاست.‏ (‏یو ۳:‏۱۶)‏ اما آیا این هدیه برای شخص شما هم داده شده؟‏ بله!‏ نمونهٔ پولُس رسول را در نظر بگیرید.‏ او قبل از این که مسیحی شود،‏ مرتکب گناهان بزرگی شد و باید همچنان با ضعف‌هایش می‌جنگید.‏ (‏روم ۷:‏​۲۴،‏ ۲۵؛‏ ۱تیمو ۱:‏​۱۲-‏۱۴)‏ با این حال،‏ قربانی عیسی را هدیه‌ای می‌دانست که یَهُوَه به او داده بود.‏ (‏غَلاطیان ۲:‏۲۰ خوانده شود.‏)‏ یَهُوَه به پولُس الهام کرد که این آیه را بنویسد و می‌خواهد که ما از همهٔ نوشته‌هایش تعلیم بگیریم.‏ (‏روم ۱۵:‏⁠۴)‏ سخنان پولُس نشان می‌دهد که ما باید چه دیدی به فدیهٔ عیسی داشته باشیم.‏ یَهُوَه می‌خواهد آن را هدیه‌ای بدانیم که او برای شخص ما داده است.‏ وقتی چنین دیدی به فدیهٔ عیسی داریم،‏ از محبت یَهُوَه مطمئن‌تر می‌شویم.‏ ب۲۵/‏۰۸ ص ۱۱ ¶۱۰

یَهُوَه از طریق فدیهٔ عیسی نشان داد که «بی‌اندازه رحیم» است و «با وجود این که به خاطر گناهانمان مرده بودیم،‏ ما را با مسیح زنده کرد.‏» (‏اِفِسُسیان ۲:‏​۴،‏ ۵ خوانده شود.‏)‏ ‹همهٔ کسانی که دلشان برای به دست آوردن زندگی ابدی پذیرای حقیقت است،‏› درک کرده‌اند که زیر آوار گناه موروثی گرفتار شده‌اند و برای دریافت کمک فریاد می‌زنند.‏ (‏اعما ۱۳:‏۴۸)‏ یَهُوَه چطور به فریاد کمکشان پاسخ می‌دهد؟‏ او از طریق خبر خوش پادشاهی‌اش به آن‌ها کمک می‌کند تا با او و پسرش عیسی آشنا شوند.‏ (‏یو ۱۷:‏⁠۳)‏ اگر شیطان فکر می‌کرد که سرپیچی آدم و حوّا باعث می‌شود مقصود خدا به تحقق نرسد،‏ سخت در اشتباه بود!‏ ب۲۶/‏۰۱ ص ۱۹ ¶۱۷

وقتی تلاش می‌کنید که برنامهٔ مرتبی برای خواندن کتاب مقدّس داشته باشید،‏ فراموش نکنید که هدفتان نزدیک شدن به یَهُوَه است.‏ برای مثال،‏ از رفتار عیسی با مرد جوانی که ثروتمند بود چه یاد می‌گیرید؟‏ (‏مرق ۱۰:‏​۱۷-‏۲۲)‏ آن مرد جوان می‌دانست که عیسی،‏ مسیح موعود است،‏ اما ایمان کافی نداشت که از او پیروی کند.‏ با این وجود،‏ عیسی او را دوست داشت و با لحنی محبت‌آمیز با او صحبت کرد.‏ واضح است که عیسی می‌خواست آن مرد تصمیم عاقلانه‌ای بگیرد.‏ او همچنین محبت یَهُوَه را به آن مرد نشان می‌داد.‏ (‏یو ۱۴:‏⁠۹)‏ هنگام بررسی این گزارش از خودتان بپرسید:‏ ‹باید چه کار کنم تا به یَهُوَه نزدیک‌تر شوم و به دیگران بیشتر خدمت کنم؟‏› ب۲۵/‏۰۴ ص ۳۰ ¶۱۴

بعضی‌ها فقط از روی کنجکاوی در جلسات شرکت می‌کنند.‏ عده‌ای هم به خواست آشنایان خود در مناطق دیگر،‏ به جلسات می‌آیند.‏ به هر حال باید از چنین افرادی به‌گرمی استقبال کنیم،‏ اما نه طوری که معذّب شوند.‏ می‌توانیم از آن‌ها بخواهیم که طی جلسه کنارمان بنشینند،‏ مطالب جلسه و آیات را به آن‌ها نشان دهیم یا نسخه‌ای از نشریات به آن‌ها بدهیم.‏ ما می‌خواهیم کاری کنیم که علاقه‌مندان احساس راحتی کنند.‏ مردی که برای اولین بار در جلسه شرکت کرد،‏ به برادری گفت که چون لباسش مثل دیگران رسمی نیست معذّب است.‏ برادرمان کاری کرد که او احساس راحتی کند.‏ او به آن مرد توضیح داد که شاهدان یَهُوَه با این که در جلسات لباس‌های رسمی می‌پوشند،‏ هم‌سطح بقیهٔ مردم هستند.‏ آن مرد که بعدها تعمید گرفت می‌گوید که هیچ وقت رفتار خوب آن برادر را فراموش نمی‌کند.‏ ما باید این نکته را هم در نظر بگیریم:‏ درست است که قبل یا بعد از جلسه به علاقه‌مندان توجه نشان می‌دهیم،‏ اما نمی‌خواهیم با پرسیدن سؤالات شخصی،‏ آن‌ها را خجالت‌زده کنیم.‏—‏۱پطر ۴:‏⁠۱۵.‏ ب۲۵/‏۰۹ ص ۲۴-‏۲۵ ¶۱۵

همهٔ ما در زندگی کارهای مهم زیادی داریم.‏ مثلاً شاید درگیر بیماری،‏ مسائل خانوادگی یا شخصی‌مان باشیم.‏ همهٔ این کارها مهم هستند و باید به آن‌ها رسیدگی کرد،‏ اما آیا ممکن است حواسمان را پرت کنند؟‏ بله،‏ اگر ذهنمان را بیش از حد درگیر کنند و تمام وقت و انرژی‌مان را بگیرند،‏ دیگر نمی‌توانیم روی فعالیت‌های روحانی تمرکز کنیم.‏

علاوه بر این،‏ شاید ناآرامی‌های سیاسی،‏ رکود اقتصادی،‏ شیوع بیماری‌های همه‌گیر،‏ جنگ و درگیری که از نشانه‌های روزهای آخر هستند،‏ روی زندگی‌مان تأثیر گذاشته باشد.‏ (‏۲تیموتائوس ۳:‏⁠۱)‏ وقتی در چنین شرایطی قرار می‌گیریم،‏ ممکن است آنقدر مضطرب شویم که فقط به این مشکلات فکر کنیم.‏ ب۲۶/‏۰۳ ص ۱۵ ¶۴-‏۵

بعضی‌ها شاید فکر کنند که شناختن یَهُوَه،‏ «خدای حقیقت و راستی» سخت باشد.‏ اما این درست نیست.‏ ما در اطرافمان شواهد زیادی داریم که وجود خدا را اثبات می‌کند.‏ (‏روم ۱:‏۲۰)‏ زمانی که پولُس در آتن با عده‌ای از یونانیان تحصیل‌کرده صحبت می‌کرد،‏ گفت که خدا «از هیچ کدام از ما دور نیست» و می‌خواهد ‹او را پیدا کنیم.‏› (‏اعمال ۱۷:‏۲۷ خوانده شود.‏)‏ یَهُوَه به کسانی که فروتن هستند و به دنبال حقیقت می‌گردند،‏ نزدیک می‌شود.‏—‏یو ۶:‏⁠۴۴.‏ ب۲۶/‏۰۱ ص ۲۷ ¶۵

ما می‌خواهیم اسم یَهُوَه را از اتهاماتی که به آن وارد شده پاک کنیم.‏ تصوّر کنید یک دوست نزدیک دارید که مهربان،‏ باگذشت و سخاوتمند است.‏ یک روز می‌شنوید که کسی می‌گوید دوستتان ظالم و دروغگوست.‏ چه واکنشی نشان می‌دهید؟‏ مطمئناً از دوستتان دفاع می‌کنید.‏ به طور مشابه،‏ وقتی شیطان و کسانی که تحت نفوذ او هستند با دروغ‌هایشان سعی می‌کنند وجههٔ یَهُوَه را خراب کنند،‏ ما حقیقت را در مورد او می‌گوییم و با غیرت از نامش دفاع می‌کنیم.‏ (‏مز ۳۴:‏۱؛‏ اشع ۴۳:‏۱۰)‏ ما می‌خواهیم در گفتار و اعمالمان نشان دهیم که با دلی کامل به یَهُوَه خدمت می‌کنیم.‏ ب۲۵/‏۰۴ ص ۴-‏۵ ¶۱۴

در سال ۴۹ م.‏ رسولان و پیران جماعت در اورشلیم جمع شدند تا تصمیم بگیرند که آیا غیریهودیان ختنه‌نشده را به عنوان مسیحی بپذیرند یا نه.‏ در آخر،‏ یعقوب برادر ناتنی عیسی گفت:‏ ‹پِطرُس با جزئیات برایمان توضیح داد که چطور خدا برای اولین بار به غیریهودیان توجه کرد تا از بین آن‌ها قومی برای نامش به وجود آورد.‏› یعقوب به نام چه کسی اشاره می‌کرد؟‏ در ادامه او از عاموس نبی نقل‌قول کرد و گفت:‏ «تا باقی‌ماندگان این قوم با غیریهودیانی که نام من یَهُوَه بر آن‌هاست،‏ با دل و جان به دنبال من باشند.‏ این گفتهٔ یَهُوَه است.‏» (‏اعما ۱۵:‏​۱۴-‏۱۸)‏ این شاگردان جدید نه تنها باید در مورد یَهُوَه یاد می‌گرفتند،‏ بلکه حتی ‹نام او را بر خود› داشتند.‏ این به چه معنا بود؟‏ آن‌ها باید مردم را با نام یَهُوَه آشنا می‌کردند و از دید دیگران نمایندگان او بودند.‏ ب۲۵/‏۰۵ ص ۲۷ ¶۵