آوریل

برای این که بتوانید در مبارزه با تمایلات نادرست پیروز شوید،‏ باید با خودتان روراست باشید،‏ از ضعف‌هایتان آگاه باشید و «خودتان را با استدلال نادرست فریب ندهید.‏» (‏یعقو ۱:‏۲۲)‏ مثلاً اگر زیاد مشروب می‌خورید،‏ نباید آن را نادیده بگیرید و بگویید،‏ ‹بقیه از من بیشتر مشروب می‌خورند.‏› همچنین اگر پورنوگرافی نگاه می‌کنید،‏ نباید همسرتان را مقصر بدانید و بگویید،‏ ‹اگر بیشتر به من علاقه نشان می‌داد وسوسه نمی‌شدم که پورنوگرافی نگاه کنم.‏› پس نباید کارهای اشتباهمان را توجیه کنیم،‏ بلکه باید برای هر کاری که می‌کنیم جوابگو باشیم.‏—‏غلا ۶:‏⁠۷.‏ ب۲۵/‏۰۸ ص ۲۳-‏۲۴ ¶۱۵

شاید گاهی فکر کنیم که دلیل مشکلاتمان،‏ نارضایتی یَهُوَه از ماست.‏ در این صورت،‏ نمونهٔ خادمان وفادار یَهُوَه که شرایط خیلی سختی داشتند به ما کمک می‌کند.‏ برای مثال،‏ نمونهٔ پولُس رسول را در نظر بگیرید.‏ عیسی خودش او را انتخاب کرد تا حقیقت را «به ملت‌ها،‏ پادشاهان و قوم اسرائیل اعلام کند.‏» (‏اعما ۹:‏۱۵)‏ واقعاً که چه افتخار بزرگی!‏ با این وجود،‏ پولُس با مشکلات زیادی روبرو شد.‏ (‏۲قر ۱۱:‏​۲۳-‏۲۷)‏ آیا مشکلات او به این معنا بود که دیگر مورد تأیید یَهُوَه نبود؟‏ البته که نه!‏ در واقع پایداری پولُس نشانهٔ این بود که یَهُوَه به او برکت داده است.‏ (‏روم ۵:‏​۳-‏۵)‏ حالا موقعیت خودتان را در نظر بگیرید.‏ شما هم مثل پولُس،‏ با وجود تمام سختی‌ها به یَهُوَه وفادار مانده‌اید.‏ پس می‌توانید مطمئن باشید که یَهُوَه از شما هم راضی است.‏ ب۲۵/‏۱۰ ص ۹ ¶۱۱

بعضی‌ها قدم‌های لازم را برای تعمید برنمی‌دارند،‏ چون فکر می‌کنند که می‌توانند دقیقاً قبل از پایان این دنیا تغییرات لازم را در خود ایجاد کنند و تعمید بگیرند.‏ اما هر چه بیشتر این کار را عقب بیندازند،‏ ایجاد تغییرات برایشان سخت‌تر خواهد شد.‏ عیسی این را می‌دانست و به شاگردانش هشدار داد:‏ «زن لوط را به یاد بیاورید!‏» (‏لو ۱۷:‏​۳۱-‏۳۵)‏ زن لوط خبر داشت که سُدوم و غَموره به‌زودی نابود می‌شوند،‏ اما ظاهراً نتوانست از چیزهایی که باید رها می‌کرد دل بکند.‏ (‏پیدا ۱۹:‏​۲۳-‏۲۶)‏ سرگذشت او همین طور به ما یادآوری می‌کند که درِ نجات تا ابد باز نخواهد ماند.‏ در زمانی که خدا تعیین کرده،‏ آن در بسته خواهد شد و برای همیشه قفل خواهد ماند.‏—‏لو ۱۳:‏​۲۴،‏ ۲۵.‏ ب۲۶/‏۰۲ ص ۱۷-‏۱۸ ¶۱۳

شاگردان عیسی هم،‏ برای تعلیم دادن از کلام خدا استفاده می‌کردند.‏ برای مثال،‏ سخنرانی پِطرُس رسول را در روز پِنتیکاست ۳۳ م.‏ در نظر بگیرید.‏ پِطرُس تحصیلات بالایی نداشت،‏ اما با استفاده از آیات زیادی توضیح داد که عیسی چه پیشگویی‌هایی را به تحقق رسانده بود.‏ او با این کار شنوندگانش را تحت تأثیر قرار داد.‏ (‏اعمال ۲:‏​۱۴-‏۳۷)‏ سخنرانی پِطرُس چه نتیجه‌ای داشت؟‏ «در آن روز،‏ حدوداً ۳۰۰۰ نفر حرف‌های او را با خوشحالی قبول کردند و تعمید گرفتند و به جمع شاگردان اضافه شدند.‏»—‏اعمال ۲:‏⁠۴۱.‏ ب۲۶/‏۰۳ ص ۵ ¶۸

سعی کنید به دیگران کمک کنید.‏ اگر وقت و انرژی‌تان را برای کمک به دیگران بگذارید،‏ کمتر روی مشکلات خودتان تمرکز می‌کنید.‏ یک ضرب‌المثل آفریقایی،‏ افراد سالمند را به کتابخانه‌ای پر از کتاب‌های آموزنده تشبیه می‌کند.‏ اما اگر کتاب‌ها فقط روی قفسه باشند،‏ چیزی به دیگران یاد نمی‌دهند.‏ پس پیشقدم شوید و دانش و تجربه‌تان را با جوان‌ها در میان بگذارید.‏ به این شکل مثل یک کتابخانه،‏ گنجینهٔ دانش خود را در اختیار آن‌ها می‌گذارید.‏ از جوان‌ها سؤالاتی بپرسید و به حرف‌هایشان گوش دهید.‏ به آن‌ها بگویید که چرا زندگی طبق معیارهای یَهُوَه همیشه بهترین کار است و باعث شادی واقعی می‌شود.‏ بدون شک وقتی جوان‌ها را تشویق می‌کنید و به آن‌ها قوّت‌قلب می‌دهید،‏ خودتان هم شاد می‌شوید.‏—‏مز ۷۱:‏⁠۱۸.‏ ب۲۵/‏۱۱ ص ۵ ¶۱۱

ایّوب احساساتش را به یَهُوَه ابراز کرد.‏ (‏ایو ۱۰:‏​۱،‏ ۲؛‏ ۱۶:‏۲۰)‏ مثلاً در باب ۳ می‌خوانیم که او به یَهُوَه شکایت کرد،‏ چون به اشتباه فکر می‌کرد یَهُوَه باعث و بانی مصیبت‌های دردناکش است.‏ در باب‌های بعد می‌بینیم که سه نفر از آشنایانش بارها به او گفتند که خدا به خاطر خطاهایش او را مجازات کرده است.‏ اما ایّوب با قاطعیت به آن‌ها و حتی به یَهُوَه می‌گفت که هیچ وقت وفاداری‌اش را زیر پا نگذاشته است.‏ حرف‌های ایّوب نشان می‌دهد که برای مدتی خودش را عادل‌تر از خدا می‌دانست.‏ (‏ایو ۱۰:‏​۱-‏۳؛‏ ۳۲:‏​۱،‏ ۲؛‏ ۳۵:‏​۱،‏ ۲)‏ با این حال،‏ اعتراف کرد که گاهی در دفاع از خودش «از روی بی‌فکری» حرف می‌زد.‏ (‏ایو ۶:‏​۳،‏ ۲۶)‏ در باب ۳۱ می‌خوانیم که ایّوب می‌خواست خدا او را تبرئه کند.‏ (‏ایو ۳۱:‏۳۵)‏ البته نمی‌توانست انتظار داشته باشد خدا دلیل مصیبت‌هایش را مستقیماً به او بگوید.‏ ب۲۵/‏۱۲ ص ۵ ¶۱۰

وقتی داوود پادشاه شد،‏ با مشاورانش معاشرت نزدیکی داشت.‏ (‏۱توا ۲۷:‏​۳۲-‏۳۴)‏ ما از این موضوع تعجب نمی‌کنیم،‏ چون داوود در طول زندگی‌اش به پند و نصیحت‌های دیگران،‏ چه مرد چه زن گوش می‌داد.‏ یک بار زنی به نام اَبیجایِل داوود را نصیحت کرد.‏ اَبیجایِل همسر مردی خودپسند و قدرنشناس به نام نابال بود.‏ داوود با فروتنی به گفتهٔ اَبیجایِل عمل کرد و در نتیجه مرتکب یک اشتباه بزرگ نشد.‏—‏۱سمو ۲۵:‏​۲،‏ ۳،‏ ۲۱-‏۲۵،‏ ۳۲-‏۳۴.‏

از سرگذشت داوود نکات زیادی یاد می‌گیریم.‏ مثلاً ممکن است استعدادهایی داشته باشیم یا مسئولیت سرپرستی و نظارت را به عهده داشته باشیم.‏ با این حال،‏ هرگز نباید فکر کنیم که همه چیز را می‌دانیم،‏ بلکه باید با میل و رغبت به پند و نصیحت دیگران گوش دهیم.‏ (‏جامعه ۴:‏۱۳ خوانده شود.‏)‏ به این شکل،‏ احتمالاً از ما خطاهای بزرگ سر نمی‌زند؛‏ خطاهایی که می‌تواند هم برای خودمان هم برای دیگران مشکلات ایجاد کند.‏ ب۲۵/‏۰۷ ص ۳-‏۴ ¶۶-‏۷

پولُس قبل از این که مسیحی شود،‏ شخصی تندخو و خشن بود.‏ طبق کتاب اعمال او آنقدر از پیروان عیسی عصبانی بود که می‌خواست آن‌ها را «بکشد.‏» (‏اعما ۹:‏⁠۱)‏ او بدون شک بعد از مسیحی شدن تلاش می‌کرد خشمش را کنترل کند.‏ (‏افس ۴:‏​۲۲،‏ ۳۱)‏ با این حال،‏ وقتی پولُس و بَرنابا سر موضوعی اختلاف‌نظر داشتند،‏ «به شدّت بحث کردند.‏» (‏اعما ۱۵:‏​۳۷-‏۳۹)‏ تلاش‌های پولُس در آن موقعیت ناموفق بود،‏ اما تسلیم نشد.‏ او مرتب ‹به بدنش سختی می‌داد› و با ناکاملی‌هایش می‌جنگید تا مورد قبول یَهُوَه باشد.‏—‏۱قر ۹:‏⁠۲۷.‏ ب۲۶/‏۰۱ ص ۵ ¶۱۱

فرشتگان وفادار نمونه‌ای عالی از پایداری هستند.‏ آن‌ها برای هزاران سال بی‌عدالتی و شرارت را تحمّل کرده‌اند.‏ آن‌ها شاهد این بودند که چطور شیطان و دیوها که زمانی در کنارشان خدمت می‌کردند،‏ به یَهُوَه پشت کردند.‏ (‏پیدا ۳:‏۱؛‏ ۶:‏​۱،‏ ۲؛‏ یهو ۶)‏ کتاب مقدّس به فرشته‌ای وفادار اشاره می‌کند که با مخالفت یکی از آن دیوهای قدرتمند روبرو شد.‏ (‏دان ۱۰:‏۱۳)‏ آن‌ها همچنین شاهد این بودند که در طول تاریخ بشر تنها تعداد کمی از انسان‌ها یَهُوَه را پرستیده‌اند.‏ اما این فرشتگان وفادار همچنان به خدمتشان با شادی و غیرت ادامه می‌دهند.‏ آن‌ها می‌دانند که در زمان مقرّر یَهُوَه به همهٔ بی‌عدالتی‌ها پایان می‌دهد.‏ ب۲۵/‏۰۵ ص ۵-‏۶ ¶۱۱

۱پِطرُس ۳:‏​۱۸-‏۲۱ خوانده شود.‏ ما می‌توانیم کارهایی را که برای تعمید آماده‌مان می‌کند،‏ به زحمات نوح برای ساختن کشتی تشبیه کنیم.‏ اگر تازه مطالعه را شروع کرده‌اید،‏ شاید حس کنید تغییراتی که باید در زندگی‌تان ایجاد کنید،‏ خارج از توانتان است؛‏ درست همان طور که ساختن کشتی برای نوح یک پروژهٔ سنگین بود.‏ اما آیا این همه تلاش و زحمت ارزشش را دارد؟‏ بله!‏ سرگذشت نوح این را ثابت می‌کند.‏ یَهُوَه خودش کشتی را طراحی کرد و نوح باید کشتی را دقیقاً طبق آن طرح می‌ساخت تا از طوفان نجات پیدا کند.‏ نوح به خاطر ایمان قوی‌اش،‏ اطاعتش و حمایت‌های یَهُوَه توانست کشتی را بسازد.‏ پس ما هم مثل نوح می‌توانیم دقیقاً ‹هر چه را که خدا فرمان داده،‏ انجام دهیم.‏›—‏پیدا ۶:‏⁠۲۲.‏ ب۲۶/‏۰۲ ص ۹-‏۱۰ ¶۵

‹از تمایلات دوران جوانی فرار کن و در پی درستکاری باش.‏› (‏۲تیموتائوس ۲:‏۲۲ خوانده شود.‏)‏ پولُس تیموتائوس را تشویق کرد که با تمایلات بدی که ممکن بود او را از اهداف روحانی‌اش دور کند،‏ بجنگد.‏ شما جوانان هم می‌توانید از چنین تمایلات بدی که به رابطه‌تان با یَهُوَه صدمه می‌زند،‏ دوری کنید.‏ شاید متوجه شوید که بعضی از تفریحات و سرگرمی‌ها،‏ خیلی وقتتان را می‌گیرد و در نتیجه زمان کافی برای فعالیت‌های روحانی ندارید.‏ برای مثال،‏ دقت کنید که برای ورزش کردن،‏ استفاده از اینترنت و بازی‌های ویدیویی چقدر وقت صرف می‌کنید.‏ آیا می‌توانید مقداری از آن وقت را برای فعالیت‌های روحانی استفاده کنید؟‏ شاید بتوانید در کار نگهداری از سالن جماعت سهمی داشته باشید یا همراه جماعتتان در موعظه با چرخ‌دستی شرکت کنید.‏ در این صورت دوستان جدیدی پیدا می‌کنید که برای رسیدن به اهداف روحانی‌تان به شما کمک می‌کنند.‏ ب۲۵/‏۰۴ ص ۳۰-‏۳۱ ¶۱۷

آیا ممکن است موقعیتی مشابه در جماعت‌های امروز دیده شود؟‏ اجزای کوچک خون را در نظر بگیرید.‏ هر کس باید خودش تصمیم بگیرد که آیا طبق وجدانش می‌تواند این اجزای کوچک را بپذیرد یا نه.‏ درک این موضوع شاید برایمان چندان آسان نباشد،‏ ولی این تصمیم‌گیری،‏ به عهدهٔ هر کدام از خود ماست.‏ (‏روم ۱۴:‏⁠۴)‏ اگر فقط از کسی دیگر تقلید کنیم،‏ ممکن است وجدان ما ضعیف شود.‏ اما اگر تصمیماتمان بر اساس کتاب مقدّس باشد،‏ عاقلانه رفتار کرده‌ایم.‏ (‏عبر ۵:‏۱۴)‏ پس چه وقت باید از هم‌ایمانی باتجربه پند و نصیحت بخواهیم؟‏ اول خودمان باید در رابطه با موضوع مورد نظر تحقیق کنیم و بعد اگر هنوز به کمک نیاز داریم،‏ می‌توانیم سراغ کسی برویم که کمکمان کند درک کنیم کدام اصول کتاب مقدّس به مشکل ما مربوط می‌شود.‏ ب۲۵/‏۰۷ ص ۷ ¶۱۷

کلام خدا چطور کمکمان می‌کند که به هم نزدیک‌تر شویم؟‏ توجه کنید که پولُس در رومیان ۱۲:‏​۹-‏۱۳ در این مورد چه گفت.‏ (‏خوانده شود.‏)‏ او گفت:‏ «در احترام گذاشتن به همدیگر پیشقدم شوید.‏» منظور پولُس این بود که ما باید برای ابراز محبت پیشقدم شویم و یکدیگر را «از صمیم دل» دوست داشته باشیم.‏ برای مثال،‏ یکدیگر را ببخشیم و مهمان‌نواز و دست و دلباز باشیم.‏ (‏افس ۴:‏۳۲)‏ لازم نیست صبر کنیم تا اول دیگران به ما نزدیک شوند،‏ بلکه می‌توانیم در این کار ‹پیشقدم شویم.‏› به این شکل،‏ درستی حرف عیسی را تجربه می‌کنیم که گفت:‏ «دادن از گرفتن شادی‌بخش‌تر است.‏»—‏اعما ۲۰:‏⁠۳۵.‏ ب۲۵/‏۰۴ ص ۱۶ ¶۹

در کتاب مقدّس آمده که پیران جماعت باید از کسانی که از نظر روحانی ضعیفند،‏ پشتیبانی کنند.‏ (‏۱تسا ۵:‏۱۴)‏ پس اگر خطایی کرده‌اید،‏ آن‌ها سؤالاتی سنجیده از شما می‌پرسند تا افکار و احساساتتان را درک کنند.‏ (‏امث ۲۰:‏⁠۵)‏ شاید به دلیل خجالتی بودن،‏ فرهنگ یا شخصیتتان آسان نباشد که حرف دلتان را بزنید؛‏ اما اگر سعی کنید احساساتتان را به‌راحتی ابراز کنید،‏ در واقع به آن‌ها کمک می‌کنید.‏ نگران نباشید که حرف‌هایتان «نسنجیده» به نظر برسد.‏ (‏ایو ۶:‏​۳،‏ پاورقی)‏ پیران جماعت به جای این که سریعاً نتیجه‌گیری کنند،‏ سعی می‌کنند با دقت به حرف‌هایتان گوش کنند.‏ آن‌ها قبل از پند دادن،‏ تمام جوانب موضوع را در نظر می‌گیرند.‏ (‏امث ۱۸:‏۱۳)‏ پیران می‌دانند که برای کمک به یک شخص باید وقت بگذارند،‏ پس گاهی برای حل مسئله بیشتر از یک بار با او صحبت می‌کنند.‏ ب۲۵/‏۰۹ ص ۵ ¶۱۲

فقط چند سال قبل از این که لشکر روم شهر اورشلیم را محاصره کند،‏ پولُس رسول در نامه‌اش به عبرانیان پیام مهمی برای آن‌ها نوشت.‏ او در آن نامه به مسیحیان یهودیه و اورشلیم پندی داد که آن‌ها را برای سختی‌هایی که پیش رو داشتند آماده می‌کرد.‏ چه اتفاقاتی در انتظار آن‌ها بود؟‏ اورشلیم قرار بود نابود شود.‏ آن مسیحیان برای زنده ماندن باید خانه و اموالشان را ترک می‌کردند.‏ پولُس در مورد شهر اورشلیم نوشت:‏ «اینجا شهری نداریم که ماندگار باشد.‏» بعد گفت:‏ «با اشتیاق در انتظار شهری هستیم که در آینده برقرار می‌شود.‏»—‏عبر ۱۳:‏⁠۱۴.‏ ب۲۵/‏۰۵ ص ۱۴ ¶۲

ندانستن این که یَهُوَه دقیقاً چطور عمل خواهد کرد به ما کمک می‌کند تا خصوصیات خوبی مثل فروتنی را در خود پرورش دهیم.‏ همین طور متوجه می‌شویم که افکار و راه‌های یَهُوَه همیشه برتر است.‏ (‏اشع ۵۵:‏​۸،‏ ۹)‏ ما همچنین یاد می‌گیریم بیشتر به یَهُوَه توکّل کنیم.‏ وقتی در خدمت موعظه یا مسئولیت دیگری نتیجهٔ خوبی داریم،‏ تمام جلال را به یَهُوَه می‌دهیم؛‏ چون می‌دانیم که موفقیت‌هایمان به خاطر اوست.‏ (‏مز ۱۲۷:‏۱؛‏ ۱قر ۳:‏⁠۷)‏ اگر شرایط آن طور که انتظارش را داشتیم پیش نرود،‏ نباید فراموش کنیم که یَهُوَه همه چیز را تحت کنترل دارد.‏ (‏اشع ۲۶:‏۱۲)‏ ما هر کاری را که در توانمان است انجام می‌دهیم و مطمئنیم که یَهُوَه همیشه به ما کمک خواهد کرد.‏ شاید او امروزه مثل زمان باستان به طور معجزه‌آسا از ما حمایت نکند،‏ ولی همیشه راهنمایی لازم را به ما می‌دهد.‏—‏اعما ۱۶:‏​۶-‏۱۰.‏

ما می‌دانیم که یَهُوَه مهربان،‏ عادل و حکیم است.‏ او برای خدمتمان و کارهایی که برای هم‌ایمانانمان می‌کنیم ارزش زیادی قائل است.‏ همچنین می‌دانیم که یَهُوَه همیشه به کسانی که به او وفادارند،‏ پاداش می‌دهد.‏—‏عبر ۱۱:‏⁠۶.‏ ب۲۵/‏۰۶ ص ۱۶ ¶۱۰-‏۱۱

همیشه مهربان و معقول باشید.‏ رفتار و حرف‌های خوب ما می‌تواند باعث شود که خویشاوندانمان نظرشان را تغییر دهند.‏ (‏۱پِطرُس ۳:‏​۱،‏ ۲ خوانده شود.‏)‏ برای مثال،‏ خواهری را تصوّر کنید که همسرش شاهد یَهُوَه نیست.‏ وقتی او به جلسات یا خدمت موعظه می‌رود،‏ شاید همسرش ناراحت شود یا احساس تنهایی کند.‏ خواهرمان با تغییر دادن برنامه‌اش می‌تواند وقت بیشتری با شوهرش صرف کند.‏ مثلاً زمانی به موعظه برود که شوهرش مشغول است یا در خانه نیست.‏ اگر خواهرمان انعطاف‌پذیر و معقول باشد،‏ شاید شوهرش دید بهتری نسبت به شاهدان یَهُوَه پیدا کند.‏ ب۲۶/‏۰۲ ص ۳-‏۴ ¶۹

یعقوب به رِئوبین گفت:‏ «دیگر برتری نخواهی داشت.‏» حرف‌های یعقوب به واقعیت پیوست.‏ در هیچ گزارشی نیامده که از نوادگان رِئوبین کسی پادشاه،‏ کاهن یا پیامبر شده باشد.‏ با این وجود،‏ یعقوب پسرش را طرد نکرد و بعدها نوادگان رِئوبین یکی از طایفه‌های اسرائیل شدند.‏ (‏یوش ۱۲:‏⁠۶)‏ رِئوبین در موقعیت‌های دیگر خصوصیات خوبی از خود نشان داده بود و در هیچ گزارشی نیامده که دوباره مرتکب عمل نامشروع جنسی شده باشد.‏—‏پیدا ۳۷:‏​۲۰-‏۲۲؛‏ ۴۲:‏⁠۳۷.‏

چه درسی می‌گیریم؟‏ ما باید تلاش کنیم که خویشتنداری را در خود پرورش دهیم و از کارهای نامشروع جنسی دوری کنیم.‏ اگر به انجام خطایی وسوسه شویم باید لحظه‌ای دست نگه داریم و به این فکر کنیم که آن کار چقدر یَهُوَه،‏ خانواده‌مان و دیگران را می‌رنجاند.‏ به علاوه باید یادمان باشد که «انسان هر چه بکارد،‏ همان را درو خواهد کرد.‏» (‏غلا ۶:‏⁠۷)‏ اتفاقی که برای رِئوبین افتاد،‏ همین طور رحمت یَهُوَه را نشان می‌دهد.‏ با این که یَهُوَه ما را از عواقب اشتباهاتمان محافظت نمی‌کند،‏ به تلاش‌هایمان برای انجام کار درست برکت می‌دهد.‏ ب۲۵/‏۰۶ ص ۴ ¶۷-‏۸

به احساس یَهُوَه نسبت به دوستدارانش فکر کنید.‏ در نظر بگیرید که یَهُوَه به موسی و قوم اسرائیل چه گفت.‏ (‏خروج ۲۰:‏​۵،‏ ۶ خوانده شود.‏)‏ یَهُوَه قول داده به کسانی که دوستش دارند محبت پایدار نشان دهد.‏ این موضوع به ما اطمینان می‌دهد که یَهُوَه هیچ وقت محبت پرستندگانش را بی‌جواب نمی‌گذارد.‏ (‏نح ۱:‏⁠۵)‏ پس اگر می‌خواهید از محبت یَهُوَه مطمئن شوید از خودتان بپرسید،‏ ‹آیا من یَهُوَه را دوست دارم؟‏› بعد به این نکته فکر کنید که اگر او را دوست دارید و برای خوشحال کردنش تمام تلاشتان را می‌کنید،‏ می‌توانید مطمئن باشید که او هم خیلی دوستتان دارد.‏ (‏دان ۹:‏۴؛‏ ۱قر ۸:‏⁠۳)‏ به عبارت دیگر،‏ اگر از محبت خودتان نسبت به یَهُوَه مطمئن باشید،‏ می‌توانید از محبت او نسبت به خودتان هم مطمئن باشید.‏ محبت و وفاداری او به شما بی‌حد و اندازه است.‏ ب۲۵/‏۰۸ ص ۱۰-‏۱۱ ¶۹

حَنّا چند سال بعد از تولّد پسرش سموئیل،‏ او را پیش عیلی کاهن اعظم برد.‏ (‏۱سمو ۱:‏​۲۴-‏۲۸)‏ حَنّا در دعا اطمینانش را به این که یَهُوَه محافظ و مراقب خادمانش است ابراز کرد.‏ (‏۱سمو ۲:‏​۱،‏ ۸،‏ ۹)‏ او هنوز در زندگی مشکلاتی داشت،‏ اما به جای تمرکز روی سختی‌های خودش،‏ به برکاتی که یَهُوَه به او داده بود تمرکز کرد.‏ ما چه درسی می‌گیریم؟‏ اگر به حمایت‌هایی که یَهُوَه تا الآن از ما کرده فکر کنیم،‏ راحت‌تر می‌توانیم مشکلاتمان را تحمّل کنیم.‏ ب۲۵/‏۱۰ ص ۲۱ ¶۱۴

به اتفاقی که برای اسرائیلیان پیش آمد توجه کنید.‏ آن‌ها چند مرتبه به یَهُوَه شکایت کردند و غذایی را از او خواستند که در مصر داشتند.‏ (‏اعد ۱۱:‏​۴-‏۶)‏ درست است که شرایط در بیابان سخت بود،‏ اما چه چیزی می‌توانست به آن‌ها کمک کند تا قانع باشند؟‏ آن‌ها باید با قدردانی به کارهایی که یَهُوَه برایشان انجام داده بود فکر می‌کردند.‏ آن‌ها در مصر برده بودند و مصریان با بی‌رحمی با آن‌ها رفتار می‌کردند.‏ اسرائیلیان بعد از آزادی‌شان از مصر،‏ اشیایی از جنس طلا و نقره و همین طور لباس،‏ از مصریان «غارت کردند.‏» (‏خرو ۱۲:‏​۳۵،‏ ۳۶)‏ وقتی لشکر فرعون اسرائیلیان را تا دریای سرخ تعقیب کرد،‏ یَهُوَه با معجزه آب‌های دریا را از هم شکافت.‏ به علاوه وقتی که از بیابان می‌گذشتند،‏ یَهُوَه هر روز به آن‌ها مَنّا داد.‏ پس مشکل آن‌ها چه بود؟‏ اسرائیلیان قانع نبودند،‏ نه به این دلیل که غذا نداشتند،‏ بلکه به این دلیل که از چیزهایی که داشتند قدردان نبودند.‏ ب۲۵/‏۰۷ ص ۲۲ ¶۵

ما چطور می‌توانیم از یَهُوَه سرمشق بگیریم؟‏ برای این که بتوانیم از افکار و کارهای یَهُوَه سرمشق بگیریم،‏ باید «طرز فکر مسیح» را در خودمان پرورش دهیم.‏ (‏۱قر ۲:‏۱۶)‏ چطور می‌توانیم طرز فکر مسیح را بهتر درک کنیم؟‏ خواندن و تعمّق روی انجیل‌ها یکی از بهترین راه‌هاست،‏ چون کمکمان می‌کند با دیدگاه عیسی آشنا شویم و ببینیم که در موقعیت‌های مختلف چطور عمل کرده است.‏ به علاوه باید در دعا از یَهُوَه بخواهیم که به ما کمک کند تا مثل عیسی فروتن باشیم.‏ با پرورش «طرز فکر مسیح» می‌توانیم نسبت به خودمان و هم‌ایمانانمان صبورتر باشیم و به این شکل از پدر آسمانی‌مان سرمشق بگیریم.‏—‏مت ۱۸:‏​۲۶-‏۳۰،‏ ۳۵.‏ ب۲۵/‏۱۲ ص ۱۷-‏۱۸ ¶۱۴

این صحنه را تجسّم کنید.‏ ساختمانی فرو می‌ریزد و مردی زیر آوار گرفتار می‌شود.‏ او زنده است،‏ اما نمی‌تواند خودش را از زیر خرابه‌ها بیرون بکشد.‏ تنها کاری که می‌تواند بکند این است که برای کمک فریاد بزند و امیدوار باشد که کسی نجاتش دهد.‏

ما هم شرایط مشابهی داریم.‏ از چه لحاظ؟‏ وقتی آدم از یَهُوَه نافرمانی کرد،‏ گناهکار شد.‏ بعدها فرزندانش هم وضعیت گناه‌آلود او را به ارث بردند.‏ در نتیجه همهٔ ما انسان‌ها زیر آوار گناه گرفتار شده‌ایم و نمی‌توانیم خودمان را از تأثیرات آن رها کنیم.‏ پولُس رسول در نامه‌اش به رومیان،‏ وضعیت گناه‌آلود ما را به‌خوبی توصیف کرد.‏ (‏رومیان ۷:‏​۲۲-‏۲۴ خوانده شود.‏)‏ او با التماس گفت:‏ «چه کسی مرا از بدنی که باعث مرگم می‌شود نجات خواهد داد؟‏» پولُس گرفتار گناه موروثی‌ای بود که به‌ناچار باعث مرگش می‌شد.‏ (‏روم ۶:‏۲۳)‏ همهٔ ما در چنین وضعیتی گرفتاریم و نیاز داریم کسی ما را نجات دهد!‏ ب۲۶/‏۰۱ ص ۱۴ ¶۱-‏۲

ما پیروان وفادار عیسی تلاش می‌کنیم تا در نشان دادن محبت،‏ همدردی و دلسوزی به دیگران از او سرمشق بگیریم.‏ (‏۱پطر ۲:‏۲۱؛‏ ۳:‏⁠۸)‏ با این که ما نمی‌توانیم نابینایان و ناشنوایان را شفا دهیم،‏ می‌توانیم از لحاظ روحانی به آن‌ها کمک کنیم.‏ برای مثال،‏ نشریاتمان برای افراد ناشنوا به بیشتر از ۱۰۰ زبان اشاره موجود است.‏ همچنین برای افراد نابینا نشریاتی به بیشتر از ۶۰ زبان به خط بریل و فایل‌های صوتی‌ای به بیشتر از ۱۰۰ زبان برای درک بهتر ویدیوها وجود دارد.‏ این تدارکات به این دو گروه کمک می‌کند تا به یَهُوَه و پسرش نزدیک‌تر شوند.‏ ب۲۵/‏۱۱ ص ۱۹-‏۲۰ ¶۱۰

عیسی همیشه حقیقت را می‌گفت.‏ دشمنانش هم می‌دانستند که او حتی وقتی حرف‌هایش مورد پسند دیگران نیست،‏ باز هم حقیقت را می‌گوید.‏ (‏مت ۲۲:‏۱۶)‏ عیسی در مورد واکنش دیگران نسبت به حقیقت گفت:‏ «من آمده‌ام تا بین پسر و پدرش،‏ بین دختر و مادرش و بین عروس و مادرشوهرش جدایی و اختلاف بیندازم.‏» (‏مت ۱۰:‏۳۵)‏ عیسی نمی‌خواست مردم به موعظهٔ خودش یا پیروانش واکنش منفی نشان دهند،‏ اما در عین حال واقع‌بین بود.‏ (‏مت ۲۳:‏۳۷)‏ او می‌دانست که پیامش مردم را به دو دسته تقسیم می‌کند؛‏ یعنی کسانی که حقایق کتاب مقدّس را دوست دارند و کسانی که آن را دوست ندارند.‏—‏۲تسا ۲:‏​۹-‏۱۱.‏ ب۲۶/‏۰۱ ص ۲۶ ¶۲

در زمان عیسی،‏ خیلی از مردم فقیر و بیمار بودند.‏ (‏مَتّی ۱۴:‏۱۴؛‏ مَرقُس ۱۴:‏⁠۷)‏ رومیان و بعضی از یهودیان با بی‌عدالتی با آن‌ها برخورد می‌کردند.‏ وقتی مردم دیدند که عیسی قدرت انجام معجزه را دارد،‏ می‌خواستند او را پادشاه کنند.‏ چنین مسائل سیاسی و اجتماعی‌ای می‌توانست حواس عیسی را پرت کند.‏ (‏یوحنا ۶:‏​۱۴،‏ ۱۵)‏ به علاوه،‏ شیطان هم او را وسوسه کرد و پیشنهاد داد که همان موقع او را حاکم دنیا کند.‏ (‏مَتّی ۴:‏​۸،‏ ۹)‏ از طرف دیگر،‏ پِطرُس رسول که یکی از دوستان صمیمی عیسی بود،‏ از او خواست به خودش فشار نیاورد و گفت:‏ «سَرورم،‏ به خودت سخت نگیر!‏»—‏مَتّی ۱۶:‏​۲۱،‏ ۲۲.‏ ب۲۶/‏۰۳ ص ۱۵ ¶۷

ما با دفاع از نام یَهُوَه و وجههٔ او،‏ از عیسی سرمشق می‌گیریم.‏ اِشَعْیا پیشگویی کرد که کسی می‌آید تا ‹راه یَهُوَه را آماده کند.‏› [یا ‹هموار کند،‏› پاورقی.‏] (‏اشع ۴۰:‏⁠۳)‏ چطور این پیشگویی به تحقق رسید؟‏ یحیای تعمیددهنده راه را برای عیسی که به نام یَهُوَه آمد و به نام او سخن گفت،‏ آماده کرد.‏ (‏مت ۳:‏۳؛‏ مرق ۱:‏​۲-‏۴؛‏ لو ۳:‏​۳-‏۶)‏ به علاوه در همان پیشگویی آمده:‏ «بزرگی و جلال یَهُوَه آشکار خواهد شد.‏» (‏اشع ۴۰:‏⁠۵)‏ آیا این پیشگویی هم به تحقق رسید؟‏ وقتی عیسی به زمین آمد به بهترین شکل نمایندهٔ یَهُوَه بود،‏ طوری که انگار یَهُوَه خودش به زمین آمده بود.‏—‏یو ۱۲:‏⁠۴۵.‏ ب۲۵/‏۰۵ ص ۲۹-‏۳۰ ¶۱۲

یَهُوَه،‏ هم با درستکاران و هم با بدکاران مهربان است.‏ (‏مت ۵:‏۴۵)‏ او از ما هم انتظار دارد که ملاحظهٔ دیگران را بکنیم.‏ برای مثال،‏ از ما می‌خواهد ‹از هیچ کس بدگویی نکنیم،‏ اهل جرّوبحث نباشیم و نسبت به همه ملایم باشیم.‏› (‏تیت ۳:‏⁠۲)‏ پس نباید به هیچ‌کس با دید حقارت نگاه کنیم،‏ حتی اگر هم‌ایمانمان نباشد.‏ (‏۲تیمو ۲:‏​۲۳-‏۲۵)‏ اگر با همه مهربان و باملاحظه باشیم،‏ به یَهُوَه نزدیک‌تر می‌شویم.‏ ب۲۵/‏۰۴ ص ۱۲ ¶۱۵

یَهُوَه پدری مهربان است که شما را دوست دارد.‏ او می‌خواهد به شما کمک کند،‏ نه این که روی ضعف‌هایتان تمرکز کند.‏ (‏مز ۱۳۰:‏۳؛‏ مت ۷:‏۱۱؛‏ لو ۱۲:‏​۶،‏ ۷)‏ تعمّق روی این موضوع،‏ به خیلی‌ها که اعتمادبه‌نفس ندارند کمک کرده است.‏ برای مثال،‏ خواهری به اسم اِلیانا را در نظر بگیرید که شوهرش سال‌ها با حرف‌هایش او را تحقیر می‌کرد و آزار می‌داد.‏ در نتیجه اِلیانا احساس بی‌ارزشی و حقارت می‌کرد.‏ او می‌گوید:‏ «وقتی احساس می‌کنم که هیچ ارزشی ندارم،‏ یَهُوَه را تصوّر می‌کنم که مرا با محبت در آغوش گرفته و از من مراقبت می‌کند.‏» (‏مز ۲۸:‏⁠۹)‏ خواهر دیگری به اسم لورن از آفریقای جنوبی،‏ این موضوع را به خودش یادآوری می‌کند:‏ «یَهُوَه مرا با طناب‌های عشق به طرف خودش جذب کرده،‏ طی همهٔ این سال‌ها مرا نزدیک خودش نگه داشته و حتی از من برای تعلیم دیگران استفاده کرده،‏ پس مطمئناً مرا باارزش و مفید می‌داند.‏»—‏هو ۱۱:‏⁠۴.‏ ب۲۵/‏۱۱ ص ۲۶ ¶۱۶

ما حاضریم تغییراتی در زندگی‌مان ایجاد کنیم تا بتوانیم یَهُوَه را بیشتر خدمت کنیم و او را خوشحال کنیم.‏ برای مثال،‏ پولُس رسول حاضر شد مقامی را که در جامعه داشت کنار بگذارد تا پیرو مسیح شود و به یَهُوَه خدمت کند.‏ (‏غلا ۱:‏۱۴)‏ در نتیجه زندگی رضایت‌بخشی داشت و امید حکمرانی کنار عیسی در آسمان را دریافت کرد.‏ او هیچ وقت از تصمیمش برای خدمت به یَهُوَه پشیمان نشد،‏ ما هم از این تصمیم پشیمان نخواهیم شد.‏—‏فیلیپیان ۳:‏​۷،‏ ۸ خوانده شود.‏ ب۲۵/‏۰۴ ص ۵ ¶۱۵