مه

وقف ما به یَهُوَه باید از روی محبت باشد.‏ هر چه بیشتر خدای مهربانمان را بشناسیم،‏ بیشتر برانگیخته می‌شویم که فرمان‌هایش را دوست داشته باشیم و بلافاصله مطابق آن‌ها عمل کنیم.‏ (‏مزمور ۱۱۹:‏۶۰ خوانده شود.‏)‏ یعقوب،‏ شاگرد عیسی،‏ به دلیل مهم دیگری برای اطاعت فوری از فرمان‌های یَهُوَه اشاره کرد.‏ طبق گفتهٔ او هیچ کس از فردای خودش باخبر نیست.‏ شاید حتی یک روز دیگر هم برای انجام ‹کار درست› نداشته باشیم.‏ پس باید همین الآن دانسته‌هایمان را به کار ببریم.‏—‏یعقو ۴:‏​۱۳-‏۱۷.‏ ب۲۶/‏۰۲ ص ۱۷ ¶۱۱

پیران جماعت علاوه بر کمک به کسانی که مرتکب گناه جدی شده‌اند،‏ به کسانی هم که از نظر روحانی ضعیفند کمک می‌کنند.‏ (‏اعما ۲۰:‏۳۵)‏ برای مثال،‏ ممکن است نگران باشیم که تمایلات اشتباه بر ما غلبه کند؛‏ مخصوصاً اگر قبل از شناختن حقیقت درگیر عادت‌های اشتباهی مثل مصرف مواد مخدّر،‏ تماشای پورنوگرافی یا اعمال غیراخلاقی بودیم.‏ ما برای مقابله با این تمایلات تنها نیستیم،‏ بلکه می‌توانیم با یک پیر جماعت صحبت کنیم.‏ او به حرف‌هایمان گوش می‌دهد،‏ ما را راهنمایی می‌کند و به ما اطمینان می‌دهد که می‌توانیم با این تمایلات بجنگیم و یَهُوَه را خوشحال کنیم.‏ (‏جا ۴:‏۱۲)‏ اگر در این جنگ دلسرد شده‌ایم،‏ پیران جماعت به ما یادآوری می‌کنند که دلسردی‌مان می‌تواند نشانهٔ این باشد که برای رابطه‌مان با یَهُوَه ارزش قائلیم و بیش از حد به خودمان تکیه نمی‌کنیم.‏—‏۱قر ۱۰:‏⁠۱۲.‏ ب۲۵/‏۰۹ ص ۴ ¶۷

چطور می‌توانیم از پایداری فرشتگان الگو بگیریم؟‏ ما مثل فرشتگان با بی‌عدالتی و مخالفت روبرو می‌شویم،‏ اما مطمئنیم که یَهُوَه در زمان معین آن را از بین می‌برد.‏ ما مانند فرشتگان ‹از انجام کارهای خوب دست نمی‌کشیم.‏› (‏غلا ۶:‏⁠۹)‏ خدا به ما قول داده تا در حفظ پایداری کمکمان کند.‏ (‏۱قر ۱۰:‏۱۳)‏ در دعا می‌توانیم از او بخواهیم تا با روحش به ما صبر و شادی بدهد.‏ (‏غلا ۵:‏۲۲؛‏ کول ۱:‏۱۱)‏ وقتی با مخالفت روبرو می‌شویم باید کاملاً به یَهُوَه توکّل کنیم و نترسیم.‏ یَهُوَه همیشه حامی و پشتیبان ماست.‏—‏عبر ۱۳:‏⁠۶.‏ ب۲۵/‏۰۵ ص ۶ ¶۱۲

پیدایش ۴۹:‏​۵-‏۷ خوانده شود.‏ بعد یعقوب با کلماتی تند و صریح نارضایتی‌اش را از شَمعون و لاوی نشان داد.‏ سال‌ها قبل،‏ یک مرد کنعانی به اسم شِکیم به دینه دختر یعقوب تجاوز کرده بود.‏ طبیعتاً همهٔ پسران یعقوب از اتفاقی که برای خواهرشان افتاده بود ناراحت شدند.‏ اما شَمعون و لاوی از روی عصبانیت دست به خشونت زدند.‏ آن‌ها با فریبکاری به مردان شِکیم گفتند که اگر ختنه شوند با آن‌ها پیمان صلح می‌بندند.‏ مردان شِکیم موافقت کردند.‏ اما وقتی هنوز به خاطر ختنه درد می‌کشیدند،‏ شَمعون و لاوی «شمشیرشان را برداشتند و طوری که مردم به آن‌ها شک نکنند وارد شهر شدند و همهٔ مردان را کشتند.‏»—‏پیدا ۳۴:‏​۲۵-‏۲۹.‏

یعقوب از رفتار خشونت‌آمیز شَمعون و لاوی شدیداً ناراحت شد.‏ در نتیجه پیشگویی کرد که نوادگان آن‌ها در سراسر اسرائیل پراکنده خواهند شد.‏ بیشتر از ۲۰۰ سال بعد،‏ وقتی قوم اسرائیل وارد سرزمین موعود شدند،‏ این پیشگویی به تحقق رسید.‏ سهم طایفهٔ شَمعون از سرزمین موعود،‏ زمین‌هایی دورافتاده در زمین طایفهٔ یهودا بود.‏ (‏یوش ۱۹:‏⁠۱)‏ سهم طایفهٔ لاوی هم ۴۸ شهر پراکنده در سراسر اسرائیل بود.‏—‏یوش ۲۱:‏⁠۴۱.‏ ب۲۵/‏۰۶ ص ۴-‏۵ ¶۹-‏۱۰

اگر بخواهید کسی را نصیحت کنید یا به او پند بدهید چه احساسی به شما دست می‌دهد؟‏ برای بعضی‌ها اصلاً مشکلی نیست که به دیگران پند بدهند.‏ اما پند دادن برای عده‌ای دیگر چالش بزرگی است و اگر بخواهند به کسی پند دهند معذّب می‌شوند.‏ واضح است که گاهی لازم است به هم‌ایمانانمان پند و اندرز دهیم،‏ چون آن‌ها را دوست داریم.‏ به گفتهٔ عیسی،‏ محبت مشخصهٔ پیروان حقیقی اوست.‏ (‏یو ۱۳:‏۳۵)‏ همچنین کلام خدا می‌گوید که «دوستی‌های شیرین» یا صمیمی به خاطر پندهای صادقانه شکل می‌گیرد.‏—‏امث ۲۷:‏⁠۹.‏ ب۲۵/‏۰۷ ص ۸ ¶۱

کتاب مقدّس نشان می‌دهد که بین انجام کار اشتباه و تمایل به انجام آن کار فرقی وجود دارد.‏ انجام کار اشتباه انتخاب خودمان است،‏ ولی تمایل به انجام آن کار شاید ناخواسته در ما ایجاد شود.‏ برای مثال،‏ بعضی از ساکنان شهر قُرِنتُس قبل از این که مسیحی شوند،‏ به اعمال همجنس‌گرایانه دست می‌زدند.‏ پولُس دربارهٔ آن‌ها گفت:‏ «بعضی از شما در گذشته این کارها را می‌کردید.‏» آیا می‌توان گفت که دیگر تمایل به انجام آن کارها در دلشان به وجود نمی‌آمد؟‏ به هیچ وجه!‏ آن‌ها باید همچنان با تمایلات نادرستشان می‌جنگیدند.‏ مسیحیانی که بر خودشان مسلّط بودند و طبق تمایلات نادرستشان عمل نمی‌کردند،‏ مورد قبول یَهُوَه بودند.‏ آن‌ها از دید یَهُوَه «شسته و پاک» شده بودند.‏ (‏۱قر ۶:‏​۹-‏۱۱)‏ همین موضوع می‌تواند در مورد ما هم صدق کند.‏ ب۲۵/‏۰۸ ص ۲۳ ¶۱۳

البته لازم نیست برای هر مشکل روحانی‌ای که داریم پیش پیران جماعت برویم و از آن‌ها کمک بخواهیم.‏ برای مثال،‏ شاید با حرف‌هایمان کسی را رنجانده‌ایم یا با تندی رفتار کرده‌ایم.‏ به جای این که پیش پیران برویم،‏ می‌توانیم مطابق پند عیسی عمل کنیم و مشکل را بین خودمان حل کنیم.‏ (‏مت ۵:‏​۲۳،‏ ۲۴)‏ همین طور می‌توانیم دربارهٔ ملایمت،‏ صبر و خویشتنداری تحقیق کنیم تا این خصوصیات را بیشتر در رفتارمان نشان دهیم.‏ در صورتی که نتوانستیم مشکلمان را حل کنیم،‏ می‌توانیم از پیران کمک بگیریم.‏ پولُس رسول در نامه‌اش به فیلیپیان از برادری خواست که به اِفودیه و سینتیخی کمک کند تا مشکلشان را حل کنند.‏ به همین شکل پیران جماعت می‌توانند به ما هم کمک کنند.‏—‏فیلیپ ۴:‏​۲،‏ ۳.‏ ب۲۵/‏۰۹ ص ۴ ¶۸

کلام خدا بهترین راه برای رسیدن به دل مخاطبمان است.‏ (‏عبرانیان ۴:‏۱۲)‏ هنگام تعلیم دادن باید مرتباً از کتاب مقدّس استفاده کنیم.‏ ما می‌خواهیم ‹کلام خدا را موعظه کنیم،‏› پس نباید در مورد طرز فکر شخصی‌مان با دیگران صحبت کنیم.‏ (‏۲تیموتائوس ۴:‏⁠۲)‏ امثال ۲:‏۶ می‌گوید:‏ «یَهُوَه است که حکمت می‌دهد،‏ و سخنان دهان او به انسان شناخت و قدرت تشخیص می‌دهد.‏» وقتی در موعظه از کتاب مقدّس استفاده می‌کنیم،‏ اجازه می‌دهیم که مخاطبمان گفته‌های یَهُوَه را بشنود.‏ (‏مَلاکی ۲:‏⁠۷)‏ ما می‌خواهیم مردم متوجه شوند که حکمت کلام خدا از حکمت انسان‌ها خیلی بالاتر و باارزش‌تر است.‏ کتاب مقدّس از طرف خدا الهام شده و به ما راهنمایی لازم را می‌دهد تا آفریدگارمان را شاد کنیم و زندگی پرمفهومی داشته باشیم.‏—‏۲تیموتائوس ۳:‏​۱۶،‏ ۱۷.‏ ب۲۶/‏۰۳ ص ۵ ¶۹

شما با تعمیدتان به دیگران نشان می‌دهید که حقیقت را در مورد یَهُوَه خدا و عیسی مسیح پذیرفته‌اید،‏ از گناهانتان توبه کرده‌اید و زندگی‌تان را با خواست خدا تطبیق داده‌اید.‏ همچنین نشان می‌دهید که عیسی را به عنوان راه نجات قبول کرده‌اید و در دعا به خدا گفته‌اید که می‌خواهید خواست او را با تمام وجود و در اتحاد با سازمانش انجام دهید.‏ با وقف و تعمیدتان در مسیری قدم می‌گذارید که به زندگی ابدی می‌رسد.‏ ب۲۶/‏۰۲ ص ۸-‏۹ ¶۳

تجربهٔ سلیمان پادشاه نشان می‌دهد که لذّت‌جویی چه عواقب تلخی دارد.‏ او سعی کرد خواسته‌هایش را برآورده کند تا به شادی برسد؛‏ مثلاً از غذاهای لذیذ،‏ موسیقی گوشنواز و خرید وسایل گرانقیمت لذّت می‌برد.‏ اما هیچ وقت راضی و قانع نشد.‏ او گفت:‏ «چشم از دیدن سیر نمی‌شود و گوش از شنیدن پر نمی‌شود.‏» (‏جا ۱:‏۸؛‏ ۲:‏​۱-‏۱۱)‏ راه‌هایی که دنیا برای رسیدن به شادی واقعی ترویج می‌دهد،‏ مثل پول‌های تقلّبی است؛‏ یعنی ظاهراً ارزش دارند اما نمی‌توان شادی واقعی را با آن خرید.‏ ب۲۵/‏۱۰ ص ۱۰-‏۱۱ ¶۱۵

سالمندان را هنگام مراجعه به دکتر همراهی کنید.‏ علاوه بر رساندن آن‌ها به مراکز درمانی،‏ مطمئن شوید که کادر درمانی رفتار خوبی با آن‌ها دارند و به نیازهایشان رسیدگی می‌کنند.‏ (‏اشع ۱:‏۱۷)‏ شما می‌توانید برای کمک به سالمندان از صحبت‌های دکتر یادداشت‌برداری کنید.‏ خواهر مسنی به اسم روت می‌گوید:‏ «معمولاً وقتی تنها پیش دکتر می‌روم،‏ حرف‌هایم را جدی نمی‌گیرند.‏ بعضی وقت‌ها به من می‌گویند:‏ ‹این مشکل،‏ روحی روانی است و فقط در ذهنت است.‏› اما وقتی کسی همراه من می‌آید،‏ نحوهٔ برخورد دکتر کاملاً فرق می‌کند.‏ از برادران و خواهرانی که وقت می‌گذارند و همراه من می‌آیند واقعاً قدردانم.‏» ب۲۵/‏۱۱ ص ۶-‏۷ ¶۱۶

ما به نام یَهُوَه افتخار می‌کنیم.‏ (‏مزمور ۱۰۵:‏۳ خوانده شود.‏)‏ وقتی یَهُوَه می‌بیند که خادمانش به نام او افتخار می‌کنند شاد می‌شود.‏ (‏ار ۹:‏​۲۳،‏ ۲۴؛‏ ۱قر ۱:‏۳۱؛‏ ۲قر ۱۰:‏۱۷)‏ ما خوشحالیم که می‌توانیم از نام و وجههٔ یَهُوَه دفاع کنیم.‏ هیچ وقت نباید خجالت بکشیم که به همکاران،‏ همکلاسی‌ها،‏ همسایگان و دیگران بگوییم که شاهد یَهُوَه هستیم.‏ شیطان نمی‌خواهد که ما دربارهٔ نام یَهُوَه با دیگران صحبت کنیم.‏ (‏ار ۱۱:‏۲۱؛‏ مکا ۱۲:‏۱۷)‏ در حقیقت شیطان و پیامبران دروغینش می‌خواهند که نام یَهُوَه فراموش شود.‏ (‏ار ۲۳:‏​۲۶،‏ ۲۷)‏ اما چون ما نام یَهُوَه را دوست داریم،‏ می‌خواهیم «تمام روز» او را ستایش کنیم.‏—‏مز ۵:‏۱۱؛‏ ۸۹:‏⁠۱۶.‏ ب۲۵/‏۰۵ ص ۳۰ ¶۱۴

آن صحنه را تجسّم کنید!‏ سه آشنای ایّوب،‏ او را از دور دیدند که درمانده و تنها در خاکستر نشسته بود.‏ ایّوب هر چیزی را که داشت،‏ از دست داده بود.‏ او تمام گوسفندان،‏ گاوها،‏ شترها و الاغانش را از دست داده بود.‏ همین طور فرزندان و بیشتر خدمتکارانش کشته شده بودند.‏ خانه‌ای که بر سر فرزندان ایّوب فرو ریخت،‏ ویران بود.‏ علاوه بر همهٔ این‌ها،‏ ایّوب خودش هم شدیداً بیمار شده بود و بدنش پر از دمل‌های دردناک بود.‏ آن سه مرد با دیدن ایّوب چه واکنشی نشان دادند؟‏ آن‌ها بدون این که چیزی به او بگویند،‏ هفت روز کنار ایّوب که درد می‌کشید نشستند.‏ (‏ایو ۲:‏​۱۲،‏ ۱۳)‏ در این میان،‏ مرد جوانی به اسم اِلیهو از راه رسید و کنار آن‌ها نشست.‏ ایّوب بالاخره سکوت را شکست؛‏ او آرزوی مرگ کرد و روزی را که متولّد شده بود لعنت کرد.‏ (‏ایو ۳:‏​۱-‏۳،‏ ۱۱)‏ واضح است که ایّوب به کمک نیاز داشت!‏ آن سه مرد با حرف‌ها و نحوهٔ گفتنشان نشان می‌دادند که آیا واقعاً دوست ایّوب هستند و خوبی او را می‌خواهند یا نه.‏ ب۲۵/‏۱۲ ص ۸-‏۹ ¶۲

پولُس توانست خصوصیات منفی را کنار بگذارد و شخصیت نو را به تن کند،‏ چون به توانایی خودش متکی نبود.‏ (‏فیلیپ ۴:‏۱۳)‏ او هم مثل پِطرُس به «قدرتی که خدا می‌دهد» تکیه کرد.‏ (‏۱پطر ۴:‏۱۱)‏ با این حال،‏ گاهی دلسرد می‌شد.‏ پولُس در چنین مواقعی به کارهایی که پدر آسمانی‌اش برای او انجام داده بود فکر می‌کرد.‏ در نتیجه با ارادهٔ بیشتری به تلاشش ادامه می‌داد.‏—‏روم ۷:‏​۲۱-‏۲۵.‏ ب۲۶/‏۰۱ ص ۵ ¶۱۲

به دلیل رفتار و حرف‌هایشان پی ببرید.‏ برادران عیسی جزو کسانی بودند که گفتند عیسی ‹عقلش را از دست داده است.‏› (‏مرق ۳:‏۲۱)‏ چرا آن‌ها به این نتیجه رسیدند؟‏ آیات پیرامون نشان می‌دهد که عیسی آنقدر مشغول بود که حتی وقت نداشت غذا بخورد.‏ (‏مرق ۳:‏۲۰)‏ آن‌ها احتمالاً فکر می‌کردند که او سختگیر و متعصب شده است.‏ شاید خویشاوندان ما هم فکر کنند که ما اعتقاداتمان را بیش از حد جدی می گیریم.‏ در این صورت مهم است با رفتارمان نشان دهیم که معقول هستیم.‏ ب۲۶/‏۰۲ ص ۳ ¶۸

عیسی می‌دانست که فقط پادشاهی خدا می‌تواند بی‌عدالتی را ریشه‌کن کند.‏ به همین دلیل،‏ تمام وقت و انرژی‌اش را صرف موعظه و ‹اعلام خبر خوش پادشاهی خدا می‌کرد.‏› (‏لو ۸:‏⁠۱)‏ او به ‹کسانی که گرسنه و تشنهٔ عدالت بودند،‏› اطمینان داد که فساد و بی‌عدالتی روزی به پایان خواهد رسید.‏ (‏مت ۵:‏۶؛‏ لو ۱۸:‏​۷،‏ ۸)‏ اما این تغییر توسط یک جنبش سیاسی اتفاق نمی‌افتد،‏ بلکه توسط پادشاهی خدا صورت می‌گیرد که «به این دنیا تعلّق ندارد.‏»—‏یوحنا ۱۸:‏۳۶ خوانده شود.‏ ب۲۵/‏۰۹ ص ۱۰ ¶۸

ما همچنین می‌توانیم با حرف‌هایمان اتحاد را ترویج دهیم.‏ در ایّوب ۱۲:‏۱۱ نوشته شده:‏ «آیا همان طور که زبان مزهٔ غذا را می‌چشد،‏ گوش نمی‌تواند کلماتی را که می‌شنود بسنجد؟‏» درست مثل آشپزی که قبل از سِرو غذا آن را مزه می‌کند،‏ ما هم می‌خواهیم قبل از این که چیزی بگوییم خوب به حرف‌هایمان فکر کنیم.‏ (‏مز ۱۴۱:‏⁠۳)‏ هدفمان باید همیشه این باشد که ‹حرف‌های خوب و سازنده بزنیم و به شنوندگانمان فایده برسانیم.‏›—‏افس ۴:‏⁠۲۹.‏

برای شوهران و والدین خیلی مهم است که حرف‌هایشان سازنده باشد.‏ (‏کول ۳:‏​۱۹،‏ ۲۱؛‏ تیت ۲:‏⁠۴)‏ پیران جماعت هم به عنوان شبانان قوم یَهُوَه باید با حرف‌هایشان دیگران را تشویق کنند و تسلّی دهند.‏ (‏اشع ۳۲:‏​۱،‏ ۲؛‏ غلا ۶:‏⁠۱)‏ کتاب امثال به ما یادآوری می‌کند که «حرفی که به‌موقع زده شود،‏ واقعاً خوب و دلنشین است!‏»—‏امث ۱۵:‏⁠۲۳.‏ ب۲۵/‏۰۴ ص ۱۹ ¶۱۵-‏۱۶

اورشلیم شهر مهمی برای مسیحیان بود.‏ در سال ۳۳ م.‏ جماعت مسیحی قرن اول در آن شهر تشکیل شد و برادران هیئت اداره‌کننده آنجا بودند.‏ علاوه بر این،‏ خیلی از مسیحیان در آن شهر خانه داشتند و در آنجا سرمایه‌گذاری کرده بودند.‏ با این وجود،‏ عیسی به پیروانش هشدار داد که باید اورشلیم و حتی منطقهٔ یهودیه را ترک کنند.‏—‏مت ۲۴:‏⁠۱۶.‏

پولُس به مسیحیان کمک کرد تا دیدگاه یَهُوَه را نسبت به اورشلیم درک کنند و به این شکل آمادهٔ ترک آن شهر باشند.‏ پولُس به آن‌ها یادآوری کرد که معبد،‏ کهانت و قربانی‌هایی که در اورشلیم تقدیم می‌شدند دیگر مورد قبول یَهُوَه نیستند.‏ (‏عبر ۸:‏۱۳)‏ اکثر ساکنان شهر،‏ مسیح را رد کرده بودند.‏ معبد اورشلیم دیگر مرکز پرستش پاک نبود و به‌زودی نابود می‌شد.‏—‏لو ۱۳:‏​۳۴،‏ ۳۵.‏ ب۲۵/‏۰۵ ص ۱۵ ¶۴-‏۵

وقتی به پند و نصیحت نیاز داریم،‏ بهتر است سراغ کسی برویم که از رابطهٔ نزدیکی با یَهُوَه برخوردار است و در رابطه با مشکلی که داریم تجربه دارد.‏ (‏امثال ۱۳:‏۲۰ خوانده شود.‏)‏ مثلاً فرض کنید برادری جوان مایل است همسری پیدا کند.‏ چه کسی می‌تواند نصیحتش کند؟‏ شاید یکی از دوستان مجردش بتواند بر اساس اصول کتاب مقدّس توصیه‌های مفیدی به او بدهد.‏ اما اگر آن برادر با یک زوج مسیحی بالغ که او را خوب می‌شناسند و از ازدواج موفقی برخوردارند مشورت کند،‏ احتمالاً پند بهتری می‌گیرد.‏ ب۲۵/‏۰۷ ص ۴ ¶۹

یعقوب ۴:‏​۱۳،‏ ۱۴ خوانده شود.‏ واقعیت این است که ما حتی نمی‌دانیم که فردا چه اتفاقاتی برای ما خواهد افتاد.‏ در این دنیا «اتفاقات غیرمنتظره در زمان غیرمنتظره،‏» دامنگیر همه می‌شود.‏ (‏جا ۹:‏۱۱)‏ پس نمی‌دانیم که آیا می‌توانیم برنامه‌هایمان را با موفقیت انجام دهیم یا نه و آیا برای انجام همهٔ آن‌ها زنده خواهیم بود یا نه.‏

ممکن است پایداری برایمان سخت باشد،‏ چون از اتفاقات آینده باخبر نیستیم.‏ شاید همیشه نگران آینده باشیم و به این خاطر شادی‌مان را از دست بدهیم.‏ اتفاقات ناگوار و غیرمنتظره ممکن است باعث ناراحتی و ناامیدی ما شود.‏ به علاوه وقتی شرایط آن طور که انتظارش را داریم پیش نمی‌رود،‏ شاید دلسرد و مأیوس شویم.‏—‏امث ۱۳:‏⁠۱۲.‏ ب۲۵/‏۰۶ ص ۱۶-‏۱۷ ¶۱۲-‏۱۳

شما چطور می‌توانید قدردانی را در خود پرورش دهید؟‏ اول،‏ هر روز به نعمت‌هایی که دارید فکر کنید.‏ شاید حتی بتوانید دو یا سه نعمت را که بابتشان قدردانید یادداشت کنید.‏ (‏مرا ۳:‏​۲۲،‏ ۲۳)‏ دوم،‏ قدردانی‌تان را ابراز کنید.‏ از دیگران به خاطر خوبی‌هایی که در حقتان می‌کنند،‏ تشکر کنید.‏ مهم‌تر از همه،‏ مرتباً از یَهُوَه تشکر کنید.‏ (‏مز ۷۵:‏⁠۱)‏ سوم،‏ کسانی که قدردان هستند را به عنوان دوست نزدیک خود انتخاب کنید.‏ حس قدردانی و نارضایتی،‏ هر دو مُسری است.‏ (‏تث ۱:‏​۲۶-‏۲۸؛‏ ۲تیمو ۳:‏​۱،‏ ۲،‏ ۵)‏ وقتی که تمرکزمان روی ابراز قدردانی باشد،‏ احتمال داشتن حس نارضایتی در سختی‌ها کمتر می‌شود.‏ ب۲۵/‏۰۷ ص ۲۲ ¶۶

امروزه خیلی‌ها به یَهُوَه خدمت نمی‌کنند،‏ چون با خصوصیات خوبش آشنا نشده‌اند و نمی‌دانند که او چه کارهایی برایشان کرده است.‏ این موضوع در مورد کسانی که پولُس در آتن به آن‌ها موعظه کرد هم صدق می‌کند.‏—‏اعما ۱۷:‏​۱۹،‏ ۲۰،‏ ۳۰،‏ ۳۴.‏

پولُس به آن‌ها توضیح داد که خدای حقیقی «به همه نَفَس و زندگی و هر چیز دیگری می‌دهد.‏» به علاوه «زندگی و حرکت و هستی ما از اوست.‏» خدا به عنوان آفریدگار،‏ «همهٔ قوم‌ها را از یک انسان به وجود آورد.‏» بنابراین او به تنهایی شایستهٔ پرستش ماست.‏—‏اعما ۱۷:‏​۲۵،‏ ۲۶،‏ ۲۸.‏ ب۲۵/‏۰۴ ص ۳ ¶۶-‏۷

علاوه بر این که باید دربارهٔ ضعف‌هایتان با خودتان روراست باشید،‏ باید مصمم باشید که تسلیم آن‌ها نشوید.‏ (‏۱قر ۹:‏​۲۶،‏ ۲۷؛‏ ۱تسا ۴:‏۴؛‏ ۱پطر ۱:‏​۱۵،‏ ۱۶)‏ دقت کنید که چه چیزی و در چه زمان و موقعیتی شما را وسوسه می‌کند.‏ ممکن است در زمان و موقعیتی خاص،‏ احتمال این که به انجام کاری وسوسه شوید بیشتر باشد؛‏ مثلاً در نیمهٔ شب یا وقتی خسته هستید.‏ خودتان را آماده کنید و روشی را که می‌خواهید با وسوسه مقابله کنید،‏ در ذهنتان مرور کنید.‏ حتماً این کار را قبل از این که وسوسه شوید انجام دهید.‏—‏امث ۲۲:‏⁠۳.‏ ب۲۵/‏۰۸ ص ۲۴ ¶۱۶

سازمان یَهُوَه تلاش می‌کند به مردم از پیشینه‌های مختلف کمک کند.‏ عیسی بعد از رستاخیزش،‏ روح‌القدس را در روز پِنتیکاست به پیروانش داد تا بتوانند به زبان‌های مختلف خبر خوش را موعظه کنند.‏ (‏اعمال ۲:‏​۵-‏۷،‏ ۳۳ خوانده شود.‏)‏ امروزه تحت هدایت عیسی،‏ سازمان یَهُوَه نشریات را به بیشتر از ۱۰۰۰ زبان چاپ می‌کند.‏ برای مثال،‏ تعداد کمی به زبان‌های بومی قارّهٔ آمریکا صحبت می‌کنند.‏ با این حال،‏ نشریاتمان به بیشتر از ۱۶۰ زبان مختلف بومی آمریکا ترجمه شده تا بیشتر آن‌ها بتوانند خبر خوش را بشنوند.‏ همچنین نشریات ما به بیشتر از ۲۰ زبان رومانویی چاپ شده است.‏ هزاران نفر که به این زبان‌ها صحبت می‌کنند،‏ خبر خوش را پذیرفته‌اند.‏ ب۲۵/‏۱۱ ص ۲۰ ¶۱۱

عیسی از پدرش سرمشق می‌گیرد.‏ عیسی هم مثل پدرش به افراد فروتن توجه خاصّی نشان می‌داد.‏ او به افراد «تحصیل‌نکرده و معمولی» در مورد پادشاهی خدا موعظه می‌کرد.‏ (‏اعما ۴:‏۱۳؛‏ مت ۱۱:‏۲۵)‏ او نه تنها بیماران را شفا می‌داد،‏ بلکه با محبت و احترام با آن‌ها رفتار می‌کرد.‏ (‏لو ۵:‏۱۳)‏ عیسی شب قبل از مرگش مثل یک خدمتکار،‏ پاهای شاگردانش را شست.‏ (‏یو ۱۳:‏⁠۵)‏ او قبل از رفتنش به آسمان،‏ به همهٔ پیروانش،‏ از جمله ما این مسئولیت و افتخار بزرگ را داد که به دیگران کمک کنیم تا به زندگی ابدی دست پیدا کنند.‏—‏مت ۲۸:‏​۱۹،‏ ۲۰.‏ ب۲۵/‏۱۲ ص ۱۹ ¶۱۶

غَلاطیان ۶:‏۱ خوانده شود.‏ مسیحی‌ای که ‹در راهی نادرست قدم برداشته،‏› مطابق معیارهای عادلانهٔ خدا عمل نکرده است.‏ این قدم نادرست می‌تواند به تصمیمی اشتباه یا گناهی جدی اشاره کند.‏ پیران جماعت از روی محبت تلاش می‌کنند که چنین شخصی را ‹با ملایمت به راه راست برگردانند.‏› کلمهٔ یونانی‌ای که ‹برگرداندن به راه راست› ترجمه شده،‏ برای توصیف جا انداختن استخوان شکسته هم استفاده می‌شود.‏ یک دکتر تلاش می‌کند که استخوان شکسته را طوری جا بیندازد که بیمار کمترین درد ممکن را داشته باشد.‏ به طور مشابه،‏ یک پیر جماعت هم سعی می‌کند بیماری روحانی ما را طوری بهبود دهد که کمتر احساس گناه کنیم.‏ کتاب مقدّس این پند را هم به پیران می‌دهد که ‹مواظب خودشان باشند.‏› آن‌ها در حالی که به ما کمک می‌کنند تا به راه درست برگردیم،‏ به یاد دارند که خودشان هم ناکاملند و گناه می‌کنند.‏ پیران جماعت خود را بالاتر و درستکارتر از ما نمی‌دانند و ما را قضاوت نمی‌کنند،‏ بلکه به ما دلسوزی نشان می‌دهند.‏—‏۱پطر ۳:‏⁠۸.‏ ب۲۵/‏۰۹ ص ۶ ¶۱۴

اسرائیلیان تحت شریعت موسی باید برای بخشش گناهانشان کفّاره می‌دادند.‏ (‏لاو ۴:‏​۲۷-‏۳۱؛‏ ۱۷:‏۱۱)‏ آن قربانی‌ها پیش‌نمایی از قربانی عیسی و برکات حاصل از آن بود.‏ فدیهٔ عیسی پایه و اساسی قانونی فراهم کرد تا یَهُوَه گناهانمان را از طریق آن ببخشد.‏ پولُس در یکی از نامه‌هایش به قُرِنتیان نشان داد که ارزش بالای فدیهٔ عیسی را درک کرده بود.‏ او بعد از اشاره به خطاهای گذشتهٔ آن‌ها،‏ گفت:‏ «حالا شسته و پاک و مقدّس شده‌اید؛‏ شما به نام سَرورمان عیسی مسیح و از طریق روح خدایمان درستکار شمرده شده‌اید.‏»—‏۱قر ۶:‏​۹-‏۱۱.‏ ب۲۶/‏۰۱ ص ۱۵-‏۱۶ ¶۷

عیسی چطور توانست با وجود مشکلات و حواس‌پرتی‌ها،‏ روی خدمتش به یَهُوَه تمرکز کند؟‏ از سه طریق.‏ اول،‏ او طرز فکر یَهُوَه را داشت.‏ (‏یوحنا ۸:‏۲۸؛‏ ۱۴:‏⁠۹)‏ دوم،‏ همیشه مشغول فعالیت‌های روحانی بود.‏ (‏مَتّی ۹:‏۳۵)‏ سوم،‏ می‌دانست که باید به چه چیزی اولویت دهد.‏ (‏یوحنا ۴:‏۳۴)‏ او تسلیم وسوسه‌های شیطان نشد و تحت تأثیر حرف دلسوزانه ولی اشتباه پِطرُس قرار نگرفت.‏ (‏مَتّی ۴:‏۱۰؛‏ ۱۶:‏۲۳)‏ عیسی اجازه نداد که طرز فکر،‏ حرف‌ها یا رفتار دیگران،‏ تمرکزش را برای انجام خواست خدا به هم بزند.‏ درست است که امروز مسائلی که حواسمان را پرت می‌کند با زمان عیسی فرق دارد،‏ با این حال می‌توانیم از عیسی سرمشق بگیریم و با چیزهایی که باعث حواس‌پرتی ما می‌شود مقابله کنیم.‏ ب۲۶/‏۰۳ ص ۱۵ ¶۸

مَرقُس و تیموتائوس برای خدمت به دیگران ازخودگذشتگی‌های زیادی کردند و در نتیجه زندگی رضایت‌بخشی داشتند.‏ (‏اعما ۲۰:‏۳۵)‏ مَرقُس برای کمک به هم‌ایمانانش،‏ به جاهای دورافتاده سفر کرد.‏ او همچنین گزارشی پرشور از زندگی و موعظهٔ عیسی نوشت.‏ تیموتائوس هم به پولُس کمک کرد که جماعت‌های جدیدی تشکیل دهد و برادران و خواهرانش را تشویق کند.‏ مطمئناً ازخودگذشتگی‌های مَرقُس و تیموتائوس باعث شادی یَهُوَه شد.‏

محبتی که پولُس به دوست نزدیکش تیموتائوس داشت به‌روشنی در نامه‌هایش دیده می‌شود.‏ این نامه‌های الهام‌شده همین طور نشان می‌دهد که یَهُوَه شما برادران جوان را خیلی دوست دارد و می‌خواهد که در همهٔ کارهایتان موفق شوید.‏ پس پند پدرانهٔ پولُس را به کار ببرید و انگیزه‌تان را برای خدمت به دیگران بیشتر کنید.‏ در این صورت،‏ هم الآن از زندگی رضایت‌بخشی برخوردار می‌شوید و هم در آینده از «زندگی واقعی» لذّت خواهید برد.‏—‏۱تیمو ۶:‏​۱۸،‏ ۱۹.‏ ب۲۵/‏۰۴ ص ۳۱ ¶۱۸-‏۱۹

ما پیوسته نام یَهُوَه را می‌خوانیم.‏ (‏یول ۲:‏۳۲؛‏ روم ۱۰:‏​۱۳،‏ ۱۴)‏ خواندن نام یَهُوَه فقط به دانستن نام او و استفاده کردن از آن محدود نمی‌شود.‏ ما خدا را شخصی واقعی می‌دانیم،‏ به او اعتماد می‌کنیم و از او کمک و راهنمایی می‌خواهیم.‏ (‏مز ۲۰:‏۷؛‏ ۹۹:‏۶؛‏ ۱۱۶:‏۴؛‏ ۱۴۵:‏۱۸)‏ همچنین در مورد نام او و خصوصیاتش با دیگران صحبت می‌کنیم و آن‌ها را تشویق می‌کنیم که توبه کنند تا مورد تأیید یَهُوَه قرار بگیرند.‏—‏اشع ۱۲:‏۴؛‏ اعما ۲:‏​۲۱،‏ ۳۸.‏ ب۲۵/‏۰۵ ص ۳۰ ¶۱۵

طرز فکر دنیای شیطان را رد می‌کنیم.‏ عیسی توضیح داد که پیروانش مورد تنفر قرار می‌گیرند،‏ چون ‹بخشی از این دنیا نیستند.‏› (‏یوحنا ۱۵:‏​۱۸-‏۲۰ خوانده شود.‏)‏ ما هم مثل مسیحیان قرن اول،‏ از طرز فکر و گفتار و رفتار اشتباهی که این دنیا ترویج می‌دهد دوری می‌کنیم.‏ به همین دلیل بسیاری از برادران و خواهرانمان در محل کار یا مدرسه مورد تمسخر قرار می‌گیرند.‏ (‏۱پِطرُس ۴:‏​۳،‏ ۴)‏ با این حال،‏ خوشحالیم که بعضی از مخالفانمان دیدگاهشان را نسبت به ما تغییر می‌دهند و برایمان احترام قائل می‌شوند.‏ ب۲۶/‏۰۳ ص ۲۸ ¶۷