ژوئن

بدون شک موافقید که نزدیک شدن به یَهُوَه به نفع ماست.‏ اما اگر تعمّق کنیم که این کار چقدر برایمان فایده دارد،‏ انگیزه‌مان برای نزدیک‌تر شدن به خدا بیشتر می‌شود.‏ (‏مز ۶۳:‏​۶-‏۸)‏ برای مثال،‏ می‌دانیم که استراحت کافی،‏ رژیم غذایی سالم،‏ ورزش کردن و نوشیدن آب کافی برایمان خوب است.‏ اما خیلی‌ها به این موضوع اهمیت نمی‌دهند و سلامتی‌شان را به خطر می‌اندازند.‏ هر چه بیشتر به فایدهٔ این عادت‌های خوب فکر کنیم،‏ احتمال این که آن‌ها را حفظ کنیم بیشتر می‌شود.‏ به طور مشابه،‏ می‌دانیم که نزدیک شدن به یَهُوَه برایمان فایده دارد،‏ ولی تعمّق روی فواید این کار به ما انگیزه می‌دهد که همچنان به او نزدیک‌تر شویم.‏—‏مز ۱۱۹:‏​۲۷-‏۳۰.‏ ب۲۵/‏۰۴ ص ۸-‏۹ ¶۳

رفتار ما با دیگران برای یَهُوَه خیلی اهمیت دارد.‏ عیسی گفت که ما باید همنوعمان را مثل خودمان دوست داشته باشیم و این حتی شامل کسانی می‌شود که هم‌ایمان ما نیستند.‏ (‏مت ۲۲:‏​۳۷-‏۳۹)‏ به این شکل از یَهُوَه سرمشق می‌گیریم که «آفتابش را بر همه می‌تاباند،‏ چه بر خوبان،‏ چه بر شریران؛‏ او بارانش را هم بر همه می‌باراند،‏ چه بر درستکاران،‏ چه بر بدکاران.‏»—‏مت ۵:‏⁠۴۵.‏

با این که یَهُوَه همهٔ انسان‌ها را دوست دارد،‏ به درستکاران توجه خاصّی نشان می‌دهد.‏ (‏یو ۱۴:‏۲۱)‏ او می‌خواهد که ما از او سرمشق بگیریم.‏ یَهُوَه ما را تشویق می‌کند که «محبتی عمیق» به برادران و خواهرانمان نشان دهیم و آن‌ها را ‹از صمیم دل دوست داشته باشیم.‏› (‏۱پطر ۴:‏۸؛‏ روم ۱۲:‏۱۰)‏ چنین عشق و محبت عمیقی،‏ مثل احساسی است که به اعضای خانواده یا دوستان نزدیکمان داریم.‏ ب۲۵/‏۰۴ ص ۱۴ ¶۱-‏۲

نوادگان شَمعون و لاوی اشتباهات اجدادشان را تکرار نکردند.‏ طایفهٔ لاوی یَهُوَه را با وفاداری پرستیدند.‏ وقتی یَهُوَه در کوه سینا شریعت را به موسی می‌داد،‏ خیلی از اسرائیلیان گوساله‌ای ساختند و آن را پرستیدند.‏ اما لاویان طرف موسی را گرفتند و آن بت‌پرستان را از بین بردند.‏ (‏خرو ۳۲:‏​۲۶-‏۲۹)‏ یَهُوَه طایفهٔ لاوی را برای مسئولیت ویژه‌ای کنار گذاشت و افتخار کهانت را به آن‌ها داد.‏ (‏خرو ۴۰:‏​۱۲-‏۱۵؛‏ اعد ۳:‏​۱۱،‏ ۱۲)‏ بعدها،‏ موقع تصرّف سرزمین موعود،‏ طایفهٔ شَمعون هماهنگ با مقصود یَهُوَه عمل کردند و شجاعانه در کنار طایفهٔ یهودا جنگیدند.‏—‏داو ۱:‏​۳،‏ ۱۷.‏ ب۲۵/‏۰۶ ص ۵ ¶۱۱

وقتی کسی از ما پند و نصیحت بخواهد،‏ باید چه واکنشی داشته باشیم؟‏ شاید خوشحال شویم و بخواهیم فوراً نظرمان را به او بگوییم.‏ اما اول باید از خودمان بپرسیم،‏ ‹آیا واقعاً مناسب است چنین پند یا نصیحتی را بدهم؟‏› گاهی بهتر است کار را به کاردان سپرد و به آن شخص گفت که بهتر است از کسی دیگر که از صلاحیت یا اطلاعات لازم برخوردار است راهنمایی بخواهد.‏

برای مثال،‏ فرض کنید که یکی از دوستان صمیمی‌تان به بیماری وخیمی مبتلا شده است.‏ او می‌گوید که در مورد روش‌های درمانی تحقیق کرده،‏ اما نظر شما را هم می‌پرسد.‏ شاید شما نظرهای زیادی داشته باشید،‏ ولی هیچ صلاحیت پزشکی یا آگاهی لازم در آن زمینه را ندارید.‏ چه کار می‌کنید؟‏ آیا بهترین کار این نیست که به دوستتان کمک کنید از کسی که صلاحیت لازم را دارد کمک بگیرد؟‏ ب۲۵/‏۰۷ ص ۹ ¶۴-‏۵

وقتی خودتان را برای مطالعهٔ کتاب مقدّس با کسی آماده می‌کنید،‏ به دنبال راه‌هایی باشید تا توجه شاگردتان را به تعالیم کلام خدا جلب کنید.‏ شاگرد شما باید متوجه شود که کتاب مقدّس ابزار اصلی‌مان برای تعلیم است و هدف از تصاویر یا ویدیوها این است که او موضوع را بهتر درک کند.‏ آیات اصلی را با هم بخوانید و دربارهٔ آن‌ها گفتگو کنید.‏ وقتی از ویدیوها یا تصاویر استفاده می‌کنید به شاگردتان کمک کنید تا اصول کتاب مقدّس را درک کند.‏ نیازی نیست که خیلی صحبت کنید یا آیات زیادی بخوانید تا به این هدف برسید.‏ به شاگردتان زمان کافی بدهید تا مفهوم آیه‌ای را که خوانده است درک کند.‏ در صورت نیاز آیه را دوباره بخوانید.‏ به این شکل،‏ روی کتاب مقدّس تمرکز می‌کنید،‏ نه روی ویدیو،‏ تصویر یا نشریات دیگر.‏—‏۱قُرِنتیان ۲:‏⁠۱۳.‏ ب۲۶/‏۰۳ ص ۵-‏۶ ¶۱۰

در روزهای آخر یَهُوَه وظیفهٔ خاصّی را به فرشتگان سپرده است.‏ (‏مَتّی ۱۳:‏​۴۷-‏۴۹ خوانده شود.‏)‏ میلیون‌ها نفر از همه جای دنیا به خبر خوش علاقه نشان می‌دهند.‏ تعدادی از آن‌ها تصمیم می‌گیرند تا خادم یَهُوَه شوند،‏ اما عده‌ای دیگر حقیقت را نمی‌پذیرند.‏ فرشتگان برای حفظ پاکی جماعت،‏ مسئولیت دارند تا ‹بدکاران را از درستکاران جدا کنند.‏› البته منظور این نیست که اگر کسی از جماعت دور شده،‏ دیگر راه برگشتی ندارد یا کلاً دیگر در جماعت هیچ مشکلی به وجود نمی‌آید.‏ با این وجود ما مطمئنیم که فرشتگان برای حفظ پاکی جماعت سخت تلاش می‌کنند.‏ ب۲۵/‏۰۵ ص ۶ ¶۱۳

وقتی احساس ناتوانی می‌کنیم،‏ انگار وضعیت گناه‌آلودمان با ما صحبت می‌کند و می‌گوید:‏ ‹تو نمی‌توانی در جنگ با تمایلات نادرست پیروز شوی.‏› اما نباید چنین چیزی را باور کنیم،‏ چون به گفتهٔ کتاب مقدّس،‏ نباید اجازه دهیم که گناه «به عنوان پادشاه» بر ما حکمرانی کند.‏ (‏رومیان ۶:‏۱۲ خوانده شود.‏)‏ پس انتخاب با ماست که می‌خواهیم طبق تمایلات نادرستمان عمل کنیم یا نه.‏ (‏غلا ۵:‏۱۶)‏ یَهُوَه مطمئن است که ما می‌توانیم در برابر وسوسه‌ها ایستادگی کنیم،‏ وگرنه از ما نمی‌خواست که این کار را بکنیم.‏ (‏تث ۳۰:‏​۱۱-‏۱۴؛‏ روم ۶:‏۶؛‏ ۱تسا ۴:‏⁠۳)‏ بله،‏ ما این توانایی را داریم که در جنگ با تمایلات نادرست پیروز شویم!‏ ب۲۵/‏۰۸ ص ۲۳ ¶۱۱

شاید مرتکب گناهی جدی شده‌ایم یا احساس می‌کنیم که نمی‌توانیم با تمایلات نادرست بجنگیم.‏ در این صورت برای کمک گرفتن از پیران،‏ نیاز به شجاعت و ایمان داریم.‏ چرا نباید برای کمک خواستن از آن‌ها خجالت بکشیم؟‏ چون با دنبال کردن ترتیبات یَهُوَه نشان می‌دهیم که به او و راهنمایی‌هایش اعتماد داریم.‏ ما می‌دانیم که این ترتیبات کمکمان می‌کند تا سلامت روحانی‌مان را حفظ کنیم و همیشه کار درست را انجام دهیم.‏ (‏مز ۹۴:‏۱۸)‏ اگر به گناهمان اعتراف کنیم و دیگر آن را تکرار نکنیم،‏ خدا ما را می‌بخشد.‏—‏امثال ۲۸:‏۱۳ خوانده شود.‏ ب۲۵/‏۰۹ ص ۴-‏۵ ¶۹

ما حاضریم به خاطر نام یَهُوَه سختی‌ها را تحمّل کنیم.‏ (‏یعقو ۵:‏​۱۰،‏ ۱۱)‏ وقتی در سختی‌ها به یَهُوَه وفادار می‌مانیم ثابت می‌کنیم که شیطان دروغگوست.‏ در روزگار ایّوب،‏ شیطان در مورد خادمان یَهُوَه گفت:‏ «انسان حاضر است برای نجات جانش هر چه دارد بدهد.‏» (‏ایو ۲:‏⁠۴)‏ شیطان ادعا کرد که انسان‌ها فقط در زمان‌های مساعد یَهُوَه را خدمت می‌کنند،‏ اما اگر با سختی روبرو شوند او را ترک می‌کنند.‏ ایّوب با وفاداری‌اش،‏ نادرستی این اتهام را ثابت کرد.‏ ما هم این افتخار را داریم تا با وجود مخالفت‌های شیطان،‏ وفاداری‌مان را به یَهُوَه حفظ کنیم.‏ ما می‌توانیم کاملاً مطمئن باشیم که یَهُوَه به خاطر نامش از ما حمایت خواهد کرد.‏—‏یو ۱۷:‏۱۱.‏ ب۲۵/‏۰۵ ص ۳۰ ¶۱۶

چطور می‌توانیم دوباره شادی‌مان را به دست بیاوریم؟‏ عیسی تعلیم داد که «دادن از گرفتن شادی‌بخش‌تر است.‏» (‏اعما ۲۰:‏۳۵)‏ پیر جماعتی به اسم اَلِکاس می‌گوید:‏ «سعی می‌کنم کارهای کوچکی برای دیگران انجام دهم.‏ هر چه بیشتر به دیگران کمک می‌کنم،‏ کمتر روی خودم تمرکز می‌کنم.‏ در نتیجه شادی بیشتری به دست می‌آورم.‏» شما چطور می‌توانید به دیگران کمک کنید؟‏ اگر می‌بینید کسی ناراحت است،‏ سعی کنید تشویقش کنید.‏ شاید نتوانید مشکلاتش را حل کنید،‏ اما می‌توانید به او دلگرمی دهید.‏ برای مثال،‏ می‌توانید صبورانه به حرف‌هایش گوش کنید،‏ به او دلسوزی نشان دهید و یادآوری کنید که سفرهٔ دلش را پیش یَهُوَه باز کند،‏ چون یَهُوَه به فکر اوست.‏ (‏مز ۵۵:‏۲۲؛‏ ۶۸:‏۱۹)‏ به او اطمینان دهید که یَهُوَه ترکش نکرده است.‏ (‏مز ۳۷:‏۲۸؛‏ اشع ۵۹:‏⁠۱)‏ به علاوه می‌توانید از راه‌های دیگری هم کمکش کنید؛‏ مثلاً برایش غذا درست کنید،‏ با او قدم بزنید یا در خدمت موعظه با او همکاری کنید تا روحیه‌اش بهتر شود.‏ اجازه دهید یَهُوَه برای تشویق دیگران از شما استفاده کند.‏ اگر به جای تمرکز روی خودمان،‏ به فکر دیگران باشیم،‏ می‌توانیم شادی واقعی را تجربه کنیم.‏—‏امث ۱۱:‏⁠۲۵.‏ ب۲۵/‏۱۰ ص ۱۱ ¶۱۶

آیا شما هم از والدین،‏ همسر،‏ فرزند یا دوستتان پرستاری می‌کنید؟‏ این واقعاً افتخار ویژه‌ای است،‏ چون به این شکل نشان می‌دهید که او و یَهُوَه را دوست دارید.‏ (‏۱تیمو ۵:‏​۴،‏ ۸؛‏ یعقو ۱:‏۲۷)‏ با این حال،‏ شاید با مشکلاتی روبرو شوید که دیگران از آن مطلع نیستند.‏ ممکن است گاهی احساس کنید فقط خودتان هستید که رنج می‌کشید.‏ شاید در ظاهر لبخند بزنید،‏ اما در تنهایی اشک‌هایتان سرازیر شود.‏ (‏مز ۶:‏⁠۶)‏ حتی اگر دیگران از سختی‌های شما باخبر نباشند،‏ یَهُوَه ‹به‌خوبی از درد و رنجتان باخبر است.‏› (‏با خروج ۳:‏۷ مقایسه شود.‏)‏ اشک‌ها و ازخودگذشتگی‌هایتان برای یَهُوَه خیلی باارزش است.‏ (‏مز ۵۶:‏۸؛‏ ۱۲۶:‏⁠۵)‏ او به تمام تلاش‌های شما برای کمک به عزیزانتان توجه می‌کند.‏ در واقع او خودش را مقروض شما می‌داند و وعده داده که تلاش‌هایتان را جبران کند.‏—‏امثال ۱۹:‏۱۷ خوانده شود.‏ ب۲۵/‏۱۱ ص ۱۰ ¶۲

ما چطور می‌توانیم از یَهُوَه سرمشق بگیریم؟‏ ما با موعظهٔ خبر خوش به همه،‏ صرف‌نظر از نژاد،‏ پیشینه یا سطح تحصیلاتشان برای آن‌ها احترام قائل می‌شویم.‏ همچنین می‌خواهیم برادران و خواهرانمان را از خودمان بهتر بدانیم و نشان دهیم که برایشان ارزش قائلیم؛‏ حتی اگر نسبت به آن‌ها توانایی‌ها یا مسئولیت‌های بیشتری داریم.‏ (‏فیلیپ ۲:‏⁠۳)‏ وقتی با فروتنی ‹در احترام گذاشتن به همدیگر پیشقدم شویم› یَهُوَه را خوشحال می‌کنیم.‏—‏روم ۱۲:‏۱۰؛‏ صف ۳:‏⁠۱۲.‏ ب۲۵/‏۱۲ ص ۱۹ ¶۱۷

یوحنای رسول به ما یادآوری می‌کند که «محبت ما نباید فقط در گفتار و حرف‌هایمان باشد،‏ بلکه باید واقعی باشد و در کارهایمان دیده شود.‏» (‏۱یو ۳:‏۱۸)‏ ما می‌خواهیم محبتمان به برادران و خواهران واقعاً از ته دلمان باشد.‏ چطور می‌توانیم به این هدف برسیم؟‏ هر چه بیشتر با برادران و خواهرانمان وقت صرف کنیم،‏ به آن‌ها نزدیک‌تر می‌شویم و محبتمان به همدیگر بیشتر می‌شود.‏ پس باید به دنبال فرصت‌هایی باشیم تا به دیدن دیگران برویم و در جلسات و موعظه با آن‌ها معاشرت کنیم.‏ به این شکل ‹خدا به ما یاد می‌دهد که همدیگر را دوست داشته باشیم.‏› (‏۱تسا ۴:‏⁠۹)‏ در نتیجه،‏ درستی حرف مزمورنویس را تجربه می‌کنیم که گفت:‏ «چه زیبا و خوشایند است که قوم خدا در اتحاد دور هم جمع می‌شوند!‏»—‏مز ۱۳۳:‏⁠۱.‏ ب۲۵/‏۰۴ ص ۱۹ ¶۱۷

اسرائیلیان چطور می‌توانستند از گزارش ایّوب فایده ببرند؟‏ یَهُوَه بعد از این که قوانینی برای اسرائیلیان گذاشت،‏ ریش‌سفیدانی واجد شرایط به عنوان قاضی تعیین کرد تا بر اساس معیارهای عادلانه‌اش داوری کنند.‏ (‏تث ۱:‏​۱۵-‏۱۸؛‏ ۲۷:‏⁠۱)‏ وقتی کسی یک مورد قضایی را پیش آن‌ها می‌برد،‏ آن مردان باید قبل از توصیه دادن یا قضاوت کردن،‏ خوب به حرف‌های او گوش می‌دادند.‏ (‏۲توا ۱۹:‏⁠۶)‏ آن‌ها نباید فکر می‌کردند که تمام جزئیات را می‌دانند،‏ بلکه باید سؤالاتی می‌پرسیدند تا اطلاعاتشان از وضعیت بیشتر شود.‏ (‏تث ۱۹:‏۱۸)‏ همین طور باید با کسی که درخواست کمک می‌کرد،‏ با مهربانی صحبت می‌کردند.‏ چرا؟‏ چون اگر با تندی برخورد می‌کردند شخص نمی‌توانست به‌راحتی احساساتش را ابراز کند.‏ (‏خرو ۲۲:‏​۲۲-‏۲۴)‏ ریش‌سفیدان اسرائیل می‌توانستند با تعمّق روی گزارش ایّوب درس‌های زیادی بگیرند.‏ ب۲۵/‏۱۲ ص ۱۰ ¶۶

حتی اگر سال‌هاست به یَهُوَه خدمت می‌کنیم،‏ می‌توانیم از پولُس سرمشق بگیریم.‏ ما باید دائماً تلاش کنیم که شخصیت کهنه را از تنمان درآوریم و شخصیت نو را که از طرف یَهُوَه است،‏ به تن کنیم.‏ اگر گاهی تلاش‌هایمان ناموفق است،‏ نباید ناامید شویم.‏ مثلاً شاید از کوره در برویم یا به‌تندی با کسی حرف بزنیم.‏ در چنین مواقعی باید همچنان تلاش کنیم که طرز فکر و رفتارمان را اصلاح کنیم.‏ (‏روم ۱۲:‏​۱،‏ ۲؛‏ افس ۴:‏۲۴)‏ لباس روحانی مثل لباس فیزیکی نیست که بر اساس سایز ما دوخته شود؛‏ بلکه ما باید خودمان را با سایز لباس روحانی‌ای که یَهُوَه برایمان فراهم کرده تطبیق دهیم.‏ بله،‏ ما باید شخصیت خودمان را تغییر دهیم تا بتوانیم طبق معیارهای خدا زندگی کنیم.‏ ب۲۶/‏۰۱ ص ۵ ¶۱۳

در قرن اول میلادی جماعت قُرِنتُس با تصمیمی در رابطه با گوشت قربانی‌شده برای بت‌ها روبرو شد.‏ پولُس برای اعضای آن جماعت نوشت:‏ «ما می‌دانیم که بت‌ها هیچ هستند و فقط یک خدای حقیقی وجود دارد.‏» (‏۱قر ۸:‏⁠۴)‏ با توجه به این موضوع بعضی‌ها در جماعت تصمیم گرفتند که می‌توانند هر گوشتی را که به بت‌ها تقدیم شده بود و بعدها در بازار فروخته می‌شد بخرند و بخورند.‏ اما عده‌ای دیگر تصمیم گرفتند که نمی‌توانند بدون این که وجدانشان ناراحت شود،‏ از چنین گوشتی بخورند.‏ (‏۱قُرِنتیان ۸:‏۷؛‏ ۱۰:‏​۲۵،‏ ۲۶ خوانده شود.‏)‏ این تصمیم،‏ شخصی بود.‏ پولُس هرگز به قُرِنتیان نگفت که باید برای دیگران تصمیم بگیرند یا از دیگران تقلید کنند.‏ او گفت:‏ «هر کدام از ما حساب خودش را به خدا پس خواهد داد.‏»—‏روم ۱۴:‏​۱۰-‏۱۲.‏ ب۲۵/‏۰۷ ص ۶-‏۷ ¶۱۶

زمانی که پولُس نامه‌اش را به عبرانیان نوشت،‏ اورشلیم شهر پررونقی بود.‏ به گفتهٔ یک نویسندهٔ رومی در آن زمان،‏ اورشلیم «مشهورترین شهر شرق» محسوب می‌شد.‏ این شهر از نظر اقتصادی قوی بود،‏ چون هر ساله یهودیان زیادی برای برگزاری عیدها به آنجا سفر می‌کردند.‏ بدون شک بعضی مسیحیان هم از شرایط خوب اقتصادی آن شهر فایده می‌بردند.‏ شاید به همین دلیل بود که پولُس به آن‌ها گفت:‏ «از پول‌دوستی دوری کنید و به چیزهایی که دارید قانع باشید.‏» بعد با تکرار گفتهٔ یَهُوَه به آن‌ها اطمینان داد و گفت:‏ «خدا گفته است:‏ ‹من هیچ وقت تو را ترک نخواهم کرد و هیچ وقت تو را تنها نخواهم گذاشت.‏›» (‏عبرانیان ۱۳:‏​۵،‏ ۶ خوانده شود؛‏ تث ۳۱:‏۶؛‏ مز ۱۱۸:‏⁠۶)‏ مسیحیانی که در اورشلیم و یهودیه زندگی می‌کردند نباید این وعدهٔ یَهُوَه را فراموش می‌کردند.‏ چرا؟‏ چون کمی بعد از دریافت نامهٔ پولُس مجبور می‌شدند خانه،‏ کار و اموالشان را ترک کنند و در جای جدیدی زندگی‌شان را از نو بسازند.‏ ب۲۵/‏۰۵ ص ۱۵ ¶۶

ما با تحمّل سختی‌ها نشان می‌دهیم که از روی محبت به یَهُوَه خدمت می‌کنیم،‏ نه به خاطر نفع شخصی‌مان.‏ گزارشات کتاب مقدّس نشان می‌دهد که نباید از یَهُوَه انتظار داشته باشیم که جلوی سختی‌هایمان را بگیرد.‏ او همچنین سرنوشت ما را تعیین نمی‌کند.‏ یَهُوَه به خوبی می‌داند که شادی ما به دانستن اتفاقات آینده بستگی ندارد،‏ بلکه به اطاعت از راهنمایی‌هایش بستگی دارد.‏ (‏ار ۱۰:‏۲۳)‏ پس هنگام تصمیم‌گیری بیش از حد نگران اتفاقات آینده نخواهیم بود و می‌گوییم:‏ «اگر یَهُوَه بخواهد،‏ زنده می‌مانیم و این کار یا آن کار را می‌کنیم.‏»—‏یعقو ۴:‏⁠۱۵.‏ ب۲۵/‏۰۶ ص ۱۷ ¶۱۴

بعضی از کسانی که برای تعمید واجد شرایطند،‏ شاید به خاطر فشار اطرافیانشان تعمیدشان را عقب بیندازند.‏ یا شاید حتی منتظر باشند که همراه یکی از دوستان یا اعضای خانواده‌شان تعمید بگیرند.‏ البته تعمید گرفتن همراه عزیزانتان اشتباه نیست،‏ اما آیا دلیل موجهی است که تعمیدتان را عقب بیندازید؟‏ یادتان باشد که وقفتان به خدا یک قول شخصی به اوست.‏ پس تعمیدتان نباید به تصمیمات دیگران بستگی داشته باشد.‏—‏روم ۱۴:‏⁠۱۲.‏ ب۲۶/‏۰۲ ص ۱۶-‏۱۷ ¶۹

طرز فکرتان مثل طرز فکر یَهُوَه باشد.‏ وقتی طرز فکرمان هماهنگ با طرز فکر یَهُوَه باشد ‹تشخیص می‌دهیم که خواست او چیست.‏› (‏اِفِسُسیان ۵:‏۱۷ خوانده شود.‏)‏ با خواندن کلام خدا و تعمّق روی آن،‏ یاد می‌گیریم که چه رفتاری یَهُوَه را خوشحال می‌کند.‏ حتی اگر کتاب مقدّس مستقیماً به شرایط ما اشاره نکند،‏ می‌توانیم تشخیص دهیم که خواست یَهُوَه از ما چیست.‏ وقتی کتاب مقدّس را مطالعه می‌کنیم،‏ با طرز فکر او آشنا می‌شویم و می‌توانیم مطابق آن عمل کنیم.‏ ب۲۶/‏۰۳ ص ۱۵-‏۱۶ ¶۹

باروک،‏ منشی اِرْمیای نبی موقتاً در دامی افتاد.‏ اِرْمیا باید پیامی محکم به قوم قدرنشناس اسرائیل می‌داد و باروک این وظیفهٔ سخت را داشت که از او حمایت کند.‏ اما باروک تمرکزش را از دست داد و بجای دقت به انجام خواست یَهُوَه،‏ بیش از اندازه به خود و خواسته‌هایش فکر کرد.‏ یَهُوَه از طریق اِرْمیا به باروک گفت:‏ «تو برای خودت دنبال چیزهای بزرگ هستی.‏ دیگر دنبال این چیزها نباش!‏» (‏ار ۴۵:‏​۳-‏۵)‏ به عبارت دیگر،‏ یَهُوَه به او می‌گفت:‏ «به وضعیتی که داری قانع باش!‏» باروک پند او را پذیرفت و همچنان از رضایت یَهُوَه برخوردار شد.‏ ب۲۵/‏۰۷ ص ۲۲ ¶۸

به گفته‌های یَهُوَه اعتماد کنید.‏ یَهُوَه به نویسندگان کتاب مقدّس الهام کرد که شخصیتش را به درستی توصیف کنند.‏ توجه کنید که داوود چطور یَهُوَه را در یک مزمور توصیف می‌کند.‏ او می‌گوید:‏ «یَهُوَه نزدیک کسانی است که دلشان شکسته است؛‏ او کسانی را که افسرده و دلسرد شده‌اند نجات می‌دهد.‏» (‏مز ۳۴:‏۱۸)‏ وقتی غمگین و ناراحت هستیم،‏ شاید احساس تنهایی کنیم.‏ ولی یَهُوَه قول داده که در چنین مواقعی کنارمان باشد،‏ چون می‌بیند که بیشتر از هر زمانی به او نیاز داریم.‏ داوود در مزمور دیگری نوشت:‏ «لطفاً اشک‌هایم را در مَشکت جمع کن.‏» (‏مز ۵۶:‏⁠۸)‏ یَهُوَه از دردها و سختی‌هایمان آگاه است.‏ او برای ما ارزش زیادی قائل است و با دیدن درد ما خودش هم رنج می‌کشد.‏ او اشک‌هایمان را به طور سمبولیک جمع می‌کند و باارزش می‌داند،‏ درست مثل آب باارزشی که در مَشک یک مسافر است.‏ در مزمور ۱۳۹:‏۳ می‌خوانیم که ‹یَهُوَه از همهٔ راه و روش‌های ما آگاه است.‏› او همهٔ کارهای ما را می‌بیند،‏ ولی روی کارهای خوبمان تمرکز می‌کند.‏ (‏عبر ۶:‏۱۰)‏ چرا؟‏ چون هر کاری که برای خوشحال کردنش می‌کنیم برایش باارزش است.‏ ب۲۵/‏۰۸ ص ۱۰ ¶۷

آیا وقتی دیگران به شما احترام می‌گذارند خوشحال می‌شوید؟‏ بدون شک این طور است،‏ چون مورد احترام بودن یکی از نیازهای اساسی ماست.‏ وقتی دیگران به ما احترام می‌گذارند،‏ تشویق می‌شویم.‏ پس جای تعجب نیست که کتاب مقدّس می‌گوید:‏ «مورد احترام بودن بهتر از نقره و طلاست.‏»—‏امثال ۲۲:‏۱ خوانده شود.‏

شاید احترام گذاشتن به دیگران همیشه آسان نباشد.‏ یک دلیلش این است که ناخواسته ضعف‌های اطرافیانمان را می‌بینیم.‏ همچنین در دنیایی زندگی می‌کنیم که بی‌احترامی به دیگران معمول است.‏ ولی ما نمی‌خواهیم همرنگ این دنیا شویم.‏ چرا؟‏ چون یَهُوَه می‌خواهد که به «همهٔ انسان‌ها» احترام بگذاریم و برایشان حرمت قائل شویم.‏—‏۱پطر ۲:‏⁠۱۷.‏ ب۲۵/‏۰۹ ص ۱۴ ¶۱-‏۲

در کتاب مقدّس کلمهٔ «گناه» فقط به یک عمل اشاره ندارد،‏ بلکه یک وضعیت را توصیف می‌کند که با آن به دنیا آمده‌ایم.‏ (‏مزمور ۵۱:‏۵ خوانده شود.‏)‏ وضعیت گناه‌آلودمان نه تنها باعث می‌شود گناه کنیم،‏ بلکه باعث بیماری،‏ پیری و مرگ هم می‌شود.‏ به همین دلیل،‏ گاهی حتی نوزادان که مرتکب هیچ گناهی نشده‌اند،‏ مریض می‌شوند و می‌میرند.‏ به علاوه،‏ هم آدم‌های خوب و هم آدم‌های بد به خاطر آن وضعیت رنج می‌کشند و می‌میرند.‏ همهٔ نوادگان ناکامل آدم این وضعیت گناه‌آلود را به ارث برده‌اند.‏ ب۲۶/‏۰۱ ص ۱۶ ¶۹

یعقوب فرصت همکاری با عیسی در خدمت موعظه را از دست داد،‏ اما در نهایت شاگرد او شد.‏ (‏غلا ۱:‏​۱۸،‏ ۱۹؛‏ ۲:‏⁠۹)‏ با این که یعقوب جزو اولین شاگردان عیسی نبود،‏ بعدها تعالیم او را با دل و جان قبول کرد.‏ برای مثال،‏ تحت الهام خدا نامه‌ای نوشت که در آن به موعظهٔ بالای کوه اشاره می‌کند.‏

با وجود همهٔ تلاش‌هایمان،‏ ممکن است خویشاوندانمان به حقیقت علاقه نشان ندهند یا قدر محبت‌های ما را ندانند.‏ چرا نباید ناامید شویم؟‏ چون هر دفعه که به آن‌ها محبت می‌کنیم در واقع از یَهُوَه خدای مهربانمان و پسرش عیسی سرمشق می‌گیریم.‏ (‏لو ۶:‏​۳۳،‏ ۳۶)‏ با گذشت زمان،‏ رفتار محبت‌آمیز ما ممکن است به آن‌ها انگیزه دهد که نظرشان را در مورد ما عوض کنند.‏ حتی شاید چیزهایی را که قبلاً دربارهٔ حقیقت به آن‌ها گفتیم به یاد بیاورند.‏ اگر ما از خویشاوندانمان ناامید نشویم،‏ ممکن است آن‌ها روزی در پرستش پاک به ما ملحق شوند!‏ ب۲۶/‏۰۲ ص ۷ ¶۲۰-‏۲۱

مزمور ۴۲:‏​۱-‏۴ خوانده شود.‏ لاوی‌ای که تبعید شده بود و نمی‌توانست با هم‌ایمانانش معاشرت کند،‏ این سرود را نوشت.‏ مزمور او احساساتش را به ما نشان می‌دهد.‏ اگر ما به دلیلی نمی‌توانیم از خانه بیرون برویم یا به خاطر ایمانمان در زندان هستیم،‏ می‌توانیم احساس مزمورنویس را درک کنیم.‏ حتی اگر احساساتمان بالا و پایین برود،‏ باز هم خوب است که آن‌ها را در دعا ابراز کنیم،‏ چون به این شکل می‌توانیم افکارمان را بسنجیم و دید درستی به شرایطمان داشته باشیم.‏ برای مثال،‏ آن لاوی متوجه شد که بعداً فرصت‌های جدیدی برای ستایش یَهُوَه خواهد داشت.‏ (‏مز ۴۲:‏⁠۵)‏ همین طور روی این تعمّق کرد که یَهُوَه چطور از او مراقبت می‌کند.‏ (‏مز ۴۲:‏⁠۸)‏ دعای خالصانه به یَهُوَه کمکمان می‌کند که افکارمان را بسنجیم،‏ تعادلمان را دوباره به دست بیاوریم و قدرت تحمّل سختی‌ها را داشته باشیم.‏ ب۲۵/‏۱۰ ص ۲۱-‏۲۲ ¶۱۶

عیسی به عنوان «کلمه،‏» سخنگوی یَهُوَه است.‏ او اطلاعات و دستورالعمل‌ها را به فرشتگان و انسان‌ها می‌رساند.‏ (‏یو ۱:‏​۱-‏۳)‏ عیسی احتمالاً فرشته‌ای بود که یَهُوَه فرستاد تا از اسرائیلیان هنگام خروجشان از مصر محافظت کند.‏ وقتی یَهُوَه از اسرائیلیان خواست که از آن فرشته اطاعت کنند،‏ گفت:‏ «نام من روی او گذاشته شده است.‏» (‏خروج ۲۳:‏​۲۰،‏ ۲۱ خوانده شود.‏)‏ نام یَهُوَه «روی» عیساست،‏ چون او نمایندهٔ یَهُوَه است و نقش اصلی را در تقدیس نامش به عهده دارد.‏ ب۲۵/‏۰۵ ص ۲۱-‏۲۲ ¶۸

ما به نام یَهُوَه حرمت می‌گذاریم.‏ (‏امث ۳۰:‏۹؛‏ ار ۷:‏​۸-‏۱۱)‏ از آنجا که ما نمایندهٔ یَهُوَه هستیم و نام او بر ماست،‏ می‌توانیم با رفتارمان نامش را ستایش یا آن را بی‌حرمت کنیم.‏ (‏۱پِطرُس ۲:‏۱۲ خوانده شود.‏)‏ اما ما می‌خواهیم تمام تلاشمان را بکنیم تا از طریق اعمال و حرف‌هایمان یَهُوَه را ستایش کنیم.‏ به این شکل،‏ می‌توانیم با وجود ناکاملی‌مان به نام یَهُوَه حرمت بگذاریم.‏

نام یَهُوَه مهم‌تر از وجههٔ خودمان است.‏ (‏مز ۱۳۸:‏⁠۲)‏ محبتمان به نام یَهُوَه ممکن است وجههٔ ما را پیش دیگران خراب کند.‏ عیسی حاضر شد «تحقیر شود» و به عنوان یک جنایتکار کشته شود تا نام یَهُوَه را جلال دهد.‏ برای او مهم نبود که دیگران درباره‌اش چه فکر می‌کنند.‏ (‏عبر ۱۲:‏​۲-‏۴)‏ تمرکز عیسی روی انجام خواست یَهُوَه بود.‏—‏مت ۲۶:‏⁠۳۹.‏ ب۲۵/‏۰۵ ص ۳۰-‏۳۱ ¶۱۷-‏۱۸

با این که انتظار مخالفت‌ها را داریم،‏ شاید روبرو شدن با آن‌ها برایمان آسان نباشد.‏ برادری دربارهٔ دورانی که در حبس بود نوشت:‏ «گاهی آنقدر افسرده و نگران بودم که فقط گریه می‌کردم.‏» چه چیزی به آن برادر قدرت تحمّل داد؟‏ او می‌گوید:‏ «همیشه دعا می‌کردم.‏ هر روز را با دعا شروع می‌کردم و طی روز وقتی مشکلی پیش می‌آمد دوباره دعا می‌کردم.‏ وقتی بی‌عدالتی‌ای می‌دیدم که عصبانی‌ام می‌کرد،‏ به داخل دستشویی می‌رفتم و در را قفل می‌کردم و دعا می‌کردم.‏» آن برادر همچنین روی وفاداری خادمان یَهُوَه در زمان باستان و در دوران ما تعمّق می‌کرد.‏ به این شکل می‌توانست آزار و اذیت‌ها را تحمّل کند و طبق قول عیسی به پیروانش،‏ آرامش پیدا کند.‏—‏یوحنا ۱۴:‏۲۷؛‏ ۱۶:‏⁠۳۳.‏ ب۲۶/‏۰۳ ص ۲۹-‏۳۰ ¶۱۲

مزمور ۱۳۳:‏۱ خوانده شود.‏ ما با مزمورنویس موافقیم که دوستی با کسانی که یَهُوَه را دوست دارند «زیبا و خوشایند» است.‏ شاید زیبایی یک درخت عظیم برای کسی که هر روز آن را می‌بیند عادی شود.‏ به طور مشابه،‏ ما مرتباً با برادران و خواهرانمان در ارتباطیم و ممکن است حتی چند بار در هفته آن‌ها را ببینیم.‏ پس شاید بعد از مدتی اتحاد خادمان یَهُوَه برایمان عادی شود.‏ در این صورت چطور می‌توانیم همیشه قدر برادران و خواهرانمان را بدانیم؟‏ اگر به این فکر کنیم که تک‌تک هم‌ایمانانمان چه ارزشی برای ما و جماعت دارند،‏ محبتمان نسبت به آن‌ها بیشتر می‌شود.‏ ب۲۵/‏۰۴ ص ۱۵ ¶۴