ژوئیه

مزمورنویس اجازه نداد که غم و اندوه،‏ بیش از حد روی او تأثیر بگذارد.‏ بلکه برای عوض کردن طرز فکرش دست به کار شد.‏ او «وارد خانهٔ باشکوه خدا» شد؛‏ جایی که یَهُوَه طرز فکرش را اصلاح کرد.‏ (‏مز ۷۳:‏​۱۷-‏۱۹)‏ بهترین دوستمان یَهُوَه،‏ از غم و اندوه ما باخبر است.‏ او از طریق کلامش و جماعت به ما کمک می‌کند.‏ پس اگر در دعا از او راهنمایی بخواهیم و کمکش را قبول کنیم،‏ می‌توانیم قدرت کافی را برای تحمّل ناراحتی دریافت کنیم.‏ حتی اگر اضطراب و نگرانی تمام وجودمان را گرفته باشد،‏ یَهُوَه به ما دلداری و تسلّی خواهد داد.‏—‏مز ۹۴:‏۱۹.‏ ب۲۵/‏۰۴ ص ۹ ¶۷

یَهُوَه «سرچشمه رحمت و دلسوزی است.‏» (‏۲قر ۱:‏⁠۳)‏ وقتی او به تبعیدیان توبه‌کار قول داد که آن‌ها را می‌بخشد،‏ از خود رحمت و دلسوزی نشان داد.‏ (‏اِشَعْیا ۵۵:‏۷ خوانده شود.‏)‏ او گفت:‏ «به خاطر محبت پایدارم که جاودانه است،‏ به تو رحمت نشان خواهم داد.‏» (‏اشع ۵۴:‏⁠۸)‏ یَهُوَه چطور رحمت نشان داد؟‏ با این که یهودیان باید با عواقب گناهانشان روبرو می‌شدند،‏ یَهُوَه به آن‌ها قول داد که نه برای همیشه،‏ بلکه فقط برای مدتی در بابِل می‌مانند.‏ (‏اشع ۴۰:‏⁠۲)‏ این وعدهٔ یَهُوَه حتماً به آن یهودیان توبه‌کار دلگرمی زیادی داد.‏ ب۲۵/‏۰۵ ص ۹ ¶۴

بعضی از شاهدان یَهُوَه برای تعمید فرزندانشان مانعی ایجاد کرده‌اند.‏ آن‌ها بیش از حد روی تحصیلات و شغل فرزندانشان تمرکز می‌کنند.‏ همچنین شاید آن‌ها را برای داشتن اهداف روحانی تشویق نکنند.‏ اگر احساس می‌کنید که والدینتان به اندازهٔ کافی از نظر روحانی حمایتتان نمی‌کنند،‏ چه کار می‌توانید بکنید؟‏ بهتر است در این مورد با آن‌ها صحبت کنید.‏ یادتان باشد که سنتان مانعی برای دوستی با یَهُوَه نیست.‏—‏امث ۲۰:‏⁠۱۱.‏ ب۲۶/‏۰۲ ص ۱۶ ¶۸

بعد یعقوب با پسرش یهودا صحبت کرد.‏ شاید یهودا با شنیدن چیزهایی که پدرش به برادرانش گفته بود نگران شد،‏ چون او هم مرتکب اشتباهات بزرگی شده بود.‏ ظاهراً او در غارت شهر شِکیم سهمی داشت.‏ (‏پیدا ۳۴:‏۲۷)‏ همین طور با برادرانش همدست شده بود تا یوسِف را به بردگی بفروشند و آن موضوع را از پدرشان پنهان کنند.‏ (‏پیدا ۳۷:‏​۳۱-‏۳۳)‏ بعدها هم با زنی که فکر می‌کرد فاحشه است،‏ ولی در واقع عروسش تامار بود همخواب شد.‏—‏پیدا ۳۸:‏​۱۵-‏۱۸.‏

با وجود همهٔ این اشتباهات،‏ یعقوب یهودا را تحسین کرد و برایش برکت خواست.‏ (‏پیدایش ۴۹:‏​۸،‏ ۹ خوانده شود.‏)‏ یهودا برای احساسات پدر سالمندش اهمیت زیادی قائل بود.‏ همین طور نسبت به برادر کوچکش بنیامین دلسوزی نشان داد.‏—‏پیدا ۴۴:‏​۱۸،‏ ۳۰-‏۳۴.‏ ب۲۵/‏۰۶ ص ۵ ¶۱۳-‏۱۴

کتاب مقدّس می‌گوید:‏ «هر کس از طریق تمایلات خودش وسوسه می‌شود.‏» (‏یعقو ۱:‏​۱۴،‏ پاورقی)‏ طبق این آیه،‏ افراد مختلف با وسوسه‌های متفاوتی روبرو می‌شوند.‏ مثلاً ممکن است انجام کارهای غیراخلاقی با جنس مخالف یا حتی با همجنس خود،‏ بعضی از خادمان یَهُوَه را وسوسه کند.‏ بعضی‌ها که قبلاً از تماشای پورنوگرافی دست کشیده‌اند،‏ شاید دوباره وسوسه شوند که این عادت بد را از سر بگیرند.‏ همین طور کسانی که قبلاً به مواد مخدّر یا الکل معتاد بوده‌اند،‏ شاید دوباره به طرف آن کشیده شوند.‏ این‌ها فقط بعضی از وسوسه‌هایی هستند که پرستندگان یَهُوَه و کسانی که کتاب مقدّس را مطالعه می‌کنند،‏ با آن روبرو می‌شوند.‏ احتمالاً گاهی تک‌تک ما احساس پولُس رسول را داشته‌ایم که گفت:‏ «وقتی می‌خواهم کار درست را انجام دهم،‏ به انجام کار بد گرایش دارم.‏»—‏روم ۷:‏⁠۲۱.‏ ب۲۵/‏۰۸ ص ۲۰-‏۲۱ ¶۲

آن پیر جماعت در حین گفتگو می‌تواند بگوید که همه اشتباه می‌کنند و گاهی به پند و نصیحت نیاز دارند.‏ (‏روم ۳:‏۲۳)‏ او باید با لحنی ملایم و با احترامی عمیق صحبت کند و از روی کتاب مقدّس به آن برادر توضیح بدهد که چرا کارش اشتباه بوده است.‏ وقتی آن برادر قبول کرد که اشتباه کرده،‏ آن پیر جماعت باید به اصطلاح «بذر را بکارد» یعنی به او توضیح بدهد که برای اصلاح خطایش باید چه کار کند.‏ بعد وقت «آبیاری» است،‏ یعنی پیر جماعت برادرش را از صمیم دل به خاطر کارهای خوبش تحسین کند و با او دعا کند.‏—‏یعقو ۵:‏⁠۱۵.‏ ب۲۵/‏۰۷ ص ۱۲ ¶۱۲

پیدایش ۴۹:‏۱۳ خوانده شود.‏ یعقوب اشاره کرد که نوادگان زِبولون در شمال سرزمین موعود در ساحل دریا ساکن خواهند شد.‏ بیشتر از ۲۰۰ سال بعد،‏ طایفهٔ زِبولون سهمشان را از سرزمین موعود گرفتند.‏ زمینی که به آن‌ها رسید،‏ بین دریای جلیل و دریای مدیترانه قرار داشت.‏ طایفهٔ زِبولون به‌راحتی می‌توانستند بین سواحل این دو دریا سفر کنند و تجارت کنند.‏ احتمالاً به همین دلیل موسی دربارهٔ طایفهٔ زِبولون گفته بود:‏ «ای زِبولون،‏ در سفرهایت شادی کن.‏» (‏تث ۳۳:‏۱۸)‏ در هر صورت،‏ نوادگان زِبولون دلایل خوبی داشتند که شاد باشند.‏

چه درسی می‌گیریم؟‏ ما هم در هر جایی که زندگی کنیم یا در هر شرایطی که باشیم،‏ دلایل خوبی برای شادی داریم.‏ اگر به چیزهایی که داریم قانع باشیم،‏ می‌توانیم شاد بمانیم.‏ (‏مز ۱۶:‏۶؛‏ ۲۴:‏⁠۵)‏ شاید بعضی وقت‌ها آسان‌تر باشد که به آنچه نداریم فکر کنیم،‏ اما باید سعی کنیم همیشه روی چیزهای خوبی که داریم تمرکز کنیم و از زندگی لذّت ببریم.‏—‏غلا ۶:‏⁠۴.‏ ب۲۵/‏۰۶ ص ۸-‏۹ ¶۲-‏۳

در کتاب مقدّس نمونه‌های زیادی از مردان و زنانی آمده که از عزیزانشان مراقبت می‌کردند.‏ برای مثال،‏ ابراهیم و سارا را در نظر بگیرید.‏ زمانی که آن‌ها شهر اور را ترک کردند،‏ پدرشان تارَح حدوداً ۲۰۰ سال داشت.‏ با این وجود،‏ با آن‌ها راهی سفر به حَران شد که حدود ۹۶۰ کیلومتر با اور فاصله داشت.‏ (‏پیدا ۱۱:‏​۳۱،‏ ۳۲)‏ ابراهیم و سارا،‏ تارَح را دوست داشتند،‏ اما مراقبت از او طی این سفر مطمئناً سختی‌هایی به همراه داشت.‏ احتمالاً آن‌ها با شتر یا الاغ سفر می‌کردند و این برای تارَح سالخورده کار آسانی نبود.‏ پس طبیعتاً آن‌ها گاهی خیلی خسته می‌شدند.‏ اما بدون شک یَهُوَه قوّت لازم را به ابراهیم و سارا می‌داد.‏ او همان طور که به آن‌ها کمک کرد،‏ حتماً به شما هم قوّت لازم را می‌دهد که از عزیزانتان مراقبت کنید.‏—‏مز ۵۵:‏⁠۲۲.‏ ب۲۵/‏۱۱ ص ۱۰-‏۱۱ ¶۳

یک راه که کمکتان می‌کند در سختی‌ها ثبات داشته باشید،‏ به یاد داشتن محبت پایدار یَهُوَه است.‏ (‏مزمور ۳۱:‏۷؛‏ ۱۳۶:‏۱ خوانده شود.‏)‏ عبارت «محبت پایدار» به دلبستگی و محبت عمیق بین دو نفر اشاره می‌کند.‏ یَهُوَه بهترین نمونه از محبت پایدار است.‏ کتاب مقدّس می‌گوید که او «سرشار از محبت پایدار» است.‏ (‏خرو ۳۴:‏​۶،‏ ۷)‏ همین طور دربارهٔ یَهُوَه می‌گوید:‏ «تو سرشار از محبت پایداری و آن را نصیب همهٔ کسانی می‌کنی که به تو دعا می‌کنند.‏» (‏مز ۸۶:‏⁠۵)‏ این آیات نشان می‌دهد که یَهُوَه هیچ وقت خادمان وفادارش را ترک نمی‌کند!‏ به یاد داشتن وفاداری او،‏ طی سختی‌ها مثل یک لنگر به شما ثبات می‌دهد.‏—‏مز ۲۳:‏⁠۴.‏ ب۲۵/‏۱۰ ص ۱۲-‏۱۳ ¶۳

آن‌ها را با برادران و خواهران آشنا کنید.‏ وقتی آندریاس تشخیص داد که عیسی همان مسیح موعود است،‏ بلافاصله او را به برادرش پِطرُس معرفی کرد.‏ (‏یو ۱:‏​۴۰-‏۴۲)‏ آیا ما هم می‌توانیم کار مشابهی انجام دهیم؟‏ شاید بتوانیم خویشاوندی را به یکی از جلساتمان یا به صرف غذا با دوستانمان دعوت کنیم.‏ آن‌ها هر چه بیشتر با برادران و خواهران آشنا شوند،‏ بیشتر متوجه می‌شوند که شاهدان یَهُوَه انسان‌های خوب و محترمی هستند.‏ ب۲۶/‏۰۲ ص ۶ ¶۱۸

اگر برای شاگردتان سخت است که موضوعی را بپذیرد،‏ به یاد داشته باشید که باید ‹کلام خدا را با صبر زیاد موعظه کنید.‏› پیشرفت همه یکسان نیست.‏ بعضی از شاگردان به زمان بیشتری نیاز دارند تا تعالیم ابتدایی را درک کنند.‏ مثلاً،‏ برای بعضی از یهودیان در تِسالونیکی طول کشید که تعلیمات پولُس را درک کنند.‏ به همین دلیل او بارها به آنجا سفر کرد تا آیات را برایشان بیشتر توضیح دهد.‏—‏اعمال ۱۷:‏​۱-‏۴ خوانده شود.‏ ب۲۶/‏۰۳ ص ۶ ¶۱۱

اگر از پیران جماعت کمک بخواهیم،‏ یَهُوَه به ما برکت می‌دهد.‏ از طرف دیگر،‏ اگر گناهانمان را پنهان کنیم،‏ شرایطمان بدتر می‌شود.‏ وقتی داوود پادشاه سعی کرد گناهانش را مخفی کند،‏ از نظر روحانی،‏ عاطفی و حتی جسمی صدمه دید.‏ (‏مز ۳۲:‏​۳-‏۵)‏ مشکلات روحانی هم مثل بیماری یا زخم‌های فیزیکی،‏ اگر به‌موقع درمان نشوند بدتر می‌شوند.‏ یَهُوَه به خوبی از این موضوع آگاه است.‏ برای همین می‌گوید:‏ «بیایید مسائلی را که بین ماست حل و فصل کنیم.‏» او به این منظور ترتیباتی برایمان فراهم کرده تا بتوانیم دوباره سلامت روحانی‌مان را به دست بیاوریم.‏—‏اشع ۱:‏​۵،‏ ۶،‏ ۱۸.‏ ب۲۵/‏۰۹ ص ۵ ¶۱۰

البته در اسرائیل فقط ریش‌سفیدان نبودند که می‌توانستند به دیگران پند دهند.‏ همهٔ اسرائیلیان،‏ پیر و جوان،‏ زن و مرد،‏ می‌توانستند به هم‌ایمان خود پند و توصیه دهند تا از نظر روحانی پیشرفت کند یا رفتارش را اصلاح کند.‏ (‏مز ۱۴۱:‏⁠۵)‏ در واقع یک دوست خوب کسی است که پندهای خالصانه می‌دهد.‏ (‏امثال ۲۷:‏۹ خوانده شود.‏)‏ اسرائیلیان با تعمّق روی نمونهٔ بد سه آشنای ایّوب یاد می‌گرفتند که موقع پند دادن از گفتن چه چیزهایی و از چه رفتاری دوری کنند.‏ ب۲۵/‏۱۲ ص ۱۰ ¶۷

یَهُوَه به ما این توانایی را داده که برای خودمان تصمیم‌گیری کنیم و این نشانهٔ اطمینان زیاد او به ماست.‏ او کلامش را در اختیار ما گذاشته است.‏ دوستان عاقلی هم هستند که می‌توانند به ما کمک کنند طبق اصول کلامش تصمیم‌گیری کنیم.‏ به این ترتیب،‏ یَهُوَه نشان داده که پدر مهربان ماست.‏ (‏امث ۳:‏​۲۱-‏۲۳)‏ ما چطور می‌توانیم از او تشکر کنیم؟‏

بدون شک یک پدر و مادر بهترین آرزوها را برای فرزندشان دارند و می‌خواهند که او شخصی بالغ و عاقل شود،‏ طوری که بتواند با شادی و محبت به یَهُوَه خدمت کند.‏ به همین صورت،‏ یَهُوَه که پدر آسمانی ماست،‏ از دیدن رشد روحانی،‏ نصیحت‌پذیری و تصمیم‌گیری‌های عاقلانهٔ ما خیلی خوشحال می‌شود.‏ ب۲۵/‏۰۷ ص ۷ ¶۱۸-‏۱۹

داوود پادشاه به سرپناه روحانی‌ای اشاره کرد که یَهُوَه برایمان فراهم کرده است.‏ (‏مزمور ۲۷:‏۵ خوانده شود.‏)‏ یَهُوَه ما را از هر کسی یا هر چیزی که می‌تواند به ایمانمان آسیب دائمی بزند،‏ محافظت می‌کند.‏ او چطور این کار را می‌کند؟‏ یَهُوَه قول داده که ‹هر سلاحی که به ضدّ ما ساخته شود،‏ بی‌فایده خواهد بود.‏› (‏مز ۳۴:‏۷؛‏ اشع ۵۴:‏۱۷)‏ با این که شیطان و همدستانش قدرت زیادی دارند،‏ نمی‌توانند آسیب دائمی به ما وارد کنند.‏ حتی اگر آن‌ها باعث مرگ ما شوند،‏ یَهُوَه ما را رستاخیز خواهد داد.‏ (‏۱قر ۱۵:‏​۵۵-‏۵۷؛‏ مکا ۲۱:‏​۳،‏ ۴)‏ یَهُوَه همچنین کمکمان می‌کند با احساسات منفی‌ای که می‌تواند آسیب دائمی به ما وارد کند،‏ مقابله کنیم.‏ (‏امث ۱۲:‏۲۵؛‏ مت ۶:‏​۲۷-‏۲۹)‏ پدر مهربانمان خانواده‌ای روحانی به ما داده؛‏ یعنی برادران و خواهرانی که از ما حمایت می‌کنند و پیران جماعت که از ما شبانی می‌کنند.‏ (‏اشع ۳۲:‏​۱،‏ ۲)‏ به علاوه،‏ یَهُوَه از طریق جلسات مرتباً به ما یادآوری می‌کند که از چه راه‌هایی می‌توانیم زیر بال‌هایش پناه بگیریم.‏—‏عبر ۱۰:‏​۲۴،‏ ۲۵.‏ ب۲۶/‏۰۱ ص ۶ ¶۱۵

مزمور ۴۸:‏۱۴ خوانده شود.‏ یَهُوَه می‌داند که ما به راهنمایی او نیاز داریم.‏ او امروزه چطور خادمان وفادارش را هدایت می‌کند؟‏ یک راه آن از طریق آیات کتاب مقدّس است.‏ (‏مز ۱۱۹:‏۱۰۵)‏ یَهُوَه از طریق کلامش،‏ کمکمان می‌کند که تصمیمات درستی بگیریم و خصوصیات خوبی پرورش دهیم.‏ برای مثال،‏ به ما یاد می‌دهد که در همهٔ کارهایمان صادق باشیم،‏ کینه به دل نگیریم و دیگران را از ته دل دوست داشته باشیم.‏ (‏مز ۳۷:‏۸؛‏ عبر ۱۳:‏۱۸؛‏ ۱پطر ۱:‏۲۲)‏ این خصوصیات به ما کمک می‌کند که پدر یا مادر،‏ همسر و دوست بهتری باشیم.‏ به این شکل،‏ می‌توانیم هم در این زمان شادی بیشتری داشته باشیم و هم در آینده به زندگی ابدی برسیم.‏ ب۲۵/‏۰۴ ص ۲۰-‏۲۱ ¶۳

کوه‌های زیادی وجود داشت که مسیحیان می‌توانستند به آن فرار کنند.‏ برای مثال کوه‌های سامره،‏ کوه‌های جلیل،‏ کوه حِرمون،‏ کوه‌های لبنان و کوه‌هایی که در سمت شرق رود اردن بودند.‏ (‏نقشه ملاحظه شود.‏)‏ شاید بعضی از شهرهای آن مناطق به نظر امن می‌رسید.‏ برای مثال،‏ شهر گاملا روی کوه مرتفعی قرار داشت و دسترسی به آن سخت بود.‏ برای همین بعضی از یهودیان تصوّر می‌کردند که آنجا پناهگاه امنی است.‏ اما رومیان به آن شهر حمله کردند و بسیاری از ساکنانش را کشتند.‏ ب۲۵/‏۰۵ ص ۱۶ ¶۹

با این که از اتفاقات فردا باخبر نیستیم،‏ می‌دانیم که یَهُوَه قول زندگی ابدی را به ما داده است؛‏ چه روی زمین چه در آسمان.‏ ما می‌دانیم که غیرممکن است که یَهُوَه دروغ بگوید و هیچ چیز نمی‌تواند مانع تحقق وعده‌هایش شود.‏ (‏تیت ۱:‏⁠۲)‏ فقط او می‌تواند ‹نتیجهٔ کار را از همان اول پیشگویی کند و اتفاقات آینده را از زمان‌های قدیم اعلام کند.‏› درستی این موضوع در گذشته ثابت شده است و در آینده هم ثابت خواهد شد.‏ (‏اشع ۴۶:‏۱۰)‏ ما کاملاً مطمئنیم که هیچ چیز نمی‌تواند مانع محبت یَهُوَه به ما شود.‏ (‏روم ۸:‏​۳۵-‏۳۹)‏ او به ما حکمت،‏ تسلّی و قدرت لازم را می‌دهد تا هر مشکلی را تحمّل کنیم.‏ او بدون شک به ما کمک می‌کند و برکت می‌دهد.‏—‏ار ۱۷:‏​۷،‏ ۸.‏ ب۲۵/‏۰۶ ص ۱۷-‏۱۸ ¶۱۵

با تعمّق بر نمونهٔ عیسی می‌توانیم فروتنی را در خود پرورش دهیم.‏ توجه کنید در شبی که عیسی پاهای رسولانش را شست چه اتفاقی افتاد.‏ یوحنای رسول نوشت:‏ ‹عیسی که می‌دانست ۱)‏ پدر همه چیز را به دست او سپرده و همین طور می‌دانست که ۲)‏ از طرف خدا آمده و ۳)‏ پیش خدا می‌رود،‏ به شستن پاهای شاگردان مشغول شد.‏› (‏یو ۱۳:‏​۳-‏۵)‏ عیسی می‌توانست فکر کند،‏ حق دارد که پاهایش را بشویند.‏ اما در طی زندگی‌اش بر زمین هیچ وقت احساس نکرد که حق دارد یک زندگی راحت و مرفه داشته باشد.‏ (‏لو ۹:‏۵۸)‏ عیسی فروتن و قانع بود و نمونه‌ای عالی برای ما بجا گذاشت.‏—‏یو ۱۳:‏⁠۱۵.‏ ب۲۵/‏۰۷ ص ۲۳ ¶۱۰

آیا زمانی را به یاد دارید که خودتان را به یَهُوَه وقف کردید؟‏ دلیل تصمیمتان این بود که با او آشنا شدید و کم‌کم محبتتان به او بیشتر شد.‏ به یَهُوَه قول دادید که در زندگی به خواستش اولویت دهید و همیشه او را با تمام دل،‏ جان،‏ ذهن و توان خود دوست داشته باشید.‏ (‏مرق ۱۲:‏۳۰)‏ از آن موقع به بعد،‏ محبتتان به او عمیق‌تر شده است.‏ پس اگر کسی از شما بپرسد،‏ ‹آیا مطمئنی که یَهُوَه را دوست داری؟‏› با اطمینان جواب خواهید داد،‏ ‹او را بیشتر از هر کس و هر چیزی دوست دارم!‏› ب۲۵/‏۰۸ ص ۸ ¶۱

حتی اگر زندگی‌مان ایده‌آل نباشد یا حادثهٔ ناگواری برای خودمان یا خانواده‌مان پیش بیاید،‏ باز هم می‌توانیم شاد باشیم.‏ (‏مز ۱۲۶:‏⁠۵)‏ چرا؟‏ چون شادی ما وابسته به شرایطمان نیست.‏ خواهری پیشگام به اسم ماریا می‌گوید:‏ «وقتی در سختی‌ها شادی‌مان را حفظ می‌کنیم،‏ به این معنا نیست که احساساتمان را نادیده می‌گیریم،‏ بلکه به این معناست که وعده‌های یَهُوَه را فراموش نکرده‌ایم.‏ پدر آسمانی‌مان به ما کمک می‌کند که شادی‌مان را حفظ کنیم.‏» یادتان باشد که مشکلات هر چقدر هم که بزرگ باشند،‏ مثل رد پایی روی شن ساحل موقتی‌اند و به‌زودی طوری از بین می‌روند که دیگر هیچ اثری از آن‌ها باقی نمی‌ماند.‏ ب۲۵/‏۱۰ ص ۹ ¶۱۰

امروزه بیشتر از زمان عیسی شاهد بی‌عدالتی هستیم.‏ در این «روزهای آخر،‏» باعث و بانی بی‌عدالتی‌ها هنوز شیطان و افراد تحت نفوذش هستند.‏ (‏۲تیمو ۳:‏​۱-‏۵،‏ ۱۳؛‏ مکا ۱۲:‏۱۲)‏ ما هم مثل عیسی می‌دانیم که فقط پادشاهی خدا می‌تواند بی‌عدالتی‌ها را ریشه‌کن کند.‏ پس کاملاً از پادشاهی خدا حمایت می‌کنیم و از شرکت در تظاهرات،‏ راهپیمایی‌ها و فعالیت‌های سیاسی دیگر برای مقابله با بی‌عدالتی اجتناب می‌کنیم.‏ تجربهٔ خواهری به اسم اِستایسی را در نظر بگیرید.‏ او قبل از این که با حقیقت آشنا شود،‏ مرتباً در جنبش‌های اصلاح‌طلبانه فعالیت می‌کرد.‏ اما بعد از مدتی شک کرد که آیا کارهایش واقعاً نتیجه می‌دهد یا نه.‏ او می‌گوید:‏ «وقتی به تظاهرات می‌رفتم،‏ گاهی شک می‌کردم که آیا طرف درست را گرفته‌ام یا نه.‏ ولی الآن که از پادشاهی خدا حمایت می‌کنم،‏ می‌دانم که طرف درست را گرفته‌ام.‏ مطمئنم که یَهُوَه به تمام بی‌عدالتی‌ها پایان خواهد داد؛‏ کاری که از عهدهٔ من برنمی‌آید.‏»—‏مز ۷۲:‏​۱،‏ ۴.‏ ب۲۵/‏۰۹ ص ۱۰-‏۱۱ ¶۹

وقتی عیسی روی زمین بود،‏ به افراد زیادی کمک کرد.‏ امروزه می‌توانیم مطمئن باشیم که عیسی در زمان نیاز به ما هم کمک خواهد کرد.‏ او همچنین در دنیای جدید ما را از چنگ گناه و ناکاملی آزاد می‌کند.‏ ما از یَهُوَه خدا قدردانیم که به خاطر محبت و رحمت بی‌کرانش،‏ به ما کاهن اعظمِ دلسوزی مثل عیسی داده است!‏ ب۲۵/‏۱۱ ص ۲۱ ¶۱۶

به این فکر کنید که وضعیت گناه‌آلود چه تأثیری روی آدم و حوّا داشت.‏ این وضعیت در آن‌ها احساسات بدی به وجود آورد.‏ آدم و حوّا بلافاصله بعد از زیر پا گذاشتن قوانین خدا که ‹در دلشان نوشته شده بود› عاقبت بد آن را دیدند.‏ (‏روم ۲:‏۱۵)‏ آن‌ها احساساتی را تجربه کردند که تا آن زمان تجربه نکرده بودند.‏ برای مثال،‏ احساس کردند که باید قسمت‌هایی از بدنشان را بپوشانند و خودشان را از یَهُوَه پنهان کنند.‏ (‏پیدا ۳:‏​۷،‏ ۸)‏ همچنین برای اولین بار حس تقصیر،‏ اضطراب،‏ ناامنی،‏ درد و شرمساری را تجربه کردند و مجبور شدند تا آخر عمرشان با این احساسات دست و پنجه نرم کنند.‏—‏پیدا ۳:‏​۱۶-‏۱۹.‏ ب۲۶/‏۰۱ ص ۱۷ ¶۱۰

یونِس ۲:‏​۱،‏ ۲ خوانده شود.‏ یونِس وقتی در شکم ماهی بود،‏ این دعا را کرد.‏ با این که او از یَهُوَه سرپیچی کرده بود،‏ اطمینان داشت که خدا صدایش را می‌شنود.‏ او در دعای التماس‌آمیزش عبارت‌های زیادی به کار برد که در مزامیر آمده است.‏ یونِس احتمالاً با آن مزامیر به خوبی آشنا بود و با تعمّق روی آن‌ها مطمئن شد که یَهُوَه کمکش می‌کند.‏ به طور مشابه،‏ اگر ما هم بعضی از آیات کتاب مقدّس را حفظ کنیم،‏ وقتی در سختی‌ها به یَهُوَه دعا می‌کنیم،‏ می‌توانیم آن‌ها را به یاد بیاوریم و آرامش پیدا کنیم.‏ ب۲۵/‏۱۰ ص ۲۲ ¶۱۷

زوج‌های مسیحی باید بر اساس اصول یَهُوَه که در کلامش آمده،‏ برای عروسی‌شان برنامه‌ریزی کنند.‏ چرا؟‏ چون یَهُوَه بنیان‌گذار ازدواج است.‏ او اولین پیوند ازدواج را بین آدم و حوّا بست.‏ (‏پیدا ۱:‏۲۸؛‏ ۲:‏۲۴)‏ پس وقتی زوجی برای عروسی‌شان برنامه‌ریزی می‌کنند،‏ باید دیدگاه یَهُوَه را مد نظر داشته باشند.‏

دلیل مهم دیگری برای مد نظر داشتن دیدگاه یَهُوَه این است که او پدر آسمانی و بهترین دوست شماست.‏ (‏عبر ۱۲:‏⁠۹)‏ بدون شک می‌خواهید رابطهٔ نزدیکتان را با او حفظ کنید.‏ مطمئناً نمی‌خواهید در روز عروسی‌تان یا روز دیگری کاری کنید که به رابطه‌تان صدمه وارد شود.‏ (‏مز ۲۵:‏۱۴)‏ وقتی به همهٔ کارهایی که یَهُوَه برایتان انجام داده و در آینده انجام خواهد داد فکر می‌کنید،‏ آیا مصمم نمی‌شوید در عروسی‌تان برایش حرمت قائل شوید؟‏—‏مز ۱۱۶:‏⁠۱۲.‏ ب۲۵/‏۱۲ ص ۲۰-‏۲۱ ¶۳-‏۴

وقتی کتاب مقدّس را می‌خوانیم و می‌بینیم که یَهُوَه چطور با انسان‌ها برخورد کرده،‏ با طرز فکر او آشنا می‌شویم.‏ (‏اِرْمیا ۴۵:‏⁠۵)‏ موقع خواندن گزارش‌های کتاب مقدّس،‏ می‌توانیم از خودمان بپرسیم:‏ ‹این گزارش چه چیزی دربارهٔ یَهُوَه به من یاد می‌دهد؟‏ چطور می‌توانم طرز فکرم را با طرز فکر یَهُوَه هماهنگ کنم؟‏› ما می‌دانیم که حکمت یَهُوَه از حکمت ما خیلی بیشتر است.‏ (‏اِشَعْیا ۵۵:‏⁠۹)‏ پس منطقی است که از او بخواهیم کمکمان کند تا خواستش را انجام دهیم.‏ (‏مزمور ۱۴۳:‏۱۰)‏ همچنین درخواست می‌کنیم به ما کمک کند تا طرز فکر او را داشته باشیم.‏—‏۱یوحنا ۵:‏⁠۱۴.‏ ب۲۶/‏۰۳ ص ۱۶ ¶۱۰

پولُس بلافاصله بعد از این که گفت:‏ «در احترام گذاشتن به همدیگر پیشقدم شوید،‏» گفت:‏ «سخت‌کوش باشید،‏ نه تنبل.‏» کسی که سخت‌کوش است،‏ پشتکار و انگیزه دارد و وقتی کاری به او سپرده می‌شود با جدّیت آن را انجام می‌دهد.‏ امثال ۳:‏۲۷ و ۲۸ ما را چنین تشویق می‌کند:‏ «تا جایی که از دستت برمی‌آید،‏ از خوبی کردن به کسانی که به کمکت نیاز دارند،‏ کوتاهی نکن.‏» پس وقتی می‌بینیم کسی به کمک نیاز دارد،‏ نمی‌خواهیم دست روی دست بگذاریم و فکر کنیم که دیگران به او کمک می‌کنند؛‏ بلکه می‌خواهیم بلافاصله هر کاری از دستمان برمی‌آید برایش انجام دهیم.‏—‏۱یو ۳:‏​۱۷،‏ ۱۸.‏ ب۲۵/‏۰۴ ص ۱۶-‏۱۷ ¶۱۰

چرا لازم است که نام یَهُوَه تقدیس شود؟‏ چون شیطان در باغ عدن در مورد یَهُوَه دروغ گفته بود.‏ او به طور غیرمستقیم گفت که یَهُوَه دروغگوست و خوبی آدم و حوّا را نمی‌خواهد.‏ (‏پیدا ۳:‏​۱-‏۵)‏ همچنین ادعا کرد که یَهُوَه عادل نیست و با این اتهامات دروغین،‏ به نام و وجههٔ یَهُوَه حمله کرد.‏ بعدها در دوران ایّوب،‏ شیطان گفت که انسان‌ها فقط چون به نفعشان است یَهُوَه را خدمت می‌کنند.‏ آن تهمت‌زن گفت که هیچ انسانی یَهُوَه را آنقدر دوست ندارد که در سختی‌ها هم به او وفادار بماند.‏ (‏ایو ۱:‏​۹-‏۱۱؛‏ ۲:‏⁠۴)‏ باید مدتی می‌گذشت تا ثابت شود که چه کسی دروغ می‌گوید؛‏ یَهُوَه یا شیطان.‏ ب۲۵/‏۰۵ ص ۲۳ ¶۱۱

محبت ما از نفرت قوی‌تر است.‏ عیسی تا لحظهٔ مرگش،‏ پدرش را با تمام وجود دوست داشت.‏ او همچنین به دوستانش محبت عمیقی داشت.‏ (‏یوحنا ۱۳:‏۱؛‏ ۱۵:‏۱۳)‏ اگر ما هم به یَهُوَه و برادران و خواهرانمان چنین محبتی داشته باشیم،‏ می‌توانیم بر نفرتی که دیگران از ما دارند غلبه کنیم.‏ در ادامه نمونهٔ پولُس رسول را در این رابطه بررسی می‌کنیم.‏

پولُس کمی قبل از این که اعدام شود،‏ در نامه‌ای به دوست عزیزش تیموتائوس نوشت:‏ ‹روحی که خدا به ما داده ترس به وجود نمی‌آورد،‏ بلکه قدرت و محبت ایجاد می‌کند.‏› (‏۲تیموتائوس ۱:‏⁠۷)‏ منظور پولُس چه بود؟‏ محبت عمیق به یَهُوَه باعث می‌شود که مسیحیان حاضر باشند با آزار و اذیت‌های شدید روبرو شوند.‏ (‏۲تیموتائوس ۱:‏⁠۸)‏ بدون شک،‏ محبتی که پولُس به یَهُوَه داشت کمکش کرد که با شجاعت،‏ وفاداری‌اش را تا پای مرگ حفظ کند.‏—‏اعمال ۲۰:‏​۲۲-‏۲۴.‏ ب۲۶/‏۰۳ ص ۳۰ ¶۱۳-‏۱۴

یَهُوَه می‌خواهد که ما به دیگران احترام بگذاریم؛‏ برای مثال او می‌گوید که باید برای «قدرت‌های حاکم» احترام قائل شویم.‏ (‏روم ۱۳:‏​۱،‏ ۷)‏ اما شاید بعضی‌ها بگویند،‏ ‹من فقط به کسانی احترام می‌گذارم که شایستهٔ آن هستند.‏› آیا این طرز فکر درست است؟‏ ما خادمان یَهُوَه می‌دانیم که احترام گذاشتن به دیگران فقط به خاطر رفتار آن‌ها نیست،‏ بلکه دلیل مهم‌تری هم دارد؛‏ این که یَهُوَه را دوست داریم و می‌خواهیم او را خوشحال کنیم.‏—‏یوش ۴:‏۱۴؛‏ ۱پطر ۳:‏⁠۱۵.‏ ب۲۵/‏۰۹ ص ۱۵ ¶۵