اوت

نزدیک شدن به خدا به زندگی‌مان معنی و مفهوم می‌بخشد.‏ خیلی‌ها که وجود خدا را انکار می‌کنند معتقدند که زندگی هیچ هدف و مقصودی ندارد و نسل بشر دیر یا زود منقرض می‌شود.‏ ولی ما با مطالعهٔ کلام خدا اطمینان پیدا کردیم که «او وجود دارد و به کسانی که از صمیم دل دنبال او می‌گردند،‏ پاداش می‌دهد.‏» (‏عبر ۱۱:‏⁠۶)‏ یَهُوَه پدر آسمانی‌مان ما را طوری آفریده که با خدمت به او شاد شویم،‏ پس اگر به او خدمت کنیم حتی امروز هم می‌توانیم زندگی شادی داشته باشیم.‏—‏تث ۱۰:‏​۱۲،‏ ۱۳.‏

امید بیشتر مردم به همین زندگی محدود می‌شود؛‏ مثلاً این که کار کنند،‏ تشکیل خانواده بدهند و برای دوران بازنشستگی پول پس‌انداز کنند.‏ خدا در زندگی این افراد هیچ جایی ندارد.‏ در صورتی که امید خادمان یَهُوَه همیشه به اوست.‏ (‏مز ۲۵:‏​۳-‏۵؛‏ ۱تیمو ۶:‏۱۷)‏ ما به دوستمان یَهُوَه اعتماد داریم و مطمئنیم که به وعده‌هایش عمل می‌کند.‏ ما آیندهٔ قشنگی را پیش رو داریم و می‌توانیم تا ابد یَهُوَه را در بهشت پرستش کنیم.‏—‏مزمور ۳۷:‏۲۹ خوانده شود.‏ ب۲۵/‏۰۴ ص ۱۰ ¶۹-‏۱۰

وقتی احساس گناه می‌کنیم،‏ کلام الهامی یَهُوَه در اِشَعْیا ۵۵:‏۷ به ما دلگرمی می‌دهد.‏ ممکن است بعضی از ما،‏ حتی بعد از توبه به خاطر خطاهای گذشته‌مان احساس گناه داشته باشیم؛‏ مخصوصاً اگر بعد از مدت‌ها هنوز با عواقب گناهانمان روبرو می‌شویم.‏ با این حال اگر به گناهانمان اعتراف کرده و دیگر آن‌ها را تکرار نکنیم،‏ می‌توانیم از بخشش یَهُوَه مطمئن باشیم.‏ وقتی یَهُوَه ما را می‌بخشد،‏ گناهانمان را دیگر به یاد نمی‌آورد.‏ (‏با اِرْمیا ۳۱:‏۳۴ مقایسه شود.‏)‏ پس ما هم نباید دائماً به گناهان گذشته‌مان فکر کنیم.‏ چیزی که برای یَهُوَه اهمیت دارد،‏ کارهایی است که الآن انجام می‌دهیم،‏ نه گناهانی که در گذشته مرتکب شدیم.‏ (‏حز ۳۳:‏​۱۴-‏۱۶)‏ پدر دلسوزمان،‏ به زودی برای همیشه ما را از عواقب خطاهایمان آزاد می‌کند.‏ ب۲۵/‏۰۵ ص ۹-‏۱۰ ¶۶

یعقوب پیشگویی کرد که یهودا رهبری برادرانش را به عهده می‌گیرد.‏ اما سال‌ها طول کشید که این پیشگویی به تحقق برسد.‏ اولین بار که طایفهٔ یهودا رهبری قوم اسرائیل را به عهده گرفت،‏ حدود ۲۰۰ سال بعد هنگام خروج از مصر بود.‏ در سفر اسرائیلیان به سرزمین موعود طایفهٔ یهودا در بیابان جلوتر از طایفه‌های دیگر می‌رفت.‏ (‏اعد ۱۰:‏۱۴)‏ ده‌ها سال بعد طایفهٔ یهودا اولین طایفه‌ای بود که برای تصرّف سرزمین موعود با کنعانیان جنگید.‏ (‏داو ۱:‏​۱،‏ ۲)‏ بعدها داوود یکی از نوادگان یهودا،‏ اولین پادشاه از سلسلهٔ پادشاهان یهودا شد.‏ اما تحقق پیشگویی یعقوب دربارهٔ یهودا تمام نشده بود.‏

گفته‌های یعقوب نشان می‌داد که پادشاه ابدی انسان‌ها از نسل یهودا خواهد آمد.‏ (‏پیدایش ۴۹:‏۱۰ و پاورقی خوانده شود.‏)‏ آن پادشاه،‏ عیسی مسیح است که یعقوب او را شیلوه نامید.‏ یک فرشته در مورد عیسی گفت:‏ «یَهُوَه خدا تخت پادشاهی جدّش داوود را به او خواهد داد.‏» (‏لو ۱:‏​۳۲،‏ ۳۳)‏ عیسی همچنین «شیرِ طایفهٔ یهودا» خوانده شده است.‏—‏مکا ۵:‏⁠۵.‏ ب۲۵/‏۰۶ ص ۵-‏۶ ¶۱۵-‏۱۶

رومیان ۸:‏​۲۶،‏ ۲۷ خوانده شود.‏ بعضی وقت‌ها شاید آنقدر نگران و آشفته باشیم که نتوانیم احساساتمان را به زبان بیاوریم.‏ در چنین مواقعی روح مقدّس خدا به کمک ما می‌آید و برایمان پادرمیانی می‌کند.‏ چطور؟‏ یَهُوَه از طریق روح‌القدسش دعاهای زیادی را در کلامش ثبت کرده است.‏ پس وقتی نمی‌توانیم احساساتمان را ابراز کنیم،‏ ممکن است یَهُوَه عبارت‌هایی را که در آن دعاها آمده،‏ به عنوان درخواست‌های ما بپذیرد و به آن‌ها جواب دهد.‏ ب۲۵/‏۱۰ ص ۲۲-‏۲۳ ¶۱۸

اِلیهو چند روز به حرف‌های ایّوب در مقابل اتهاماتی که آشنایانش به او می‌زدند گوش داد.‏ دل اِلیهو برای ایّوب سوخت،‏ ولی از دستش خیلی عصبانی هم شد،‏ چون به نظرش ایّوب حرف‌های نادرستی دربارهٔ یَهُوَه زده بود و بیش از حد روی مشکلات خودش تمرکز کرده بود.‏ با این حال،‏ اِلیهو صبر کرد و بعد با لحنی ملایم و احترامی عمیق به ایّوب پند داد.‏ (‏ایو ۳۲:‏۲؛‏ ۳۳:‏​۱-‏۷)‏ از نمونهٔ اِلیهو این حقیقت مهم را یاد می‌گیریم:‏ پند مؤثر در زمان مناسب و به روش درست ارائه می‌شود.‏—‏جا ۳:‏​۱،‏ ۷.‏ ب۲۵/‏۰۷ ص ۱۳ ¶۱۵

به یک مثال توجه کنید.‏ اگر همچنان به خاطر اشتباهات گذشته احساس گناه کنیم،‏ مثل این است که هنگام رانندگی همیشه به آینهٔ عقب نگاه کنیم.‏ خوب است گاهی به آینهٔ عقب چشم بیندازیم،‏ چون می‌توانیم از بعضی خطرات آگاه شویم.‏ اما اگر می‌خواهیم هنگام رانندگی ایمن بمانیم،‏ باید روی جاده‌ای که جلوی‌مان است تمرکز کنیم.‏ به طور مشابه بعضی وقت‌ها برایمان مفید است که به اشتباهات گذشته‌مان فکر کنیم،‏ چون از آن‌ها درس می‌گیریم و مصمم می‌شویم که آن‌ها را تکرار نکنیم.‏ اما اگر دائماً به فکر اشتباهات گذشته‌مان باشیم ممکن است نتوانیم با تمام وجود به یَهُوَه خدمت کنیم.‏ ما می‌خواهیم روی راهی که جلوی‌مان است تمرکز کنیم،‏ یعنی راهی که به زندگی ابدی در بهشت روی زمین می‌رسد؛‏ جایی که خاطرات تلخ گذشته «دیگر به یاد نخواهند آمد.‏»—‏اشع ۶۵:‏۱۷؛‏ امث ۴:‏⁠۲۵.‏ ب۲۵/‏۰۸ ص ۱۸-‏۱۹ ¶۱۶

بعضی از جوان‌ها که یَهُوَه را دوست دارند تحت تأثیر دیگران قرار می‌گیرند و قدم‌های لازم را برای تعمید برنمی‌دارند.‏ برای مثال بعضی از مشاوران مدرسه دانش‌آموزان را تشویق می‌کنند که به اصطلاح روشن‌فکر و امروزی باشند و حتی معیارهای اخلاقی‌ای را که برخلاف معیارهای یَهُوَه است قبول داشته باشند.‏ چنین توصیه‌هایی منجر به فاجعه می‌شود.‏ (‏مز ۱:‏​۱،‏ ۲؛‏ امث ۷:‏​۱-‏۵)‏ اما شما می‌توانید با سرمشق گرفتن از مزمورنویس از این خطرات دوری کنید.‏ او گفت:‏ «درک و فهم من از همهٔ معلّمانم بیشتر است،‏ چون در مورد یادآوری‌های تو تعمّق می‌کنم.‏»—‏مز ۱۱۹:‏⁠۹۹.‏ ب۲۶/‏۰۲ ص ۱۶ ¶۷

هدف ما این است که به مخاطبمان کمک کنیم تا یَهُوَه را بشناسد و به او نزدیک شود.‏ (‏یعقوب ۴:‏⁠۸)‏ در این زمینه می‌توانیم خودمان را با کسی که مسئول نورپردازی در تئاتر است مقایسه کنیم.‏ او در حین برنامه،‏ نور را روی خودش نمی‌اندازد،‏ بلکه نور را طوری تنظیم می‌کند که روی شخصیت‌های اصلی باشد تا آن‌ها در مرکز توجه قرار بگیرند.‏ ما هم هنگام تعلیم دادن تلاش می‌کنیم که تمام تمرکز مخاطبمان روی یَهُوَه باشد،‏ نه روی خودمان.‏ ب۲۶/‏۰۳ ص ۶ ¶۱۳

مخفی کردن گناهان جدی‌مان می‌تواند روی دیگران هم تأثیر منفی بگذارد،‏ چون مانع عملکرد روح‌القدس در جماعت می‌شود و آرامش برادران و خواهران را از بین می‌برد.‏ (‏افس ۴:‏۳۰)‏ همچنین اگر متوجه شویم که کسی در جماعت مرتکب گناهی جدی شده،‏ باید او را ترغیب کنیم که با پیران صحبت کند.‏ در صورتی که گناه جدی کسی را مخفی کنیم،‏ ما هم در دید یَهُوَه خطاکار محسوب می‌شویم.‏ (‏لاو ۵:‏⁠۱)‏ محبتمان به یَهُوَه ما را برمی‌انگیزد که واقعیت را به پیران بگوییم.‏ به این شکل در پاک نگه داشتن جماعت سهمی داریم و به شخص خطاکار کمک می‌کنیم که دوباره با یَهُوَه رابطهٔ نزدیکی داشته باشد.‏ ب۲۵/‏۰۹ ص ۵ ¶۱۱

وقتی مطالعهٔ کتاب مقدّس را شروع کردید چه چیزی کمکتان کرد تا اعتقادات اشتباه را کنار بگذارید؟‏ مطمئناً چیزهایی را که از کتاب مقدّس یاد گرفتید با تعلیمات دین خودتان مقایسه کردید.‏ برای مثال،‏ شاید زمانی باور داشتید که بعد از مرگ روح انسان به زندگی ادامه می‌دهد،‏ اما با مطالعهٔ کتاب مقدّس از خودتان پرسیدید،‏ ‹آیا این تعلیم واقعاً درست است؟‏› بعد از بررسی آیه‌های کتاب مقدّس به این نتیجه رسیدید که آن تعلیم اشتباه است.‏ پس تعلیم درست را جایگزین آن کردید؛‏ یعنی این که «مردگان هیچ چیز نمی‌دانند» و «رستاخیزی هم برای درستکاران و هم برای بدکاران در پیش است.‏» (‏جا ۹:‏۵؛‏ اعما ۲۴:‏۱۵)‏ البته شاید تعلیمات اشتباه ‹عمیقاً در شما ریشه گرفته بود› و کنار گذاشتن آن برایتان سخت بود.‏ (‏۲قر ۱۰:‏​۴،‏ ۵،‏ پاورقی)‏ اما وقتی موفق به این کار شدید،‏ دیگر به تعلیماتی که رها کردید برنگشتید.‏—‏فیلیپ ۳:‏⁠۱۳.‏ ب۲۵/‏۱۰ ص ۱۳-‏۱۴ ¶۵

شاید بخشیدن کسی که ما را رنجانده سخت باشد،‏ اما با کمک روح‌القدس این کار امکان‌پذیر است.‏ پولُس بعد از این که تشویقمان کرد ‹همدیگر را از صمیم دل دوست داشته باشیم و سخت‌کوش باشیم،‏› گفت:‏ «روح‌القدس در وجودتان شعله‌ور باشد.‏» کسی که روح‌القدس در وجودش «شعله‌ور» است،‏ سرشار از شور و شوق و غیرت است.‏ پس با تمام وجودمان از یَهُوَه می‌خواهیم روح‌القدسش را به ما بدهد،‏ چون با کمک آن می‌توانیم همدیگر را از صمیم دل دوست داشته باشیم و با میل و رغبت یکدیگر را ببخشیم.‏—‏لو ۱۱:‏⁠۱۳.‏ ب۲۵/‏۰۴ ص ۱۷ ¶۱۲

کسانی که مرتکب گناه می‌شوند،‏ به نوعی آسیب می‌بینند.‏ وقتی داوود از یَهُوَه اطاعت می‌کرد،‏ از چنین آسیبی در امان بود.‏ (‏با امثال ۵:‏​۱،‏ ۲ مقایسه شود.‏)‏ اما وقتی معیارهای یَهُوَه را زیر پا گذاشت،‏ یَهُوَه او را از عواقب کارهایش محفوظ نگه نداشت.‏ (‏۲سمو ۱۲:‏​۹،‏ ۱۰)‏ گاهی اوقات هم داوود به خاطر بدرفتاری دیگران سختی می‌کشید.‏ او در آن مواقع چه کار می‌کرد؟‏ داوود سفرهٔ دلش را برای یَهُوَه باز می‌کرد و یَهُوَه به او اطمینان می‌داد که دوستش دارد و از او محافظت می‌کند.‏—‏مز ۲۳:‏​۱-‏۶.‏ ب۲۶/‏۰۱ ص ۶-‏۷ ¶۱۶

محدودیت‌هایتان را بدانید.‏ (‏امث ۱۱:‏⁠۲)‏ زمان و انرژی همهٔ ما محدود است.‏ پس برای خودتان حد و مرزی بگذارید و در صورت نیاز «نه» بگویید!‏ این کار اشتباهی نیست،‏ چون نشان می‌دهید از محدودیت‌هایتان آگاهید.‏ اگر دیگران به شما پیشنهاد کمک می‌دهند،‏ آن را قبول کنید.‏ برادری به اسم جِی می‌گوید:‏ «واقعیت این است که ما در یک زمان مشخص،‏ فقط می‌توانیم کارهای محدودی انجام دهیم.‏ اگر محدودیت‌های خود را بدانیم و انتظار بیش از حد از خودمان نداشته باشیم،‏ می‌توانیم شادی‌مان را حفظ کنیم.‏» ب۲۵/‏۱۱ ص ۱۲ ¶۹

یَهُوَه همین طور از هم‌ایمانانمان برای راهنمایی ما استفاده می‌کند.‏ برای مثال،‏ سرپرستان حوزه برای تشویق جماعت‌ها به طور مرتب از آن‌ها دیدن می‌کنند.‏ سخنرانی‌های این برادران باعث تقویت ایمان و حفظ اتحاد ما می‌شود.‏ (‏اعما ۱۵:‏۴۰–‏۱۶:‏⁠۵)‏ پیران جماعت به تک‌تک مبشّران کمک می‌کنند که به یَهُوَه نزدیک بمانند.‏ (‏۱پطر ۵:‏​۲،‏ ۳)‏ والدین به فرزندانشان یاد می‌دهند که یَهُوَه را دوست داشته باشند،‏ تصمیمات درستی بگیرند و عادت‌های خوبی داشته باشند.‏ (‏امث ۲۲:‏⁠۶)‏ خواهران باتجربه نمونهٔ خوبی برای خواهران جوان به جا می‌گذارند،‏ توصیه‌های مفیدی به آن‌ها می‌دهند و تشویقشان می‌کنند.‏—‏تیت ۲:‏​۳-‏۵.‏ ب۲۵/‏۰۴ ص ۲۱ ¶۵

وقتی مصیبت عظیم شروع می‌شود،‏ باید بیشتر از هر زمانی به همدیگر محبت نشان دهیم.‏ ما می‌توانیم نمونهٔ مسیحیانی را که در اورشلیم و یهودیه زندگی می‌کردند سرمشق قرار دهیم.‏ آن‌ها همیشه به همدیگر محبت کرده بودند.‏ (‏عبر ۱۰:‏​۳۲-‏۳۴)‏ اما در سال‌های قبل از نابودی اورشلیم،‏ لازم بود حتی بیشتر «محبت برادرانه» و «مهمان‌نوازی» نشان دهند.‏ (‏عبرانیان ۱۳:‏​۱-‏۳ خوانده شود.‏)‏ ما هم باید طی مصیبت عظیم،‏ مثل آن‌ها محبت بیشتری به برادران و خواهرانمان نشان دهیم.‏

لشکر روم شهر اورشلیم را محاصره کرد،‏ ولی ناگهان عقب‌نشینی کرد.‏ مسیحیان فرصت داشتند تا شهر را ترک کنند،‏ اما نتوانستند وسایل زیادی با خودشان ببرند.‏ (‏مت ۲۴:‏​۱۷،‏ ۱۸)‏ وقتی آن‌ها به سمت کوه‌ها فرار کردند و در شهر پِلا ساکن شدند به کمک همدیگر نیاز داشتند.‏ مطمئناً بسیاری از آن مسیحیان،‏ «نیازهای ضروری» داشتند و این فرصتی برای هم‌ایمانانشان بود که محبت برادرانه به آن‌ها نشان دهند و با مهمان‌نوازی از همدیگر حمایت کنند.‏—‏تیت ۳:‏⁠۱۴.‏ ب۲۵/‏۰۵ ص ۱۸ ¶۱۴-‏۱۵

شاید به خاطر پیشینهٔ خانوادگی،‏ فرهنگ یا اعتقادات قبلی‌مان برای ما سخت باشد که یَهُوَه را مثل یک پدر مهربان ببینیم.‏ یا ممکن است احساس کنیم که اشتباهات گذشته‌مان آنقدر بد است که یَهُوَه نمی‌خواهد به ما نزدیک شود یا ما را بشناسد.‏ داوود هم بعضی وقت‌ها چنین احساسی داشت.‏ (‏مز ۳۸:‏​۱۸،‏ ۲۱)‏ شاید کسی که سخت تلاش می‌کند سبک زندگی‌اش را تغییر دهد و مطابق معیارهای عادلانهٔ یَهُوَه زندگی کند با خودش فکر کند:‏ ‹اگر خدا واقعاً درکم می‌کند،‏ چرا از من انتظار دارد که با تمایلاتم بجنگم؟‏›

به مرور زمان به ما ثابت می‌شود که یَهُوَه ما را بهتر از خودمان می‌شناسد و خوبی‌هایی در ما می‌بیند که حتی خودمان نمی‌بینیم.‏ او ضعف‌هایمان را می‌بیند،‏ احساسات و رفتارمان را درک می‌کند و همچنان دوستمان دارد.‏ (‏روم ۷:‏۱۵)‏ وقتی بدانیم که یَهُوَه از قابلیت‌ها و خصوصیات خوبمان آگاه است،‏ می‌توانیم با اطمینان بیشتر و با وفاداری و شادی به او خدمت کنیم.‏ ب۲۵/‏۰۶ ص ۱۸-‏۱۹ ¶۱۷-‏۱۸

وقتی در مورد امید فوق‌العاده‌مان فکر کنیم،‏ بیشتر حس رضایت و قناعت خواهیم داشت.‏ اِشَعْیای نبی به الهام یَهُوَه به سختی زندگی امروز ما اشاره کرد و اطمینان داد که یَهُوَه ما را از تمام آن‌ها نجات خواهد داد.‏ (‏اِشَعْیا ۶۵:‏​۲۱-‏۲۵ خوانده شود.‏)‏ ما در خانه‌های امن و زیبا زندگی خواهیم کرد،‏ کاری پرمفهوم خواهیم داشت و غذاهایی سالم و خوشمزه خواهیم خورد.‏ دیگر هیچ خطری ما و فرزندانمان را تهدید نخواهد کرد.‏ (‏اشع ۳۲:‏​۱۷،‏ ۱۸؛‏ حز ۳۴:‏۲۵)‏ آینده‌ای امن و درخشان در انتظار ماست.‏ ب۲۵/‏۰۷ ص ۲۴ ¶۱۲

پیدایش ۴۹:‏۲۱ خوانده شود.‏ ‹حرف‌های زیبایی› که یعقوب به آن اشاره کرد احتمالاً به نحوهٔ صحبت عیسی هنگام موعظه‌اش ربط دارد.‏ (‏مت ۴:‏۱۳؛‏ ۹:‏۱؛‏ یو ۷:‏۴۶)‏ عیسی که به خاطر مهارتش در تعلیم معروف بود،‏ زمان زیادی را در کَفَرناحوم که در سرزمین نَفتالی بود سپری کرد.‏ برای همین آن شهر،‏ «شهر خودش» خوانده شد.‏ اِشَعْیا در رابطه با عیسی پیشگویی کرد که طایفهٔ نَفتالی و زِبولون «نور عظیمی» را خواهند دید.‏ (‏اشع ۹:‏​۱،‏ ۲)‏ عیسی به خاطر تعالیمش ‹نور واقعی‌ای بود که به همه نوع انسان‌ها روشنایی می‌دهد.‏›—‏یو ۱:‏⁠۹.‏

چه درسی می‌گیریم؟‏ آنچه می‌گوییم و نحوهٔ گفتنش برای یَهُوَه اهمیت دارد.‏ چطور می‌توانیم مثل عیسی با ‹حرف‌های زیبا› یَهُوَه را خشنود کنیم؟‏ حرف‌هایی که می‌زنیم باید حقیقت داشته باشد.‏ (‏مز ۱۵:‏​۱،‏ ۲)‏ ما می‌خواهیم به جای انتقاد از دیگران به دنبال فرصت‌هایی باشیم تا آن‌ها را تشویق و تحسین کنیم.‏ (‏افس ۴:‏۲۹)‏ ما همچنین می‌خواهیم با مهارت،‏ گفتگوهای بیشتری را با مردم شروع کنیم تا بتوانیم حقیقت را به آن‌ها بگوییم.‏ ب۲۵/‏۰۶ ص ۱۲ ¶۱۲-‏۱۳

یَهُوَه امیدی قطعی به ما داده است تا بتوانیم پایداری کنیم.‏ (‏روم ۱۵:‏۱۳)‏ عیسی با کمک امیدی که داشت توانست سخت‌ترین روز زندگی‌اش روی زمین را تحمّل کند.‏ (‏عبرانیان ۱۲:‏۲ خوانده شود.‏)‏ عیسی می‌دانست که اگر تا پای مرگ وفادار بماند،‏ در پاک کردن نام یَهُوَه از اتهامات شیطان سهمی خواهد داشت.‏ عیسی همچنین مشتاق بود به آسمان برگردد تا دوباره در کنار پدرش باشد و بعد از مدتی همراه مسح‌شدگان حکمرانی کند.‏ به طور مشابه،‏ امید ما به زندگی ابدی در بهشت روی زمین،‏ کمکمان می‌کند تا هر سختی‌ای را که در دنیای شیطان با آن روبرو می‌شویم تحمّل کنیم.‏ ب۲۵/‏۰۸ ص ۶ ¶۱۵

خیلی از مردم برای ایجاد تغییر در حکومت‌ها،‏ در جنبش‌های سیاسی شرکت می‌کنند.‏ ولی این جنبش‌ها معمولاً با خشونت،‏ قانون‌شکنی و درگیری همراه است که برخلاف تعالیم عیساست.‏ (‏افس ۴:‏۳۱)‏ برادری به اسم جِفری می‌گوید:‏ «تظاهراتی که به نظر صلح‌آمیز است،‏ می‌تواند در یک چشم به هم زدن به خشونت و درگیری منجر شود.‏» اما عیسی به ما یاد داده است که به همه محبت نشان دهیم،‏ حتی به کسانی که با ما مخالفند یا به ما آزار و اذیت می‌رسانند.‏ (‏مَتّی ۵:‏​۴۳-‏۴۸ خوانده شود.‏)‏ ما مسیحیان تمام تلاشمان را می‌کنیم که از نمونهٔ عیسی الگو بگیریم و از هر کاری که برخلاف تعالیمش است دوری کنیم.‏ ب۲۵/‏۰۹ ص ۱۱ ¶۱۰

رومیان ۱۳:‏۱۳ خوانده شود.‏ چطور می‌توانید مطمئن شوید که در جشن عروسی‌تان،‏ روحیهٔ این دنیا بازتاب نمی‌شود؟‏ کلمهٔ یونانی‌ای که ‹مهمانی‌های پر از بی‌بندوباری› ترجمه شده،‏ به جشن‌هایی اشاره می‌کند که در آن بیش از اندازه نوشیدنی‌های الکلی مصرف می‌شود و موسیقی تا دیروقت ادامه دارد.‏ اگر می‌خواهید در عروسی‌تان نوشیدنی الکلی سرو کنید،‏ از قبل مطمئن شوید که کسی در مصرف آن زیاده‌روی نکند.‏ اگر قرار است در جشن عروسی‌تان موسیقی داشته باشید،‏ صدا را طوری تنظیم کنید که صدا به صدا برسد.‏ سبک موسیقی و متن آهنگ‌ها را از قبل بررسی کنید که کسی لغزش نخورد.‏ ب۲۵/‏۱۲ ص ۲۱-‏۲۲ ¶۸

دعا هدیه‌ای بی‌نظیر است.‏ یَهُوَه وظایف مختلفی به فرشتگان داده است.‏ (‏مز ۹۱:‏۱۱)‏ او همچنین مسئولیت‌های سنگینی به پسرش سپرده است.‏ (‏مت ۲۸:‏۱۸)‏ اما مسئولیت شنیدن دعا را به چه کسی واگذار کرده؟‏ یَهُوَه به تنهایی این مسئولیت را به عهده گرفته است.‏ او که ‹شنوندهٔ دعاست› شخصاً به دعاهای ما گوش می‌کند.‏—‏مز ۶۵:‏⁠۲.‏

درست است که ما می‌توانیم به‌راحتی در مورد نگرانی‌های خودمان با یَهُوَه صحبت کنیم،‏ اما باید برای دیگران هم دعا کنیم.‏ پولُس رسول در این زمینه نمونهٔ خوبی بود.‏ برای مثال،‏ او در نامه‌اش به جماعت اِفِسُس نوشت:‏ «همیشه برای شما دعا می‌کنم.‏» (‏افس ۱:‏۱۶)‏ پولُس همچنین برای هر شخصی جداگانه دعا می‌کرد.‏ مثلاً به تیموتائوس گفت:‏ ‹من از خدا سپاسگزارم و شب و روز برای تو دعا و التماس می‌کنم.‏› (‏۲تیمو ۱:‏⁠۳)‏ پولُس خودش مشکلات زیادی داشت که برای آن دعا کند.‏ (‏۲قر ۱۱:‏۲۳؛‏ ۱۲:‏​۷،‏ ۸)‏ با این حال،‏ همیشه برای دیگران هم دعا می‌کرد.‏ ب۲۵/‏۱۰ ص ۲۴ ¶۱-‏۲

طی سومین سفر عیسی برای موعظه در جلیل،‏ او به هر منطقه‌ای که می‌رفت،‏ مردم گروه به گروه پیش او می‌رفتند تا به حرف‌هایش گوش دهند و از بیماری‌هایشان شفا پیدا کنند.‏ عیسی می‌دید که «آن‌ها مثل گوسفندان بی‌شبان،‏ رنج‌دیده و درمانده بودند.‏» (‏مت ۹:‏۳۶)‏ رهبران مذهبی،‏ مردم را حقیر و بی‌ارزش می‌دانستند و لعنت می‌کردند.‏ (‏یو ۷:‏​۴۷-‏۴۹)‏ اما عیسی برای تعلیم دادن به آن‌ها وقت می‌گذاشت و بیماری‌هایشان را شفا می‌داد.‏ او به این شکل برایشان احترام قائل می‌شد.‏ (‏مت ۹:‏۳۵)‏ عیسی می‌خواست به افراد بیشتری کمک کند،‏ پس به رسولانش آموزش داد تا در کار موعظه با او همکاری کنند و به آن‌ها اختیار داد که بیماری‌ها را شفا دهند.‏—‏مت ۱۰:‏​۵-‏۸.‏ ب۲۵/‏۱۱ ص ۲۲-‏۲۳ ¶۳

فدیهٔ عیسی به ما امید می‌دهد که «آفرینش روزی از بردگی فساد آزاد می‌شود.‏» (‏روم ۸:‏۲۱)‏ وقتی در دنیای جدید به طور کامل از فدیهٔ عیسی فایده می‌بریم،‏ دیگر از لحاظ فیزیکی،‏ روحی روانی و عاطفی مشکلی نخواهیم داشت.‏ همچنین احساس تقصیر،‏ اضطراب،‏ ناامنی،‏ درد و شرمساری را تجربه نخواهیم کرد.‏ علاوه بر این،‏ تلاش‌هایمان برای حفاظت از محیط زیست و حفظ صلح به موفقیت خواهد رسید،‏ چون ما تحت حکمرانی عیسی مسیح،‏ «شاهزادهٔ صلح و آرامش» خواهیم بود؛‏ کسی که جانش را برای ما فدا کرد.‏—‏اشع ۹:‏​۶،‏ ۷.‏ ب۲۶/‏۰۱ ص ۱۷ ¶۱۲

این حقیقت که یَهُوَه آفریدگار است به ما درس فروتنی می‌دهد.‏ ایّوب بر خود و دیگران بیش از حد تمرکز کرده بود،‏ پس یَهُوَه به او یادآور شد که او آفریدگار و قادر مطلق است.‏ (‏ایو ۳۸:‏​۱-‏۴)‏ این موضوع به ایّوب کمک کرد تا درک کند که همهٔ کارهای یَهُوَه همیشه درست است.‏ اِشَعْیای نبی هم گفت:‏ «مگر گِل می‌تواند به کوزه‌گر بگوید:‏ ‹این چیست که می‌سازی؟‏›»—‏اِشَعْیا ۴۵:‏​۹-‏۱۲ خوانده شود.‏

وقتی یک مسیحی سال‌ها یَهُوَه را خدمت کرده باشد،‏ ممکن است به جای این که برای دریافت راهنمایی به دنبال افکار یَهُوَه در کلامش باشد،‏ بیش از اندازه به افکار خود تکیه کند.‏ (‏ایو ۳۷:‏​۲۳،‏ ۲۴)‏ اما اگر شخص به حکمت و عظمت بی‌نظیر خالقش فکر کند،‏ نتیجه چه می‌شود؟‏ (‏اشع ۴۰:‏۲۲؛‏ ۵۵:‏​۸،‏ ۹)‏ این حقیقت اساسی به او کمک می‌کند تا فروتن بماند و به افکار یَهُوَه اولویت بدهد.‏ ب۲۵/‏۰۷ ص ۱۵-‏۱۶ ¶۵-‏۶

رومیان ۱۲:‏۱۵ خوانده شود.‏ اگر در شادی‌ها و سختی‌های خویشاوندانمان به نیازهایشان توجه کنیم،‏ ممکن است نظرشان دربارهٔ ما عوض شود.‏ برای مثال،‏ وقتی فرزندشان به دنیا می‌آید می‌توانیم به آن‌ها تبریک بگوییم و با دادن هدیه‌ای در شادی‌شان شریک شویم.‏ همچنین زمانی که یکی از عزیزانشان را از دست می‌دهند می‌توانیم به آن‌ها تسلّی دهیم،‏ کمکشان کنیم و پیامی تسلّی‌بخش برایشان بفرستیم.‏ نباید فراموش کنیم که مرتب با آن‌ها در تماس بمانیم،‏ به خصوص در سختی‌هایشان.‏ ب۲۶/‏۰۲ ص ۵-‏۶ ¶۱۷

با فعالیت‌های روحانی مشغول بمانید.‏ همهٔ ما به خاطر اتفاقات بدی که در دنیا می‌افتد نگران می‌شویم،‏ ولی نمی‌توانیم مانع آن‌ها شویم.‏ پس به جای این که تمرکزمان روی مسائلی باشد که از کنترل ما خارجند،‏ روی خدمتمان به یَهُوَه تمرکز می‌کنیم.‏ با برطرف کردن نیاز روحانی‌مان،‏ یعنی نیازی که یَهُوَه ما را با آن آفریده،‏ شاد خواهیم شد.‏ (‏مَتّی ۵:‏۳ خوانده شود.‏)‏ وقتی کتاب مقدّس را مطالعه می‌کنیم و تا جایی که در توانمان است به یَهُوَه خدمت می‌کنیم نیاز روحانی‌مان برطرف می‌شود.‏ در این صورت یَهُوَه را خوشحال می‌کنیم،‏ چون از وقتمان به بهترین شکل استفاده کرده‌ایم.‏—‏امثال ۲۳:‏⁠۱۵.‏ ب۲۶/‏۰۳ ص ۱۶ ¶۱۲

با این که یَهُوَه «باعث رشد» روحانی شاگرد می‌شود،‏ ما هم نقش مهمی داریم.‏ (‏۱قر ۳:‏⁠۷)‏ ما فقط معیارهای یَهُوَه را به شاگردمان یاد نمی‌دهیم،‏ بلکه به او کمک می‌کنیم تا محبتش را به یَهُوَه عمیق‌تر کند.‏ ما او را تشویق می‌کنیم که در زندگی‌اش درست اولویت‌بندی کند تا محبتش را در عمل نشان دهد.‏ همچنین به او یاد می‌دهیم که در سختی‌ها به یَهُوَه توکّل کند.‏ اگر شاگردمان حس کند که به او اطمینان داریم،‏ شجاعت و قدرت لازم را پیدا می‌کند تا خواست یَهُوَه را انجام دهد.‏ ب۲۵/‏۰۶ ص ۲۵ ¶۲۱

دلیل احترام گذاشتن.‏ (‏۱تیموتائوس ۵:‏​۴،‏ ۸ خوانده شود.‏)‏ پولُس در اولین نامه‌اش به تیموتائوس گفت که اعضای خانواده باید به نیازهای یکدیگر رسیدگی کنند.‏ او توضیح داد که دلیل اصلی‌مان برای احترام به اعضای خانواده،‏ انجام وظیفه نیست بلکه ‹وقفمان به خدا› است.‏ پس احترام گذاشتن بخشی از پرستشمان است و از طریق آن،‏ محبتمان را به یَهُوَه نشان می‌دهیم.‏ یَهُوَه بنیانگذار خانواده است.‏ (‏افس ۳:‏​۱۴،‏ ۱۵)‏ وقتی با اعضای خانواده‌مان با احترام برخورد می‌کنیم،‏ در اصل به یَهُوَه که بنیانگذار خانواده است احترام می‌گذاریم.‏ (‏۱تیمو ۵:‏⁠۴)‏ دلیلی مهم‌تر از این نیست که با اعضای خانواده‌مان با احترام رفتار کنیم!‏ ب۲۵/‏۰۹ ص ۱۵-‏۱۶ ¶۸

عیسی به خاطر محبتش به یَهُوَه تمام تلاشش را کرد تا نام او را تقدیس و از اتهامات پاک کند.‏ عیسی حتی حاضر بود به خاطر نام یَهُوَه جانش را بدهد و در این باره گفت:‏ «جانم را فدا می‌کنم.‏» (‏یو ۱۰:‏​۱۷،‏ ۱۸)‏ اولین انسان‌ها یعنی آدم و حوّا به یَهُوَه پشت کردند و طرف شیطان را گرفتند.‏ اما عیسی حاضر شد به زمین بیاید و با حفظ وفاداری‌اش،‏ محبتش را به یَهُوَه ثابت کند.‏ (‏عبر ۴:‏۱۵؛‏ ۵:‏​۷-‏۱۰)‏ او طی زندگی‌اش و تا پای مرگ روی تیر شکنجه وفادار ماند.‏ (‏عبر ۱۲:‏⁠۲)‏ عیسی به این شکل محبتش به یَهُوَه و نامش را ثابت کرد.‏ ب۲۵/‏۰۵ ص ۲۳ ¶۱۲

ما هم‌ایمانانمان را که در برابر مخالفت وفادار می‌مانند عمیقاً دوست داریم.‏ بعضی‌ها برای کمک به هم‌ایمانان،‏ خودشان را به خطر می‌اندازند؛‏ درست مثل کاری که آکیلا و پِریسکا برای پولُس کردند.‏ (‏رومیان ۱۶:‏​۳،‏ ۴)‏ برای مثال،‏ در روسیه خیلی‌ها به دادگاه رفته‌اند تا از برادران و خواهرانی که متهم شده‌اند،‏ حمایت کنند.‏ یکی از خواهرانمان که متهم و دستگیر شده بود،‏ با دیدن گروه بزرگی از برادران و خواهران در دادگاه آنقدر تحت تأثیر قرار گرفت که برای مدتی نمی‌توانست حرف بزند!‏ محبت خالصانهٔ هم‌ایمانانمان،‏ در آن روزهای سخت خواهرمان را تقویت کرد.‏ واقعاً خوشحالیم که محبت ما از نفرت دیگران قوی‌تر است!‏ ب۲۶/‏۰۳ ص ۳۰-‏۳۱ ¶۱۵