سپتامبر

ممکن است یک مسیحی فکر کند که حق داشتن افتخار خاصّی را در خدمت دارد.‏ شاید او خیلی ماهر،‏ سخت‌کوش یا باتجربه باشد.‏ با این حال ممکن است آن افتخار به کسی دیگر داده شود.‏ آن مسیحی چطور باید در مورد این مسئله فکر کند؟‏ او می‌تواند بر گفته‌های پولُس در اول قُرِنتیان ۴:‏​۶،‏ ۷ (‏خوانده شود.‏)‏ تعمّق کند.‏ هر افتخار و هر استعدادی که داریم از طرف یَهُوَه به ما داده شده است.‏ اما به این معنی نیست که ما استحقاق آن را داریم،‏ بلکه لطف یَهُوَه به ماست.‏—‏روم ۱۲:‏​۳،‏ ۶؛‏ افس ۲:‏​۸،‏ ۹.‏ ب۲۵/‏۰۷ ص ۲۲-‏۲۳ ¶۹

از دید انسانی،‏ یهودیان تبعیدی هیچ راه نجاتی نداشتند.‏ قدرت جهانی بابِل به این معروف بود که اسیران خود را آزاد نمی‌کند.‏ (‏اشع ۱۴:‏۱۷)‏ با این وجود یَهُوَه به قومش امید داد.‏ او به آن‌ها قول داد که آزادشان می‌کند و هیچ چیز نمی‌تواند مانع او شود.‏ (‏اشع ۴۴:‏۲۶؛‏ ۵۵:‏۱۲)‏ در چشم یَهُوَه،‏ بابِل مثل لایه‌ای نازک از گرد و خاک بود که با وزش آرام باد ناپدید می‌شد.‏ (‏اشع ۴۰:‏۱۵)‏ امید چه تأثیری بر یهودیان تبعیدی داشت؟‏ امید به آن‌ها دلگرمی می‌داد.‏ به علاوه اِشَعْیا گفت:‏ «کسانی که امیدشان به یَهُوَه است نیروی تازه می‌گیرند.‏» (‏اِشَعْیا ۴۰:‏​۲۹-‏۳۱ خوانده شود.‏)‏ این امید به حدّی به آن‌ها نیرو می‌داد که می‌توانستند ‹مثل عقاب‌ها با بال‌هایشان در هوا اوج بگیرند.‏› ب۲۵/‏۰۵ ص ۱۰ ¶۸

اگر تعمید گرفته‌اید،‏ حتماً قدم‌های زیادی برای نزدیک شدن به یَهُوَه برداشته‌اید.‏ مثلاً حقیقت را در مورد یَهُوَه و عیسی یاد گرفتید،‏ از گناهان گذشته‌تان توبه کردید،‏ در عمل نشان دادید که به خدا ایمان دارید و تلاش کردید طبق خواستش زندگی کنید.‏ ولی برای این که به یَهُوَه نزدیک‌تر شوید،‏ باید به این کارها ادامه دهید.‏—‏کول ۲:‏⁠۶.‏

چطور می‌توانیم همواره به یَهُوَه نزدیک‌تر شویم؟‏ ۱)‏ باید مرتباً کلام خدا را مطالعه کنیم.‏ البته هدفمان از مطالعه نباید فقط کسب اطلاعاتی دربارهٔ خدا باشد،‏ بلکه می‌خواهیم تشخیص دهیم خواستش برای ما چیست و چطور می‌توانیم مطابق اصول کلامش زندگی کنیم.‏ (‏افس ۵:‏​۱۵-‏۱۷)‏ ۲)‏ باید روی شواهد فراوانی که نشانهٔ محبت خدا به ماست تعمّق کنیم تا ایمانمان قوی‌تر شود.‏ ۳)‏ باید از کارهایی که یَهُوَه را ناراحت می‌کند نفرت داشته باشیم و از کسانی که آن کارها را می‌کنند دوری کنیم.‏—‏مز ۱:‏۱؛‏ ۱۰۱:‏⁠۳.‏ ب۲۵/‏۰۴ ص ۱۰ ¶۱۲-‏۱۳

پیدایش ۴۹:‏۱۹ خوانده شود.‏ یعقوب پیشگویی کرد که غارتگران،‏ جاد را غارت خواهند کرد.‏ بیشتر از ۲۰۰ سال بعد،‏ طایفهٔ جاد سرزمینی را در شرق رود اردن تصرّف کردند.‏ این سرزمین با سرزمین قوم‌های دیگر هم‌مرز بود،‏ پس دشمنان به‌راحتی می‌توانستند به آن‌ها حمله کنند.‏ با این وجود،‏ طایفهٔ جاد آنجا ساکن شد،‏ چون منطقهٔ مناسبی برای پرورش دام‌هایشان بود.‏ (‏اعد ۳۲:‏​۱،‏ ۵)‏ ظاهراً آن‌ها خیلی شجاع بودند و اطمینان داشتند که یَهُوَه کمکشان خواهد کرد تا از سرزمینی که او به آن‌ها داده در برابر غارتگران دفاع کنند.‏ آن‌ها همچنین سال‌ها مردانشان را برای کمک به طایفه‌های دیگر می‌فرستادند تا بقیهٔ سرزمین موعود را در غرب رود اردن تصرّف کنند.‏ (‏اعد ۳۲:‏​۱۶-‏۱۹)‏ طی آن زمان،‏ طایفهٔ جاد اطمینان داشتند که یَهُوَه از زنان و فرزندانشان محافظت خواهد کرد.‏ یَهُوَه به خاطر شجاعت و ازخودگذشتگی‌شان به آن‌ها برکت داد.‏—‏یوش ۲۲:‏​۱-‏۴.‏ ب۲۵/‏۰۶ ص ۹-‏۱۰ ¶۸

وقتی اسم پولُس رسول را می‌شنوید چه چیزی به ذهنتان می‌آید؟‏ آیا یک میسیونر غیور،‏ معلّم باتجربه یا نویسندهٔ چندین کتابِ کتاب مقدّس را تصوّر می‌کنید؟‏ مطمئناً این تعریف‌ها دربارهٔ پولُس درست است،‏ اما او هم مثل ما بعضی وقت‌ها احساس دلسردی و ناراحتی می‌کرد و با افکار منفی می‌جنگید.‏

رومیان ۷:‏​۲۱-‏۲۴ خوانده شود.‏ پولُس در نامه‌اش به رومیان دربارهٔ احساساتی توضیح داد که شاید ما هم آن‌ها را تجربه کرده‌ایم.‏ با این که او یک مسیحی وفادار بود،‏ درونش جنگی بین اشتیاق به انجام خواست خدا و گرایش به انجام کار بد وجود داشت.‏ علاوه بر این،‏ او گاهی به خاطر گذشته‌اش افکار منفی داشت.‏ همین طور با یک مشکل دراز مدت دست و پنجه نرم می‌کرد.‏ ب۲۶/‏۰۱ ص ۸ ¶۱-‏۲

هرگز نباید تعالیم ابتدایی کتاب مقدّس را دست‌کم بگیریم.‏ پِطرُس رسول در دومین نامهٔ خود،‏ مسیحیانی را که در راه حقیقت «ثابت و استوار» بودند مخاطب قرار داد.‏ (‏۲پِطرُس ۱:‏​۱۲،‏ ۱۳ خوانده شود.‏)‏ در آن زمان،‏ معلّمان دروغین و مردان خدانشناسی در جماعت بودند که می‌خواستند دیگران را از خدا دور کنند.‏ (‏۲پطر ۲:‏​۱-‏۳)‏ پِطرُس می‌خواست هم‌ایمانانش را تقویت کند تا بتوانند در برابر این خطرات ایستادگی کنند.‏ برای همین،‏ تعالیمی را که آموخته بودند به یادشان آورد،‏ چون همان تعالیم می‌توانست کمکشان کند که تا پایان پایدار بمانند.‏ ب۲۵/‏۰۷ ص ۱۴ ¶۲

گفته‌های داوود در مزمور ۱۰۳ چطور ما را از بخشش یَهُوَه مطمئن می‌سازد؟‏ به طرز فکر و احساسات یَهُوَه فکر کنید.‏ او به یاد دارد که ما ناکاملیم و گناه می‌کنیم.‏ یَهُوَه هر کسی را که از گناهش توبه کند می‌بخشد و دیگر به گناهانی که بخشیده فکر نمی‌کند.‏ وقتی ما از گناهمان توبه کردیم،‏ یَهُوَه هرگز ما را به خاطر آن مجازات نخواهد کرد.‏ بله،‏ او به هیچ عنوان روی گناهان گذشته‌مان تمرکز نمی‌کند.‏ ما هم نباید روی آن‌ها تمرکز کنیم.‏ (‏مز ۱۳۰:‏⁠۳)‏ اگر از بخشش یَهُوَه مطمئن شویم،‏ می‌توانیم از احساس گناه رها شویم و با شادی یَهُوَه را خدمت کنیم.‏ ب۲۵/‏۰۸ ص ۱۸ ¶۱۵

دعا برای دیگران کمکمان می‌کند تا دید درستی به مشکلاتمان داشته باشیم.‏ (‏فیلیپیان ۲:‏​۳،‏ ۴ خوانده شود.‏)‏ همهٔ ما با سختی‌ها دست‌وپنجه نرم می‌کنیم،‏ چون در دنیایی زندگی می‌کنیم که زیر سلطهٔ شیطان است.‏ (‏۱یو ۵:‏۱۹؛‏ مکا ۱۲:‏۱۲)‏ دعای مرتب برای دیگران،‏ کمکمان می‌کند به یاد داشته باشیم که ‹همهٔ هم‌ایمانانمان در سراسر دنیا با همین نوع سختی‌ها روبرو هستند.‏› (‏۱پطر ۵:‏⁠۹)‏ خواهری پیشگام به اسم کاترین می‌گوید:‏ «دعا برای دیگران به من یادآوری می‌کند که آن‌ها هم با مشکلاتی روبرو هستند.‏ در نتیجه بیش از حد روی مشکلات خودم تمرکز نمی‌کنم.‏» ب۲۵/‏۱۰ ص ۲۵ ¶۷

وقتی از پیران جماعت کمک می‌گیریم،‏ آن‌ها نمی‌خواهند که ما به خاطر خطایمان بیشتر احساس گناه کنیم.‏ آن‌ها برایمان دعا می‌کنند و دعایشان «قدرت و تأثیر زیادی دارد،‏» چون به ما دلگرمی و آرامشی می‌دهد که فراتر از تصوّرمان است.‏ آن‌ها همین طور ‹به اسم یَهُوَه به سرمان روغن می‌مالند.‏› (‏یعقو ۵:‏​۱۴-‏۱۶)‏ در این آیه،‏ منظور از «روغن» حقیقت کلام خداست.‏ پیران جماعت با مهارت از کتاب مقدّس استفاده می‌کنند تا به ما دلگرمی و تسلّی دهند و کمکمان کنند که دوباره رابطه‌مان را با یَهُوَه قوی کنیم.‏ (‏اشع ۵۷:‏۱۸)‏ پندهای آن‌ها که بر اساس کتاب مقدّس است،‏ ما را مصمم می‌کند که به انجام کارهای درست ادامه دهیم.‏ در واقع یَهُوَه از طریق پیران به ما می‌گوید:‏ «راه درست این است؛‏ از این راه برو!‏»—‏اشع ۳۰:‏⁠۲۱.‏ ب۲۵/‏۰۹ ص ۵-‏۶ ¶۱۳

کتاب مقدّس بارها ما را از محبت یَهُوَه مطمئن می‌کند.‏ برای مثال،‏ عیسی به پیروانش می‌گوید:‏ «ارزش شما خیلی بیشتر از گنجشک‌هاست.‏» (‏مت ۱۰:‏۳۱)‏ یَهُوَه هم به ما می‌گوید:‏ «من تو را تقویت می‌کنم و کمکت می‌کنم،‏ من با دست راستم که با آن عدالت را اجرا می‌کنم،‏ تو را محکم می‌گیرم.‏» (‏اشع ۴۱:‏۱۰)‏ توجه کنید که این آیات با چه صراحتی بیان شده است.‏ عیسی نمی‌گوید،‏ ‹شاید ارزش شما خیلی بیشتر از گنجشک‌ها باشد› و یَهُوَه نمی‌گوید،‏ ‹شاید کمکت کنم،‏› بلکه می‌گویند:‏ ‹ارزش شما خیلی بیشتر از گنجشک‌ها است› و «کمکت می‌کنم.‏» اگر طی سختی‌ها به محبت یَهُوَه شک کردید،‏ چنین آیه‌هایی کمکتان می‌کند که نه تنها احساس بهتری داشته باشید،‏ بلکه اطمینانتان هم به محبت یَهُوَه بیشتر شود.‏ این آیات بر اساس حقیقت است.‏ پس اگر همراه با دعا روی آن‌ها تعمّق کنید،‏ می‌توانید مثل یوحنای رسول بگویید:‏ «ما با محبتی که خدا به ما دارد آشنا شده‌ایم و به آن اطمینان داریم.‏»—‏۱یو ۴:‏⁠۱۶ ب۲۵/‏۱۰ ص ۱۴ ¶۷

زمانی که با شاگردتان کتاب مقدّس را مطالعه می‌کنید،‏ به او کمک کنید تا محبتش به یَهُوَه بیشتر شود و برای خوشحال کردنش تلاش کند.‏ (‏امثال ۲۷:‏۱۱)‏ هدف شما فقط این نیست که شاگردتان از یک سری قوانین پیروی کند تا بتواند شاهد یَهُوَه شود.‏ بلکه هدف این است که شاگردتان برای خوشحال کردن یَهُوَه،‏ تغییراتی در خودش ایجاد کند.‏ برای مثال،‏ اگر برای شاگردتان سخت است که یک عادت بد را ترک کند،‏ از او این سؤالات را بپرسید:‏ ‹چرا یَهُوَه این کار را دوست ندارد؟‏ چرا او می‌خواهد که از انجام این کار دست بکشی؟‏ این خواستهٔ یَهُوَه چطور محبتش را نسبت به تو نشان می‌دهد؟‏› هر چه بیشتر شاگردتان را تشویق کنید که دربارهٔ یَهُوَه تعمّق کند،‏ بهتر درک می‌کند که یَهُوَه چقدر دوستش دارد.‏ به این شکل به شاگردتان کمک می‌کنید تا محبتش به یَهُوَه بیشتر شود و بخواهد او را خوشحال کند.‏ ب۲۶/‏۰۳ ص ۶-‏۷ ¶۱۴

اگر پذیرفتن یکی از تعلیمات کتاب مقدّس برایتان سخت باشد،‏ در آن مورد بیشتر تحقیق کنید و در دعا از یَهُوَه کمک بخواهید.‏ (‏مز ۸۶:‏۱۱)‏ اما در صورتی که هنوز درک آن برایتان سخت است نگران نباشید،‏ به مطالعهٔ کتاب مقدّس ادامه دهید و بعداً به آن موضوع برگردید.‏ اگر برایتان مشکل است عادت بدی را ترک کنید،‏ به یاد داشته باشید که یَهُوَه انتظار بیش از حد از شما ندارد.‏ شما می‌توانید مطابق معیارهای او زندگی کنید.‏ (‏تَثنیه ۳۰:‏​۱۱-‏۱۴ خوانده شود.‏)‏ یَهُوَه برای این کار به شما کمک می‌کند.‏ (‏اشع ۴۱:‏​۱۰،‏ ۱۳؛‏ ۱قر ۱۰:‏۱۳)‏ پس دست از تلاش نکشید.‏ به جای تمرکز روی چالشی که با آن روبرویید،‏ روی کارهایی که یَهُوَه برایتان انجام داده،‏ از جمله فراهم کردن فدیه تمرکز کنید.‏ هر چقدر که محبتتان به یَهُوَه بیشتر شود متوجه می‌شوید که ‹فرمان‌هایش برایتان بار سنگینی نیست.‏›—‏۱یو ۵:‏⁠۳.‏ ب۲۶/‏۰۱ ص ۲۱-‏۲۲ ¶۶

قدرت تشخیص داشته باشید.‏ (‏امثال ۱۹:‏۱۱ خوانده شود.‏)‏ وقتی شرایط را درک می‌کنید،‏ از بدرفتاری عزیزتان،‏ کمتر ناراحت و عصبانی می‌شوید.‏ کسی که درک و فهم دارد سعی می‌کند دلیل رفتار دیگران را بفهمد.‏ بعضی از بیماری‌های مزمن باعث می‌شود که شخص رفتار غیرمنطقی داشته باشد.‏ (‏جا ۷:‏⁠۷)‏ برای مثال،‏ کسی که معمولاً مهربان و باملاحظه است،‏ شاید به آدم پرخاشگر و لجبازی تبدیل شود؛‏ یا ممکن است طلبکار،‏ انتقادگر یا پرتوقع شود.‏ اگر از کسی پرستاری می‌کنید که بیماری مزمنی دارد،‏ بهتر است دربارهٔ آن بیماری تحقیق کنید.‏ هر چه بیشتر دربارهٔ بیماری او بدانید،‏ راحت‌تر تشخیص می‌دهید که رفتارش به دلیل بیماری‌اش است و نیّت بدی ندارد.‏—‏امث ۱۴:‏⁠۲۹.‏ ب۲۵/‏۱۱ ص ۱۲-‏۱۳ ¶۱۰

اسرائیلیان چطور می‌توانستند از گزارش ایّوب فایده ببرند؟‏ یَهُوَه طی دوران اسرائیلیان،‏ پیامبرانی فرستاد تا مقصودش را برای آن‌ها آشکار کند.‏ برای مثال،‏ در زمان داوران،‏ دِبورهٔ نبیه قوم اسرائیل را از نظر روحانی مثل مادری راهنمایی کرد.‏ سموئیل هم با تلاش‌های خستگی‌ناپذیر از جوانی پیام یَهُوَه را به اسرائیلیان می‌رساند.‏ (‏داو ۴:‏​۴-‏۷؛‏ ۵:‏۷؛‏ ۱سمو ۳:‏​۱۹،‏ ۲۰)‏ بعدها طی دوران پادشاهان،‏ یَهُوَه پیامبرانی را یکی پس از دیگری فرستاد تا قومش را از نظر روحانی تقویت کند و به کسانی که از پرستش پاک منحرف شده بودند پند دهد.‏ (‏۲سمو ۱۲:‏​۱-‏۴؛‏ اعما ۳:‏۲۴)‏ نمونهٔ اِلیهو در کتاب ایّوب می‌توانست به مردان و زنان وفادار کمک کند تا تشخیص دهند که موقع پند دادن چه بگویند و چطور آن را بیان کنند.‏ ب۲۵/‏۱۲ ص ۱۲ ¶۱۲

روی آنچه در مورد بخشش یَهُوَه در کتاب مقدّس آمده تعمّق کنید.‏ گفته‌های داوود را در رابطه با بخشش یَهُوَه در نظر بگیرید.‏ (‏مزمور ۳۲:‏۵ خوانده شود.‏)‏ او گفت:‏ «تو خطاها و گناهانم را بخشیدی.‏» کلمهٔ عبری که «بخشیدی» ترجمه شده،‏ می‌تواند به معنی «بلند کردن،‏» «دور کردن» و «حمل کردن» باشد.‏ وقتی یَهُوَه گناهان داوود را بخشید،‏ به اصطلاح بار گناهانش را بلند کرد و از او دور کرد.‏ در نتیجه داوود از احساس گناه رها شد و توانست دوباره یَهُوَه را با شادی خدمت کند.‏ (‏مز ۳۲:‏​۲-‏۴)‏ ما هم می‌توانیم چنین احساسی داشته باشیم.‏ وقتی از ته دل توبه کنیم،‏ دیگر نیازی نیست بار گناهانمان را حمل کنیم،‏ چون یَهُوَه آن را از روی دوشمان بلند کرده و از ما دور کرده است.‏ ب۲۵/‏۰۸ ص ۱۶ ¶۹

همچنین وقتی یک فاجعهٔ طبیعی رخ می‌دهد،‏ یَهُوَه به نیازهای خادمانش رسیدگی می‌کند.‏ برای مثال،‏ وقتی در قرن اول قحطی شد،‏ مسیحیان مناطق مختلف برای برادران و خواهران نیازمندشان هدایایی فرستادند.‏ (‏اعما ۱۱:‏​۲۷-‏۳۰؛‏ روم ۱۵:‏​۲۵،‏ ۲۶)‏ امروزه هم قوم خدا از خود سخاوتمندی نشان می‌دهند.‏ وقتی فاجعه‌ای رخ می‌دهد،‏ یَهُوَه از روی محبت،‏ خادمانش را برمی‌انگیزد که به نیازهای اولیهٔ مصیبت‌دیدگان مثل خوراک،‏ پوشاک،‏ آب و دارو رسیدگی کنند.‏ همچنین داوطلبان ساختمان‌سازی،‏ سالن‌های جماعت و خانه‌های آسیب‌دیده را تعمیر می‌کنند.‏ به علاوه،‏ برادران و خواهران بلافاصله برای حمایت عاطفی و روحانی به کمک کسانی می‌روند که عزیزی را از دست داده‌اند یا خانه‌شان ویران شده است.‏ ب۲۵/‏۰۴ ص ۲۲ ¶۹

تاریخ تأیید می‌کند مسیحیانی که به کوه‌ها فرار کردند از بلایی که بر سر اورشلیم آمد نجات یافتند.‏ آن‌ها هر چیزی را که در آن شهر داشتند رها کردند،‏ ولی یَهُوَه هرگز آن‌ها را رها نکرد.‏ ما از آن‌ها چه یاد می‌گیریم؟‏ ما از همهٔ اتفاقات آینده باخبر نیستیم،‏ ولی می‌دانیم که طبق هشدار عیسی باید آماده باشیم.‏ (‏لو ۱۲:‏۴۰)‏ پند پولُس به عبرانیان هم در این زمینه به ما کمک می‌کند.‏ همین‌طور یَهُوَه قول داده که هرگز ما را ترک نخواهد کرد.‏ (‏عبر ۱۳:‏​۵،‏ ۶)‏ ما می‌خواهیم در انتظار پادشاهی خدا باشیم که مثل شهری ماندگار است و تا ابد برکات فراوانی به همراه دارد.‏—‏مت ۲۵:‏⁠۳۴.‏ ب۲۵/‏۰۵ ص ۱۹ ¶۱۸

عیسی در مَثَل کشاورز،‏ توضیح داد که بعضی‌ها دلشان پذیرای خبر خوش نیست و حقیقت رویشان تأثیری نمی‌گذارد.‏ همچنین اشاره کرد که بعضی‌ها خبر خوش را «با دلی پاک و خوب» می‌شنوند و زندگی‌شان را تغییر می‌دهند.‏ (‏لو ۸:‏​۵-‏۱۵)‏ اگر شما هم حس می‌کنید که هنوز از ته دل آماده نیستید زندگی‌تان را تغییر دهید،‏ دلسرد نشوید.‏ یَهُوَه کمکتان می‌کند که «دل و روحیه‌ای تازه در خود به وجود آورید!‏» از یَهُوَه بخواهید کمکتان کند که حقیقت را با تمام وجود قبول کنید و زندگی‌تان را با آن هماهنگ کنید.‏—‏حز ۱۸:‏۳۱؛‏ ۳۶:‏⁠۲۶.‏ ب۲۶/‏۰۲ ص ۱۶ ¶۶

هیچ شکی نداریم که یَهُوَه محبت است و ما را دوست دارد.‏ (‏۱یو ۴:‏⁠۸)‏ معیارهای عادلانه‌اش نشان می‌دهد که او بهترین زندگی را برایمان می‌خواهد.‏ ما اطمینان داریم که یَهُوَه می‌خواهد به زندگی ابدی برسیم.‏ او این را با فدا کردن پسرش امکان‌پذیر ساخت و نشان داد که با وجود ناکاملی می‌توانیم او را خشنود کنیم.‏ (‏روم ۷:‏​۲۴،‏ ۲۵)‏ ما می‌دانیم که «خدا بزرگ‌تر از دل ماست و همه چیز را می‌داند.‏» (‏۱یو ۳:‏​۱۹،‏ ۲۰)‏ یَهُوَه ما را کاملاً می‌شناسد و می‌داند که توانایی انجام خواستش را داریم.‏

یَهُوَه ما را از هر موضوعی که لازم است بدانیم باخبر می‌کند.‏ اگر این را با فروتنی قبول کنیم،‏ بیش از حد در مورد آنچه از کنترل ما خارج است نگران نمی‌شویم و روی مسائلی تمرکز می‌کنیم که واقعاً اهمیت دارند.‏ به این شکل،‏ اعتمادمان را به یَهُوَه که «دانشش کامل است» نشان می‌دهیم.‏ (‏ایو ۳۶:‏⁠۴)‏ هر چند که امروزه درک ما از بعضی موضوعات محدود است،‏ مشتاق زمانی هستیم که بتوانیم تا ابد از یَهُوَه تعلیم بگیریم.‏—‏جا ۳:‏⁠۱۱.‏ ب۲۵/‏۰۶ ص ۱۹ ¶۱۹-‏۲۰

از آنجا که داشتن امید برای قانع بودن ضروری است،‏ چطور می‌توانیم آن را تقویت کنیم؟‏ همان طور که یک شخص برای دیدن بهتر اشیایی که دورند از عینک استفاده می‌کند،‏ ما هم می‌توانیم با تقویت امیدمان،‏ زندگی در بهشت را واقعی‌تر ببینیم.‏ مثلاً وقتی بیش از حد نگران وضعیت مالی خود هستیم،‏ می‌توانیم خودمان را در بهشت تصوّر کنیم که در آن خبری از پول،‏ بدهی و فقر نخواهد بود.‏ اگر نداشتن بعضی از افتخارات ما را نگران کرده،‏ می‌توانیم به ناچیز بودن این نگرانی‌ها،‏ وقتی که در کاملیت برای هزاران سال یَهُوَه را خدمت کرده‌ایم،‏ فکر کنیم.‏ (‏۱تیمو ۶:‏۱۹)‏ شاید برایمان سخت باشد که بجای نگرانی‌های حال،‏ به امید آینده‌مان فکر کنیم.‏ با این حال،‏ فکر کردن به امید زیبایی که یَهُوَه داده،‏ به مرور زمان برایمان طبیعی‌تر خواهد بود.‏ ب۲۵/‏۰۷ ص ۲۴ ¶۱۴

یَهُوَه از طریق برادران و خواهرانمان در سراسر دنیا به ما کمک می‌کند تا پایداری کنیم.‏ فقط ما با سختی‌ها روبرو نیستیم،‏ بلکه همهٔ هم‌ایمانانمان در سراسر دنیا با سختی‌های مشابهی روبرو هستند.‏ (‏۱پطر ۵:‏⁠۹)‏ دانستن این که آن‌ها توانسته‌اند در سختی‌ها پایداری کنند به ما اطمینان می‌دهد که ما هم می‌توانیم مثل آن‌ها پایدار بمانیم.‏—‏اعما ۱۴:‏⁠۲۲.‏

وقتی در برابر سختی‌ها پایداری می‌کنیم،‏ هم‌ایمانانمان می‌توانند به ما دلگرمی دهند.‏ پولُس رسول حقیقت این امر را تجربه کرد.‏ او بارها با اشاره به اسم کسانی که طی حبس خانگی‌اش به او کمک می‌کردند از آن‌ها تشکر کرد.‏ آن‌ها پولُس را تشویق می‌کردند،‏ به او تسلّی می‌دادند و به نیازهایش رسیدگی می‌کردند.‏ (‏فیلیپ ۲:‏​۲۵،‏ ۲۹،‏ ۳۰؛‏ کول ۴:‏​۱۰،‏ ۱۱)‏ ما هم امروزه این را تجربه می‌کنیم.‏ وقتی ما نیاز به کمک داریم تا پایدار بمانیم،‏ برادران و خواهرانمان از ما حمایت می‌کنند و در صورتی که آن‌ها نیاز به کمک دارند ما هم از آن‌ها پشتیبانی می‌کنیم.‏—‏۲قُرِنتیان ۱:‏​۳،‏ ۴ خوانده شود.‏ ب۲۵/‏۰۸ ص ۵ ¶۱۱-‏۱۲

به نمونهٔ پِطرُس رسول توجه کنید.‏ او یکی از اولین یهودیانی بود که تشخیص داد عیسی همان مسیح موعود است؛‏ یعنی کسی که یَهُوَه با استفاده از حرف‌های زندگی‌بخش او،‏ قومش را تغذیه می‌کند.‏ (‏یو ۶:‏​۶۶-‏۶۸)‏ قبل از این که عیسای رستاخیزیافته به آسمان برود،‏ به پِطرُس مسئولیتی داد و گفت:‏ «به گوسفندان کوچکم خوراک بده.‏» (‏یو ۲۱:‏۱۷)‏ پِطرُس با وفاداری این مسئولیت را انجام داد.‏ او حتی تحت الهام یَهُوَه دو نامه نوشت که بعدها بخشی از کتاب مقدّس شد.‏ با این وجود پِطرُس خودش هم نیاز داشت که از لحاظ روحانی تغذیه شود.‏ برای مثال،‏ او نامه‌های پولُس را مطالعه می‌کرد.‏ پِطرُس اعتراف کرد که درک بعضی از نوشته‌های پولُس «سخت است.‏» (‏۲پطر ۳:‏​۱۵،‏ ۱۶)‏ اما دست از تلاش نکشید،‏ چون ایمان داشت که یَهُوَه به او کمک می‌کند تا «خوراک سنگین» روحانی‌ای را که در نامه‌های پولُس آمده،‏ درک کند و مطابق آن عمل کند.‏—‏عبرانیان ۵:‏۱۴–‏۶:‏۱ خوانده شود.‏ ب۲۶/‏۰۱ ص ۴ ¶۷

دعا برای دیگران «قدرت و تأثیر زیادی دارد.‏» (‏یعقوب ۵:‏۱۶ خوانده شود.‏)‏ آیا دعا برای دیگران می‌تواند شرایطشان را عوض کند؟‏ بله!‏ عیسی که می‌دانست پِطرُس رسول به زودی او را انکار می‌کند،‏ به او گفت:‏ «من برای تو در دعا التماس کرده‌ام که ایمانت از بین نرود.‏» (‏لو ۲۲:‏۳۲)‏ پولُس هم می‌دانست که دعا می‌تواند تأثیر زیادی داشته باشد.‏ وقتی او به ناحق در روم زندانی شده بود،‏ به فیلیمون نوشت:‏ «امیدوارم خدا به دعاهای شما عزیزان جواب دهد و من بتوانم پیشتان برگردم.‏» (‏فیلیمو ۲۲)‏ چیزی نگذشت که پولُس آزاد شد و توانست کار موعظه را از سر بگیرد.‏ ب۲۵/‏۱۰ ص ۲۵ ¶۴

نشان دهید که برایشان ارزش قائلید.‏ عیسی بعد از رستاخیزش با ظاهر شدن به برادرش یعقوب،‏ توجه خاصّی به او نشان داد.‏ (‏۱قر ۱۵:‏⁠۷)‏ آیا می‌توانید احساس یعقوب را تصوّر کنید وقتی دید که عیسی هنوز دوستش دارد؟‏ یعقوب احتمالاً بعد از آن دیدار متقاعد شد که عیسی همان مسیح موعود است.‏ او شاید بعد از صحبت با عیسی،‏ به اعضای دیگر خانواده‌اش کمک کرد که به هویت عیسی پی ببرند.‏—‏اعما ۱:‏⁠۱۴.‏ ب۲۶/‏۰۲ ص ۵ ¶۱۶

آیا در محل زندگی شما هدیه دادن به عروس و داماد رسم است؟‏ هر کدام از مهمانان با توجه به وضعیت مالی‌اش،‏ هدیهٔ متفاوتی می‌دهد.‏ یَهُوَه ما را تشویق می‌کند که سخاوتمند باشیم،‏ چون می‌داند این کار باعث شادی ما می‌شود.‏ (‏امث ۱۱:‏۲۵؛‏ اعما ۲۰:‏۳۵)‏ اما نمی‌خواهیم مهمانانمان احساس کنند که موظفند به ما هدیه دهند.‏ همچنین دوست نداریم کاری کنیم که آن‌ها از دادن هدیه‌ای ساده خجالت بکشند.‏ ما می‌خواهیم از یَهُوَه سرمشق بگیریم و اجازه دهیم دیگران با توجه به توانایی مالی‌شان و از صمیم دل به ما هدیه دهند.‏—‏۲قر ۹:‏⁠۷.‏ ب۲۵/‏۱۲ ص ۲۲-‏۲۳ ¶۱۳

عیسی نه تنها به گروه‌هایی از مردم تعلیم می‌داد،‏ بلکه به تک‌تک افراد هم جداگانه توجه نشان می‌داد.‏ برای مثال،‏ طی موعظه‌اش در جلیل زنی را دید که به مدت ۱۲ سال خونریزی داشت.‏ (‏مرق ۵:‏۲۵)‏ آن زن طبق قانون یهودیان ناپاک بود و هر کسی که به او دست می‌زد هم ناپاک می‌شد.‏ در نتیجه رابطهٔ او با دیگران خیلی محدود بود و نمی‌توانست همراه آن‌ها در عیدها و مراسم پرستش شرکت کند.‏ (‏لاو ۱۵:‏​۱۹،‏ ۲۵)‏ شکی نیست که آن زن از نظر جسمی و روحی رنج زیادی می‌کشید.‏—‏مرق ۵:‏⁠۲۶.‏ ب۲۵/‏۱۱ ص ۲۳ ¶۵

اگر مشغول فعالیت‌های روحانی باشیم،‏ فراموش نمی‌کنیم که در چه دوران حساسی زندگی می‌کنیم.‏ با دیدن ناآرامی‌های سیاسی،‏ رکود اقتصادی و شیوع بیماری‌ها بیش از حد نگران نمی‌شویم،‏ بلکه اطمینانمان به تحقق پیشگویی‌های کتاب مقدّس بیشتر می‌شود.‏ ترس غافلگیرمان نمی‌کند،‏ چون کاملاً مطمئنیم که مقصود یَهُوَه انجام می‌شود و با کمک و حمایت او می‌توانیم آرامشمان را حفظ کنیم.‏—‏مزمور ۱۶:‏۸؛‏ ۱۱۲:‏​۱،‏ ۶-‏۸.‏ ب۲۶/‏۰۳ ص ۱۶-‏۱۷ ¶۱۴

عیسی با روش زندگی‌اش کاملاً ثابت کرد که در واقع شیطان دروغگوست،‏ نه یَهُوَه.‏ (‏یو ۸:‏۴۴)‏ هیچ کس به اندازهٔ عیسی،‏ یَهُوَه را نمی‌شناخت.‏ پس اگر اتهامات شیطان حتی ذرّه‌ای حقیقت داشت،‏ عیسی باید آن را می‌دانست.‏ اما او در دفاع از نام و وجههٔ یَهُوَه ثابت‌قدم ماند.‏ حتی وقتی به نظر می‌رسید که یَهُوَه او را رها کرده،‏ عیسی ترجیح داد کشته شود،‏ اما به یَهُوَه پشت نکند.‏—‏مت ۲۷:‏۴۶.‏ ب۲۵/‏۰۵ ص ۲۳ ¶۱۳

در زمان عیسی شاگردانش فوراً تشخیص دادند که او مسیح موعود است.‏ با این حال،‏ نیاز به کمک داشتند تا به خدمت موعظه اولویت دهند.‏ پِطرُس و آندریاس مدتی قبل از این که عیسی آن‌ها را به خدمت تمام‌وقت دعوت کند شاگرد او بودند.‏ (‏مت ۴:‏​۱۸،‏ ۱۹)‏ آن‌ها همراه یعقوب و یوحنا در حرفهٔ ماهیگیری موفق بودند.‏ (‏مرق ۱:‏​۱۶-‏۲۰)‏ احتمالاً وقتی پِطرُس و آندریاس «تورهایشان را کنار گذاشتند،‏» از قبل برنامه‌ریزی کرده بودند که وقتی پیرو عیسی می‌شوند چطور به نیازهای خانواده‌شان رسیدگی کنند.‏ چه چیزی آن‌ها را برانگیخت که به کار موعظه اولویت دهند؟‏ طبق انجیل لوقا،‏ عیسی از طریق یک معجزه به آن‌ها اطمینان داد که یَهُوَه می‌تواند به نیازهایشان رسیدگی کند.‏—‏لوقا ۵:‏​۵-‏۱۱ خوانده شود.‏ ب۲۵/‏۰۶ ص ۲۲ ¶۱۰

روش احترام گذاشتن.‏ پیران جماعت سعی می‌کنند به دیگران با محبت تعلیم دهند.‏ (‏فیلیمو ۸،‏ ۹)‏ آن‌ها هیچ وقت از روی عصبانیت به کسی پند نمی‌دهند،‏ بلکه پندشان همیشه از روی محبت است.‏ شما خواهران هم می‌توانید با دوری از غیبت و تهمت،‏ در ایجاد و حفظ احترام در جماعت سهمی داشته باشید.‏ (‏تیت ۲:‏​۳-‏۵)‏ همهٔ ما می‌توانیم با پیران همکاری کنیم و بابت زحماتشان برای برگزاری جلسات،‏ هدایت موعظه و از کمکشان به کسانی که در «راهی نادرست» قدم برداشته‌اند،‏ قدردان باشیم.‏ به این شکل نشان می‌دهیم که برای آن‌ها احترام قائلیم.‏—‏غلا ۶:‏۱؛‏ ۱تیمو ۵:‏⁠۱۷.‏ ب۲۵/‏۰۹ ص ۱۷ ¶۱۳