اکتبر

۱قُرِنتیان ۱۰:‏۳۱ خوانده شود.‏ ما باید دنبال راه‌هایی باشیم که یَهُوَه را خوشحال کنیم.‏ خوشحال کردن یَهُوَه به شرکت در موعظه و جلسات محدود نمی‌شود،‏ بلکه در همهٔ کارهای روزمره‌مان می‌توانیم او را شاد کنیم.‏ برای مثال،‏ اگر در همهٔ کارها صادق باشیم و نسبت به دیگران دست و دلباز باشیم،‏ دل یَهُوَه را شاد می‌کنیم.‏ (‏۲قر ۸:‏۲۱؛‏ ۹:‏⁠۷)‏ او از ما می‌خواهد که برای زندگی،‏ ارزش زیادی قائل شویم.‏ پس اگر در خوردن و نوشیدن تعادل داشته باشیم و به سلامتی‌مان اهمیت دهیم،‏ به خدای هستی‌بخش نزدیک‌تر می‌شویم.‏ هر کاری که برای خشنود کردن یَهُوَه می‌کنیم،‏ حتی کوچک‌ترین کارها،‏ ما را در دید او عزیزتر می‌کند.‏—‏لو ۱۶:‏⁠۱۰.‏ ب۲۵/‏۰۴ ص ۱۰-‏۱۲ ¶۱۴

عده‌ای دیگر چون فکر می‌کنند اطلاعات کافی ندارند،‏ برای تعمید گرفتن این پا و آن پا می‌کنند.‏ اما برای تعمید گرفتن چقدر اطلاعات لازم است؟‏ به نمونه‌ای در کتاب مقدّس توجه کنید.‏ وقتی پولُس و سیلاس در زندان بودند و زلزله آمد،‏ آن‌ها به زندانبان و خانواده‌اش موعظه کردند.‏ احتمالاً آن مرد و خانواده‌اش فهمیدند که آن زلزله معجزه‌ای از طرف خدا بود تا خادمانش را از زندان آزاد کند.‏ به علاوه آن‌ها همان شب چیزهای مهمی دربارهٔ یَهُوَه و عیسی یاد گرفتند.‏ در نتیجه برانگیخته شدند که ‹فوراً تعمید بگیرند.‏› (‏اعما ۱۶:‏​۲۵-‏۳۳)‏ اگر شما هم یَهُوَه را می‌شناسید،‏ از ته دل دوستش دارید،‏ تعالیم پایه‌ای کتاب مقدّس را یاد گرفتید،‏ از گناهانتان توبه کردید و مصممید که طبق معیارهای یَهُوَه زندگی کنید،‏ آمادهٔ تعمید هستید.‏—‏مرق ۱۲:‏⁠۳۰.‏ ب۲۶/‏۰۲ ص ۱۵ ¶۳

مطالعهٔ کتاب مقدّس یکی از راه‌هایی است که می‌توانیم یَهُوَه را بشناسیم.‏ نویسندگان کتاب مقدّس تحت الهام روح‌القدس آن را نوشتند.‏ (‏۲پطر ۱:‏​۲۰،‏ ۲۱)‏ پس همهٔ مطالبی که در آن آمده،‏ حقیقی و قابل اعتماد است.‏ برای مثال،‏ می‌توانیم به گفته‌های کتاب مقدّس دربارهٔ آفرینش عالم هستی،‏ شروع زندگی روی زمین و دلیل وجود گناه و رنج و مرگ اعتماد کنیم.‏ (‏پیدا ۱:‏​۱،‏ ۲۶؛‏ روم ۵:‏۱۲؛‏ ۶:‏۲۳)‏ همچنین می‌توانیم کاملاً مطمئن باشیم که یَهُوَه از طریق پسرش،‏ همهٔ آسیب‌های شیطان «پدر دروغ» را جبران خواهد کرد.‏ (‏یو ۸:‏۴۴؛‏ روم ۱۶:‏۲۰)‏ همین طور می‌توانیم به وعده‌های کتاب مقدّس در مورد آنچه عیسی انجام خواهد داد،‏ اعتماد کنیم؛‏ یعنی چطور شریران را نابود می‌کند،‏ مردگان را رستاخیز می‌دهد،‏ زمین را به بهشت تبدیل می‌کند و ما را به کاملیت می‌رساند.‏ (‏یو ۱۱:‏​۲۵،‏ ۲۶؛‏ ۱یو ۳:‏⁠۸)‏ یَهُوَه این افتخار بزرگ را به ما داده که حقیقت را بدانیم و آن را با دیگران در میان بگذاریم!‏—‏مت ۲۸:‏​۱۹،‏ ۲۰.‏ ب۲۶/‏۰۱ ص ۲۷ ¶۶

تبعیدیان دلایل زیادی داشتند تا به وعده‌های یَهُوَه اعتماد کنند.‏ چرا؟‏ به پیشگویی‌هایی فکر کنید که به تحقق رسیده بود.‏ آن‌ها می‌دانستند که آشوریان،‏ پادشاهی شمالی اسرائیل را شکست داده‌اند و قوم را به اسارت برده‌اند.‏ (‏اشع ۸:‏⁠۴)‏ آن‌ها دیدند که چطور بابلی‌ها اورشلیم را نابود و مردم را اسیر کردند.‏ (‏اشع ۳۹:‏​۵-‏۷)‏ آن‌ها شاهد این بودند که بابلی‌ها چشمان صِدِقیای پادشاه را کور و او را به بابِل تبعید کردند.‏ (‏ار ۳۹:‏۷؛‏ حز ۱۲:‏​۱۲،‏ ۱۳)‏ همهٔ این پیشگویی‌های یَهُوَه به تحقق رسیده بود.‏ (‏اشع ۴۲:‏۹؛‏ ۴۶:‏۱۰)‏ دیدن به تحقق رسیدن این پیشگویی‌ها،‏ ایمان یهودیان را به وعدهٔ یَهُوَه در مورد آزادی‌شان تقویت می‌کرد.‏ ب۲۵/‏۰۵ ص ۱۰-‏۱۱ ¶۹

چه درسی می‌گیریم؟‏ ما می‌خواهیم به بهترین شکل یَهُوَه را خدمت کنیم.‏ برای انجام این کار باید مراقب باشیم که دیدمان به پول و مادیات مثل دید مردم این دنیا نباشد.‏ (‏امث ۱۸:‏۱۱)‏ ما بیش از حد به پول اهمیت نمی‌دهیم.‏ (‏جا ۷:‏۱۲؛‏ عبر ۱۳:‏⁠۵)‏ همچنین نمی‌خواهیم از وقت و انرژی‌مان برای به دست آوردن چیزهای غیرضروری استفاده کنیم.‏ بلکه می‌خواهیم از آن برای خدمت به یَهُوَه استفاده کنیم،‏ چون می‌دانیم که او در آینده بهترین زندگی را به ما خواهد داد.‏—‏مز ۴:‏⁠۸.‏ ب۲۵/‏۰۶ ص ۱۱-‏۱۲ ¶۱۱

مردم در سراسر دنیا واکنش‌های مختلفی به پیر شدن نشان می‌دهند.‏ آیا روزی که اولین تار موی سفیدتان را دیدید،‏ به یاد دارید؟‏ شاید می‌خواستید آن را بِکَنید تا کسی آن را نبیند.‏ اما می‌دانستید که با کندن آن،‏ نمی‌توانید جلوی بیشتر شدن موهای سفید را بگیرید.‏ طبیعی است که کنار آمدن با پیری برای بعضی‌ها سخت است.‏

اما پدر آسمانی‌مان دید متفاوتی به خادمان سالمندش دارد.‏ (‏امث ۱۶:‏۳۱)‏ او آن‌ها را به درختان پرنشاط تشبیه می‌کند.‏ (‏مزمور ۹۲:‏​۱۲-‏۱۴ خوانده شود.‏)‏ چرا این تشبیه مناسب است؟‏ درختان پرشاخ و برگ با گل‌های خوشبو،‏ معمولاً دهه‌ها عمر کرده‌اند.‏ برای مثال،‏ درخت گیلاس ژاپنی را در نظر بگیرد.‏ بعضی از زیباترین انواع این درختان شگفت‌انگیز،‏ بیشتر از هزار سال عمر کرده‌اند.‏ درست مثل این درختان تنومند،‏ خادمان سالخوردهٔ یَهُوَه در دید او زیبا هستند.‏ یَهُوَه به موهای سفید خادمانش توجه نمی‌کند،‏ بلکه روی خصوصیات زیبایشان تمرکز می‌کند.‏ او پایداری و وفاداری آن‌ها را طی سال‌ها می‌بیند و برایش ارزش قائل است.‏ ب۲۵/‏۱۱ ص ۲ ¶۱-‏۲

چرا خدا به وجود سختی‌ها اجازه می‌دهد؟‏ عده‌ای که جوابی برای این سؤال پیدا نکرده‌اند،‏ از خدا عصبانی شده‌اند یا به این نتیجه رسیده‌اند که اصلاً خدایی وجود ندارد.‏ (‏امث ۱۹:‏⁠۳)‏ اما شما یاد گرفته‌اید که گناه موروثی و ناکاملی باعث وجود سختی‌هاست نه یَهُوَه.‏ شما همچنین یاد گرفته‌اید که صبر یَهُوَه نسبت به انسان‌ها،‏ باعث شده که میلیون‌ها نفر او را بشناسند و درک کنند که یَهُوَه چطور به سختی‌ها برای همیشه پایان می‌دهد.‏ (‏۲پطر ۳:‏​۹،‏ ۱۵)‏ این حقایق به شما اطمینان خاطر داده و شما را به خدا نزدیک‌تر کرده است.‏

در حالی که منتظر یَهُوَه هستیم تا به سختی‌ها پایان دهد،‏ باید صبور بمانیم.‏ اما وقتی ما یا عزیزانمان با سختی یا بی‌عدالتی روبرو می‌شویم یا عزیزی را از دست می‌دهیم،‏ شاید این سؤال پیش بیاید که چرا یَهُوَه سریع‌تر وارد عمل نمی‌شود.‏ (‏حب ۱:‏​۲،‏ ۳)‏ در چنین مواقعی عاقلانه است به دلایلی که یَهُوَه اجازه داده درستکاران سختی بکشند،‏ فکر کنیم.‏ (‏مز ۳۴:‏۱۹)‏ همین طور می‌توانیم به مقصود خدا در رابطه با پایان دادن همیشگی سختی‌ها فکر کنیم.‏ ب۲۵/‏۰۷ ص ۱۶ ¶۸-‏۹

ما می‌توانیم به پیران جماعتمان اعتماد کنیم.‏ آن‌ها تعلیم گرفته‌اند که موضوعات محرمانه را فاش نکنند،‏ بر اساس کتاب مقدّس پند دهند نه بر اساس نظرات شخصی و با کمک‌های مستمر در مشکلات حمایتمان کنند.‏ (‏امث ۱۱:‏۱۳؛‏ غلا ۶:‏⁠۲)‏ آن‌ها شخصیت و تجربه‌های متفاوتی دارند و ما می‌توانیم با هر کدامشان که راحت‌تریم دربارهٔ مشکلاتمان صحبت کنیم.‏ البته نباید سراغ تک‌تک پیران جماعت برویم و دنبال کسی باشیم که پندی باب میلمان به ما بدهد.‏ در آن صورت مثل کسی هستیم که می‌خواهد «حرف‌هایی گوشنواز» بشنود،‏ نه «تعالیم درست» کلام خدا را.‏ (‏۲تیمو ۴:‏​۳،‏ پاورقی)‏ وقتی برای کمک گرفتن پیش یک پیر جماعت می‌رویم،‏ شاید از ما بپرسد که آیا پیش پیر جماعت دیگری هم رفته‌ایم یا نه و در این صورت او چه پندی به ما داده است.‏ به علاوه،‏ چون او از محدودیت‌های خود آگاه است،‏ شاید اول با یک پیر جماعت دیگر مشورت کند.‏—‏امث ۱۳:‏⁠۱۰.‏ ب۲۵/‏۰۹ ص ۶-‏۷ ¶۱۵

مزمور ۱۰۳ چه چیز دیگری در رابطه با بخشش یَهُوَه نشان می‌دهد؟‏ (‏مزمور ۱۰۳:‏۱۲ خوانده شود.‏)‏ داوود گفت که یَهُوَه گناهانمان را «به اندازه‌ای که مشرق از مغرب دور است» از ما دور می‌کند.‏ مشرق درست نقطهٔ مقابل مغرب است و این دو نقطه هیچ گاه به هم نمی‌رسند.‏ پس دربارهٔ گناهانی که یَهُوَه بخشیده چه یاد می‌گیریم؟‏ مرجعی در این زمینه می‌گوید:‏ «اگر گناهانمان تا این حد از ما دور می‌شوند،‏ می‌توانیم مطمئن باشیم که دیگر هیچ خاطره،‏ اثر یا بویی از آن‌ها باقی نمی‌ماند.‏» یک بو می‌تواند خاطره‌ای را زنده کند،‏ اما وقتی یَهُوَه گناهی را می‌بخشد،‏ انگار هیچ اثر یا بویی از آن گناه باقی نمی‌ماند تا آن را دوباره در خاطرش زنده کند.‏—‏حز ۱۸:‏​۲۱،‏ ۲۲؛‏ اعما ۳:‏⁠۱۹.‏ ب۲۵/‏۰۸ ص ۱۸ ¶۱۴

اگر از قبل به همهٔ احتمال‌ها فکر کنید،‏ از مشکلات زیادی جلوگیری می‌کنید.‏ (‏امث ۲۲:‏⁠۳)‏ برای مثال اگر در منطقه‌ای زندگی می‌کنید که مهمان‌ها بدون دعوت در جشن‌های عروسی شرکت می‌کنند،‏ کاری کنید که این اتفاق در عروسی‌تان نیفتد.‏ برای خویشاوندانتان که شاهد یَهُوَه نیستند،‏ توضیح دهید که عروسی‌تان چطور برگزار می‌شود و دیدتان به بعضی از آداب و رسوم عروسی چیست.‏ به این منظور می‌توانید مقالهٔ «مراسم عروسی شاهدان یَهُوَه چگونه برگزار می‌شود؟‏» را در وب‌سایت jw.org به آن‌ها نشان دهید.‏ برای مدیریت جشن عروسی می‌توانید یک برادر باتجربه را به عنوان «ناظر جشن» تعیین کنید.‏ (‏یو ۲:‏⁠۸)‏ اگر او را کاملاً از برنامه‌های جشن عروسی آگاه کنید،‏ او می‌تواند کمک کند تا همه چیز طبق برنامه پیش برود و حرمت آن روز حفظ شود.‏ ب۲۵/‏۱۲ ص ۲۵ ¶۱۹

قبل از آن،‏ عیسی به شاگردانش گفته بود که باید از طریق او دعا کنند،‏ نه به خود او.‏ (‏یو ۱۶:‏​۲۳،‏ ۲۴)‏ شاگردان عیسی باید این موضوع را درک می‌کردند.‏ شاید آن‌ها بعد از رستاخیز عیسی تمایل داشتند که به او دعا کنند،‏ مخصوصاً چون عیسی دوست نزدیکشان بود.‏ آن‌ها می‌توانستند با خودشان استدلال کنند که عیسی به خاطر محبتش به آن‌ها،‏ دعاهایشان را می‌شنود و درخواست‌هایشان را به یَهُوَه می‌گوید.‏ اما عیسی به آن‌ها تعلیم داد که این طرز فکر اشتباه است،‏ چون گفت:‏ «پدر،‏ خودش شما را دوست دارد.‏» این یکی از تعلیمات پایه‌ای کتاب مقدّس دربارهٔ دعاست.‏ مطالعهٔ کتاب مقدّس به شما کمک کرده که با شخصیت عیسی آشنا شوید و او را دوست داشته باشید.‏ (‏یو ۱۴:‏۲۱)‏ اما شما هم مثل مسیحیان قرن اول مستقیماً به خدا دعا می‌کنید،‏ چون مطمئنید که او «خودش شما را دوست دارد.‏» هر بار که به یَهُوَه دعا می‌کنید،‏ نشان می‌دهید که به این آیه ایمان دارید.‏—‏۱یو ۵:‏⁠۱۴.‏ ب۲۵/‏۱۰ ص ۱۵ ¶۱۰

برای تقویت دوستی‌تان با یَهُوَه وقت بگذارید.‏ شاید گاهی لازم باشد بعضی فعالیت‌ها را کنار بگذارید تا بتوانید به کارهای ‹مهم‌تر› رسیدگی کنید.‏ (‏فیلیپ ۱:‏۱۰)‏ یکی از کارهای مهم‌تر،‏ تقویت رابطه‌تان با یَهُوَه است.‏ داوود پادشاه به پرستش یَهُوَه اولویت داد.‏ (‏مزمور ۱۳۲:‏​۴،‏ ۵ خوانده شود.‏)‏ به طور مشابه،‏ شما هم باید هر روز زمانی برای خواندن کتاب مقدّس و دعا کنار بگذارید.‏ خواهری به اسم اِلیشا می‌گوید:‏ «با دعا و تعمّق روی آیات تسلّی‌بخش مزامیر،‏ می‌توانم شادی‌ام را حفظ کنم.‏ دعا برای من حیاتی است.‏ طی روز بارها به یَهُوَه دعا می‌کنم تا آرام بمانم.‏» ب۲۵/‏۱۱ ص ۱۳ ¶۱۱

چطور می‌توانیم از تلاش‌های فرشتگان برای حفظ پاکی جماعت الگو بگیریم؟‏ ما باید در حفظ پاکی اخلاقی و روحانی جماعت نقش داشته باشیم.‏ در درجهٔ اول باید دل خودمان را پاک نگه داریم.‏ به این منظور مراقبیم کاری نکنیم که ما را از یَهُوَه دور می‌کند.‏ همین طور دوستانی را انتخاب می‌کنیم که یَهُوَه را دوست دارند.‏ (‏مز ۱۰۱:‏⁠۳)‏ علاوه بر این می‌خواهیم به هم‌ایمانانمان کمک کنیم تا به یَهُوَه وفادار بمانند.‏ مثلاً اگر متوجه شویم که برادر یا خواهری مرتکب گناهی جدی شده است،‏ چه کار باید بکنیم؟‏ از روی محبت او را ترغیب می‌کنیم تا در این باره با پیران جماعت صحبت کند.‏ اگر او این کار را نکرد،‏ ما باید پیران را از این موضوع باخبر کنیم.‏ هدف ما این است تا به هم‌ایمانی که از لحاظ روحانی ضعیف شده سریع کمک شود.‏—‏یعقو ۵:‏​۱۴،‏ ۱۵.‏ ب۲۵/‏۰۵ ص ۶-‏۷ ¶۱۴

عیسی از پدرش سرمشق می‌گیرد.‏ عیسی هم مثل پدرش فروتن است.‏ به همین دلیل،‏ وقتی روی زمین بود،‏ مردم به‌راحتی به او نزدیک می‌شدند و بدون ترس و نگرانی از او سؤال می‌پرسیدند.‏ (‏مرق ۴:‏​۱۰،‏ ۱۱)‏ به علاوه وقتی عیسی نظرشان را می‌پرسید،‏ به‌راحتی احساساتشان را بیان می‌کردند.‏ (‏مت ۱۶:‏​۱۳-‏۱۶)‏ اگر آن‌ها اشتباهی کرده بودند،‏ نمی‌ترسیدند که عیسی عصبانی شود،‏ چون می‌دانستند که او صبور،‏ بخشنده و مهربان است.‏ (‏مت ۱۷:‏​۲۴-‏۲۷)‏ عیسی شخصیت پدرش را آنقدر خوب منعکس می‌کرد که پیروانش می‌توانستند یَهُوَه را بهتر بشناسند.‏ (‏یو ۱۴:‏⁠۹)‏ آن‌ها متوجه شدند که یَهُوَه به هیچ وجه مثل رهبران مذهبی آن دوران،‏ سخت‌گیر،‏ مغرور و بی‌اعتنا نیست؛‏ بلکه با فروتنی پذیرای دیگران است.‏ ب۲۵/‏۱۲ ص ۱۵ ¶۴

پولُس رسول بعد از این که مسیحی شد،‏ گاهی به خاطر کارهای گذشته‌اش عذاب وجدان داشت.‏ او احتمالاً با گذشت زمان،‏ به خاطر آزاری که به مسیحیان رسانده بود،‏ بیشتر احساس گناه می‌کرد.‏ برای مثال،‏ وقتی او در سال ۵۵ .‏م اولین نامه‌اش را به قُرِنتیان نوشت،‏ گفت:‏ «لیاقت آن را ندارم که رسول خوانده شوم،‏ چون به جماعت خدا آزار رساندم.‏» (‏۱قر ۱۵:‏⁠۹)‏ پولُس پنج سال بعد در نامه‌اش به اِفِسُسیان دربارهٔ خودش گفت:‏ «از همهٔ مقدّسان کوچک‌تر هستم.‏» (‏افس ۳:‏⁠۸)‏ همین طور زمانی که برای تیموتائوس نامه نوشت خودش را این طور توصیف کرد:‏ «قبلاً کفرگو و گستاخ بودم و آزار می‌رساندم.‏» (‏۱تیمو ۱:‏۱۳)‏ پولُس وقتی از جماعت‌ها دیدار می‌کرد،‏ با کسانی روبرو می‌شد که قبلاً آن‌ها یا خانواده‌شان را مورد آزار و اذیت قرار داده بود.‏ آیا می‌توانید احساس پولُس را در آن موقعیت‌ها تصوّر کنید؟‏ ب۲۶/‏۰۱ ص ۹ ¶۵

غَلاطیان ۶:‏۹ خوانده شود.‏ حتی اگر خویشاوندانتان هنوز به حقیقت علاقه‌ای ندارند،‏ باید با آن‌ها صبور باشید و ‹از انجام کارهای خوب دست نکشید.‏› فراموش نکنید که برای ایمان آوردن به یَهُوَه و غلبه بر پیشداوری و تعصب،‏ زمان لازم است.‏ شاید خودتان هم زمانی «هیچ امیدی نداشتید و بی‌خدا بودید.‏» (‏افس ۲:‏۱۲)‏ مطمئناً کسی به شما کمک کرد تا با یَهُوَه آشنا شوید.‏ پس آیا شما هم نمی‌خواهید در صورت امکان به خویشاوندانتان کمک کنید؟‏ ب۲۶/‏۰۲ ص ۳ ¶۶

ما می‌توانیم از یَهُوَه بخواهیم کمکمان کند تا هنر تعلیم را در خود پرورش دهیم.‏ (‏۱یوحنا ۵:‏۱۴)‏ ما باید مطابق دعاهایمان عمل کنیم و آموزشی را که یَهُوَه از طریق جلسات به ما می‌دهد به کار ببریم.‏ همچنین می‌توانیم برادران و خواهران باتجربه را دعوت کنیم تا در مطالعه با شاگردمان شرکت کنند و نظرشان را دربارهٔ کیفیت و نحوهٔ تعلیممان بگویند.‏ درست است که ما از تعالیم کتاب مقدّس آگاهیم،‏ اما نباید فراموش کنیم که شاگردمان با آن‌ها آشنایی ندارد.‏ پس باید ببینیم که شاگردمان نسبت به مطالبی که می‌آموزد چه دیدگاهی دارد.‏ در حین مطالعه می‌خواهیم به او کمک کنیم که وعده‌های یَهُوَه و فواید آنچه را که یاد می‌گیرد درک کند.‏ به این شکل،‏ شاگردمان می‌تواند رابطهٔ نزدیکی با یَهُوَه داشته باشد و شادی واقعی را تجربه کند.‏—‏مزمور ۱:‏​۱-‏۳.‏ ب۲۶/‏۰۳ ص ۷ ¶۱۵

یَهُوَه چطور از هر یک از ما محافظت می‌کند؟‏ او از طریق کتاب مقدّس کمکمان می‌کند تا خوب را از بد تشخیص دهیم.‏ (‏عبر ۵:‏۱۴)‏ وقتی هماهنگ با اصول کلام خدا زندگی می‌کنیم،‏ از آسیب‌های روحانی و جسمانی محفوظ می‌مانیم.‏ (‏مز ۹۱:‏⁠۴)‏ علاوه بر این،‏ یَهُوَه از طریق جماعت از ما محافظت می‌کند.‏ (‏اشع ۳۲:‏​۱،‏ ۲)‏ پس می‌خواهیم مرتب با کسانی که یَهُوَه را دوست دارند و مطابق اصولش زندگی می‌کنند معاشرت کنیم.‏ در این صورت تشویق می‌شویم و با ارادهٔ بیشتری از کارهایی که به سلامت روحانی‌مان صدمه می‌زند دوری می‌کنیم.‏—‏امث ۱۳:‏⁠۲۰.‏

در گذشته،‏ یَهُوَه همیشه از پرستندگانش در برابر آسیب‌های جسمانی محافظت نمی‌کرد.‏ امروزه ممکن است «اتفاقات غیرمنتظره» دامنگیر ما هم بشود.‏ (‏جا ۹:‏۱۱)‏ طی تاریخ یَهُوَه اجازه داده که خادمانش با آزار و اذیت و حتی مرگ روبرو شوند تا ثابت شود که شیطان دروغگوست.‏ (‏ایو ۲:‏​۴-‏۶؛‏ مت ۲۳:‏۳۴)‏ امروزه هم شاید یَهُوَه مشکلات ما را برطرف نکند،‏ اما مطمئنیم که او هیچ وقت کسانی را که دوستش دارند ترک نمی‌کند.‏—‏مز ۹:‏⁠۱۰.‏ ب۲۵/‏۰۴ ص ۲۳ ¶۱۳-‏۱۴

عیسی در دعایش گفت:‏ «من آن‌ها را با نام تو آشنا کرده‌ام.‏» او در واقع دو بار به این اشاره کرد که نام یَهُوَه را به شاگردانش شناسانده است.‏ (‏یوحنا ۱۷:‏​۶،‏ ۲۶ خوانده شود.‏)‏ منظور عیسی چه بود؟‏ آیا این اولین بار بود که شاگردانش نام یَهُوَه را می‌شنیدند؟‏ نه.‏ شاگردان عیسی یهودی بودند و می‌دانستند که نام خدا یَهُوَه است،‏ چون آن نام هزاران بار در نوشته‌های عبری آمده است.‏ پس مسلّماً عیسی فقط به نام خدا اشاره نمی‌کرد،‏ بلکه شخصی را که پشت آن نام است معرفی کرد.‏ هیچ کس نمی‌توانست مثل عیسی آن‌ها را با مقصود،‏ کارها و خصوصیات یَهُوَه آشنا کند.‏ ب۲۵/‏۰۵ ص ۲۰-‏۲۱ ¶۳

اصول کتاب مقدّس به ما کمک می‌کند تا پایداری کنیم.‏ این اصول به ما حکمت لازم را می‌دهد تا بتوانیم تصمیمات درستی در زندگی بگیریم.‏ (‏امث ۲:‏​۶،‏ ۷)‏ برای مثال،‏ کتاب مقدّس ما را تشویق می‌کند که بیش از حد نگران مشکلات فردا نباشیم،‏ بلکه هر روز به یَهُوَه توکّل کنیم.‏ (‏مت ۶:‏۳۴)‏ اگر مرتباً کتاب مقدّس را بخوانیم و روی آن تعمّق کنیم اصولی را که به آن نیاز داریم راحت‌تر به یاد خواهیم آورد.‏

در کتاب مقدّس شرح‌حال افراد زیادی نوشته شده که به یَهُوَه توکّل کردند و از حمایت او برخوردار شدند.‏ (‏عبر ۱۱:‏​۳۲-‏۳۴؛‏ یعقو ۵:‏۱۷)‏ وقتی روی این گزارشات تعمّق می‌کنیم اعتمادمان به یَهُوَه بیشتر می‌شود و اطمینان پیدا می‌کنیم که او ‹پناه و قوّت ماست و یاوری است که به‌راحتی در سختی‌ها پیدا می‌شود.‏› (‏مز ۴۶:‏⁠۱)‏ با بررسی شرح‌حال خادمان وفادار یَهُوَه تشویق می‌شویم تا از ایمان و پایداری آن‌ها سرمشق بگیریم.‏—‏یعقو ۵:‏​۱۰،‏ ۱۱.‏ ب۲۵/‏۰۸ ص ۴ ¶۸-‏۹

نیقودیموس یکی از بزرگان قوم یهود بود.‏ او برای پیروی از عیسی مانعی سر راهش داشت.‏ نیقودیموس فقط شش ماه بعد از شروع موعظهٔ عیسی،‏ تشخیص داد که او مسیح موعود است.‏ (‏یو ۳:‏​۱،‏ ۲)‏ اما به خاطر ترس از یهودیان،‏ مخفیانه با عیسی صحبت می‌کرد.‏ (‏یو ۷:‏۱۳؛‏ ۱۲:‏۴۲)‏ او احتمالاً فکر می‌کرد که اگر شاگرد عیسی شود،‏ مقام و امتیازاتش را از دست می‌دهد.‏

نیقودیموس به خوبی با شریعت موسی آشنا بود،‏ اما برای این که بداند یَهُوَه از او چه انتظاری دارد به کمک نیاز داشت.‏ عیسی چطور به او کمک کرد؟‏ او با نیقودیموس وقت صرف می‌کرد و حاضر بود حتی طی شب با او ملاقات کند.‏ عیسی به وضوح گفت که نیقودیموس باید چه قدم‌هایی بردارد تا شاگرد او شود؛‏ این که توبه کند،‏ تعمید بگیرد و به پسر خدا ایمان بورزد.‏—‏یو ۳:‏​۵،‏ ۱۴-‏۲۱.‏ ب۲۵/‏۰۶ ص ۲۰-‏۲۱ ¶۳-‏۴

عیسی به نام پدرش به زمین آمد.‏ (‏یو ۵:‏۴۳؛‏ ۱۲:‏۱۳)‏ او پیروانش را با نام پدرش آشنا کرد.‏ (‏یو ۱۷:‏​۶،‏ ۲۶)‏ عیسی به نام یَهُوَه تعلیم داد و به اسم او معجزه کرد.‏ (‏یو ۱۰:‏۲۵)‏ او حتی از یَهُوَه خواست که ‹به خاطر نام خود› از شاگردانش مراقبت کند.‏ (‏یو ۱۷:‏۱۱)‏ پس اگر نام یَهُوَه آنقدر برای عیسی اهمیت داشت،‏ آیا ممکن است کسی که با آن اسم آشنا نیست یا از آن استفاده نمی‌کند پیرو واقعی عیسی باشد؟‏ ب۲۵/‏۰۵ ص ۲۶ ¶۲

همیشه روی مسائل مهم‌تر تمرکز کنید.‏ اکثر مردم این دنیا روی خوشگذرانی تمرکز می‌کنند،‏ نه پایان این دنیا که به زودی می‌رسد.‏ درست است که تفریح و خوشگذرانی جای خودش را دارد،‏ اما باید «عاقل و فهمیده» باشیم تا تحت تأثیر دیدگاه این دنیا قرار نگیریم.‏ (‏۱پِطرُس ۴:‏۷ خوانده شود.‏)‏ پس نمی‌خواهیم وقت و انرژی‌مان را بیش از حد صرف تفریحات کنیم،‏ بلکه می‌خواهیم عاقلانه تصمیم بگیریم.‏ تصمیماتمان در این زمینه نشان می‌دهد که طرز فکر یَهُوَه را داریم و از مسائل مهم‌تر آگاهیم.‏—‏۲تیموتائوس ۱:‏⁠۷.‏ ب۲۶/‏۰۳ ص ۱۷ ¶۱۵

چطور می‌توانیم با وجود بی‌عدالتی‌ها آرامش خود را حفظ کنیم؟‏ یک راه این است که در انتخاب چیزهایی که تماشا می‌کنیم،‏ می‌خوانیم یا گوش می‌دهیم دقت کنیم.‏ بعضی از شبکه‌های اجتماعی پر از اطلاعاتی است که جنبش‌های سیاسی را تبلیغ می‌کند و احساسات مردم را نسبت به بی‌عدالتی‌ها برمی‌انگیزد.‏ رسانه‌های خبری هم معمولاً به جای گفتن واقعیت،‏ بر اساس دیدگاه خودشان اطلاع‌رسانی می‌کنند.‏ حتی اگر آن اطلاعات درست باشد،‏ فکر کردن مدام به آن نمی‌تواند مشکل را حل کند.‏ اگر وقت زیادی صرف خواندن و تماشای چنین اطلاعاتی کنیم،‏ شاید بیشتر نگران و دلسرد شویم.‏ (‏امث ۲۴:‏۱۰)‏ به علاوه ممکن است دیگر به پادشاهی خدا که راه‌حل اصلی بی‌عدالتی‌هاست اولویت ندهیم.‏ ب۲۵/‏۰۹ ص ۱۲ ¶۱۲

برای چه کسانی می‌توانیم دعا کنیم؟‏ ما می‌توانیم برای گروهی از افراد که شرایط مشابهی دارند دعا کنیم،‏ مثلاً برای کسانی که به خاطر بیماری یا پیری سختی می‌کشند یا جوانانی که در مدرسه مسخره می‌شوند و تحت فشار هم‌کلاسی‌هایشان هستند.‏ خیلی از هم‌ایمانانمان با مخالفت اعضای خانواده یا حکومت روبرویند.‏ (‏مت ۱۰:‏​۱۸،‏ ۳۶؛‏ اعما ۱۲:‏⁠۵)‏ بعضی از آن‌ها هم قربانی فجایع طبیعی شده‌اند یا به خاطر ناآرامی‌های سیاسی مجبور شده‌اند خانه‌هایشان را ترک کنند.‏ شاید ما این برادران و خواهران را شخصاً نشناسیم،‏ اما وقتی برایشان دعا می‌کنیم مطابق فرمان عیسی عمل کرده‌ایم که گفت:‏ «همدیگر را دوست داشته باشید.‏»—‏یو ۱۳:‏⁠۳۴.‏ ب۲۵/‏۱۰ ص ۲۵-‏۲۶ ¶۸

عیسی با مهربانی و احترام با آن زن رفتار کرد،‏ چون متوجه شد که او ترسیده است.‏ (‏مرق ۵:‏۳۳)‏ بنابراین احساسات او را در نظر گرفت و به او اطمینان خاطر داد.‏ عیسی حتی آن زن را «دخترم» خطاب کرد؛‏ کلمه‌ای که نشانه‌ای از محبت و صمیمیت است،‏ نه فقط احترام.‏ (‏مَرقُس ۵:‏۳۴ خوانده شود.‏)‏ در کتاب مقدّس این تنها دفعه‌ای است که عیسی کسی را «دخترم» خطاب کرده است.‏ او احتمالاً چون دید که آن زن خیلی ترسیده،‏ از این عبارت استفاده کرد.‏ تصوّر کنید که آن زن با شنیدن حرف عیسی چقدر آرامش پیدا کرد!‏ اگر عیسی به او اطمینان خاطر نمی‌داد،‏ شاید آن زن از نظر جسمی شفا پیدا می‌کرد ولی عذاب وجدان می‌گرفت.‏ عیسی به او کمک کرد که دید درستی نسبت به خودش داشته باشد،‏ یعنی خودش را دختر باارزش پدر آسمانی‌اش،‏ یَهُوَه بداند.‏ ب۲۵/‏۱۱ ص ۲۳ ¶۷

یعقوب همین طور دربارهٔ یوسِف گفت که «کمانداران دائم به او حمله کردند،‏ به او تیر انداختند و با او دشمنی کردند.‏» (‏پیدا ۴۹:‏۲۳)‏ این کمانداران در واقع برادران یوسِف بودند.‏ آن‌ها مسبب خیلی از بی‌عدالتی‌هایی بودند که یوسِف تجربه کرد.‏ اما او از برادرانش متنفر نشد و یَهُوَه را به خاطر این اتفاقات مقصر ندانست.‏ همان طور که یعقوب گفت،‏ ‹کمان یوسِف همیشه پایدار و دست‌هایش قوی و فِرز بود.‏› (‏پیدا ۴۹:‏۲۴)‏ او طی سختی‌ها به یَهُوَه توکّل کرد و نه تنها برادرانش را بخشید،‏ بلکه با آن‌ها با مهربانی رفتار کرد.‏ (‏پیدا ۴۷:‏​۱۱،‏ ۱۲)‏ یوسِف اجازه داد که سختی‌های زندگی «شخصیت او را خالص کند.‏» (‏مز ۱۰۵:‏​۱۷-‏۱۹)‏ در نتیجه یَهُوَه توانست برای انجام کارهای فوق‌العاده از او استفاده کند.‏

چه درسی می‌گیریم؟‏ هیچ وقت نباید اجازه دهیم که سختی‌های زندگی،‏ ما را از یَهُوَه و هم‌ایمانانمان دور کند.‏ یادمان باشد که یَهُوَه اجازه می‌دهد ایمانمان در سختی‌ها آزمایش شود و به این شکل به ما آموزش می‌دهد.‏ (‏عبر ۱۲:‏​۷،‏ پاورقی.‏)‏ این آموزش کمکمان می‌کند که خصوصیات خوبی مثل بخشش و گذشت را در خودمان پرورش دهیم.‏ (‏عبر ۱۲:‏۱۱)‏ یَهُوَه به ما هم مثل یوسِف به خاطر پایداری‌مان پاداش می‌دهد.‏ ب۲۵/‏۰۶ ص ۱۲-‏۱۳ ¶۱۵-‏۱۶

پولُس رسول به تیموتائوس گفت که همیشه روی کیفیت فعالیت‌های روحانی‌اش کار کند.‏ (‏۱تیموتائوس ۴:‏​۱۳،‏ ۱۵ خوانده شود.‏)‏ شما هم طبق این پند،‏ به راه‌هایی فکر کنید که می‌توانید غیرتتان را در خدمت بیشتر کنید،‏ طوری که «روح‌القدس در وجودتان شعله‌ور باشد.‏» (‏روم ۱۲:‏۱۱)‏ همان طور که برای شعله‌ور نگه داشتن آتش،‏ به آن هیزم اضافه می‌کنیم،‏ برای حفظ قدردانی‌مان از محبت یَهُوَه که شامل فدیهٔ عیسی می‌شود،‏ باید غیرتمان را در فعالیت‌های روحانی بیشتر کنیم.‏ برای مثال،‏ شاید بتوانیم با آماده کردن مطالب جلسه،‏ تمرکزمان را در جلسات بیشتر کنیم؛‏ یا مطالعهٔ شخصی‌مان را در جایی خلوت انجام دهیم تا بتوانیم روی مطالبی که می‌خوانیم تعمّق کنیم.‏ به علاوه می‌توانیم در هفته‌های قبل از مراسم یادبود،‏ روی برکاتی که ما شاهدان یَهُوَه داریم تعمّق کنیم.‏ به این شکل قدردانی‌مان را بابت فدیهٔ عیسی که اساس رابطه‌مان با یَهُوَه است،‏ بیشتر می‌کنیم.‏ ب۲۶/‏۰۱ ص ۲۳ ¶۱۰

با این که ما در خدمت به یَهُوَه مشغولیم،‏ نمی‌خواهیم خویشاوندانمان احساس کنند که برایشان وقت نداریم یا قدرشان را نمی‌دانیم.‏ (‏مت ۷:‏۱۲)‏ چطور می‌توانیم محبتمان را به آن‌ها نشان دهیم؟‏ به چند روش توجه کنید.‏

با آن‌ها در تماس بمانید و محبتتان را نشان دهید.‏ اگر مرتب با خویشاوندانمان در تماس باشیم،‏ نشان می‌دهیم که دوستشان داریم.‏ برای مثال،‏ می‌توانیم پیامی همراه با عکس‌هایی از یک مهمانی،‏ تعطیلات یا سفرهایمان برایشان بفرستیم.‏ یک نامه یا هدیهٔ کوچک می‌تواند ما را به همدیگر نزدیک‌تر کند.‏ اگر در این زمینه پیشقدم شویم،‏ به خویشاوندانمان نشان می‌دهیم که دوستشان داریم.‏ ب۲۶/‏۰۲ ص ۴-‏۵ ¶۱۳-‏۱۴

کاری که می‌توانید انجام دهید.‏ وقتی با مشکلی روبرو می‌شوید،‏ ‹بار خودتان را به یَهُوَه واگذار کنید› و در دعا از او آرامش بخواهید.‏ (‏مز ۵۵:‏۲۲)‏ همچنین از یَهُوَه بخواهید که حکمت لازم را به شما بدهد تا با مشکلتان مقابله کنید.‏ (‏امث ۲:‏​۱۰،‏ ۱۱)‏ وقتی از یَهُوَه برای پایداری کمک می‌خواهید فراموش نکنید که از او به خاطر نعمت‌هایش هم تشکر کنید.‏ (‏فیلیپ ۴:‏⁠۶)‏ توجه کنید که یَهُوَه چطور برای مقابله با مشکلتان به شما نیرو می‌بخشد و در دعا قدردانی‌تان را از حمایتش نشان دهید.‏ اجازه ندهید که آن مشکل باعث شود برکاتی را که قبلاً از یَهُوَه گرفته‌اید نادیده بگیرید.‏—‏مز ۱۶:‏​۵،‏ ۶.‏ ب۲۵/‏۰۸ ص ۴ ¶۶

عیسی شب قبل از مرگش در دعا گفت:‏ «کاری را که تو به عهدهٔ من گذاشتی به پایان رساندم.‏» او مطمئن بود که یَهُوَه به خاطر وفاداری‌اش به او پاداش خواهد داد.‏ (‏یو ۱۷:‏​۴،‏ ۵)‏ اعتماد عیسی به یَهُوَه بجا بود،‏ چون بعد از مرگش یَهُوَه اجازه نداد که او در قبر بماند.‏ (‏اعما ۲:‏​۲۳،‏ ۲۴)‏ یَهُوَه او را رستاخیز داد و به مقام بسیار بالاتری در آسمان رساند.‏ (‏فیلیپ ۲:‏​۸،‏ ۹)‏ سرانجام عیسی حکمرانی‌اش را به عنوان پادشاه حکومت خدا شروع کرد.‏ آن پادشاهی قرار بود چه کار کند؟‏ قسمت دوم دعای نمونه می‌گوید:‏ «پادشاهی تو بیاید و خواست تو همان طور که در آسمان انجام می‌شود،‏ روی زمین هم انجام شود.‏»—‏مت ۶:‏⁠۱۰.‏ ب۲۵/‏۰۵ ص ۲۳-‏۲۴ ¶۱۴