Kajadian

32 Yakub neruskeun perjalanan tuluy panggih jeung malaikat-malaikat Allah. 2 Pas ningali maranéhna, Yakub ngomong kieu, ”Ieu téh pakémahan Allah!” Jadi tempat éta dingaranan Mahanaim* ku manéhna.

3 Geus kitu, Yakub ngirim utusan miheulaan manéhna, sina manggihan Ésau lanceukna di tanah Séir, di daérah Édom. 4 Yakub nitah maranéhna, ”Béjakeun ka Ésau juragan kuring, ’Yakub palayan juragan ngomong kieu, ”Abdi tos lami cicing jeung* Ua Laban. 5 Ayeuna abdi tos gaduh sapi, kaldé, domba, sarta palayan awéwé jeung lalaki. Abdi ngirim pesen ieu téh supaya kadatangan abdi katampi ku Juragan.”’”

6 Sanggeus baralik deui, para utusan téh ngomong kieu ka Yakub, ”Abdi sadaya tos pendak sareng Ésau lanceuk Juragan. Ayeuna Ésau jeung 400 baladna nuju ka dieu badé mendakan Juragan.” 7 Yakub jadi sieun jeung hariwang. Ku kituna, manéhna ngabagi rombonganana jadi dua kelompok, kitu ogé jeung embé, domba, sapi, sarta onta-ontana. 8 Da ceuk pamikirna, ’Lamun Ésau nyerang kelompok nu hiji, kelompok nu hijina deui bisa kabur.’

9 Geus kitu Yakub ngadoa, ”Nun Yéhuwa, Allahna Ibrahim aki abdi sarta Allahna Ishak bapa abdi, Gusti nyarios kieu ka abdi, ’Jung balik ka lembur kulawarga manéh. Kuring bakal ngaberkahan manéh.’ 10 Abdi teu layak narima kanyaah* jeung kasatiaan nu ditémbongkeun ku Gusti. Kapungkur, basa abdi meuntasan Walungan Yordan, abdi ngan saukur nyandak iteuk, ari ayeuna abdi gaduh rumah tangga nu tiasa dibagi jadi dua kelompok. 11 Abdi nyuhunkeun ka Gusti, salametkeun abdi ti Ésau lanceuk abdi, sabab abdi sieun Ésau bakal datang tuluy nyerang abdi, sarta nyerang para wanita jeung barudakna. 12 Gusti pernah nyarios kieu, ’Kuring pasti bakal ngaberkahan manéh. Kuring bakal ngajadikeun turunan* manéh siga keusik di laut, nu teu kaitung lobana.’”

13 Peuting éta, Yakub mondok di dinya. Geus kitu manéhna nyokot sabagian tina sasatoan milikna jang dibikeun ka Ésau lanceukna, nyaéta 14 200 embé bikang, 20 embé jalu, 200 domba bikang, 20 domba jalu, 15 30 onta bikang bareng jeung anak-anakna, 40 sapi bikang, 10 sapi jalu, 20 kaldé bikang, jeung 10 kaldé jalu.

16 Yakub ngabagi-bagi kabéh sasatoan éta jadi sababaraha kelompok, tuluy diserahkeun ka para palayanna. Yakub ngomong ka maranéhna, ”Jung mareuntas ti heula. Béré jarak antara kelompok nu hiji jeung nu saterusna.” 17 Manéhna gé nitah kieu ka palayan nu maju panghareupna, ”Lamun manéh panggih jeung Ésau lanceuk kuring tuluy ditanya, ’Saha dunungan manéh, asal ti mana, sarta ingon-ingon ieu téh milik saha?’ 18 jawab wéh kieu, ’Milik Yakub hamba Juragan. Ieu téh hadiah kanggo Juragan Ésau. Yakubna aya di pengkereun.’” 19 Manéhna gé nitah kieu ka palayan nu ngajaga kelompok nu kadua, nu katilu, jeung nu saterusna, ”Maranéh gé kudu ngomong kitu nya lamun panggih jeung Ésau. 20 Terus béjakeun kieu, ’Yakub hamba Juragan aya di pengkereun.’” Yakub kitu téh lantaran mikir kieu, ’Lamun hadiahna dikirimkeun ti heula, sugan wéh manéhna jadi tenang. Jadi waktu panggih, manéhna bageur ka aing.’ 21 Ku kituna, para palayan nu mawa hadiah dititah meuntas ti heula. Ari manéhna mah mondok di pakémahan.

22 Peutingna, manéhna hudang tuluy mawa dua pamajikanana, dua palayan awéwéna, jeung 11 anak lalakina meuntasan Walungan Yabok. 23 Jadi Yakub mawa maranéhna meuntasan walungan éta bari mawa sakabéh hartana.

24 Waktu Yakub keur sorangan, aya saurang lalaki* datang tuluy gulat jeung manéhna nepi ka panonpoé téréh bijil. 25 Waktu lalaki éta ngarasa teu bisa ngéléhkeun Yakub, manéhna nyabak sendi pingpingna Yakub nepi ka sendina nyéngsol waktu gulat jeung lalaki éta. 26 Geus kitu lalaki éta ngomong, ”Leupaskeun, kaburu bray beurang.” Yakub ngajawab, ”Moal. Lamun abdi diberkahan, kakara rék dileupaskeun.” 27 Jadi lalaki éta nanya, ”Saha ngaran manéh?” Dijawab, ”Yakub.” 28 Lalaki éta ngomong, ”Ti saprak ayeuna, ngaran manéh lain Yakub deui, tapi Israél,* sabab manéh geus gulat jeung Allah sarta manusa, tuluy manéh nu meunang.” 29 Ceuk Yakub, ”Punten, ari nami anjeun téh saha?” Tapi ceuk lalaki éta, ”Jang naon manéh nanyakeun ngaran urang?” Tuluy Yakub diberkahan. 30 Jadi tempat éta dingaranan Péniél* ku Yakub, lantaran ceuk manéhna, ”Aing geus pahareup-hareup jeung Allah,* tapi hirup kénéh.”

31 Waktu Yakub ninggalkeun Pénuél,* panonpoé geus medal, tapi leumpangna cingked lantaran sendi pingpingna nyéngsol. 32 Éta sababna nepi ka ayeuna, urang Israél tara ngadahar urat pingping sasatoan, nyaéta nu aya di sendi pingping. Éta téh pédah lalaki éta geus nyabak urat sendi pingpingna Yakub.