Yésaya
41 ”Hé pulo-pulo, jarempé jeung déngékeun Kuring.
Hé bangsa-bangsa sing jaradi kuat deui.
Sok ka darieu, geura ngaromong.
Hayu panggih jeung Kuring, maranéh rék diadilan.
2 Saha nu ngadatangkeun hiji jalma ti wétan?*
Saha nu ngageroan manéhna pikeun ngalalayanan Anjeunna* sarta ngajalankeun kaadilan?
Saha nu nyerahkeun bangsa-bangsa ka manéhna
Jeung nalukkeun raja-raja demi manéhna?
Saha nu ngajadikeun éta raja-raja lir kekebul ku pedang manéhna?
Saha nu nyababkeun maranéhna paburisat ku panahna lir jarami katebak angin?
3 Manéhna terus ngudag maranéhna liwat jalan nu tacan pernah disorang,
Maju terus taya hahalang.
4 Ku saha éta bisa kitu téh? Ku saha dipigawéna?
Saha nu mimiti ngageroan génerasi-génerasi?
Nya Kuring, Yéhuwa, Kuring Nu Awal.
Kuring moal barobah nepi ka génerasi nu pangahirna.”
5 Pulo-pulo geus narénjo, seug sarieuneun,
Tungtung-tungtung bumi ngadarégdég.
Maranéhna daratang nyalampeurkeun.
6 Masing-masing silih tulung pada baturna,
Sarta ngomong kieu ka dulurna, ”Manéh sing kuat.”
7 Tukang nu ahli ngahatéan tukang beusi.
Tukang neupa ku palu
Ngahatéan tukang nu malu dina balok beusi.
Ceuk manéhna, ”Alus patrianana.”
Seug patungna dipageuhan ku paku ngarah teu tiguling.
8 ”Tapi manéh téh hamba Kuring, hé Israél.
Manéh téh nu dipilih ku Kuring, hé Yakub,
Turunan Ibrahim sobat Kuring.
9 Manéh dibawa ku Kuring ti tungtung-tungtung bumi.
Manéh digeroan ku Kuring ti tempat-tempat nu pangjauhna.
Ceuk Kuring, ’Manéh téh hamba Kuring.
Manéh téh geus dipilih ku Kuring, ku Kuring moal ditampik.
10 Ulah sieun, aya Kuring.
Ulah hariwang, da Kuring téh Allah manéh.
Manéh ku Kuring rék dibénténgan, bakal ditulungan.
Manéh pasti bakal dicekel pageuh ku panangan katuhu Kuring nu adil.’
11 Kabéh nu ambek ka manéh bakal direndahkeun jeung ngarasa éra,
Nu ngalawan ka manéh bakal musna jeung sirna.
12 Manéh bakal néangan jalma-jalma nu ngamusuhan ka manéh, tapi moal kapanggih.
Jalma-jalma nu merangan ka manéh téh geus teu aya deui.
13 Sabab Kuring téh Yéhuwa Allah manéh, nu nyekel pageuh leungeun katuhu manéh,
Sarta nu ngomong ka manéh, ’Tong sieun, manéh ku Kuring bakal ditulungan.’
14 Tong sieun, éh Yakub, cacing* nu pikawatireun.
Kuring bakal nulungan manéh, éh urang Israél,” saur Yéhuwa, Nu Nebus manéh, Allah Israél nu Suci.
15 ”Manéh ku Kuring geus dijieun kawas papan paranti ngirik,*
Papan anyar nu sareukeut huntuna.
Gunung-gunung ku manéh bakal ditincakan jeung diancurkeun,
Pasir-pasir* bakal dijieun kawas huut badag.
16 Kabéhanana ku manéh bakal diawur-awurkeun ka awang-awang,
Tuluy éta kabéh bakal kabawa angin,
Bakal paburisat ku angin topan.
Maranéh bakal gumbira ku karana Yéhuwa.
Maranéh bakal agul ku karana Allah Israél nu Suci.”
17 ”Nu kakurangan jeung nu miskin pada néangan cai, tapi teu manggih,
Tikorona garing kahalabhaban.
Kuring, Yéhuwa, bakal nulungan maranéhna.
Kuring, Allah Israél, moal ninggalkeun maranéhna.
18 Walungan-walungan rék disina ngalocor di pasir-pasir nu gundul,
Cinyusu rék disina ngalocor di lebak-lebak.
Tanah gurun rék dijadikeun situ,
Tanah garing rék dijadikeun cinyusu.
19 Gurun ku Kuring rék dipelakan tangkal aras,
Akasia, mirtél, jeung tangkal pinus.
Gurun keusik rék dipelakan tangkal juniper,
Tangkal as, jeung camara.
20 Ku kituna, kabéh jalma bakal nempo jeung nyaho,
Bakal merhatikeun jeung ngarti
Yén nu ngadamel éta kabéh téh panangan Yéhuwa,
Nu ngajadikeun éta kabéh téh Allah Israél nu Suci.”
21 ”Sok sodorkeun perkara maranéh,” saur Yéhuwa.
”Pék asongkeun alesan nu pangkuatna,” saur Rajana Yakub.
22 ”Témbongkeun buktina, béjaan naon nu bakal kajadian.
Béjaan kajadian-kajadian nu geus kaliwat,*
Ngarah éta bisa dipikirkeun ku urang, sarta urang nyaho kumaha tungtungna.
Béré nyaho perkara-perkara nu bakal datang.
23 Béjaan naon nu bakal kajadian di mangsa ka hareup,
Ngarah urang nyaho yén maranéh téh mémang allah.
Sok lampahkeun naon waé, rék nu hadé rék nu goréng,
Ngarah urang tajub waktu ningalina.
24 Tah, maranéh mah teu guna.
Sagala lalampahan maranéh téh euweuh hartina.
Nu milih nyembah ka maranéh téh pikageuleuheun.
25 Kuring geus ngagerakkeun hiji jalma nu asalna ti wétan,* jalma nu bakal nyebut ngaran Kuring.
Manéhna téh bakal datang ti beulah kalér.
Para pamingpin bakal diidek-idek ku manéhna kawas taneuh liket,
Kawas taneuh liket nu baseuh nu diidek-idek ku tukang nyieun gagarabah.
26 Saha nu ti mimiti ngabéjaan urang ngarah urang ngarti,
Atawa nu ti baheulana ngabéjaan urang ngarah urang bisa ngomong kieu, ’Omonganana téh bener’?
Hiji gé euweuh nu ngabéjaan!
Euweuh nu ngumumkeun!
Saurang gé euweuh nu ngadéngé maranéh ngomong!”
27 Kuring nu mimiti ngomong kieu ka Zion, ”Tah, ieu nu bakal kajadian téh!”
Kuring ngirim utusan ka Yérusalém sina nguarkeun warta hadé.
28 Kuring terus néangan, tapi teu manggih sasaha.
Euweuh hiji-hiji acan nu bisa méré naséhat.
Kuring terus nanya, tapi hiji gé euweuh nu némbalan.
29 Kabéhanana téh teu guna.*
Pagawéanana euweuh hartina.
Patung-patung logamna téh kawas angin jeung taya paédahna.