1 Korintus
4 Urang-urang hayang dianggap palayan* Al-Masih jeung pangurus rasiah suci Allah. 2 Ari saurang pangurus kudu satia ngajalankeun tugasna. 3 Keur kuring mah dihakiman ku aranjeun atawa ku pangadilan manusa téh teu penting, malah kuring gé teu ngahakiman diri sorangan. 4 Ceuk rarasaan kuring mah kuring teu nyieun salah nanaon, tapi ieu lain hartina kuring ngaku-ngaku jelema bener, da nu ngahakiman kuring mah ngan Yéhuwa. 5 Nu matak, ari can waktuna mah ulah ngahakiman sasaha, tapi dagoan nepi ka Juragan datang. Manéhna bakal mawa hal-hal nu buni di nu poék ka tempat nu caang sarta bakal ngungkabkeun niat haté jelema. Geus kitu, masing-masing bakal meunang pujian ti Allah.
6 Dulur-dulur, hal-hal nu tadi disebutkeun ngeunaan kuring jeung Apolos téh conto keur aranjeun, supaya aranjeun ngarti kana aturan ieu: ”Ulah ngaleuwihan hal-hal nu geus ditulis.” Ku kituna, aranjeun moal gedé hulu jeung moal ngagul-ngagulkeun nu hiji tapi ngarendahkeun nu séjén. 7 Naon nu ngabédakeun aranjeun ti batur? Lainna sagala pangaboga aranjeun téh paméré Allah? Lamun mémang éta paméré Allah, naha maké adigung kawas beunang usaha sorangan waé?
8 Aranjeun geus puas? Geus beunghar? Geus ngawasa jadi raja tanpa urang-urang? Kuring gé hayangna mah aranjeun téh geus ngawasa jadi raja, ngarah urang-urang milu ngawasa jadi raja bareng jeung aranjeun. 9 Karasana mah urang-urang, nyaéta para rasul, ku Allah diteundeun dina acara panungtungan salaku jalma nu dihukum pati, lantaran urang-urang geus jadi tongtonan keur dunya, malaikat, jeung manusa. 10 Ku karana Al-Masih, urang-urang dianggap bodo, ari aranjeun dianggap pinter lantaran nuturkeun Al-Masih. Urang-urang lemah, ari aranjeun mah kuat. Aranjeun dihormat, ari urang-urang mah dihina. 11 Nepi ka ayeuna pisan gé urang-urang masih kakurangan dahareun jeung inumeun, pakéan saayana,* diteunggeulan, teu boga imah, 12 jeung kudu digawé banting tulang. Waktu dihina, urang-urang ngaberkahan. Waktu dikaniaya, urang-urang sabar jeung tabah. 13 Waktu dipitnah, urang-urang lemah lembut ngajawabna.* Nepi ka ayeuna, urang-urang téh siga runtah di dunya nu dipiceunan ku jalma-jalma.
14 Kuring nulis hal-hal ieu téh lain supaya aranjeun éra, tapi rék mapatahan aranjeun cara ka anak nu dipikanyaah ku kuring. 15 Sanajan aranjeun boga 10.000 guru* nu ngajarkeun carana nuturkeun Al-Masih, aranjeun teu boga loba bapa. Tapi, kuring geus jadi bapa aranjeun lantaran nepikeun warta hadé ngeunaan Isa Al-Masih ka aranjeun. 16 Ku sabab kitu, kuring ménta aranjeun nyonto ka kuring. 17 Éta alesanna kuring ngutus Timotius ka aranjeun, sabab manéhna téh anak nu dipikanyaah ku kuring jeung satia ngalalayanan Juragan. Manéhna bakal ngingetan aranjeun ngeunaan cara-cara* kuring dina palayanan ka Isa Al-Masih, sakumaha nu diajarkeun ku kuring di unggal sidang jamaah.
18 Di antara aranjeun aya nu gedé hulu, disangkana kuring moal datang ka dinya. 19 Tapi lamun dikersakeun ku Yéhuwa, moal lila deui kuring bakal datang ka dinya. Kuring hayang panggih jeung jalma nu garedé hulu éta, lain hayang nyaho omonganana, tapi hayang nyaho maranéhna téh boga kawasa Allah atawa henteu. 20 Pamaréntahan Allah mah nyata lain ku omongan, tapi ku kawasa Allah. 21 Cik pilih nu mana: kuring datang bari mawa paneunggeul, atawa mawa kanyaah nu lemah lembut?