1 Korintus

5 Kuring ngadéngé laporan yén di antara aranjeun aya nu ngalakukeun lampah cabul,* nyaéta saurang lalaki nyokot pamajikan bapana. Bangsa-bangsa séjén ogé teu kitu-kitu teuing. 2 Ka nu siga kitu téh aranjeun agul? Kuduna mah aranjeun téh sedih jeung nyingkirkeun jelema nu nyieun dosa éta ti antara aranjeun. 3 Sanajan raga kuring teu di dinya, pikiran* kuring aya di aranjeun sarta kuring geus ngahakiman jelema éta saolah-olah kuring aya di dinya. 4 Waktu aranjeun kumpul maké ngaran Isa Juragan urang, pikiran* kuring jeung kawasa Isa Juragan urang nyarengan aranjeun. 5 Ku kituna, serahkeun jelema éta ka Sétan, ngarah pangaruh goréngna disingkirkeun jeung karohanian sidang jamaah bisa tetep alus dina poéna Juragan.

6 Salah mun aranjeun agul mah. Aranjeun teu apal kitu, ku ragi saeutik sakabéh adonan jadi beukah? 7 Piceun ragi anu heubeul supaya aranjeun jadi adonan nu anyar, sabab aranjeun téh geus bébas tina ragi ti saprak Al-Masih jadi anak domba Paskah nu dikorbankeun. 8 Ku kituna, hayu urang ngarayakeun parayaan lain ku ragi nu heubeul, atawa ragi nu ngalambangkeun kagoréngan jeung kajahatan, tapi ku roti nu teu diragian nu ngalambangkeun kahadéan jeung bebeneran.

9 Kuring geus nulis surat sangkan aranjeun ulah babarengan deui jeung jalma nu lampahna cabul.* 10 Maksudna téh lain bener-bener misah ti sakabéh jalma nu lampahna cabul* di dunya ieu, atawa nu sarakah, atawa nu sok meres, atawa nu nyembah berhala, sabab mun kitu mah aranjeun teu bisa cicing di dunya ieu. 11 Ayeuna, kuring nulis surat ieu supaya aranjeun ulah babarengan deui jeung jalma-jalma nu ngakuna dulur tapi lampahna cabul,* sarakah, nyembah berhala, tukang ngahina,* tukang mabok, atawa tukang meres, malahan dahar bareng jeung jalma siga kitu gé ulah. 12 Ngahakiman jalma-jalma nu di luar mah lain urusan kuring, pan? Aranjeun gé kudu ngahakiman jalma-jalma nu di jero, 13 da nu ngahakiman jalma-jalma nu di luar mah Allah. ”Singkirkeun jalma jahat éta ti aranjeun.”