2 Korintus

2 Kuring geus boga niat mun engké datang deui ka aranjeun, kuring moal nyababkeun aranjeun sedih. 2 Lamun kuring nyababkeun aranjeun sedih, saha deui atuh anu bisa nyenangkeun kuring, salian ti aranjeun nu jadi sedih ku lantaran kuring? 3 Harita, kuring nulis surat téh supaya engké waktu kuring datang, kuring teu jadi sedih ku lantaran jalma-jalma nu sakuduna mah ngabungahkeun kuring, da kuring yakin naon nu ngabungahkeun kuring bakal ngabungahkeun aranjeun ogé. 4 Kuring nulis surat éta téh bari ceurik, bakating ku nalangsa jeung susah haté. Éta téh lain supaya aranjeun sedih, tapi supaya aranjeun apal sakitu nyaahna kuring ka aranjeun.

5 Lamun aya jalma nu nyababkeun aranjeun sedih, nu jadi sedih téh lain kuring, tapi aranjeun kabéh. Nya kuring embung ngagedé-gedékeun sual ieu. 6 Hukuman nu dibikeun ku kalolobaan ti aranjeun téh geus cukup keur jalma éta. 7 Geus, ayeuna mah dihampura wéh. Sing bageur ka manéhna jeung gedékeun haténa, supaya manéhna ulah nalangsa katutuluyan, bisi pegat harepan. 8 Jadi, paménta kuring mah témbongkeun yén aranjeun téh nyaah ka manéhna. 9 Alesan séjén kuring nulis surat harita téh nyaéta hayang nyaho aranjeun taat dina sagala hal atawa henteu. 10 Lamun saurang jalma dihampura ku aranjeun, ku kuring gé tangtu dihampura. Sabenerna waktu kuring ngahampura, éta téh demi aranjeun, jeung Al-Masih nu jadi saksina. 11 Ku kituna, urang moal nepi ka dimangpaatkeun* ku Sétan, da urang apal muslihat-muslihatna.*

12 Basa kuring nepi ka Troas pikeun nguarkeun warta hadé ngeunaan Al-Masih jeung kuring meunang kasempetan pikeun ngalalayanan Juragan, 13 haté téh asa teu tenang da teu panggih jeung Titus dulur kuring. Jadi, kuring pamitan ka dulur-dulur di ditu tuluy indit ka Makédonia.

14 Puji sukur ka Allah, nu terus mingpin urang dina arak-arakan kaunggulan bareng jeung Al-Masih, sarta nu ngagunakeun urang pikeun nyebarkeun* pangaweruh ngeunaan diri-Na lir seuseungitan nu kaambeu ka mana-mana! 15 Keur Allah mah, urang nu nguarkeun ngeunaan Al-Masih téh siga seuseungitan nu kaambeu ku jalma-jalma nu bakal disalametkeun jeung ku jalma-jalma nu bakal dibinasakeun. 16 Keur nu bakal dibinasakeun, bauna matak paéh, ari keur nu bakal disalametkeun, seungitna matak hirup. Saha nu layak ngajalankeun tugas ieu? 17 Nu layak mah urang-urang sabab urang-urang teu siga jalma-jalma séjén nu nyiar kauntungan tina* firman Allah. Sabalikna, urang-urang ngawawar ku kaiklasan haté di hareupeun Allah salaku murid-murid Al-Masih, nu diutus ku Allah.