2 Korintus

7 Ku kituna dulur-dulur nu dipikanyaah, lantaran urang geus narima jangji-jangji éta, hayu urang bersihkeun naon waé nu ngotoran awak jeung pikiran* urang, supaya urang bisa bener-bener suci lantaran hormat ka Allah.

2 Mugia urang-urang ditarima dina haté aranjeun, da urang-urang teu boga salah ka sasaha, teu nyasabkeun sasaha, jeung teu ngamangpaatkeun sasaha. 3 Kuring ngomong kieu téh lain rék nyalahkeun aranjeun. Pan kuring geus pernah ngomong, aranjeun téh aya dina haté urang-urang, teu sual urang hirup atawa maot. 4 Kuring mah teu asa-asa ngomong ka aranjeun téh jeung agul pisan ku aranjeun. Haté kuring bener-bener ditegerkeun jeung bungah pisan sanajan urang-urang ngalaman loba kasusahan.

5 Malah, basa nepi ka Makédonia, urang-urang asa teu tenang, da loba nu matak nyusahkeun téh. Di luar aya tentangan, di jero aya kahariwangan. 6 Tapi Allah, nu sok nguatkeun nu keur susah haté, nguatkeun urang-urang ku datangna Titus. 7 Lain ku datangna manéhna hungkul, urang-urang gé dikuatkeun lantaran manéhna geus dikuatkeun ku aranjeun. Manéhna nyarita aranjeun téh sono ka kuring, ngarasa sedih pisan, jeung bener-bener mikiran kuring.* Atuh kuring téh beuki atoh.

8 Sanajan surat kuring matak aranjeun sedih, kuring mah teu kaduhung. Mémang mimitina mah asa kaduhung, da nyaho surat kuring ngalantarankeun aranjeun sedih sanajan ngan sakeudeung. 9 Tapi ayeuna mah kuring bungah, lain ku sabab aranjeun sedih, tapi ku sabab kasedih éta ngageuing aranjeun tobat. Kasedih aranjeun téh sajalan jeung kahayang Allah, jadi urang-urang teu ngarugikeun aranjeun. 10 Kasedih nu sajalan jeung kahayang Allah nungtun jalma-jalma pikeun tobat jeung meunang kasalametan, nu moal matak kaduhung. Ari kasedihna jalma-jalma di dunya mah ngabalukarkeun maot. 11 Pék tingali hasil tina kasedih aranjeun nu sajalan jeung kahayang Allah. Aranjeun jadi satékah polah ngalakukeun nu bener, ngaran aranjeun jadi bersih, aranjeun keuheul ningali nu salah, sieun ka Allah, sarta hayang pisan jeung sumanget menerkeun nu salah! Dina hal-hal ieu, katémbong aranjeun téh ngalakukeun nu bener.* 12 Harita, kuring nulis surat téh lain keur nu boga salah, lain keur nu dirugikeun lantaran kasalahan éta, tapi supaya aranjeun bisa némbongkeun di hareupeun Allah jeung di antara aranjeun yén aranjeun téh bener-bener ngadéngékeun urang-urang. 13 Éta sababna urang-urang dikuatkeun.

Tapi teu ngan saukur dikuatkeun, urang-urang gé beuki bungah ku kabungahna Titus, lantaran aranjeun geus ngagedékeun haténa. 14 Kuring teu éra pernah ngagulkeun aranjeun ka Titus sabab éta kabéh téh bener, sakumaha sagala omongan urang-urang ka aranjeun téh bener. 15 Titus gé beuki nyaah ka aranjeun, lantaran inget sakumaha taatna aranjeun kabéh jeung sakumaha hormatna aranjeun waktu nyambut manéhna. 16 Kuring bungah lantaran bisa percaya ka aranjeun* dina sagala hal.